http://hy.gospeltranslations.org/w/index.php?feed=atom&target=Mollymullery&title=%D5%8D%D5%BA%D5%A1%D5%BD%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D5%B2%3A%D5%86%D5%A5%D6%80%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8%2FMollymullery 2026-05-03T15:00:09Z Gospel Translations Armenianյից՝ ազատ հանրագիտարանից MediaWiki 1.16alpha http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B4%D5%A5%D5%A6_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80_%D5%A7,_%D5%A9%D5%A5_%D4%BB%D5%B6%D6%84%D5%B6_%D4%BB%D6%80: 2012-05-01T19:25:51Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Is God for Us or for Himself?}}<br /> <br /> Տարիներ առաջ Բիլլի Գրեհամի հետ գնացել էի խաչակրաց արշավանքի Անհայմա,Կալիֆորնիա:Կարծում եմ, այնտեղ այդ գիշեր մոտ 50,000 մարդ կար և ես նստել էի ձախ տրիբունայում և կարող էի տեսնել մի մեծ ամոբխ, որը հավաքվել էր կալվածատան շուրջը: Երբ մենք սկսեցինք երգել «Ինչքան մեծ ես դու», ես այդ պահին նշումներ արեցի և հետո չկարողացա երգել: Ես երբեք չէի լսել նախկինում այդպիսի բան: Հիսուն հազար ձայն փառաբանում էր Աստծուն: Ես շվարած էի,այդ պահը երբեք չեմ մոռանա: Ոչ մի երեևույթ երբեք ինձ այդքան Ճիշտ կամ հիանալի կամ խորապես հաճելի չէր թվացել,ինչքան որ այդ պահին 50,000 էակների միաձայն, սրտանց երգը ուղղված Աստծուն:<br /> <br /> Ես անկեղծորեն հավատում էի,որ այդ գիշեր մի փոքր լույս էր երկնքից ծագել,որը Հայտնություն 5:11-13-ում նկարագրված է:<br /> <br /> «Եւ տեսայ, եւ շատ հրեշտակների ձայն լսեցի աթոռի եւ չորս կենդանիների ու երէցների չորս կողմովը. եւ նորանց համարն էր բիւրերի ու հազարների հազարներ. Որ մեծ ձայնով ասում էին.Արժանի է մորթուած Գառն առնելու ու զօրութիւն,ու հարստութիւն, ու իմաստութիւն, եւ կարողութիուն,եւ պատիվ,եւ փառք, եւ օրհնութիւն: Եւ ամեն ստեղծուած,որ երկնքումն է, եւ երկրի վերայ, եւ երկրի տակ, եւ ծովումը. և նորանք ամենը,որ նորա մէջ են, լսեցի որ ասում էին.«Աթոռի վերայ նստողին եւ Գառին լինի օրհնութիւնը,եւ փառքը,եւ կարողութիւնը յաւիտեանս յավիտենից»:<br /> <br /> Երկնային տեսիլքը անհաշվելի քանակությամբ էակների փառաբանումն է Հորը և Որդուն մեծ սիրով:Եվ նրանք ովքեր ճաշակել էին Գառան փառքը,չեն հրաժարվի դրանից հանուն երկրային կյանքի:<br /> <br /> '''Աստված հետապնդում է Իր սեփական փառաբանությունը''' <br /> <br /> Գառը արժանի է: Աստված` Հայրը արժանի է: Եվ հետևաբար մենք պետք է փառաբանենք Նրանց: Եվ մենք կփառաբանենք Նրանց: Շատ հավատացյալներ այդ ճշմարտությունը ընդունում են առանց որևէ խնդրի: Բայց երկու շաբաթվա ընթացքում մենք Սուրբ Գրքից իմացանք,որ Աստված ոչ միայն գործում էր, որպեսզի արժանի լինի փառքին,բայց ավելին,նրա նպատակն էր հաղթանակի միջոցով ձեռք բերել փառք: Աստված չի սպասում, որ իրան կմեծարեն իր ուժի և արդարության և ողորմության համար, նա առաջինը քայլ արեց, որպեսզի մեծարի իր անունը երկրի վրա և ցույց տա իր փառքը: Ամեն բան ինչ նա անում է, բխում է մեծարված լինելու իր ցանկությունից: Եսայիայի 48:11 –ը այս ամենի ապացույցն է. <br /> <br /> «Իմ պատճառով, իմ պատճառով պիտի անեմ,որովհետև ինչպես պղծվում է իմ անունը, և ես իմ փառքը ուրիշին չեմ տալ»:<br /> <br /> Երեմիայի 13:11-ը հետևյալ ձև է ձևակերպում. <br /> <br /> «Որովհետեւ ինչպէս որ գօտին փակած է մարդիս մէջքին,այնպէս էլ ես փակցրել էի ինձ բոլոր Իսրայէլի տունը, եւ բոլոր Յուդայի տունը,ասում է Տէրը,որ ինձ համար ժողովուրդ լինեն եւ անուն եւ փառք ու պարծանք»:<br /> <br /> Աստծո միակ նպատակը` իր անվան փառավորումն է ,այն ամենի համար ինչ նա անում է: Մեզ թվում է,որ միայն Հին Կտակարանն է մատնանշում այդ փաստը,բայց եթե ուշադիր կարդանք Եփեսացիս 1 կտեսնենք թե ինչ հիանալի գիրք է այն - նախադասություններով,որը երկարությամբ հասնում են ոչ միայն 11-րդ խոսքին,այլև բարձրությամբ հասնում են երկինք:Կա մի բառակապակցություն, որը երեք անգամ կրկնվում է 6,12 և 14-րդ խոսքերում,որտեղից շատ պարզ է դառնում,թե ինչ է մտածում Պետրոսը Աստծո նպատակի մասին,որի հիմքում ընկած է պաշտպանել մեզ մեղքից և իր համար: 5-րդ և 6-րդ խոսքում նշվում է.<br /> <br /> «Մեզ առաջուց սահմանելով, որ իրան որդեգիր լինենք Հիսուս Քրիստոսի ձեռքովն` իր կամքի հաճութեան պէս, իր փառաւոր շնորհքի գովասանքի համար,որ նորանով շնորհք ցոյց տուավ մեզ այն Սիրելիովը»: <br /> <br /> Խոսք 12-րդ. <br /> <br /> «Որ մենք գովասանք լինենք նորա փառքին,որ առաջուց մեր յոյսը Քրիստոսի վերայ ենք դրել»: <br /> <br /> Խոսք 12-րդ.<br /> <br /> «Որ մենք գովասանք լինենք նորա փառքին,որ առաջուց մեր յոյսը Քրիստոսի վերայ ենք դրել»:<br /> <br /> Անցյալի խոստումներից մինչև Աստծո նախախնամությամբ ապագա դարերում մեզ հասանելիք ժառանգությունով ուրախանալը, Աստծո նպատակը և ձգտումն էր իր փառքի,հատկապես, իր շնորհքի գովաբանությունը:<br /> <br /> Աստված արժանի է փառաբանության,և մենք պետք է փառաբանենք նրան,և մենք կփառաբանենք նրան, սա է քրիստոնյաների ճշմարտությունը,և մենք ընդունում ենք այն մեծ ուրախությամբ:Բայց ոչ հաճախ լսում ենք,որ Աստծո փառքի փառաբանումը ոչ միայն նրա գործողությունների արդյունք է,բայց նաև գործողության նպատակի և ձգտումների արդյունք: Նա կառավարում է աշխարհը այնպես,որ իրենով հիանան,զարմանան,մեծարեն և փառաբանեն: Հիսուսը գալիս է այս դարի վերջում, Պետրոսը 2 Թեսաղոնիկեցիս 1:10-րդ խոսքում ասվում է.«որ փառաւոր լինի իր սուրբերումը,եւ զարմանալի բոլոր հաւատացեալներումը»: Բայց ես իմ փորձից գիտեմ,որ մարդիկ այս ճշմարտությունը դժվարությամբ են ընդունում: Բնական է Աստծո համար փառաբանված լինելը,բայց բնական չէ նրա համար փնտրել փառքը: Չե որ Հիսուսը ասել էր,-«Ամեն ով որ իր անձը բարձրացնում է` կ’խոնարհուի. Եւ ով որ իր անձը խոնարհեցնում է,կ’բարձրանայ» : Մինչդեռ Սուրբ Գրքից հասկանում ենք,որ Աստծո նպատակը մարդկանց կողմից մեծարվելն է: <br /> <br /> Այս հոդվածով ես ցանկանում եմ ցույց տալ,որ Աստծո մեծարվելու նպատակը և ջանքը ոչ մի սխալ բան իր մեջ չի կրում,և նրա այդ ցանկությունը տարբերվում է մարդկային փառամոլությունից,քանզի Աստծո կողմից դա իր սիրո արտահայտման ձևն է:<br /> <br /> '''Աստծո Աստվածակենտրոնությունից սայթաքելու երկու ձև:'''<br /> <br /> Իմ կարծիքով երկու պատճառ կա ինչու մենք չենք հարմարվում այն մտքի հետ,որ Աստված կենտրոնացված է ինքն իր վրա: Առաջինը այն է,որ մենք չենք սիրում մարդկանց, ովքեր իրենց նման կերպ են պահում, և մյուս պատճառը այն է,որ Աստվածաշունչը սովորեցնում է,որ մարդը չպետք է փնտրի իր սեփական անձի փառքը: Այսպիսով մարդիկ վիրավորվում են Աստծո փառամոլությունից,իրենց սեփական փորձի և Աստվածաշնչում գրվածի պատճառով:<br /> <br /> Մենք պարզապես չենք սիրում մարդկանց,ովքեր հիացած են իրենց կարողություններով կամ ուժով կամ տեսքով:Մեզ դուր չեն գալիս այն գիտնականները, ովքեր փորձում են ընդգծել իրենց մասնագիտական գիտելիքները կամ մեջբերում են մեզ համար իրենց վերջի հրատարակումները և դասախոսությունները: Մենք չենք սիրում գործարարների ովքեր շարունակ խոսում են իրենց խելամիտ ներդրումների մասին և թե իչպես են նրանք մնացել շուկայում ճիշտ ժամանակին ճիշտ որոշումներ կայացնելու հետևանքով: Չենք սիրում երեխանների , ովքեր իրենց գերազանցությունն են ցույց տալիս: Մենք մերժում ենք այն կանանց և տղամարդկանց, ովքեր հագուստի հարցում մոդայի հետ են քայլում,և հագնվում են ոչ պրակտիտ և ոչ հարմարավետ:Նրանք այդպես են հագնվում միայն լավ տպավորություն թողնելու համար:<br /> <br /> Ինչո°ւ այս ամենը մեզ դուր չի գալիս:Կարծում եմ պատճառը այս մարդկանց կեղծավոր լինելն է:Նրանք այն են ինչ Էյն Ռենդը անվանում է «երկրորդ ձեռք»: Նրանք չեն ապրում այն ուրախությունով, որը գալիս է իրենց ձեռք բերումներից,քանի որ չեն գնհատում այդ ամենը: Փոխարենը նրանք կախվածության մեջ են գտնվում մարդկանց գովասանքից և հաճոյախոսոթյուններից: Եվ մենք չենք հիանում այդպիսի մարդկանցով: Մենք հիանում ենք այնպիսի մարդկանցով,ովքեր բավականաչափ հանգիստ են և ինքնագոհ, ովքեր կարիք չունեն իրենց թուլությունները և իրական թերությունները ծածկելու համար հավաքել այնքան հաճոյախոսություններ ինչքան, որ հնարավոր է:<br /> <br /> Դա է պատճառը,որ որոշ վարդապետություններ,որոնք կարող են Աստծուն դասել երկրորդ կարգի շարքերում պետք է կասկածանք առաջացնեն քրիստոնյաների մոտ: Համաձայն շատ դասավանդումների Աստված փառք է փնտրում և ցանկանում է լինել մեծարված և անում է ամեն ինչ իր անունը փառաբանելու համար, և այդ փաստերի հիման վրա Աստծուն դասում են իրեն ոչ համապատասխան կատեգորիայում: Արդյոք այդ ամենը ճիշտ է: Մի բան կարող ենք վստահ ասել. Աստված թույլ չէ և թերություններ չունի.-«Նորանից եւ նորանով եւ դէպի նա է ամեն բան »(Հռովմայեցիս 11:36): Նա միշտ եղել է, և ամեն բան նրան է պատկանում,հետևաբար ամեն բան կարող ենք վերագրել նրան: Սա նշանակում է լինել ամեն ինչի Աստվածը և ոչ թե սովորական էակ: Կարող ենք եզրակացնել, որ Աստծո մեծարվելու և փառաբանվելու ձգտումը մարդիկ չեն կարող համարել թուլությունների և թերությունների քողարկում: Առաջի հայացքից նա կարղ է լինել «երկրորդ կարգի» մարդկանց շարքում,բայց նա նրանց նման չէ, և այդ մակերեսային նմանությունը կարելի է բացատրել ուրիշ կերպ; Պետք է,որ լինի մի այլ շարժառիթ,որը կդրդի նրան փնտրել մեծարում և փառաբանում:<br /> <br /> Կա մի այլ պատճառ ինչու մենք չենք սիրում մարդկանց,ովքեր փառք են փնտրում: Միակ պատճառը նրանց կեղծավոր լինելը չէ, որով փորձում են թաքցնել թուլությունները և թերությունները, այդ ամենի պատճառը չսիրված լինելն է: Նրանք այնքան են տարված իրենց սեփական տեսքով և գովասանքով,որ ուշադրություն չեն դարձնում ինչ է կատարվում դիմացինի հետ: 1 Կորնթացիս 13:5-ը ասվում է «Սէրը իրը չէ որոնում»: Երևի հիմա թվում է Ձեզ, որ այս ամենը իրար հակասող բաներ են,Սուրբ Գիրքը սովորեցնեում է` Աստծո հիմնական նպատակը մեծարվելը և փառաբանվելն է,այդ դեպքում ինչպես նա կարող է սիրվել : Չէ որ «Սէրը իրը չէ որոնում»: Մոտ երեք ամիս մենք ուսումնասիրում էինք այն քարոզը,որում նշվում է,որ Աստված իր համար է ամեն ինչ անում:«Իմ պատճառով, իմ պատճառով պիտի անեմ,ես իմ փառքը ուրիշին չեմ տալ»:<br /> <br /> '''Աստծո անսահման սերը Իր անձնական փառքի փնտրտուքներում:'''<br /> <br /> Պատասխանը,որը ես ցանկանում եմ տալ ճշմարտություն է. Աստված եզակի է,բոլոր էակներից փառավոր և լիովին ինքանգոհ,նա պետք է ինքն իր համար լինի,որպեսզի լինի մեզ համար: Եթե նա հրաժարվի ինքանաբարձրացման նպատակից,մենք պարտվողներ կլինենք:Նրա նպատակը փառք ձեռք բերելն է և հաճույք պատճառելը իր ժողովրդին և այդ երկու նպատակը միասնություն է:Կարծում եմ այս ամենը տեսնելու համար պետք է առաջադրենք հետևյալ հարցերը.<br /> <br /> Հաշվի առնելով Աստծո անսահման, հիանալի գեղեցկությունը, և ուժը, և խելամտությունը կարող ենք հարցնել,թե ի˚նչ է կապում նրան մարդ արարածի հետ: Կամ տանք հետևյալ ձևակերպումը. Ինչ ուրախություն կարող է Աստված տալ մեզ, որպեսզի դրանով իսկ արտահայտի իր սերը: Միայն մեկ պատասխան ունի այս հարցը,այդպես չէ: ԻՆՔՆ ԻՐԵՆ:<br /> <br /> Սա էր Իր Որդուն ուղարկելու Աստծո միակ նպատակը:Եփեսացիս 2:18-ում ասվոմ է,որ Հիսուսը եկել էր,որպեսզի մենք «մեկ Հոգով ունինք մօտենալը Հօր մօտ»: 1 Պետրոս 3:18-ում ասվում է. -«Քրիստոսն էլ մեկ անգամ մեղքերի համար չարչարուեցաւ,այն Արդարն անարդարների վերայ,որ մեզ մօտեցնէ Աստուծուն»: Աստված սիրուց դրդված մշակել էր մարդկության փրկության պլանը,որպեսզի հետ վերադարձնի նրանց,ինչպես որ սաղմոս 16:11 –ում է գրված. -«քո երեսի առաջին ուրախությւնների լիութիւն կայ,եւ քո աջ կողմը` քաղցրութիւններ` հաւիտեան»: Աստված կանգնած է մեր կողքին, տալիս է ամենալավը,և այդ լավը ոչ թե հեղինակության,հարստության կամ առողջություն մեջ է,այլ Աստծո հետ լիակատար շփման մեջ:<br /> <br /> Եվ հիմա մենք այն եզրագծում ենք,որը ինձ համար մեծ բացահայտում էր,ինչպես նաև մեր խնդիրների լուծում: Մեզ անսահամն սիրով սիրելով, Աստված պետք է մեզ տա ամենալավը և հիացմունք պատճառի մեզ, նա պետք է մեզ նվիրի ինքն իրեն:Բայց ի°նչ ենք մենք անում,երբ մենք ունենում կամ մեզ ցույց են տալիս ինչ-որ լավ բան,որից մենք հաճույք ենք ստանում: Մենք գնհատում ենք դա:Մենք գովաբանում ենք փոքր երեխաներին,ովքեր ծնվելուց փոխում են իրենց դիրքը.