http://hy.gospeltranslations.org/w/index.php?title=%D4%B1%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%AE_%D5%AB%D6%80%D5%A1%D5%A4%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B4%D5%A5%D5%BB&action=history Վիքիի այս էջի փոփոխումների պատմություն hy MediaWiki 1.16alpha Mon, 04 May 2026 05:15:12 GMT http://hy.gospeltranslations.org/w/index.php?title=%D4%B1%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%AE_%D5%AB%D6%80%D5%A1%D5%A4%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B4%D5%A5%D5%BB&diff=115&oldid=prev <p>Նոր էջ. {{info|The Greatest Event in History}}&lt;br&gt; &#39;&#39;Քրիստոսի մահվան երկու պարադոքսը&#39;&#39; Զարմանալի չէ, որ աշխարհի պատմության ամեն...</p> <p><b>Նոր էջ</b></p><div>{{info|The Greatest Event in History}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''Քրիստոսի մահվան երկու պարադոքսը'' <br /> <br /> Զարմանալի չէ, որ աշխարհի պատմության ամենամեծ իրադարձությունը բարդ է: <br /> <br /> 1) Օրինակ` քանի որ Հիսուս Քրիստոսը մարդ և Աստված է մեկ անձի մեջ` նրա մահը Աստծո՞ մահն էր: Պատասխան տալու համար մենք պետք է խոսենք Քրիստոսի երկու էության մասին` աստվածային և մարդկային: Մ.թ. 451թ.-ից ի վեր Քաղկեդոնի բանաձևի համաձայն Քրիստոսի երկու էությունը մեկ անձի մեջ ընդունվել է որպես Սուրբ Գրքի ուղղափառ վարդապետություն: Քաղկեդոնի ժողովը ասում է. <br /> <br /> Մենք, այնուհետև... մարդկանց սովորեցնում ենք դավանել... միևնույն Քրիստոսին` Որդուն, Տիրոջը, Միածնին, որը կճանաչվի իր երկու էությամբ` անշփոթելի, անփոփոխ, անբաժան, անքակտելի: Էությունների տարբերակումը չի տարանջատում միությունը, բայց պահպանում է յուրաքանչյուր էության ունեցածը և ի մի է բերում մեկ Անձի և Մեկ Կյանքի մեջ. այն չի տարանջատվում, չի բաժանվում երկու անձի, բայց միևնույն Որդին է և միածինը, Աստվածը, Բանը, Տեր Հիսուս Քրիստոսը: <br /> <br /> Աստվածային բնությունը անմահ է(Հռովմ. 1:23, 1 Տիմոթեոս 1:17): Այն չի կարող մահանալ: Սա մասն է կազմում այն բանի, ինչ նշանակում է Աստված: Այդ պատճառով, երբ Քրիստոս մահացավ, նրա մարդկային բնությունն էր, որ տուժեց մահից: Աստվածային և մարդկային բնության միության խորհուրդն այդ մահվան փորձառության մեջ մեզ համար բացահայտված չէ: Ինչ մենք գիտենք` այն է, որ Քրիստոսը մահացավ և միևնույն օրը դրախտ գնաց («''Այսօր'' դու ինձ հետ դրախտում կլինես» Ղուկաս 23:43): Այդ պատճառով թվում է, թե մահվան գիտակցումը եղել է, որպեսզի կարիք չլինի խախտելու մարդկային և աստվածային բնության շարունակական միությունը, չնայած` Քրիստոսը մահացավ միայն իր մարդկային բնությամբ: <br /> <br /> 2) Քրիստոսի մահվան դեպքի բարդության մի ուրիշ օրինակն այն է, թե ինչպես է Հայր Աստվածն այն փորձառաբար ապրել: Ամենատարածված ավետարանչական ուսմունքը այն է, որ Քրիստոսի մահը Հոր անեծքը կրելն էր Քրիստոսի կողմից: «Քրիստոս մեզ վերստին գնեց օրէնքի անէծքից՝ անէծք դառնալով մեզ համար (որովհետեւ գրուած է, թէ՝ «Անիծեալ է այն մարդը, որը կախուած է փայտից» )» (Գաղատացիս 3:13): Ու՞մ անեծքը: Մեկը կարող է այն մեղմացնել` ասելով «Օրենքի անեծքը»: Բայց օրենքը մարդ չէ, որ որևէ մեկին անիծի: Անեծքն անեծքը է, եթե կա անիծող մեկը: Նա, ով անիծում է օրենքի միջոցով Աստվածն է, որ գրել է օրենքը: Այդ պատճառով Քրիստոսի մահը մեր մեղքերի և օրինազանցության համար Հոր անեծքի փորձառությունն էր: <br /> <br /> Ահա թե ինչու Հիսուսն ասաց. «Աստվա'ծ իմ, Աստվա'ծ իմ, ինչու՞ ինձ թողեցիր»(Մաթևոս 27:46): Քիստոսի մահով Աստված նրա վրա դրեց իր ժողովրդի մեղքերը (Եսայի 53:6), որոնք նա ատում էր: Եվ մեղքի նկատմաբ իր ունեցած ատելության պատճառով նա շրջվեց մեղքերն իր վրա վերցրած Որդուց և թողեց նրան, որպեսզի նա իր վրա զգա մահվան և անեծքի ամբողջ զորությունը: Աստծո բարկությունը մեր փոխարեն նրա վրա թափվեց այնպես, որ նրա բարկությունը մեր նկատմամբ «մեղմացավ» (Հռովմ. 3:25) և հեռացավ: <br /> <br /> Բայց այստեղ է պարադոքսը: Աստված խորապես հավանություն տվեց այն ամենին, ինչ Որդին անում էր այդ տառապանքի ժամին: Փատորեն, նա դա պլանավորել էր Որդու հետ: Եվ նրա սերը Աստվածամարդ Հիսուս Քրիստոսի նկատմամբ երկրի վրա երևում էր այն հնազադության շնորհիվ որով Հիսուսը խաչվեց: Խաչը Հիսուսի հնազադության և սիրո թագադրման ակտն էր: Եվ Հայրը խորապես հավանության արժանացրեց և վայելեց այս հնազանդությունն ու սերը: Այդ պատճառով Պողոսը ասում է այս հիանալի բանը. «Քրիստոս սիրեց մեզ եւ իր անձը մատնեց մեզ համար ''որպէս անուշահոտ պատարագ եւ զոհ Աստծուն''» (Եփեսացիս 5:2) Հիսուսի մահն անուշահոտություն էր Աստծո համար: <br /> <br /> Այսպիսով, մենք այստեղ ունենք ևս մեկ փառավոր բարդություն: Քրիստոսի մահն Աստծո անեծքն էր և Աստծո բարկությունը, բայց միևնույն ժամանակ այն հաճելի էր Աստծուն և անուշահոտություն էր: Շրջվելով իր Որդուց և նրան մեր մեքերով բեռնավորված թողնելով մահանալու` նա հիանում էր Որդու հնազանդությամբ, սիրով և կատարելությամբ: <br /> <br /> Ոսւտի`եկե’ք երկյուղածությամբ կանգնենք և դողդոջուն ուրախությամբ նայենք Հիսուս Քրիստոսի` Աստծո Որդու մահվանը: Ավելի մեծ իրադարձություն չկա պատմության մեջ: Մեր մտքի համար խորհելու կամ մեր սրտերի համար հիանալու ավելի մեծ բան չկա: Սրան մոտ եղե'ք: Ամեն կարևոր և լավ բան այստեղ էլինում: Սա իմաստուն և ծանրակշիռ ու երջանիկ տեղ է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Wed, 20 Feb 2013 13:55:15 GMT Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%AE_%D5%AB%D6%80%D5%A1%D5%A4%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B4%D5%A5%D5%BB