-«Օ,նայեք այս գեղեցիկ,կլոր գլխին,և նրա մազերը,ձեռքերը,արդյոք մեծ չեն»:Մենք գովաբանում ենք սիրեցյալի դեմքը,երկար բացակայությունից հետո.-«Քո աչքերը երկնային են,մազերդ ատլասի փափկություն ունեն,դու այնքան գեղեցիկ ես»: Մենք փառավորում ու գնհատում ենք մեզ տրվածը,երբ արդեն զրկվում ենք ամեն ինչից: Նավակով ճամփորդելիս մենք հիանում ենք Սենթ Քրուայի ծառերով:<br /> <br /> Ամենամեծ բացահայտումը, որ ես արել էի Կ.Ս. Լյուիսի օգնությամբ,ոչ միայն այն էր, որ մենք մեծարում ենք այն ամենը ինչ ուրախություն է մեզ պարգևում,այլ այն որ մեծարումը ուրախության գագաթնակետն է:<br /> <br /> Բայց ամենատարօրինակը այն է,որ ես չէի կարողանում հասկանալ այն ինչը բացահայտ կերպով աչքի էր ընկնում,երբ մենք փառաբանում ենք Աստծուն և ընդհանրապես երբ մենք ինչ-որ բան կամ ինչ-որ մեկին ենք փառաբանում:Ես դա ընդունում էի ինչպես հաճոյախոսության,հավանության,կամ պատվելու եղանակ: Ես երբեք չէի նկատում,որ ամեն տեսակի ուրախություն վերածվում է փառաբանության,եթե իհարկե այն ամոթի կամ ինչ-որ մեկին ձանձրացնելու վաղից չսկսենք թաքցնել: Աշխարհը թնդում է գովասանքներով,սիրահարները գովաբանում են իրենց սիրեցյալներին, ընթերցասերները իրենց սիրած գրողին,զբոսաշրջիկները գովում են քաղաքները,խաղացողները իրենց սիրելի խաղը,գովաբանում են եղանակը,գինին,ուտելիքները,դերասաններին,ձիերին,քոլեջները,քաղաքները, պատմական դեմքերին, երեխաներին, ծաղիկները, սարերը, հազվագյուտ նամականիշները, հազվագյուտ բզեզների, նույնիսկ երբեմն քաղաքական գործիչների և գիտնականների: Աստծո փառաբանության մասին մտածելով, սկզբից իմ հիմարության պատճառով չէի կարողանում հասկանալ ամենակարևորը,մենք հաճույքով մեծարում ենք այն ամենը ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,բայց նույնը չենք անում իրական փառաբանությանը արժանի Աստծու նկատմամբ,չգիտեմ ինչու մենք կարծում ենք,որ դրա կարիքը չկա:<br /> <br /> Ես կարծում եմ, մենք հաճույք ենք ստանում գովաբանելով այն ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,որովհետև գովաբանությունը ոչ միայն արտահայտում է հաճույքը,այլ նաև ավարտին է հասցնում գործը,դա է մատնանշում գործի ավարտի մասին: Հաճոյախոսություն անելու համար չէ,որ սիրահարները շարունակ իրար ասում են,թե ինչքան են գեղեցիկ,այլ նրա համար,որ հաճույքը լիարժեք չի,եթե այն մնում է չարտահայտված: ¥Սաղմոս, էջ 93-95¤ <br /> <br /> Իմաստը նրանում է,որ մենք գովաբանում ենք այն,ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,որովհետև հաճույքը լիարժեք չէ,մինչև այն փառաբանության ձևով չես արահայտում: Եթե մեզ չթույլատրեն ասել այն ինչը մենք արժեքավորում ենք, և մեծարել ինչը սիրում ենք, և գովաբանել ինչով մենք հիանում ենք,մեր ուրախությունը լիարժեք չի կարող լինել: Հետևաբար,եթե Աստված իրոք մեզ համար է,և եթե նա պետք է մեզ տա ամենալավը և դարձնի մեր ուրախությունը լիարժեք, այդ դեպքում նա պետք է նվաճի մեր փառաբանությունը իր համար: Ոչ թե այն պաճառով,որ նա կարիք ունի թաքցնելու իր որոշ թուլությունները և թերությունները,այլ որովհետև նա սիրում է մեզ և ձգտում է տալ լիարժեք ուրախություն,որը կարող ենք միայն գտնել ճանաչելով և գովաբանելով նրան,բոլոր էակներից ամենագեղեցիկին: <br /> <br /> Աստված միակ էակն է ամբողջ աշխարհում,ում համար իր անձի գովաբանության ձգտումը միայն ու միայն սիրո գործընթաց է: Նրա համար ինքնամեծարումը մեծ արժանիք է: Երբ նա ամեն ինչ անում է §գովաբանելու իր փառքը¦ ինչպես Եփեսացիս 1-ում ասվում է, նա պահպանում և առաջարկում է մեզ այն ինչը միակ բանն է այս աշխարհում,որ կարող է մեզ բավարարվածության զգացողություն պարգևել: Աստված մեզ համար է, և հետևաբար այդպիսին եղել է, և կա, և միշտ էլ կլինի իր համար:Մեծարեք Աստծուն:Թող այն ամենը ինչ շնչում է մեծարի Աստծուն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B4%D5%A5%D5%A6_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80_%D5%A7,_%D5%A9%D5%A5_%D4%BB%D5%B6%D6%84%D5%B6_%D4%BB%D6%80: 2012-05-01T19:18:45Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Is God for Us or for Himself?}} Տարիներ առաջ Բիլլի Գրեհամի հետ գնացել էի խաչակրաց արշավանքի Անհայմա,Կալիֆորնի...</p> <hr /> <div>{{info|Is God for Us or for Himself?}}<br /> <br /> Տարիներ առաջ Բիլլի Գրեհամի հետ գնացել էի խաչակրաց արշավանքի Անհայմա,Կալիֆորնիա:Կարծում եմ, այնտեղ այդ գիշեր մոտ 50,000 մարդ կար և ես նստել էի ձախ տրիբունայում և կարող էի տեսնել մի մեծ ամոբխ, որը հավաքվել էր կալվածատան շուրջը: Երբ մենք սկսեցինք երգել «Ինչքան մեծ ես դու», ես այդ պահին նշումներ արեցի և հետո չկարողացա երգել: Ես երբեք չէի լսել նախկինում այդպիսի բան: Հիսուն հազար ձայն փառաբանում էր Աստծուն: Ես շվարած էի,այդ պահը երբեք չեմ մոռանա: Ոչ մի երեևույթ երբեք ինձ այդքան Ճիշտ կամ հիանալի կամ խորապես հաճելի չէր թվացել,ինչքան որ այդ պահին 50,000 էակների միաձայն, սրտանց երգը ուղղված Աստծուն:<br /> <br /> Ես անկեղծորեն հավատում էի,որ այդ գիշեր մի փոքր լույս էր երկնքից ծագել,որը Հայտնություն 5:11-13-ում նկարագրված է:<br /> <br /> «Եւ տեսայ, եւ շատ հրեշտակների ձայն լսեցի աթոռի եւ չորս կենդանիների ու երէցների չորս կողմովը. եւ նորանց համարն էր բիւրերի ու հազարների հազարներ. Որ մեծ ձայնով ասում էին.Արժանի է մորթուած Գառն առնելու ու զօրութիւն,ու հարստութիւն, ու իմաստութիւն, եւ կարողութիուն,եւ պատիվ,եւ փառք, եւ օրհնութիւն: Եւ ամեն ստեղծուած,որ երկնքումն է, եւ երկրի վերայ, եւ երկրի տակ, եւ ծովումը. և նորանք ամենը,որ նորա մէջ են, լսեցի որ ասում էին.«Աթոռի վերայ նստողին եւ Գառին լինի օրհնութիւնը,եւ փառքը,եւ կարողութիւնը յաւիտեանս յավիտենից»:<br /> <br /> Երկնային տեսիլքը անհաշվելի քանակությամբ էակների փառաբանումն է Հորը և Որդուն մեծ սիրով:Եվ նրանք ովքեր ճաշակել էին Գառան փառքը,չեն հրաժարվի դրանից հանուն երկրային կյանքի:<br /> <br /> Աստված հետապնդում է Իր սեփական փառաբանությունը <br /> <br /> Գառը արժանի է: Աստված` Հայրը արժանի է: Եվ հետևաբար մենք պետք է փառաբանենք Նրանց: Եվ մենք կփառաբանենք Նրանց: Շատ հավատացյալներ այդ ճշմարտությունը ընդունում են առանց որևէ խնդրի: Բայց երկու շաբաթվա ընթացքում մենք Սուրբ Գրքից իմացանք,որ Աստված ոչ միայն գործում էր, որպեսզի արժանի լինի փառքին,բայց ավելին,նրա նպատակն էր հաղթանակի միջոցով ձեռք բերել փառք: Աստված չի սպասում, որ իրան կմեծարեն իր ուժի և արդարության և ողորմության համար, նա առաջինը քայլ արեց, որպեսզի մեծարի իր անունը երկրի վրա և ցույց տա իր փառքը: Ամեն բան ինչ նա անում է, բխում է մեծարված լինելու իր ցանկությունից: Եսայիայի 48:11 –ը այս ամենի ապացույցն է. <br /> <br /> «Իմ պատճառով, իմ պատճառով պիտի անեմ,որովհետև ինչպես պղծվում է իմ անունը, և ես իմ փառքը ուրիշին չեմ տալ»:<br /> <br /> Երեմիայի 13:11-ը հետևյալ ձև է ձևակերպում. <br /> <br /> «Որովհետեւ ինչպէս որ գօտին փակած է մարդիս մէջքին,այնպէս էլ ես փակցրել էի ինձ բոլոր Իսրայէլի տունը, եւ բոլոր Յուդայի տունը,ասում է Տէրը,որ ինձ համար ժողովուրդ լինեն եւ անուն եւ փառք ու պարծանք»:<br /> <br /> Աստծո միակ նպատակը` իր անվան փառավորումն է ,այն ամենի համար ինչ նա անում է: Մեզ թվում է,որ միայն Հին Կտակարանն է մատնանշում այդ փաստը,բայց եթե ուշադիր կարդանք Եփեսացիս 1 կտեսնենք թե ինչ հիանալի գիրք է այն - նախադասություններով,որը երկարությամբ հասնում են ոչ միայն 11-րդ խոսքին,այլև բարձրությամբ հասնում են երկինք:Կա մի բառակապակցություն, որը երեք անգամ կրկնվում է 6,12 և 14-րդ խոսքերում,որտեղից շատ պարզ է դառնում,թե ինչ է մտածում Պետրոսը Աստծո նպատակի մասին,որի հիմքում ընկած է պաշտպանել մեզ մեղքից և իր համար: 5-րդ և 6-րդ խոսքում նշվում է.<br /> <br /> «Մեզ առաջուց սահմանելով, որ իրան որդեգիր լինենք Հիսուս Քրիստոսի ձեռքովն` իր կամքի հաճութեան պէս, իր փառաւոր շնորհքի գովասանքի համար,որ նորանով շնորհք ցոյց տուավ մեզ այն Սիրելիովը»: <br /> <br /> Խոսք 12-րդ. <br /> <br /> «Որ մենք գովասանք լինենք նորա փառքին,որ առաջուց մեր յոյսը Քրիստոսի վերայ ենք դրել»: <br /> <br /> Խոսք 12-րդ.<br /> <br /> «Որ մենք գովասանք լինենք նորա փառքին,որ առաջուց մեր յոյսը Քրիստոսի վերայ ենք դրել»:<br /> <br /> Անցյալի խոստումներից մինչև Աստծո նախախնամությամբ ապագա դարերում մեզ հասանելիք ժառանգությունով ուրախանալը, Աստծո նպատակը և ձգտումն էր իր փառքի,հատկապես, իր շնորհքի գովաբանությունը:<br /> <br /> Աստված արժանի է փառաբանության,և մենք պետք է փառաբանենք նրան,և մենք կփառաբանենք նրան, սա է քրիստոնյաների ճշմարտությունը,և մենք ընդունում ենք այն մեծ ուրախությամբ:Բայց ոչ հաճախ լսում ենք,որ Աստծո փառքի փառաբանումը ոչ միայն նրա գործողությունների արդյունք է,բայց նաև գործողության նպատակի և ձգտումների արդյունք: Նա կառավարում է աշխարհը այնպես,որ իրենով հիանան,զարմանան,մեծարեն և փառաբանեն: Հիսուսը գալիս է այս դարի վերջում, Պետրոսը 2 Թեսաղոնիկեցիս 1:10-րդ խոսքում ասվում է.«որ փառաւոր լինի իր սուրբերումը,եւ զարմանալի բոլոր հաւատացեալներումը»: Բայց ես իմ փորձից գիտեմ,որ մարդիկ այս ճշմարտությունը դժվարությամբ են ընդունում: Բնական է Աստծո համար փառաբանված լինելը,բայց բնական չէ նրա համար փնտրել փառքը: Չե որ Հիսուսը ասել էր,-«Ամեն ով որ իր անձը բարձրացնում է` կ’խոնարհուի. Եւ ով որ իր անձը խոնարհեցնում է,կ’բարձրանայ» : Մինչդեռ Սուրբ Գրքից հասկանում ենք,որ Աստծո նպատակը մարդկանց կողմից մեծարվելն է: <br /> <br /> Այս հոդվածով ես ցանկանում եմ ցույց տալ,որ Աստծո մեծարվելու նպատակը և ջանքը ոչ մի սխալ բան իր մեջ չի կրում,և նրա այդ ցանկությունը տարբերվում է մարդկային փառամոլությունից,քանզի Աստծո կողմից դա իր սիրո արտահայտման ձևն է:<br /> <br /> Աստծո Աստվածակենտրոնությունից սայթաքելու երկու ձև:<br /> <br /> Իմ կարծիքով երկու պատճառ կա ինչու մենք չենք հարմարվում այն մտքի հետ,որ Աստված կենտրոնացված է ինքն իր վրա: Առաջինը այն է,որ մենք չենք սիրում մարդկանց, ովքեր իրենց նման կերպ են պահում, և մյուս պատճառը այն է,որ Աստվածաշունչը սովորեցնում է,որ մարդը չպետք է փնտրի իր սեփական անձի փառքը: Այսպիսով մարդիկ վիրավորվում են Աստծո փառամոլությունից,իրենց սեփական փորձի և Աստվածաշնչում գրվածի պատճառով:<br /> <br /> Մենք պարզապես չենք սիրում մարդկանց,ովքեր հիացած են իրենց կարողություններով կամ ուժով կամ տեսքով:Մեզ դուր չեն գալիս այն գիտնականները, ովքեր փորձում են ընդգծել իրենց մասնագիտական գիտելիքները կամ մեջբերում են մեզ համար իրենց վերջի հրատարակումները և դասախոսությունները: Մենք չենք սիրում գործարարների ովքեր շարունակ խոսում են իրենց խելամիտ ներդրումների մասին և թե իչպես են նրանք մնացել շուկայում ճիշտ ժամանակին ճիշտ որոշումներ կայացնելու հետևանքով: Չենք սիրում երեխանների , ովքեր իրենց գերազանցությունն են ցույց տալիս: Մենք մերժում ենք այն կանանց և տղամարդկանց, ովքեր հագուստի հարցում մոդայի հետ են քայլում,և հագնվում են ոչ պրակտիտ և ոչ հարմարավետ:Նրանք այդպես են հագնվում միայն լավ տպավորություն թողնելու համար:<br /> <br /> Ինչո°ւ այս ամենը մեզ դուր չի գալիս:Կարծում եմ պատճառը այս մարդկանց կեղծավոր լինելն է:Նրանք այն են ինչ Էյն Ռենդը անվանում է «երկրորդ ձեռք»: Նրանք չեն ապրում այն ուրախությունով, որը գալիս է իրենց ձեռք բերումներից,քանի որ չեն գնհատում այդ ամենը: Փոխարենը նրանք կախվածության մեջ են գտնվում մարդկանց գովասանքից և հաճոյախոսոթյուններից: Եվ մենք չենք հիանում այդպիսի մարդկանցով: Մենք հիանում ենք այնպիսի մարդկանցով,ովքեր բավականաչափ հանգիստ են և ինքնագոհ, ովքեր կարիք չունեն իրենց թուլությունները և իրական թերությունները ծածկելու համար հավաքել այնքան հաճոյախոսություններ ինչքան, որ հնարավոր է:<br /> <br /> Դա է պատճառը,որ որոշ վարդապետություններ,որոնք կարող են Աստծուն դասել երկրորդ կարգի շարքերում պետք է կասկածանք առաջացնեն քրիստոնյաների մոտ: Համաձայն շատ դասավանդումների Աստված փառք է փնտրում և ցանկանում է լինել մեծարված և անում է ամեն ինչ իր անունը փառաբանելու համար, և այդ փաստերի հիման վրա Աստծուն դասում են իրեն ոչ համապատասխան կատեգորիայում: Արդյոք այդ ամենը ճիշտ է: Մի բան կարող ենք վստահ ասել. Աստված թույլ չէ և թերություններ չունի.-«Նորանից եւ նորանով եւ դէպի նա է ամեն բան »(Հռովմայեցիս 11:36): Նա միշտ եղել է, և ամեն բան նրան է պատկանում,հետևաբար ամեն բան կարող ենք վերագրել նրան: Սա նշանակում է լինել ամեն ինչի Աստվածը և ոչ թե սովորական էակ: Կարող ենք եզրակացնել, որ Աստծո մեծարվելու և փառաբանվելու ձգտումը մարդիկ չեն կարող համարել թուլությունների և թերությունների քողարկում: Առաջի հայացքից նա կարղ է լինել «երկրորդ կարգի» մարդկանց շարքում,բայց նա նրանց նման չէ, և այդ մակերեսային նմանությունը կարելի է բացատրել ուրիշ կերպ; Պետք է,որ լինի մի այլ շարժառիթ,որը կդրդի նրան փնտրել մեծարում և փառաբանում:<br /> <br /> Կա մի այլ պատճառ ինչու մենք չենք սիրում մարդկանց,ովքեր փառք են փնտրում: Միակ պատճառը նրանց կեղծավոր լինելը չէ, որով փորձում են թաքցնել թուլությունները և թերությունները, այդ ամենի պատճառը չսիրված լինելն է: Նրանք այնքան են տարված իրենց սեփական տեսքով և գովասանքով,որ ուշադրություն չեն դարձնում ինչ է կատարվում դիմացինի հետ: 1 Կորնթացիս 13:5-ը ասվում է «Սէրը իրը չէ որոնում»: Երևի հիմա թվում է Ձեզ, որ այս ամենը իրար հակասող բաներ են,Սուրբ Գիրքը սովորեցնեում է` Աստծո հիմնական նպատակը մեծարվելը և փառաբանվելն է,այդ դեպքում ինչպես նա կարող է սիրվել : Չէ որ «Սէրը իրը չէ որոնում»: Մոտ երեք ամիս մենք ուսումնասիրում էինք այն քարոզը,որում նշվում է,որ Աստված իր համար է ամեն ինչ անում:«Իմ պատճառով, իմ պատճառով պիտի անեմ,ես իմ փառքը ուրիշին չեմ տալ»:<br /> <br /> Աստծո անսահման սերը Իր անձնական փառքի փնտրտուքներում:<br /> <br /> Պատասխանը,որը ես ցանկանում եմ տալ ճշմարտություն է. Աստված եզակի է,բոլոր էակներից փառավոր և լիովին ինքանգոհ,նա պետք է ինքն իր համար լինի,որպեսզի լինի մեզ համար: Եթե նա հրաժարվի ինքանաբարձրացման նպատակից,մենք պարտվողներ կլինենք:Նրա նպատակը փառք ձեռք բերելն է և հաճույք պատճառելը իր ժողովրդին և այդ երկու նպատակը միասնություն է:Կարծում եմ այս ամենը տեսնելու համար պետք է առաջադրենք հետևյալ հարցերը.<br /> <br /> Հաշվի առնելով Աստծո անսահման, հիանալի գեղեցկությունը, և ուժը, և խելամտությունը կարող ենք հարցնել,թե ի˚նչ է կապում նրան մարդ արարածի հետ: Կամ տանք հետևյալ ձևակերպումը. Ինչ ուրախություն կարող է Աստված տալ մեզ, որպեսզի դրանով իսկ արտահայտի իր սերը: Միայն մեկ պատասխան ունի այս հարցը,այդպես չէ: ԻՆՔՆ ԻՐԵՆ:<br /> <br /> Սա էր Իր Որդուն ուղարկելու Աստծո միակ նպատակը:Եփեսացիս 2:18-ում ասվոմ է,որ Հիսուսը եկել էր,որպեսզի մենք «մեկ Հոգով ունինք մօտենալը Հօր մօտ»: 1 Պետրոս 3:18-ում ասվում է. -«Քրիստոսն էլ մեկ անգամ մեղքերի համար չարչարուեցաւ,այն Արդարն անարդարների վերայ,որ մեզ մօտեցնէ Աստուծուն»: Աստված սիրուց դրդված մշակել էր մարդկության փրկության պլանը,որպեսզի հետ վերադարձնի նրանց,ինչպես որ սաղմոս 16:11 –ում է գրված. -«քո երեսի առաջին ուրախությւնների լիութիւն կայ,եւ քո աջ կողմը` քաղցրութիւններ` հաւիտեան»: Աստված կանգնած է մեր կողքին, տալիս է ամենալավը,և այդ լավը ոչ թե հեղինակության,հարստության կամ առողջություն մեջ է,այլ Աստծո հետ լիակատար շփման մեջ:<br /> <br /> Եվ հիմա մենք այն եզրագծում ենք,որը ինձ համար մեծ բացահայտում էր,ինչպես նաև մեր խնդիրների լուծում: Մեզ անսահամն սիրով սիրելով, Աստված պետք է մեզ տա ամենալավը և հիացմունք պատճառի մեզ, նա պետք է մեզ նվիրի ինքն իրեն:Բայց ի°նչ ենք մենք անում,երբ մենք ունենում կամ մեզ ցույց են տալիս ինչ-որ լավ բան,որից մենք հաճույք ենք ստանում: Մենք գնհատում ենք դա:Մենք գովաբանում ենք փոքր երեխաներին,ովքեր ծնվելուց փոխում են իրենց դիրքը.-«Օ,նայեք այս գեղեցիկ,կլոր գլխին,և նրա մազերը,ձեռքերը,արդյոք մեծ չեն»:Մենք գովաբանում ենք սիրեցյալի դեմքը,երկար բացակայությունից հետո.-«Քո աչքերը երկնային են,մազերդ ատլասի փափկություն ունեն,դու այնքան գեղեցիկ ես»: Մենք փառավորում ու գնհատում ենք մեզ տրվածը,երբ արդեն զրկվում ենք ամեն ինչից: Նավակով ճամփորդելիս մենք հիանում ենք Սենթ Քրուայի ծառերով:<br /> <br /> Ամենամեծ բացահայտումը, որ ես արել էի Կ.Ս. Լյուիսի օգնությամբ,ոչ միայն այն էր, որ մենք մեծարում ենք այն ամենը ինչ ուրախություն է մեզ պարգևում,այլ այն որ մեծարումը ուրախության գագաթնակետն է:<br /> <br /> Բայց ամենատարօրինակը այն է,որ ես չէի կարողանում հասկանալ այն ինչը բացահայտ կերպով աչքի էր ընկնում,երբ մենք փառաբանում ենք Աստծուն և ընդհանրապես երբ մենք ինչ-որ բան կամ ինչ-որ մեկին ենք փառաբանում:Ես դա ընդունում էի ինչպես հաճոյախոսության,հավանության,կամ պատվելու եղանակ: Ես երբեք չէի նկատում,որ ամեն տեսակի ուրախություն վերածվում է փառաբանության,եթե իհարկե այն ամոթի կամ ինչ-որ մեկին ձանձրացնելու վաղից չսկսենք թաքցնել: Աշխարհը թնդում է գովասանքներով,սիրահարները գովաբանում են իրենց սիրեցյալներին, ընթերցասերները իրենց սիրած գրողին,զբոսաշրջիկները գովում են քաղաքները,խաղացողները իրենց սիրելի խաղը,գովաբանում են եղանակը,գինին,ուտելիքները,դերասաններին,ձիերին,քոլեջները,քաղաքները, պատմական դեմքերին, երեխաներին, ծաղիկները, սարերը, հազվագյուտ նամականիշները, հազվագյուտ բզեզների, նույնիսկ երբեմն քաղաքական գործիչների և գիտնականների: Աստծո փառաբանության մասին մտածելով, սկզբից իմ հիմարության պատճառով չէի կարողանում հասկանալ ամենակարևորը,մենք հաճույքով մեծարում ենք այն ամենը ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,բայց նույնը չենք անում իրական փառաբանությանը արժանի Աստծու նկատմամբ,չգիտեմ ինչու մենք կարծում ենք,որ դրա կարիքը չկա:<br /> <br /> Ես կարծում եմ, մենք հաճույք ենք ստանում գովաբանելով այն ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,որովհետև գովաբանությունը ոչ միայն արտահայտում է հաճույքը,այլ նաև ավարտին է հասցնում գործը,դա է մատնանշում գործի ավարտի մասին: Հաճոյախոսություն անելու համար չէ,որ սիրահարները շարունակ իրար ասում են,թե ինչքան են գեղեցիկ,այլ նրա համար,որ հաճույքը լիարժեք չի,եթե այն մնում է չարտահայտված: ¥Սաղմոս, էջ 93-95¤ <br /> <br /> Իմաստը նրանում է,որ մենք գովաբանում ենք այն,ինչը մեզ հաճույք է պատճառում,որովհետև հաճույքը լիարժեք չէ,մինչև այն փառաբանության ձևով չես արահայտում: Եթե մեզ չթույլատրեն ասել այն ինչը մենք արժեքավորում ենք, և մեծարել ինչը սիրում ենք, և գովաբանել ինչով մենք հիանում ենք,մեր ուրախությունը լիարժեք չի կարող լինել: Հետևաբար,եթե Աստված իրոք մեզ համար է,և եթե նա պետք է մեզ տա ամենալավը և դարձնի մեր ուրախությունը լիարժեք, այդ դեպքում նա պետք է նվաճի մեր փառաբանությունը իր համար: Ոչ թե այն պաճառով,որ նա կարիք ունի թաքցնելու իր որոշ թուլությունները և թերությունները,այլ որովհետև նա սիրում է մեզ և ձգտում է տալ լիարժեք ուրախություն,որը կարող ենք միայն գտնել ճանաչելով և գովաբանելով նրան,բոլոր էակներից ամենագեղեցիկին: <br /> <br /> Աստված միակ էակն է ամբողջ աշխարհում,ում համար իր անձի գովաբանության ձգտումը միայն ու միայն սիրո գործընթաց է: Նրա համար ինքնամեծարումը մեծ արժանիք է: Երբ նա ամեն ինչ անում է §գովաբանելու իր փառքը¦ ինչպես Եփեսացիս 1-ում ասվում է, նա պահպանում և առաջարկում է մեզ այն ինչը միակ բանն է այս աշխարհում,որ կարող է մեզ բավարարվածության զգացողություն պարգևել: Աստված մեզ համար է, և հետևաբար այդպիսին եղել է, և կա, և միշտ էլ կլինի իր համար:Մեծարեք Աստծուն:Թող այն ամենը ինչ շնչում է մեծարի Աստծուն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A5%D5%B2%D6%84%D5%AB_%D5%B3%D5%B6%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D5%B6_%D5%BA%D6%80%D5%A1%D5%AF%D5%BF%D5%AB%D5%AF%D5%A1%D5%B6 2012-04-25T14:45:10Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|The Practice of Mortification}} Խոսակցության հետևանքները կարող են հանգեցնել նրան, որ մենք հետագայում դրա նշան...</p> <hr /> <div>{{info|The Practice of Mortification}}<br /> <br /> Խոսակցության հետևանքները կարող են հանգեցնել նրան, որ մենք հետագայում դրա նշանակության մասին այլ ձև մտածենք:<br /> <br /> Իմ ընկերը` մի ավելի երիտասարդ ծառայող, կոնֆերանսի վերրջում ինձ հետ նստեց իր եկեղեցում և ասաց.&quot;Նախքան այս երեկո մեր հեռանալը ուղղակի ինձ բացատրիր այն քայլերը, որոնք անհրաժեշտ են օգնելու ինչ-որ մեկին մեղքի համար մեռնելու համար&quot;: Մենք նստեցինք և մի քիչ ավելի երկար խոսեցինք այս մասին և հետո գնացինք քնելու. հուսով եմ` նա էլ ինձ պես օրհնված էր այս խոսակցությունից: Ինձ համար դեռևս հարց է, թե, արդյոք, նա այս հարցը տվեց որպես հովիվ, թե ուղղակի իր համար, թե և’ մեկը, և’ մյուսը:<br /> <br /> Ինչպես դուք կպատասխանեիք այս հարցին լավագույն ձևով: Առաջին բանը, որ պետք է անել, դա սուրբ գրություններին դիմելն է: Այո, դիմեք Ջոն Օուենին(երբեք վատ գաղափար չէ), կամ մեկ ուրիշ ողջ կամ մահացած խորհրդատուի: Բայց հիշեք, որ բացի լավ մարդկային աղբյուրներից մենք նաև այլ աղբյուր ունենք այս ոլորտում: Մենք կարիք ունենք ուսուցանվելու &quot;Աստծո բերանից&quot;, որպեսզի այն սկզբունքները, որոնք մենք սովորում ենք կիրառել իրենց մեջ ներառեն ինչպես Աստծո իշխանությունը, մեղքը ճնշլու պրակտիկան, այնպես էլ Աստծո խոստումը, որ այդ սկզբունքները կաշխատեն:<br /> <br /> Մի քանի հատվածներ հիշեցի ուսումնասիրության համար. Հռոմեացիների 8:13, Հռոմեացիների 13:8-14 (Ավգուստինի տեքստը), 2 Կորնթացիների 6:14-7:1, Եփեսացիների 4:17-5:21, Կողոսացիների 3:1-17, 1Պետրոս 4:1-11, 1 Հովհաննես 2:28-3:11: Հատկանշականն այն է, որ այս հատվածներից միայն երկուսն են պարունակում &quot;ճնշել&quot; (&quot;սպանել&quot;) բայը: Միևնույն ձևով հատկանշական է այն, որ այս հատվածներից յուրաքանչյուրի համատեքստն ավելի լայն է, քան մեղքը սպանելու հորդորանքը: Ինչպես մենք կտեսնենք սա մի դիտարկում է, որը պարզվում է` լուրջ կարևորություն ունի:Այս հատվածներից մեկը` Կողոսացիս 3:1-17-ը, հավանաբար ամենալավ տեղն է սկսելու համար:<br /> <br /> Այստեղ համեմատաբար ջահել քրիստոնյաներ էին: Նրանք հեթանոսությունից Քրիստոսին դառնալու սքանչելի փորձառություն ունեին: Նրանք մտել էին շնորհքի փառահեղորեն նոր և ազատագրող աշխարհը: Հավանաբար, եթե մենք կարողանայինք կարդալ տողերի միջև, կտեսնեինք, որ նրանք որոշ պահի զգում էին, որ ազատագրվել են ոչ միայն մեղքի դատապարտությունից, այլ գրեթե նաև դրա ազդեցությունից, որովհետև նրանց նոր ազատությունը շատ սքանչելի էր: Բայց հետո, ի հարկե, մեղքը կրկին բարձրացրեց իր այլանդակ գլուխը: Ճաշակելով շնորքի &quot;արդեն&quot;-ը նրանք հիմա հայտնաբերում էին շարունակական զոհողության ցավալի &quot;դեռևս ոչ&quot;-ը: Ծանոթ է հնչում:<br /> <br /> Բայց մեր ավետարանչական ենթամշակույթի երկար տևող պրոբլեմների արագ լուծումների նման նրանք հիմա վտանգի տակ էին, եթե հաստատակամորեն չկառչեին Ավետարանի սկզբունքներից: Որովհետև հենց այս շրջանում է, որ քրիստոնյաները համեմատաբար ավելի հեշտ կարող են ավելի բարձ հոգևոր կյանքի նոր խոստումներ տվող սխալ ուսուցիչների զոհը դառնալ: Ահա սրանից էր Պողոսը վախենում (Կող. 2:8, 16): Սրբություն առաջացնող մեթոդները մոդայիկ էին(Կող. 2:21–22), և դրանք խորը հոգևոր էին թվում. դա այն էր, ինչ պետք էր լուրջ երիտասարդ հավատացյալներին: Բայց, փաստորեն, &quot;այդ բոլորը մարմնական ցանկութիւնները զսպելու համար ոչ մէկ արժէք չեն ներկայացնում&quot;(Կող. 2:23): Ոչ թե նոր մեթոդները, այլ միայն հասկանալը, թե ինչպես է Ավետարանը գործում, կարող է համապատասխան հիմք և օրինակ հանդիսանալ մեղքի հետ հաշվեհարդար տեսնելու համար: Սա Կողոսացիս 3:1-17-ի թեման է:<br /> <br /> Պողոսը մեզ տալիս է այն օրինակը և ռիթմը, որի կարիքը մենք ունենք: Օլիմպիական երկարությամբ ցատկող մարզիկների նման մենք հաջողություն չենք ունենա մինչև գործողության կետից չդառնանք այն կետին, որտեղ մենք կարող ենք էներգիա ձեռք բերել մեղքի հետ հաշվեհարդար տեսնելու համար անհրաժեշտ մեծ ջանքերի համար: Ինչպես է այդ դեպքում Պողոսը մեզ սովորեցնում դա անել:<br /> <br /> Նախ և առաջ Պողոսը ընդգծում է, թե ինչքան է մեզ համար կարևոր ճանաչել Քրիստոսով մեր նոր ինքնությունը (3:1–4): Ինչքան հաճախ է լինում, որ երբ մենք հոգեպես ընկնում ենք, մենք գանգատվում ենք և մոռանում ենք, թե ովքեր ենք մենք իրականում, և որ Քրիստոսինն ենք: Մենք նոր ինքնություն ունենք: Մենք այլևս &quot;Ադամ&quot;-ի մեջ չենք այլ &quot;Քրիստոս&quot;-ի, այլևս մարմնի մեջ չենք, այլ Հոգու, այլևս մեր հին էությունը չի իշխում մեզ վրա, այլ մենք նոր էությամբ ենք ապրում (Հռոմ. 5:12–21, 8:9, 2 Կոր 5:17): Պողոսը ժամանակ է տրամադրում այս պարզաբանելու համար: Մենք մահացանք Քրիստոսի հետ (Կող. 3:3, մենք թաղվեցինք Քրիստոսի հետ, 2:12), մենք Նրա հետ հարություն առանք (3:1), և մեր կյանքը պահված է Քրիստոսի հետ (3:3): Իրոք, այնքան միաբանված ենք Քրիստոսի հետ, որ Քրիստոսը փառքով չի հայտնվի առանց մեզ (3:4):<br /> <br /> Մեղքի ներկայության հետ հաշվեհարդար չտեսնելու պատճառ կարող է հանդիսանալ հոգևոր ամնեզիան, նոր, ճշմարիտ, իրական ինքնության մոռացումը: Որպես հավատացյալ ես մեկն եմ, որը ազատագրվել է մեղքի իշխանությունից, և որը, հետևաբար, ազատ է և մոտիվացված իր սրտում գտնվող մեղքի բանակի մնացուկների դեմ պայքարելու համար:<br /> <br /> Հետևաբար, առաջին սկզբունքն է. Ճանաչի’ր, մնա’, մտածի’ր և գործի’ր քո նոր ինքնության համեմատ, դու Քրիստոսի մեջ ես:<br /> <br /> Երկրորդը` Պողոսը շարունակում է բացահայտել մեղքի պտուղները մեր կյանքի բոլոր ոլորտներում (Կող 3:5–11): Եթե մենք մեղքի հետ պետք է գործ ունենանք աստվածաշնչյան ձևով, ապա մենք չպետք է սխալվենք կարծելով, թե մենք կարող ենք սահմանափակվել հարձակվելով մեր կյանքի ձախողման միայն մեկ ոլորտի վրա: Պետք է հաշվեհարդար տեսնել բոլոր մեղքերի հետ: Այսպիսով Պողոսը մեղքի մի շարք դրսևորումներ է ցույց տալիս անձնական կյանքում (խոսք 5), ամենօրյա հասարակական կյանքում (խոսք 8), և եկեղեցական կյանքում (խոսք 9–11 &quot; մեկը մյուսին&quot;, &quot;այստեղ&quot; ,այսինքն եկեղեցական ընկերակցության մեջ): Ճնշան մարտահրավերը նման է դիետայի մարտահրավերին (նույնպես ճնշման ձև է). երբ մենք սկսում ենք այն պահել, մենք հայտնաբերում ենք, որ մեր քաշի ավելացման ամենատարբեր պատճառներ կան: Մենք իսկապես գործ ենք ունենում մեզ հետ, այլ ոչ թե պարզապես կալորիայի վերահսկման հետ: Ես եմ պրոբլեմը, ոչ թե կարտոֆիլի չիփսերը: Մեղքը ճնշելը մի ամբողջ կյանքի փոոխություն է:<br /> <br /> Երրորդը` Պողոսի բացատրությունը մեզ համար գործնական ուղեցույց է հանդիսանում մեղքի ճնշման համար: Երբեմն թվում է, թե Պողոսը հորդորում է (“Սպանեցեք…,” 3:5) առանց &quot;գործնականապես&quot; օգնելու պատասխանելու մեր &quot;ինչպես...&quot; հարցերին: Այսօր հաճախ քրիստոնյաները դիմում են Պողոսին, որպեսզի իմանան` ինչ անեն, և հետո գնում են տեղական քրիստոնեական գրախանութ, որպեսզի պարզեն, թե ինչպես պետք է դա անեն: Ինչու է այս երկատումը: Հավանաբար այն պատճառով, որ մենք բավականին երկար չենք մտորում այն ամենի մասին, ինչ Պողոսն է ասում: Մենք չենք խորասուզվում Սուրբ գրությունների մեջ: Հատականշականն այն է, որ երբ Պողոսը հորդորում է, նա հորդորների հետ մեկտեղ նաև ակնարկում է, թե ինչպես մենք կարող ենք այն իրականացնել:<br /> <br /> Սա, անշուշտ, ճիշտ է այստեղ: Ուշադրություն դարձրեք այն բանի վրա, թե ինչպես է այս հատվածն օգնում մեզ պատասխանելու &quot;ինչպես...&quot; հարցին:<br /> <br /> 1. Սովորեք մեղքը ընդունել այնպես, ինչպես որ այն իրականում կա: Բահը բահ անվանեցեք, &quot;սեռական անբարոյականություն&quot; այն անվանեցեք, ոչ թե &quot; ես մի քիչ գայթակղվում եմ, &quot; պղծություն&quot; այն անվանեցեք, ոչ թե &quot;ես պայքարում եմ իմ մտավոր կյանքի հետ&quot;, &quot;չար ցակություն, որը կռապաշտություն է&quot; այն անվանեցեք, ոչ թե &quot;ես կարծում եմ, որ կարիք ունեմ առաջնահերթություններս մի քիչ ավելի լավ դասավորելու&quot;: Այս օրինակն առկա է ամբողջ հատվածում: Որքա~ն զորավոր ձևով է սա դիմակազերծում ինքնախաբեությունը և մեզ օգնում մերկացնել մեր սրտի թաքուն անկյուններում պատսպարված մեղքը:<br /> <br /> 2. Տե’ս մեղքն այնպես, ինչպես որ իրականում քո մեղքը դիտվում է Աստծո ներկայության մեջ: &quot;Դրա համար գալիս է Աստծու բարկութիւնը&quot; (3:6): Հոգևոր կյանքի վարպետները խոսել են մեր ցանկությունները խաչի, բարկությունը իր վրա վերցնող Քրիստոսի առաջ նետելու մասին( աքացի տալով և ճչալով) Իմ մեղքը տանում է ոչ թե երկարատև գոհունակության, այլ սուրբ աստվածային դժգոհության: Քո մեղքի իրական բնույթը տե’ս դրա դատապարտման լույսի ներքո: Շատ հեշտությամբ ենք մենք ենթադրում, որ մեղքը քրիստոնյաների համար այնքան լուրջ չէ, որքան անհավատների համար.&quot;այն ներված է, այդպես չէ&quot;: Ո’չ, եթե մենք շարունակենք այն գործել(1 Հով. 3:9 ) Մեղքին նայեցեք երկնային տեսանկյունից և զգացեք դրա ամոթը, որ մեջ դուք էլ էիք մի ժամանակ ընթանում(Կող. 3:7, տես նաև Հռոմ. 6:21).<br /> <br /> 3. Գիտակցեք ձեր մեղքի անհետևողականությունը: Դուք հանել եք &quot;հին մարդը&quot; և հագել &quot;նոր մարդը&quot; (3:9–10): Դուք այլևս &quot;հին մարդը&quot; չեք: Այն ինքնությունը, որ դուք ունեիք &quot;Ադամի մեջ&quot; գնացել է: &quot;Հին մարդը խաչուեց նրա[Քրիստոսի] հետ, որպէսզի քայքայուի մեղքի մարմինը[հավանաբար կյանքը մարմնի մեջ, որտեղ գերիշխում է մեղքը], եւ այլեւս մենք չծառայենք մեղքին&quot; (Հռոմ 6:6): Նոր մարդիկ նոր կյանք են ապրում: Սրանից ավելի քիչը հակասում է &quot;Քրիստոսի մեջ&quot; իմ ով լինելուն:<br /> <br /> 4. Սպանեցե’ք մեղքը ( Կող. 3:5): Դա շատ &quot;պարզ&quot; է: Հրաժարվեցե’ք դրանից, սովամահ արե’ք և մերժե’ք այն: Դոք չեք կարող &quot;ճնշել&quot; մեղքը առանց զգալու սպանելու ցավը: Ուրիշ ձև չկա:<br /> <br /> Բայց ուշադրություն դարձրեք նրան, որ Պողոսը սա շատ կարևոր և ավելի լայն համատեքստում է դնում: Մեղքը սպանելու բացասական առաջադրանքը չի կատարվի ավետարանի դրական` Տեր Հիսուս Քրիստոսին &quot;հագնելու&quot; կոչից մեկուսացված(Հռոմ. 13:14): Պողոսը պարզաբանում է սա Կողոսացիների 3:12-17-ում: Տունը պարզապես մաքրելը հնարավորություն է թողնում մեղքի հետագա ներխուժման համար: Բայց երբ մենք հասկանանք Ավետարանի շնորհքի &quot;փառավոր փոխանակման&quot; սկզբունքը, մենք կսկսենք սրբության մեջ որոշ իրական առաջընթաց ունենալ: Որովհետև մեղավոր ցանկությունները և սովորությունները ոչ միայն մերժվում են, բայց նաև փոխանակվում են Քրիստոսի շնորհքի (3:12) և գործողությունների հետ, որովհետև մենք հագնում ենք Քրիստոսի բնավորությունը, և Նրա սեր է, որ բերում է այդ շնորհքը (խոսք. 14), ոչ միայն մեր անձնական կյանքում այլև եկեղեցում (Խոսք 12–16), Քրիստոսի անունը և փառքը հռչակվում և բարձրացվում է մեր մեջ(3:17):<br /> <br /> Սրանք որոշ բաներ են, ի’մ ընկեր, որոնց մասից ես խոսել եմ այդ հիշարժան երեկոյի ընթացքում: Մենք հնարավորություն չունեինք իրար հարցնելու &quot; ինչպես ես&quot;, քանի որ այն մեր վերջին զրույցն էր: Մի քանի ամիս անց նա մահացավ: Ես միշտ զարմանում էի, թե ինչպես էր նրա կյանքը անցնում ամիսների միջով: Բայց լուրջ անձնական և հովվական մտահոգությունը նրա հարցման մեջ դեռևս արձագանքում է իմ մտքում: Դրանք նմանատիպ ազդեցություն ունեն, ինչ-որ Չառլզ Սիմոնն ասաց, որ զգացել է իր շատ սիրված դիմանակարի` մեծ Հենրի Մարտինի աչքերից:<br /> <br /> Լուրջ վերաբերվե’ք սրան:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D5%B8%D5%B2 2012-04-13T13:36:22Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Ecclesiastes}} <br /> <br /> &quot;Ժողովող: Ուֆ, այն պարզապես մահ ու խավար է: Ես ավելի լավ է Աստվածաշնչի ուրիշ գիրք ուսումնասիրեմ&quot;: <br /> <br /> Սպասիր հիմա մեկ վայրկյան: Ես գիտեմ, որ ճիշտ չէ սկսել այն բանից, որ ընթերցողիդ ասես, որ նա սխալ է, բայց այս պարագայում դու սխալ ես: Ժողովողի հեղինակը, ինչպես որոշները ուզում են մեզ հավաստիացնել, կյանքի վրա բարկացած թթված, ցինիկ ծերուկ չէր: Նա աշխարհի ամենամոլի հոռետեսը չէր: Անշուշտ, նրա գրած տողերից շատերը (թերևս մեծամասնությունը) հոռետեսական են, բայց Քոհելետը (քարոզիչ դարձած Սողոմոնը) ունի էապես դրական նպատակ: Նրա հոռետեսությունը կենտրոնացած է &quot;արևի տակ կյանքի վրա&quot;: Իսկապես, երբ որ կարդաք գիրքը ուշադրություն դարձնելով այն բանի վրա, թե իրականում նա ինչ էր անում, դուք կտսնեք, որ նա հանգիստ, պարզ անձնավորություն է: Նա անցել է այդ ամենի միջով, թե' լավի և թե' վատի, և ապաշխարհելով հաշտվել է կյանքի պայմանների հետ: Դրանք Աստծո պայմաններն են: Ի դեպ, շատ բա կա, որ ճիշտ մեկնաբանության դեպքում հավատացիալին միայն վստահություն և ուրախություն կարող է տալ փորձության ժամանակ: <br /> <br /> &quot;Որոշ բաներ են անհրաժեշտ, որպեսզի ես համոզվեմ դրանում&quot;: <br /> <br /> Լավ, եկեք խորությամբ ուսումնասիրենք գիրքը: Նախ, նշեմ, որ այս &quot; Ecclesiastes/ժողովող &quot; (“քարոզիչ”) անունը տրվել է հունարեն Յոթանասնիցի թարգմանիչների կողմից: Եբրայերեն բնօրինակը &quot;Qoheleth&quot; նշանակում է &quot; մեկը, որ հավաքում է մարդկանց&quot;: Սողոմոնը հավաքում էր իր արքունիքը (և հավանաբար ուրիշներին էլ), որպեսզի նրանց քարոզի &quot;իմաստուն լիել, Qoheleth-ը մարդկանց գիտություն էր սովորեցնում... Քարոզիչը փնտրում էր հաճելի, ճշմարիտ, պատշաճ ձևով գրված խոսքեր&quot; (12:9–10. Ես օգտագործում եմ իմ սեփական թարգմանությունը այս հոդվածում): Նա ուզում էր, որ իր խոսքերը երբ հրապարակվեն, նման լինեն &quot;եզների խթանի կամ մեծավորի տված մուրհակի վրա խփած կնիքի&quot; (12:13): Ժողովողի բարբառը ցույց է տալիս, որ նա գրել է ոչ միայն, Իսրայելի այլև փյունիկյան աշխարհի համար: Գրքույկը, ի թիվս այլ բաների ,ավետարանչական էր, ստեղծված ինչպես տան, այնպես էլ դրսի չապաշխարհած ընթերցողի համար: <br /> <br /> Հաջորդը դիտարկենք &quot; արևի տակ&quot; խոսքերը: Այս հաճախ հադիպող արտահայտությունը նկարագրում է կյանքը, որը բացի աշխարհիկ նպատակներից ուրիշ ոչ մի բան չունի տեսադաշտում: Այն նկարագրում է մեկին, որը ջերեռանդորեն ձեռնամուխ է լինում սին գործեր անելու, որովհետև դա է այն ամենը, ինչի համար նա ապրում է: Ի հակադրություն դրա` քրիստոնեական կյանքը չափավորված կյանք է &quot;արևի տակ&quot;, որը Սողոմոնի համար նախատիպ էր հանդիսանում ձևերով և արարողություններով: Սողոմոնը ցանկանում է մարդկանց հին կենսակերպից տանել դեպի նորը. &quot;Եւ ահա լսի՛ր իմ բոլոր խոսքերի վերջաբանը. վախեցիր Աստծուց եւ պահի՛ր նրա պատվիրանները. ահա այս է մարդն ամբողջովին&quot;(12:15): Այսպիսով նա եզրափակում է խիստ նախազգուշացմամբ.&quot;Որովհետև Աստված պիտի բոլոր արարածների դատաստանն անի նրանց կատարած բոլոր թաքուն գործերի համար՝ լինեն դրանք չար թե բարի&quot;(12:16) Սա չի նշանակում, որ մարդիկ գործերով են արդարանում, այլ որ դատաստանի ժամանակ գործերը կվկայեն, մարդկանց փրկված կամ չփրկված լինելու մասին: Նոր Կտակարանի վարդապետություը համամիտ է սրա հետ (տես` Մաթ. 25:31-46; Հայտ. 20:12-15). <br /> <br /> Բայց, արդյոք, ''իրականում ''Սողոմոնը հաշտակյաց էր, և համակերպվել էր կյանքի հետ: Եվ ''ի'նչ'' է նա առաջարկում քրիստոնյաներին: Այս հրաշալի գրքի մեջ Սողոմոնը շոշափում է կարևոր հարցեր, այնպիսի հարցեր, որոնց մասին երբ լրջորեն մտածում ես, այսօր դրանք արթնացնում են քեզ: Նա հարցնում է , &quot; Ինչու ենք ջանք գործադրում, եթե դրա արդյունքները ժամանակավոր են և, հտևաբար, իզուր: Ինչու ենք փող, փառք, իշխանություն և հարստություն փնտրում, ենթ դրանք բավականություն չեն պատճառում: Ինչու ենք մտահոգվում ինչ-որ բանի համար, երբ և' չարը, և' իմաստունը նույն վախճանն են ունենում գերեզմանում: Նրա պատասխանը. Աստծո նախախնամությունը մարդկանց համար այնպես է, ինչես նա հարմար է գտնում: Սողոմոնն ուզում է, որ դուք ինքնիշխան Աստծո կամքի մեջ հանգստանաք հավատքով: <br /> <br /> Նրա կողմից հաճախակի օգտագործվող բառը` &quot;ունայնությունը&quot;, նշանակում է, որ կյանքը արևի տակ &quot;դատարկ&quot; է, որովհետև այն հարատև չէ: Այդ թեման ներծծված է գրքի մեջ: Նա ասում է.&quot; Սերունդ է գնում, սերունդ է գալիս&quot; (1:4), որ &quot;նախկինների հիշատակը չկա&quot; (1:11), և որ ինչպես մարդը ծննդով աշխարհ է &quot;գալիս&quot; , &quot;նույն ձևով էլ կգնա&quot; այս աշխարհից և հետը ոչ մի բա չի տանի (5:16): 3 գլխի 1-15 խոսքերում Սողոմոնը թվարկում է որոշ բաներ,որոնք շարունակաբար փոխվում են: Մարդիկ ծնվում են, հետո մահանում, բույսեր են տնկվում, հետո հանվում, որոշ բաները մաշվում են, ուրիշները շինվում են: Բաներ են կարվում, բաներ պատռվում, որոշ բաներ պահվում են, որոշները` անտեսվում. լացելու ժամանակ կա, ծիծաղելու ժամանակ, սգալու ժամանակ, պարելու ժամանակ և այլն: Կյանքը հետ ու առաջ է պտտվում: Ոչ մի բան նույնը չի մնում: Այդ պատճառով մենք պետք է ամեն բանի թեթև նայենք: Հարատևության փորձերը նյարդայնացնում են և բոլորովին ապարդյուն են: <br /> <br /> Սողոմոնը ասում է, որ հարստություն և ունեցվածք կուտակելը հիմարություն է, որովհետև այն չես կարող քեզ հետ վերցնել: Արևի տակ ինչ-որ բանի վրա հույս դնելու փոխարեն նա կոչ է անում վստահել Արարչին: Ինչպես է սա բարելավում քո կյանքը:Լավ, այն ոչ միայն փոփոխություն կբերի դատաստանի ժամանակ, բայց նաև տալիս է կյանքի նոր փիլիսոփայություն, որն ազատում է քեզ հոգսից և անհանգստությունից: Քանի որ Աստված &quot;մարդու սրտի մեջ հավիտենություն&quot; է դրել(3:11), դու կարող ես սպասել այն ժամանակին, երբ անցողիկ բաները կմոռացվեն:Եվ մեկ օր Աստծո նպատակները, որոնք հիմա անիմաստ են թվում, հասկանալի կդառնան. &quot; մինչեւ իսկ յաւիտենութիւնը ճանաչելու իղձ տուեց նրանց սրտերին, բայց եւ այնպէս մարդս չի կարող հասկանալ Աստծու արած գործը՝ սկզբից մինչեւ վերջ&quot; (3:11): Դու կարող ես հանգստացնել քո միտքը. ամեն բան իր ժամանակին հայտնի կդառնա: <br /> <br /> Քանի որ այն ինչ դու այստեղ անում ես հավիտենական հետևանքներ ունի, դու պետք է հոգ տանես և ավելի շատ ջանք թափես: Բայց դու չպետք է ժամանակից շուտ սպասես ''ավարտից ''հետո տրվող պարգևատրությանը: Ոչ էլ պետք է հիմարաբար աշխատես, որպեսզի այս ոչ հարատև աշխարհում տևական բավարարվածություն գտնես: <br /> <br /> Քանի որ Սողոմոնը պարզել է, որ անհնարինին հասնելու համար ջանք գործադրելը ունայնություն է, նա խորհուրդ է տալիս ապրել խաղաղ կյանք , պատասխանատու և համեստ աշխատանք ունենալ և հասնել նրան, ինչին կարող ես արդար ճանապարհով հասնել և գոհանալ Աստծո պարզ նվերներով: Նա ուզում է, որ դուք ոչ վաղվա համար անհանգստանաք, ոչ էլ այսօր ձեզ մահան հասցնեք: Լսեք, այս լուսաբանող հատվածը. <br /> &lt;blockquote&gt;&quot;Մարդուս համար չկայ ուրիշ լաւ բան, բացի ուտելուց, խմելուց եւ իր վաստակով իր հոգուն հաճոյք պատճառելուց։ Բայց ես տեսայ, որ այդ եւս լինում է Աստծուց&quot; (2:24, տես նաև 3:12–13, 5:18, 8:15 և 9:7–8): &lt;/blockquote&gt; <br /> Այս խոսքերում մեկ թեմա է անընդհատ շոշափվում. վայելիր սնունդը և խմիչքը և կյանքի պարզ հաճույքները: Բայց հաշվի առեք, որ նույնիսկ այս բաները հարատև չեն. դուք ուտում եք և բավականություն եք ստանում, որպեսզի նորից անոթիանաք(նրա կողմից սնդի և խմիչքի հաճախակի հիշատակումը խորհրդանշում է բաների ժամանակավոր բնույթը): Դադարիր նյարդայնանալ այն բաների համար, որոնք չես կարող փոխել: Լավ կերեք և լավ ժամանակ անցկացրեք (հիշելով, որ ինչ-որ դուք անում եք ձեզ մի օր դատաստանի առաջ է կանգնեցնելու. տես` 12:9). <br /> <br /> Այսպիսիով, ինչի մասին է Ժողովողը: Շվայտ կյանք ապրելուց, տևական համբավ և ունեցված ձեռք բերելու համար չափազանց շատ աշխատելուց, մեղքի մեջ հղփանալուց հետո Սողոմոնը միայն կարող էր ասել.&quot; Ես ատեցի իմ կեանքը...Ես ատեցի իմ ամբողջ վաստակը&quot;: Ինչու: Որովհետև նա հասկացավ, որ վերջին հաշվով, այն ինչ նա արել է ավելին չէ, քան &quot;ունայնութիւն եւ հոգու տանջանք&quot;(2:17–18): <br /> <br /> Սողոմոնը գրեց, որպեսզի քեզ օգնի այս գիտակցել: Արդյոք, Ժողովողը քեզ ստիպում է կյանքի մասին մտածել այնպես, ինչպես հավատացյալները պետք է մտածեն. եթե չէ, ապա, այն նորից կարդա, նորից ու նորից: Արժե դրա համար ժամանակ ծախսել:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D5%B8%D5%B2 2012-04-12T13:32:56Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Ecclesiastes}} <br /> <br /> &quot;Ժողովող: Ուֆ, այն պարզապես մահ ու խավար է: Ես ավելի լավ է Աստվածաշնչի ուրիշ գիրք ուսումնասիրեմ&quot;: <br /> <br /> Սպասիր հիմա մեկ վայրկյան: Ես գիտեմ, որ ճիշտ չէ սկսել այն բանից, որ ընթերցողիդ ասես, որ նա սխալ է, բայց այս պարագայում դու սխալ ես: Ժողովողի հեղինակը, ինչպես որոշները ուզում են մեզ հավաստիացնել, կյանքի վրա բարկացած թթված, ցինիկ ծերուկ չէր: Նա աշխարհի ամենամոլի հոռետեսը չէր: Անշուշտ, նրա գրած տողերից շատերը (թերևս մեծամասնությունը) հոռետեսական են, բայց Քոհելետը (քարոզիչ դարձած Սողոմոնը) ունի էապես դրական նպատակ: Նրա հոռետեսությունը կենտրոնացած է &quot;արևի տակ կյանքի վրա&quot;: Իսկապես, երբ որ կարդաք գիրքը ուշադրություն դարձնելով այն բանի վրա, թե իրականում նա ինչ էր անում, դուք կտսնեք, որ նա հանգիստ, պարզ անձնավորություն է: Նա անցել է այդ ամենի միջով, թե' լավի և թե' վատի, և ապաշխարհելով հաշտվել է կյանքի պայմանների հետ: Դրանք Աստծո պայմաններն են: Ի դեպ, շատ բա կա, որ ճիշտ մեկնաբանության դեպքում հավատացիալին միայն վստահություն և ուրախություն կարող է տալ փորձության ժամանակ: <br /> <br /> &quot;Որոշ բաներ են անհրաժեշտ, որպեսզի ես համոզվեմ դրանում&quot;: <br /> <br /> Լավ, եկեք խորությամբ ուսումնասիրենք գիրքը: Նախ, նշեմ, որ այս &quot; Ecclesiastes/ժողովող &quot; (“քարոզիչ”) անունը տրվել է հունարեն Յոթանասնիցի թարգմանիչների կողմից: Եբրայերեն բնօրինակը &quot;Qoheleth&quot; նշանակում է &quot; մեկը, որ հավաքում է մարդկանց&quot;: Սողոմոնը հավաքում էր իր արքունիքը (և հավանաբար ուրիշներին էլ), որպեսզի նրանց քարոզի &quot;իմաստուն լիել, Qoheleth-ը մարդկանց գիտություն էր սովորեցնում... Քարոզիչը փնտրում էր հաճելի, ճշմարիտ, պատշաճ ձևով գրված խոսքեր&quot; (12:9–10. Ես օգտագործում եմ իմ սեփական թարգմանությունը այս հոդվածում): Նա ուզում էր, որ իր խոսքերը երբ հրապարակվեն, նման լինեն &quot;եզների խթանի կամ մեծավորի տված մուրհակի վրա խփած կնիքի&quot; (12:13): Ժողովողի բարբառը ցույց է տալիս, որ նա գրել է ոչ միայն, Իսրայելի այլև փյունիկյան աշխարհի համար: Գրքույկը, ի թիվս այլ բաների ,ավետարանչական էր, ստեղծված ինչպես տան, այնպես էլ դրսի չապաշխարհած ընթերցողի համար: <br /> <br /> Հաջորդը դիտարկենք &quot; արևի տակ&quot; խոսքերը: Այս հաճախ հադիպող արտահայտությունը նկարագրում է կյանքը, որը բացի աշխարհիկ նպատակներից ուրիշ ոչ մի բան չունի տեսադաշտում: Այն նկարագրում է մեկին, որը ջերեռանդորեն ձեռնամուխ է լինում սին գործեր անելու, որովհետև դա է այն ամենը, ինչի համար նա ապրում է: Ի հակադրություն դրա` քրիստոնեական կյանքը չափավորված կյանք է &quot;արևի տակ&quot;, որը Սողոմոնի համար նախատիպ էր հանդիսանում ձևերով և արարողություններով: Սողոմոնը ցանկանում է մարդկանց հին կենսակերպից տանել դեպի նորը. &quot;Եւ ահա լսի՛ր իմ բոլոր խոսքերի վերջաբանը. վախեցիր Աստծուց եւ պահի՛ր նրա պատվիրանները. ահա այս է մարդն ամբողջովին&quot;(12:15): Այսպիսով նա եզրափակում է խիստ նախազգուշացմամբ.&quot;Որովհետև Աստված պիտի բոլոր արարածների դատաստանն անի նրանց կատարած բոլոր թաքուն գործերի համար՝ լինեն դրանք չար թե բարի&quot;(12:16) Սա չի նշանակում, որ մարդիկ գործերով են արդարանում, այլ որ դատաստանի ժամանակ գործերը կվկայեն, մարդկանց փրկված կամ չփրկված լինելու մասին: Նոր Կտակարանի վարդապետություը համամիտ է սրա հետ (տես` Մաթ. 25:31-46; Հայտ. 20:12-15). <br /> <br /> Բայց, արդյոք, ''իրականում ''Սողոմոնը հաշտակյաց էր, և համակերպվել էր կյանքի հետ: Եվ ''ի''''նչ'' է նա առաջարկում քրիստոնյաներին: Այս հրաշալի գրքի մեջ Սողոմոնը շոշափում է կարևոր հարցեր, այնպիսի հարցեր, որոնց մասին երբ լրջորեն մտածում ես, այսօր դրանք արթնացնում են քեզ: Նա հարցնում է , &quot; Ինչու? ենք ջանք գործադրում, եթե դրա արդյունքները ժամանակավոր են և, հտևաբար, իզուր: Ինչու? ենք փող, փառք, իշխանություն և հարստություն փնտրում, ենթ դրանք բավականություն չեն պատճառում: Ինչու? ենք մտահոգվում ինչ-որ բանի համար, երբ և' չարը, և' իմաստունը նույն վախճանն են ունենում գերեզմանում: Նրա պատասխանը. Աստծո նախախնամությունը մարդկանց համար այնպես է, ինչես նա հարմար է գտնում: Սողոմոնն ուզում է, որ դուք ինքնիշխան Աստծո կամքի մեջ հանգստանաք հավատքով: <br /> <br /> Նրա կողմից հաճախակի օգտագործվող բառը` &quot;ունայնությունը&quot;, նշանակում է, որ կյանքը արևի տակ &quot;դատարկ&quot; է, որովհետև այն հարատև չէ: Այդ թեման ներծծված է գրքի մեջ: Նա ասում է.&quot; Սերունդ է գնում, սերունդ է գալիս&quot; (1:4), որ &quot;նախկինների հիշատակը չկա&quot; (1:11), և որ ինչպես մարդը ծննդով աշխարհ է &quot;գալիս&quot; , &quot;նույն ձևով էլ կգնա&quot; այս աշխարհից և հետը ոչ մի բա չի տանի (5:16): 3 գլխի 1-15 խոսքերում Սողոմոնը թվարկում է որոշ բաներ,որոնք շարունակաբար փոխվում են: Մարդիկ ծնվում են, հետո մահանում, բույսեր են տնկվում, հետո հանվում, որոշ բաները մաշվում են, ուրիշները շինվում են: Բաներ են կարվում, բաներ պատռվում, որոշ բաներ պահվում են, որոշները` անտեսվում. լացելու ժամանակ կա, ծիծաղելու ժամանակ, սգալու ժամանակ, պարելու ժամանակ և այլն: Կյանքը հետ ու առաջ է պտտվում: Ոչ մի բան նույնը չի մնում: Այդ պատճառով մենք պետք է ամեն բանի թեթև նայենք: Հարատևության փորձերը նյարդայնացնում են և բոլորովին ապարդյուն են: <br /> <br /> Սողոմոնը ասում է, որ հարստություն և ունեցվածք կուտակելը հիմարություն է, որովհետև այն չես կարող քեզ հետ վերցնել: Արևի տակ ինչ-որ բանի վրա հույս դնելու փոխարեն նա կոչ է անում վստահել Արարչին: Ինչպես է սա բարելավում քո կյանքը:Լավ, այն ոչ միայն փոփոխություն կբերի դատաստանի ժամանակ, բայց նաև տալիս է կյանքի նոր փիլիսոփայություն, որն ազատում է քեզ հոգսից և անհանգստությունից: Քանի որ Աստված &quot;մարդու սրտի մեջ հավիտենություն&quot; է դրել(3:11), դու կարող ես սպասել այն ժամանակին, երբ անցողիկ բաները կմոռացվեն:Եվ մեկ օր Աստծո նպատակները, որոնք հիմա անիմաստ են թվում, հասկանալի կդառնան. &quot; մինչեւ իսկ յաւիտենութիւնը ճանաչելու իղձ տուեց նրանց սրտերին, բայց եւ այնպէս մարդս չի կարող հասկանալ Աստծու արած գործը՝ սկզբից մինչեւ վերջ&quot; (3:11): Դու կարող ես հանգստացնել քո միտքը. ամեն բան իր ժամանակին հայտնի կդառնա: <br /> <br /> Քանի որ այն ինչ դու այստեղ անում ես հավիտենական հետևանքներ ունի, դու պետք է հոգ տանես և ավելի շատ ջանք թափես: Բայց դու չպետք է ժամանակից շուտ սպասես ''ավարտից ''հետո տրվող պարգևատրությանը: Ոչ էլ պետք է հիմարաբար աշխատես, որպեսզի այս ոչ հարատև աշխարհում տևական բավարարվածություն գտնես: <br /> <br /> Քանի որ Սողոմոնը պարզել է, որ անհնարինին հասնելու համար ջանք գործադրելը ունայնություն է, նա խորհուրդ է տալիս ապրել խաղաղ կյանք , պատասխանատու և համեստ աշխատանք ունենալ և հասնել նրան, ինչին կարող ես արդար ճանապարհով հասնել և գոհանալ Աստծո պարզ նվերներով: Նա ուզում է, որ դուք ոչ վաղվա համար անհանգստանաք, ոչ էլ այսօր ձեզ մահան հասցնեք: Լսեք, այս լուսաբանող հատվածը. <br /> &lt;blockquote&gt;&quot;Մարդուս համար չկայ ուրիշ լաւ բան, բացի ուտելուց, խմելուց եւ իր վաստակով իր հոգուն հաճոյք պատճառելուց։ Բայց ես տեսայ, որ այդ եւս լինում է Աստծուց&quot; (2:24, տես նաև 3:12–13, 5:18, 8:15 և 9:7–8): &lt;/blockquote&gt; <br /> Այս խոսքերում մեկ թեմա է անընդհատ շոշափվում. վայելիր սնունդը և խմիչքը և կյանքի պարզ հաճույքները: Բայց հաշվի առեք, որ նույնիսկ այս բաները հարատև չեն. դուք ուտում եք և բավականություն եք ստանում, որպեսզի նորից անոթիանաք(նրա կողմից սնդի և խմիչքի հաճախակի հիշատակումը խորհրդանշում է բաների ժամանակավոր բնույթը): Դադարիր նյարդայնանալ այն բաների համար, որոնք չես կարող փոխել: Լավ կերեք և լավ ժամանակ անցկացրեք (հիշելով, որ ինչ-որ դուք անում եք ձեզ մի օր դատաստանի առաջ է կանգնեցնելու. տես` 12:9). <br /> <br /> Այսպիսիով, ինչի? մասին է Ժողովողը: Շվայտ կյանք ապրելուց, տևական համբավ և ունեցված ձեռք բերելու համար չափազանց շատ աշխատելուց, մեղքի մեջ հղփանալուց հետո Սողոմոնը միայն կարող էր ասել.&quot; Ես ատեցի իմ կեանքը...Ես ատեցի իմ ամբողջ վաստակը&quot;: Ինչու?: Որովհետև նա հասկացավ, որ վերջին հաշվով, այն ինչ նա արել է ավելին չէ, քան &quot;ունայնութիւն եւ հոգու տանջանք&quot;(2:17–18): <br /> <br /> Սողոմոնը գրեց, որպեսզի քեզ օգնի այս գիտակցել: Արդյոք, Ժողովողը քեզ ստիպում է կյանքի մասին մտածել այնպես, ինչպես հավատացյալները պետք է մտածեն. եթե չէ, ապա, այն նորից կարդա, նորից ու նորից: Արժե դրա համար ժամանակ ծախսել:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D5%B8%D5%B2 2012-04-11T15:12:02Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Ecclesiastes}} <br /> <br /> &quot;Ժողովո±ղ: Ուֆ, այն պարզապես մահ ու խավար է: Ես ավելի լավ է Աստվածաշնչի ուրիշ գիրք ուսումնասիրեմ&quot;: <br /> <br /> Սպասիր հիմա մեկ վայրկյան: Ես գիտեմ, որ ճիշտ չէ սկսել այն բանից, որ ընթերցողիդ ասես, որ նա սխալ է, բայց այս պարագայում դու սխալ ես: Ժողովողի հեղինակը, ինչպես որոշները ուզում են մեզ հավաստիացնել, կյանքի վրա բարկացած թթված, ցինիկ ծերուկ չէր: Նա աշխարհի ամենամոլի հոռետեսը չէր: Անշուշտ, նրա գրած տողերից շատերը (թերևս մեծամասնությունը) հոռետեսական են, բայց Քոհելետը (քարոզիչ դարձած Սողոմոնը) ունի էապես դրական նպատակ: Նրա հոռետեսությունը կենտրոնացած է &quot;արևի տակ կյանքի վրա&quot;: Իսկապես, երբ որ կարդաք գիրքը ուշադրություն դարձնելով այն բանի վրա, թե իրականում նա ինչ էր անում, դուք կտսնեք, որ նա հանգիստ, պարզ անձնավորություն է: Նա անցել է այդ ամենի միջով, թե' լավի և թե' վատի, և ապաշխարհելով հաշտվել է կյանքի պայմանների հետ: Դրանք Աստծո պայմաններն են: Ի դեպ, շատ բա կա, որ ճիշտ մեկնաբանության դեպքում հավատացիալին միայն վստահություն և ուրախություն կարող է տալ փորձության ժամանակ: <br /> <br /> &quot;Որոշ բաներ են անհրաժեշտ, որպեսզի ես համոզվեմ դրանում&quot;: <br /> <br /> Լավ, եկեք խորությամբ ուսումնասիրենք գիրքը: Նախ, նշեմ, որ այս &quot; Ecclesiastes/ժողովող &quot; (“քարոզիչ”) անունը տրվել է հունարեն Յոթանասնիցի թարգմանիչների կողմից: Եբրայերեն բնօրինակը &quot;Qoheleth&quot; նշանակում է &quot; մեկը, որ հավաքում է մարդկանց&quot;: Սողոմոնը հավաքում էր իր արքունիքը (և հավանաբար ուրիշներին էլ), որպեսզի նրանց քարոզի &quot;իմաստուն լիել, Qoheleth-ը մարդկանց գիտություն էր սովորեցնում... Քարոզիչը փնտրում էր հաճելի, ճշմարիտ, պատշաճ ձևով գրված խոսքեր&quot; (12:9–10. Ես օգտագործում եմ իմ սեփական թարգմանությունը այս հոդվածում): Նա ուզում էր, որ իր խոսքերը երբ հրապարակվեն, նման լինեն &quot;եզների խթանի կամ մեծավորի տված մուրհակի վրա խփած կնիքի&quot; (12:13): Ժողովողի բարբառը ցույց է տալիս, որ նա գրել է ոչ միայն, Իսրայելի այլև փյունիկյան աշխարհի համար: Գրքույկը, ի թիվս այլ բաների ,ավետարանչական էր, ստեղծված ինչպես տան, այնպես էլ դրսի չապաշխարհած ընթերցողի համար: <br /> <br /> Հաջորդը դիտարկենք &quot; արևի տակ&quot; խոսքերը: Այս հաճախ հադիպող արտահայտությունը նկարագրում է կյանքը, որը բացի աշխարհիկ նպատակներից ուրիշ ոչ մի բան չունի տեսադաշտում: Այն նկարագրում է մեկին, որը ջերեռանդորեն ձեռնամուխ է լինում սին գործեր անելու, որովհետև դա է այն ամենը, ինչի համար նա ապրում է: Ի հակադրություն դրա` քրիստոնեական կյանքը չափավորված կյանք է &quot;արևի տակ&quot;, որը Սողոմոնի համար նախատիպ էր հանդիսանում ձևերով և արարողություններով: Սողոմոնը ցանկանում է մարդկանց հին կենսակերպից տանել դեպի նորը. &quot;Եւ ահա լսի՛ր իմ բոլոր խոսքերի վերջաբանը. վախեցիր Աստծուց եւ պահի՛ր նրա պատվիրանները. ահա այս է մարդն ամբողջովին&quot;(12:15): Այսպիսով նա եզրափակում է խիստ նախազգուշացմամբ.&quot;Որովհետև Աստված պիտի բոլոր արարածների դատաստանն անի նրանց կատարած բոլոր թաքուն գործերի համար՝ լինեն դրանք չար թե բարի&quot;(12:16) Սա չի նշանակում, որ մարդիկ գործերով են արդարանում, այլ որ դատաստանի ժամանակ գործերը կվկայեն, մարդկանց փրկված կամ չփրկված լինելու մասին: Նոր Կտակարանի վարդապետություը համամիտ է սրա հետ (տես` Մաթ. 25:31-46; Հայտ. 20:12-15). <br /> <br /> Բայց, արդյո±ք, ''իրականում ''Սողոմոնը հաշտակյաց էր, և համակերպվել էր կյանքի հետ: Եվ ''ի''±''նչ'' է նա առաջարկում քրիստոնյաներին: Այս հրաշալի գրքի մեջ Սողոմոնը շոշափում է կարևոր հարցեր, այնպիսի հարցեր, որոնց մասին երբ լրջորեն մտածում ես, այսօր դրանք արթնացնում են քեզ: Նա հարցնում է , &quot; Ինչու± ենք ջանք գործադրում, եթե դրա արդյունքները ժամանակավոր են և, հտևաբար, իզուր: Ինչու± ենք փող, փառք, իշխանություն և հարստություն փնտրում, ենթ դրանք բավականություն չեն պատճառում: Ինչու± ենք մտահոգվում ինչ-որ բանի համար, երբ և' չարը, և' իմաստունը նույն վախճանն են ունենում գերեզմանում: Նրա պատասխանը. Աստծո նախախնամությունը մարդկանց համար այնպես է, ինչես նա հարմար է գտնում: Սողոմոնն ուզում է, որ դուք ինքնիշխան Աստծո կամքի մեջ հանգստանաք հավատքով: <br /> <br /> Նրա կողմից հաճախակի օգտագործվող բառը` &quot;ունայնությունը&quot;, նշանակում է, որ կյանքը արևի տակ &quot;դատարկ&quot; է, որովհետև այն հարատև չէ: Այդ թեման ներծծված է գրքի մեջ: Նա ասում է.&quot; Սերունդ է գնում, սերունդ է գալիս&quot; (1:4), որ &quot;նախկինների հիշատակը չկա&quot; (1:11), և որ ինչպես մարդը ծննդով աշխարհ է &quot;գալիս&quot; , &quot;նույն ձևով էլ կգնա&quot; այս աշխարհից և հետը ոչ մի բա չի տանի (5:16): 3 գլխի 1-15 խոսքերում Սողոմոնը թվարկում է որոշ բաներ,որոնք շարունակաբար փոխվում են: Մարդիկ ծնվում են, հետո մահանում, բույսեր են տնկվում, հետո հանվում, որոշ բաները մաշվում են, ուրիշները շինվում են: Բաներ են կարվում, բաներ պատռվում, որոշ բաներ պահվում են, որոշները` անտեսվում. լացելու ժամանակ կա, ծիծաղելու ժամանակ, սգալու ժամանակ, պարելու ժամանակ և այլն: Կյանքը հետ ու առաջ է պտտվում: Ոչ մի բան նույնը չի մնում: Այդ պատճառով մենք պետք է ամեն բանի թեթև նայենք: Հարատևության փորձերը նյարդայնացնում են և բոլորովին ապարդյուն են: <br /> <br /> Սողոմոնը ասում է, որ հարստություն և ունեցվածք կուտակելը հիմարություն է, որովհետև այն չես կարող քեզ հետ վերցնել: Արևի տակ ինչ-որ բանի վրա հույս դնելու փոխարեն նա կոչ է անում վստահել Արարչին: Ինչպե±ս է սա բարելավում քո կյանքը:Լավ, այն ոչ միայն փոփոխություն կբերի դատաստանի ժամանակ, բայց նաև տալիս է կյանքի նոր փիլիսոփայություն, որն ազատում է քեզ հոգսից և անհանգստությունից: Քանի որ Աստված &quot;մարդու սրտի մեջ հավիտենություն&quot; է դրել(3:11), դու կարող ես սպասել այն ժամանակին, երբ անցողիկ բաները կմոռացվեն:Եվ մեկ օր Աստծո նպատակները, որոնք հիմա անիմաստ են թվում, հասկանալի կդառնան. &quot; մինչեւ իսկ յաւիտենութիւնը ճանաչելու իղձ տուեց նրանց սրտերին, բայց եւ այնպէս մարդս չի կարող հասկանալ Աստծու արած գործը՝ սկզբից մինչեւ վերջ&quot; (3:11): Դու կարող ես հանգստացնել քո միտքը. ամեն բան իր ժամանակին հայտնի կդառնա: <br /> <br /> Քանի որ այն ինչ դու այստեղ անում ես հավիտենական հետևանքներ ունի, դու պետք է հոգ տանես և ավելի շատ ջանք թափես: Բայց դու չպետք է ժամանակից շուտ սպասես ''ավարտից ''հետո տրվող պարգևատրությանը: Ոչ էլ պետք է հիմարաբար աշխատես, որպեսզի այս ոչ հարատև աշխարհում տևական բավարարվածություն գտնես: <br /> <br /> Քանի որ Սողոմոնը պարզել է, որ անհնարինին հասնելու համար ջանք գործադրելը ունայնություն է, նա խորհուրդ է տալիս ապրել խաղաղ կյանք , պատասխանատու և համեստ աշխատանք ունենալ և հասնել նրան, ինչին կարող ես արդար ճանապարհով հասնել և գոհանալ Աստծո պարզ նվերներով: Նա ուզում է, որ դուք ոչ վաղվա համար անհանգստանաք, ոչ էլ այսօր ձեզ մահան հասցնեք: Լսեք, այս լուսաբանող հատվածը. <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> &quot;Մարդուս համար չկայ ուրիշ լաւ բան, բացի ուտելուց, խմելուց եւ իր վաստակով իր հոգուն հաճոյք պատճառելուց։ Բայց ես տեսայ, որ այդ եւս լինում է Աստծուց&quot; (2:24, տես նաև 3:12–13, 5:18, 8:15 և 9:7–8):<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Այս խոսքերում մեկ թեմա է անընդհատ շոշափվում. վայելիր սնունդը և խմիչքը և կյանքի պարզ հաճույքները: Բայց հաշվի առեք, որ նույնիսկ այս բաները հարատև չեն. դուք ուտում եք և բավականություն եք ստանում, որպեսզի նորից անոթիանաք(նրա կողմից սնդի և խմիչքի հաճախակի հիշատակումը խորհրդանշում է բաների ժամանակավոր բնույթը): Դադարիր նյարդայնանալ այն բաների համար, որոնք չես կարող փոխել: Լավ կերեք և լավ ժամանակ անցկացրեք (հիշելով, որ ինչ-որ դուք անում եք ձեզ մի օր դատաստանի առաջ է կանգնեցնելու. տես` 12:9). <br /> <br /> Այսպիսիով, ինչի± մասին է Ժողովողը: Շվայտ կյանք ապրելուց, տևական համբավ և ունեցված ձեռք բերելու համար չափազանց շատ աշխատելուց, մեղքի մեջ հղփանալուց հետո Սողոմոնը միայն կարող էր ասել.&quot; Ես ատեցի իմ կեանքը...Ես ատեցի իմ ամբողջ վաստակը&quot;: Ինչու±: Որովհետև նա հասկացավ, որ վերջին հաշվով, այն ինչ նա արել է ավելին չէ, քան &quot;ունայնութիւն եւ հոգու տանջանք&quot;(2:17–18): <br /> <br /> Սողոմոնը գրեց, որպեսզի քեզ օգնի այս գիտակցել: Արդյո±ք, Ժողովողը քեզ ստիպում է կյանքի մասին մտածել այնպես, ինչպես հավատացյալները պետք է մտածեն. եթե չէ, ապա, այն նորից կարդա, նորից ու նորից: Արժե դրա համար ժամանակ ծախսել:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D5%B8%D5%B2 2012-04-11T15:09:26Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Ecclesiastes}} &quot;Ժողովո±ղ: Ուֆ, այն պարզապես մահ ու խավար է: Ես ավելի լավ է Աստվածաշնչի ուրիշ գիրք ուսումն...</p> <hr /> <div>{{info|Ecclesiastes}}<br /> <br /> &quot;Ժողովո±ղ: Ուֆ, այն պարզապես մահ ու խավար է: Ես ավելի լավ է Աստվածաշնչի ուրիշ գիրք ուսումնասիրեմ&quot;: <br /> <br /> Սպասիր հիմա մեկ վայրկյան: Ես գիտեմ, որ ճիշտ չէ սկսել այն բանից, որ ընթերցողիդ ասես, որ նա սխալ է, բայց այս պարագայում դու սխալ ես: Ժողովողի հեղինակը, ինչպես որոշները ուզում են մեզ հավաստիացնել, կյանքի վրա բարկացած թթված, ցինիկ ծերուկ չէր: Նա աշխարհի ամենամոլի հոռետեսը չէր: Անշուշտ, նրա գրած տողերից շատերը (թերևս մեծամասնությունը) հոռետեսական են, բայց Քոհելետը (քարոզիչ դարձած Սողոմոնը) ունի էապես դրական նպատակ: Նրա հոռետեսությունը կենտրոնացած է &quot;արևի տակ կյանքի վրա&quot;: Իսկապես, երբ որ կարդաք գիրքը ուշադրություն դարձնելով այն բանի վրա, թե իրականում նա ինչ էր անում, դուք կտսնեք, որ նա հանգիստ, պարզ անձնավորություն է: Նա անցել է այդ ամենի միջով, թե' լավի և թե' վատի, և ապաշխարհելով հաշտվել է կյանքի պայմանների հետ: Դրանք Աստծո պայմաններն են: Ի դեպ, շատ բա կա, որ ճիշտ մեկնաբանության դեպքում հավատացիալին միայն վստահություն և ուրախություն կարող է տալ փորձության ժամանակ:<br /> <br /> &quot;Որոշ բաներ են անհրաժեշտ, որպեսզի ես համոզվեմ դրանում&quot;: <br /> <br /> Լավ, եկեք խորությամբ ուսումնասիրենք գիրքը: Նախ, նշեմ, որ այս &quot; Ecclesiastes/ժողովող &quot; (“քարոզիչ”) անունը տրվել է հունարեն Յոթանասնիցի թարգմանիչների կողմից: Եբրայերեն բնօրինակը &quot;Qoheleth&quot; նշանակում է &quot; մեկը, որ հավաքում է մարդկանց&quot;: Սողոմոնը հավաքում էր իր արքունիքը (և հավանաբար ուրիշներին էլ), որպեսզի նրանց քարոզի &quot;իմաստուն լիել, Qoheleth-ը մարդկանց գիտություն էր սովորեցնում... Քարոզիչը փնտրում էր հաճելի, ճշմարիտ, պատշաճ ձևով գրված խոսքեր&quot; (12:9–10. Ես օգտագործում եմ իմ սեփական թարգմանությունը այս հոդվածում): Նա ուզում էր, որ իր խոսքերը երբ հրապարակվեն, նման լինեն &quot;եզների խթանի կամ մեծավորի տված մուրհակի վրա խփած կնիքի&quot; (12:13): Ժողովողի բարբառը ցույց է տալիս, որ նա գրել է ոչ միայն, Իսրայելի այլև փյունիկյան աշխարհի համար: Գրքույկը, ի թիվս այլ բաների ,ավետարանչական էր, ստեղծված ինչպես տան, այնպես էլ դրսի չապաշխարհած ընթերցողի համար:<br /> <br /> Հաջորդը դիտարկենք &quot; արևի տակ&quot; խոսքերը: Այս հաճախ հադիպող արտահայտությունը նկարագրում է կյանքը, որը բացի աշխարհիկ նպատակներից ուրիշ ոչ մի բան չունի տեսադաշտում: Այն նկարագրում է մեկին, որը ջերեռանդորեն ձեռնամուխ է լինում սին գործեր անելու, որովհետև դա է այն ամենը, ինչի համար նա ապրում է: Ի հակադրություն դրա` քրիստոնեական կյանքը չափավորված կյանք է &quot;արևի տակ&quot;, որը Սողոմոնի համար նախատիպ էր հանդիսանում ձևերով և արարողություններով: Սողոմոնը ցանկանում է մարդկանց հին կենսակերպից տանել դեպի նորը. &quot;Եւ ահա լսի՛ր իմ բոլոր խոսքերի վերջաբանը. վախեցիր Աստծուց եւ պահի՛ր նրա պատվիրանները. ահա այս է մարդն ամբողջովին&quot;(12:15): Այսպիսով նա եզրափակում է խիստ նախազգուշացմամբ.&quot;Որովհետև Աստված պիտի բոլոր արարածների դատաստանն անի նրանց կատարած բոլոր թաքուն գործերի համար՝ լինեն դրանք չար թե բարի&quot;(12:16) Սա չի նշանակում, որ մարդիկ գործերով են արդարանում, այլ որ դատաստանի ժամանակ գործերը կվկայեն, մարդկանց փրկված կամ չփրկված լինելու մասին: Նոր Կտակարանի վարդապետություը համամիտ է սրա հետ (տես` Մաթ. 25:31-46; Հայտ. 20:12-15).<br /> <br /> Բայց, արդյո±ք, իրականում Սողոմոնը հաշտակյաց էր, և համակերպվել էր կյանքի հետ: Եվ ի±նչ է նա առաջարկում քրիստոնյաներին: Այս հրաշալի գրքի մեջ Սողոմոնը շոշափում է կարևոր հարցեր, այնպիսի հարցեր, որոնց մասին երբ լրջորեն մտածում ես, այսօր դրանք արթնացնում են քեզ: Նա հարցնում է , &quot; Ինչու± ենք ջանք գործադրում, եթե դրա արդյունքները ժամանակավոր են և, հտևաբար, իզուր: Ինչու± ենք փող, փառք, իշխանություն և հարստություն փնտրում, ենթ դրանք բավականություն չեն պատճառում: Ինչու± ենք մտահոգվում ինչ-որ բանի համար, երբ և' չարը, և' իմաստունը նույն վախճանն են ունենում գերեզմանում: Նրա պատասխանը. Աստծո նախախնամությունը մարդկանց համար այնպես է, ինչես նա հարմար է գտնում: Սողոմոնն ուզում է, որ դուք ինքնիշխան Աստծո կամքի մեջ հանգստանաք հավատքով:<br /> <br /> Նրա կողմից հաճախակի օգտագործվող բառը` &quot;ունայնությունը&quot;, նշանակում է, որ կյանքը արևի տակ &quot;դատարկ&quot; է, որովհետև այն հարատև չէ: Այդ թեման ներծծված է գրքի մեջ: Նա ասում է.&quot; Սերունդ է գնում, սերունդ է գալիս&quot; (1:4), որ &quot;նախկինների հիշատակը չկա&quot; (1:11), և որ ինչպես մարդը ծննդով աշխարհ է &quot;գալիս&quot; , &quot;նույն ձևով էլ կգնա&quot; այս աշխարհից և հետը ոչ մի բա չի տանի (5:16): 3 գլխի 1-15 խոսքերում Սողոմոնը թվարկում է որոշ բաներ,որոնք շարունակաբար փոխվում են: Մարդիկ ծնվում են, հետո մահանում, բույսեր են տնկվում, հետո հանվում, որոշ բաները մաշվում են, ուրիշները շինվում են: Բաներ են կարվում, բաներ պատռվում, որոշ բաներ պահվում են, որոշները` անտեսվում. լացելու ժամանակ կա, ծիծաղելու ժամանակ, սգալու ժամանակ, պարելու ժամանակ և այլն: Կյանքը հետ ու առաջ է պտտվում: Ոչ մի բան նույնը չի մնում: Այդ պատճառով մենք պետք է ամեն բանի թեթև նայենք: Հարատևության փորձերը նյարդայնացնում են և բոլորովին ապարդյուն են:<br /> <br /> Սողոմոնը ասում է, որ հարստություն և ունեցվածք կուտակելը հիմարություն է, որովհետև այն չես կարող քեզ հետ վերցնել: Արևի տակ ինչ-որ բանի վրա հույս դնելու փոխարեն նա կոչ է անում վստահել Արարչին: Ինչպե±ս է սա բարելավում քո կյանքը:Լավ, այն ոչ միայն փոփոխություն կբերի դատաստանի ժամանակ, բայց նաև տալիս է կյանքի նոր փիլիսոփայություն, որն ազատում է քեզ հոգսից և անհանգստությունից: Քանի որ Աստված &quot;մարդու սրտի մեջ հավիտենություն&quot; է դրել(3:11), դու կարող ես սպասել այն ժամանակին, երբ անցողիկ բաները կմոռացվեն: Եվ մեկ օր Աստծո նպատակները, որոնք հիմա անիմաստ են թվում, հասկանալի կդառնան. &quot; մինչեւ իսկ յաւիտենութիւնը ճանաչելու իղձ տուեց նրանց սրտերին, բայց եւ այնպէս մարդս չի կարող հասկանալ Աստծու արած գործը՝ սկզբից մինչեւ վերջ&quot; (3:11): Դու կարող ես հանգստացնել քո միտքը. ամեն բան իր ժամանակին հայտնի կդառնա:<br /> Քանի որ այն ինչ դու այստեղ անում ես հավիտենական հետևանքներ ունի, դու պետք է հոգ տանես և ավելի շատ ջանք թափես: Բայց դու չպետք է ժամանակից շուտ սպասես ավարտից հետո տրվող պարգևատրությանը: Ոչ էլ պետք է հիմարաբար աշխատես, որպեսզի այս ոչ հարատև աշխարհում տևական բավարարվածություն գտնես:<br /> <br /> Քանի որ Սողոմոնը պարզել է, որ անհնարինին հասնելու համար ջանք գործադրելը ունայնություն է, նա խորհուրդ է տալիս ապրել խաղաղ կյանք , պատասխանատու և համեստ աշխատանք ունենալ և հասնել նրան, ինչին կարող ես արդար ճանապարհով հասնել և գոհանալ Աստծո պարզ նվերներով: Նա ուզում է, որ դուք ոչ վաղվա համար անհանգստանաք, ոչ էլ այսօր ձեզ մահան հասցնեք: Լսեք, այս լուսաբանող հատվածը.<br /> <br /> &quot;Մարդուս համար չկայ ուրիշ լաւ բան, բացի ուտելուց, խմելուց եւ իր վաստակով իր հոգուն հաճոյք պատճառելուց։ Բայց ես տեսայ, որ այդ եւս լինում է Աստծուց&quot; (2:24, տես նաև 3:12–13, 5:18, 8:15 և 9:7–8):<br /> <br /> Այս խոսքերում մեկ թեմա է անընդհատ շոշափվում. վայելիր սնունդը և խմիչքը և կյանքի պարզ հաճույքները: Բայց հաշվի առեք, որ նույնիսկ այս բաները հարատև չեն. դուք ուտում եք և բավականություն եք ստանում, որպեսզի նորից անոթիանաք(նրա կողմից սնդի և խմիչքի հաճախակի հիշատակումը խորհրդանշում է բաների ժամանակավոր բնույթը): Դադարիր նյարդայնանալ այն բաների համար, որոնք չես կարող փոխել: Լավ կերեք և լավ ժամանակ անցկացրեք (հիշելով, որ ինչ-որ դուք անում եք ձեզ մի օր դատաստանի առաջ է կանգնեցնելու. տես` 12:9).<br /> <br /> Այսպիսիով, ինչի± մասին է Ժողովողը: Շվայտ կյանք ապրելուց, տևական համբավ և ունեցված ձեռք բերելու համար չափազանց շատ աշխատելուց, մեղքի մեջ հղփանալուց հետո Սողոմոնը միայն կարող էր ասել.&quot; Ես ատեցի իմ կեանքը...Ես ատեցի իմ ամբողջ վաստակը&quot;: Ինչու±: Որովհետև նա հասկացավ, որ վերջին հաշվով, այն ինչ նա արել է ավելին չէ, քան &quot;ունայնութիւն եւ հոգու տանջանք&quot;(2:17–18): <br /> <br /> Սողոմոնը գրեց, որպեսզի քեզ օգնի այս գիտակցել: Արդյո±ք, Ժողովողը քեզ ստիպում է կյանքի մասին մտածել այնպես, ինչպես հավատացյալները պետք է մտածեն. եթե չէ, ապա, այն նորից կարդա, նորից ու նորից: Արժե դրա համար ժամանակ ծախսել:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D6%87_%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%AB%D5%BE 2012-04-09T13:33:14Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Duty and Honor}} Մի քանի տարի առաջ Միսիսիպիի Ջեկսոն շրջանում, ես որոշ գործարարների հետ մասնակցում էի մի ...</p> <hr /> <div>{{info|Duty and Honor}} <br /> <br /> Մի քանի տարի առաջ Միսիսիպիի Ջեկսոն շրջանում, ես որոշ գործարարների հետ մասնակցում էի մի խոսակցության: Խոսակցության ընթացքում ներկաներից մեկը կարծիք արտահայտեց մի անձնավորության մասին,ով ներկա չէր հանդիպմանը: Նա ասաց. - «&amp;nbsp;Նա շատ պատվարժան մարդ է»: Երբ ես լսեցի այդ մեկնաբանությունը, ականջներիս չէի հավատում,մի պահ թվաց, որ խոսողը օտարերկարցի է: Ես հասկացա, որ գտնվում եմ հեռավոր հարավում, որտեղ հին ավանդույթները դեռ լիովին արմատախիլ չեն եղել,բայց դժավար էր պատկերացնել, որ այս օրերում ու այս դարում կա մեկը, ով դեռ օգտագործում է ''պատվարժան'' բառը, մարդ արարածի նկատմամբ: ''Պատվարժան'' բառը մի քիչ հնաոճ երանգ ունի:Մենք կարող ենք մտաբերել գեներալ Դուգլաս ՄակԱրթուրի ելույթը Վեստ Փոինթում անվանված «Պարտականություն,Պատիվ,Երկիր», բայց դա տեղի է ունեցել կես դար առաջ:Այսօր ''պատվարժան'' բառը համարյա անհետացել է անգլերեն լեզվից: Փաստացի,ես այդ բառը հանդիպում եմ մեքենայի բամպերի վրա,որը տեղեկացնում է,որ մեքենայի տերը ունի երեխա,ով գտնվում է սովորողների «պատվարժան ցուցակում», բայց «պատվարժան ցուցակ» հասկացողությունը մոռացված հասկացողության մնացորդն է: <br /> <br /> Ես խոսում եմ պատվի մասին,որովհետև բառարանը դասակարգում է ''պատիվ'' բառը ինչպես ''ազնիվ'' բառի ամենագլխավոր հոմանիշը: Իմ գլխավոր հարցը այս հոդվածում հետևյալն է.- «Ո°րն է ազնվության իմաստը»:Եկեք ուշադրություն դարձնենք այդ բառի բացատրությանը,օրինակ Վեբսթերի բառարանում այն տալիս է հետևայալ բացահայտումները: Առաջին հերթին ազնվությունը բացատրվում է ինչպես «անխտիր նվիրվածություն բարոյական և էթիկական սկուզբունքներին»: Երկրորդ, ազնվությունը նշանակում է «բնավորության ողջամտություն»&amp;nbsp;: Երրորդ դեպքում կարող ենք հասկանալ ինչպես «անկեղծություն»: Չորորդ, ազնվությունը կարող ենք հասկանալ նաև ,ինչպես «ամբողջականություն և անապականություն»: Հինգերորդ և վերջին իմաստը «ուժեղ բնավորություն»: <br /> <br /> Այս հասկացողությունները նկարագրում են այն մարդկանց,որոնց այնքան հազվադեպ ենք հանդիպում, որքան ''ազնվություն'' բառը: Առաջի հերթին, ազնվությունը նկարագրում է այն մարդուն, ում կարող ենք անվանել «սկզբունքների տեր մարդ»: Անձը ով սկզբունքների տեր է, բառարանը կոչում է ինչպես անդրդվելի:Անձ ով ամեն հարցում և քննարկումներում հավատարիմ է իր սկզբունքներին,և անդրդվելի է բարոյական և էթիկական սկզբունքներում: Դա այն անձն է, ով իր սկզբունքները ավելի վեր է դասում քան օգուտը: Զիջելու ունակությունը մի առաքինություն է քաղաքականության բարոյակրթության մշակույթում,որտեղ քաղաքական բարոյակրթությունը հիմնվում է քաղաքական որակական ցուցանիշի վրա:Քաղաքագետը մասնավորապես այն անձն է, ով փոխզիջումների է գնում ամեն ինչում,ներառյալ նաև սկզբունքների հարցում: <br /> <br /> Մենք կարող ենք տեսնել, որ ազնվությունը բնավորության ողջամտության և անկեղծության արտացոլումն է: Ուսումնասիրելով Նոր Կտակարանը,օրինակ Հակոբոսի նամակներում,Հակոբոսը խոսում է մի շարք արժանիքների մասին, որոնք պետք է լինեն քրիստոնիայի կյանքում:Այդ նամակի հինգերորդ գլխում 12-րդ տողում նա գրում է.-«Եւ ամեն բանից առաջ,եղբայրք,երդում մի անէք ոչ երկնքովը,ոչ երկրովը եւ ոչ էլ մի ուրիշ երդումով,բայց թող լինի ձեր այոն այո եւ ոչը ոչ. Որ դատաստանի տակ չընկնիք»: Հակոբոսը այս խոսքերով բարձր է դասում մարդու ճշմարտախոսությունը,պարզ պատասխան այո կամ ոչ,դա այն արժանիքներից է, որը «ամեն բանից առաջ է»:Այն ինչ Հակոբոսը փորձում է ասել, դա այն է,որ ազնվությունը անկեղծության մի տեսակ է,որը մատնանշում է,որ մենք անպայման կանենք այն ամենը ինչ խոստացել ենք, քանի որ մեր խոսքը մեր պարտականությունն է:Կարիք չկա երդվելու միայն այն պատճառով,որ մեզ հավատան:Ազնիվ մարդկանց պետք է վստահել հիմք վերցնելով նրանց խոսքը: <br /> <br /> Մեր մշակույթում,մենք նորից ու նորից տեսնում ենք քաղաքական և պետական մարմինների գործիչների միջև տարբերությունը: Մի մարդ գիտեմ,որ տարբերակեց այդ տերմիները. քաղաքական գործիչը նա է ով դառնում է դեպի հաջորդ ընտրությունը,մինչդեռ պետական մարմնի գործիչը այն անձն է,ով դառնում է դեպի հաջորդ սերունդը: <br /> <br /> Պարզ է,որ այս տարբերակության մեջ կա ցինիզմի երանգ, իմաստը նրանում է կայանում,որ քաղաքական գործիչները այն մարդիկ են ,որոնց համար փոխզիջումը արժանիք է, և նրանք կարող են հավատարիմ չլինեն իրենց սկզբունքներին միայն թե ընտրվեն կամ մնան գրասենյակում: Այսպիսի արժանիքի պակասությունը հատուկ է ոչ միայն քաղաքական գործիչներին,այլ նաև եկեղեցիներում,որտեղ ժամանակ առ ժամանակ հայտնվում են այնպիսի ծառայողներ,որոնք պատրաստ են ստել իրենց այժմյա փառքի համար: Սա այն նույն ազնվության բացակայությունն է,որը քայքայեց Իսրայելը հին Կտակարանում,որտեղ կեղծ մարգարեները հայտարարեցին այն ամենը ինչ ժողովուրդն էր ուզում լսել,փոխարենը պետք է ասեին այն ինչ Աստված էր պատվիրել նրանց ասել: Սա է ազնվության պակասության էությունը: <br /> <br /> Եթե ուսումնասիրենք Նոր Կտակարանը,կարող ենք ուշադրություն դարձնել այն օրինակին, որտեղ բացահայտ երևում է Պիղատոսի մոտ ազնվության բացակայությունը, երբ նա դատում է Հիսուսին: Հիսուսին հարցաքննելուց հետո,Պիղատոսը հայտարարեց աղմկոտ ամբոխին. - «Ես ոչ մի յանցանք չեմ գտնում նորանում»: Չնայած այդ հայտարարությանը Պիղատոսը ցանկանում էր անթերի Մեկին հանձնել կատաղի ամբոխին:Սա շատ պարզ մի քաղաքական ռազմավարություն էր, որտեղ սկզբունքները և էթիկետը անտեսվեց,քաղցած ամբոխին բավարարելու համար: <br /> <br /> Եկեք անդրադառնանք նորից Հին Կտակարանին,Եսայիայի օրինակին, 6-րդ գլխում գրված տեսիլքին: Մենք մտաբերում ենք,որ Եսայիան տեսավ Աստծուն և լցված Սուրբ Հոգով սերովբեի պես փառաբանում էր Սուրբ Երորրդությանը. «Սուրբ,Սուրբ,Սուրբ»: Ի պատասխան այդ հայտնության,Եսայիան գոչեց, -«վայ ինձ»,- և ինքն իրեն անիծում էր:Նա ասաց,որ իր անեծքի պատճառը այն է, որ նա «ոչնչացված» կամ «կործանված» է:Այդ պահին Եսայիայի զգացողությունը այն էր,որ նա որպես անձ ոչնչացված է: Հակառկ այդ ամենի,Եսայիան կարող էր դիտվել,որպես ամենաարդար անձնավորությունը այդ ազգի մեջ:Նա պաշտպանված և վստահ կանգնած էր իր սեփական ազնվության մեջ: Այդ ամենը նրա արժանիքների արտացոլումն է: Նա իրեն համարում էր ազնիվ մարդ,բայց քանի որ նրա աչքի առաջ Աստծո ազնվության և արժանիքների օրինակն էր,նա իրեն ոչնչացված էր զգում: Նա հուսահատված էր մտածելով, որ իր ազնվության զգացողությունը կեղծ է: <br /> <br /> Կելվինը մատնանշում է,որ դա մարդկության էությունն է,որոնք իրենց հայացքները հառում են դեպի երկրային զգացողությունները,ընդունակ լինելով շնորհավորել և շողոքորթությամբ դասել իրենք իրենց կիսաաստվածների շարքում: Բայց եթե նրանք բարձրացնեն իրենց հայացքները դեպի երկինք և խորհեն գոնե մեկ րոպե ինչպիսինն է Աստված,նրանք չեն կարողանա դիմանալ այդ ճշմարտությանը,քանի որ միանգամից հոդս կցնդի նրանց կեղծ ազնվությունը: Քրիստոնիան պետք է արտացոլի Աստծո բնավորությունը: Քրիստոնիան չպետք է դեմ գնա իր էթիկական սկզբունքներին: Քրիստոնիան պետք է լինի ազնիվ անձնավորություն,որի խոսքին կարող են վստահել:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%A1%D6%80%D5%B8%D5%A6%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B7%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D5%A8 2012-03-27T18:06:38Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Preaching Grace}} <br /> <br /> Հիանալի արևոտ օր էր: Կինս և ես նստած էինք ծածկապատշգամբին,վայելում էինք միասին այդ բացառիկ հանգիստ պահերը,երբ հանկարծ սեդան մակնիշի մեքենան կանգնեց մեզանից մի քիչ հեռու: Մեքենայից դուրս եկավ կոկիկ հագնված վարորդը,մինչդեռ երիտասարդ կինը մնաց մեքենայի մեջ: Ես նկատեցի այդ ամենը մի ակնթարթում: Ես նայեցի իմ կնոջը` Նենսիին,և շշջնացի. «&amp;nbsp;Եվհովայի վկաները: Ես կկարգավորեմ այս հարցը»: <br /> <br /> Տղամարդը մոտեցավ ինձ և ասաց, - «Բարի առավոտ»: Մինչ նրա մի բառ արտասանելը ես անցա հարձակման: «Այո, և աշխարհը օր օրի ավելի է վատանում,այդպե˚ս չէ», - «Օ,այո» - պատասխանեց նա, - «բայց …» Մինչ նա բերանը կբացեր, ես հարձակվեցի ինչպես Ջետ Լին «Անվախը» ֆիլմում: <br /> <br /> Ես ասեցի, որ ‘’Հարցը նրանում չէ,թե ես ինչպես կմոտենամ աշխարհում եղած պրոբլեմներին: Ես գիտեմ,որ մենք ամեն մեկս ունենք հստակ պատասխաներ:Իմ հարցը հետևյալն է. որտե˚ղ կտանի քեզ քո պատասխանը»:Նա փորձեց պատասխանել,բայց Ջետ Լին ավելի արագ գործեց:Ես նորից նրան ստիպեցի լռել,փոխելով թեման և հարցրի,«Կարող ես արդյո˚ք դու ասել որ «վերածնվել&amp;nbsp;» ես»: - «Ոչ,բայց…» - մի փոքր կակազեց: Ես նրան խանգարեցի, - «Ընկեր այս հարցում «բայց» չի կարող լինել: Այն ինչ ձեր խումբն է սովորեցնում, հակասում է Աստվածաշնչին: «Դու պետք է վերածնվես»: <br /> <br /> Ես զգում էի,որ դիմացինս հակառակվում էր իմ մոլեգնած հարձակմանը:Բայց ես չէի կարողանում կանգ առնել: Քանի որ ես մինչև վերջ պիտի գնայի,ես հիշեցի այն տեսարանը,որտեղ Ջետ Լին ոչնչացնում է հակառակորդին շշմեցնող հարվածներով: «&amp;nbsp;Իմ ընկեր Հիսուսը Աստված է» - ես այդ ճշմարտությունը շպրտեցի նրա երեսին: Եվ ես նույնիսկ իմ Աստվածաշնչի կարիքը չունեի այդ պահին,քանի որ ես համարձակորեն իրար հետևից արտասանում էի Աստծո խոսքը: - «Սկզբում էր խոսքը,և խոսքը Աստծո հետ էր,և '''''խոսքը''''' Աստված էր», Յովհաննէս 1:1: Ուշադրություն դարձրու,որ դա «աստվածը» չէ ինչպես քո Նոր Աշխարհիկ Թարգմանությունն է առաջարկում»: Ես նայեցի մեքենայի մեջ և ասեցի երիտասարդ կնոջը,որ նա տեղեկացնի իր ընկերոջը օգտագործել իրական թարգմանությունը: <br /> <br /> Ես դեռ չէի ավարտել: Ես հետ ու առաջ էի գնում: Իմ եղբայներից մեկը և նրա ուղեկցողը շփոթված հայացքով ինձ էին նայում: Հենց մարդը փորձում էր հակառակվել, ես շարունակում էի. - «Նա ամեն ինչի Աստվածն է» Հռովմայեցիս 9:5: Եթե դա ձեզ ոչինչ չի ասում,ինչ կասեք Կորնթացիս 2:9-ի մասին. «Նրա մեջ Աստվածության լիությունն է մարմնավորված»: Ավելի տպավորիչ դարձնելու համար մատնանշեցի - «Աստվածային լիություն» <br /> <br /> Թվում էր, որ այս մարդը չափազանց հուզված էր: Բայց ահա ես մի նոր հարված հասցրի: «Մի բան էլ» - ասացի ես - «և հետո դու կարող ես ասել այն ամենը ինչ կցանկանաս»: Հայտնություն 1:17-18-ում ասվում է. «Ես եմ Առաջինը եւ Վերջինը եւ կենդանին. Եւ ես մեռած էի, եւ ահա կենդանի եմ յաւիտեանս յաւիտենից, եւ ես ունիմ դժոխքի եւ մահի բանալիները»: Ու˚մ էր դա վերաբերվում: «Մի պատասխանիր»,- ես պատասխանեցի իմ հարցին, - ‘’Մենք երկուսս էլ գիտենք,որ նա Հիսուսն է: Մահացած և կենդանի: Առաջինը և Վերջինը: Հետաքրքիր է,այդպե˚ս չէ: Քո կարծիքով ու˚մ մասին էր խոսում Հին կտակարանը ասելով ‘’Վերջինը և Առաջինը’’: Ես նկատեցի,որ նա այլևս չէր փորձում հակաճառել: Նա պարզապես ասաց, - «Ինչո˚ւ դուք չեք տալիս այդ հարցի պատասխանը»: <br /> <br /> Հետո այս զիջումից քաջալերված,ես նայեցի ավտոմեքենայում նստած երիտասարդ կնոջ դեմքին և ասեցի նրան,որ հաջորդ անգամ նա պետք է պահանջի որպեսզի նրան ընկերակցի այնպիսի մեկը, ով գիտի Աստվածաշունչը: Հետո ես շրջվեցի դեպի այդ մարդը և ասեցի, - Եսայիայի 44:6-ում գրված է. «Այսպես է ասում Տէրը` Իսրայելի Թագաւորը,եւ նորա Փրկիչը` Զօրաց Տէրը. Ես եմ առաջինը, եւ ես եմ վերջինը.եւ ինձանից ջոկ Աստուած չկայ»: Ես նույնիսկ ինքս ինձ ապշեցրի,և այդ ամենը նույնիսկ տասը րոպե չպահանջեց: <br /> <br /> Ես նայեցի այդ մարդուն և ասեցի, - «Ես ավարտեցի: Ի˚նչ ունեք ասելու»: Նա նայեց ինձ և պատասխանեց, - «&amp;nbsp;Դե ինչ,ես կարող եմ ասել հետևյալը. Ես խոստանում եմ երբեք Եվհովայի վկա չդառնալ,բայց դուք գիտեք, որտե˚ղ են ապրում Մոնագաները»: Ինչ-որ մի կերպ,(չգիտեմ ինչպես),երբ ես հասկացա, որ նա պարզապես կանգնել էր ճիշտ ճանապարհը հարցնելու համար, ինքնատիրապետումս հավաքելով ցույց տվեցի մեր հարևանի տան տեղը: Ես ինչ-որ կերպ նույնիսկ կարողացա ձեռքով անել նրանց,երբ նրանք հեռանում էին: <br /> <br /> Այստեղ երկու «լավ» բան կա: Առաջինը, ես արտասանեցի Աստվծաշնչից մի շարք խոսքեր, և ես ինքս ինձնից շատ գոհ էի,իմանալով որ «Աստծո խոսքը երբեք չի վերադառնում Աստծուն առանց Աստծո նպատակը իրականացնելու»: <br /> <br /> Երկրորդ,այն ստիպեց ինձ մտածել. Ես զարմանում էի. «Արդյո˚ք հնարավոր է,որ ինչ-որ բանի բախվեմ, երբ ես քարոզեմ»: Ես հասկացա թե ինչ հեշտ է ինձ համար, վերաբերվել «կորսված» մարդկանց ինձ յուրահատուկ ինքնագոհությամբ և գերազանցությամբ,գիտակցելով թե ինչքան հզոր եմ ես: Ես հասկացա, որ եթե իմ քարոզի և վարվելաձևի մեջ չկա ողորմության և սիրո նշույլ ,ապա ես չեմ կարող համարվել ամենակարող քարոզող կամ քրիստոնյա, որը լավ վարդապետում է,այլ կդիտվեմ ինչպես մի «աղմկոտ զանգ կամ աղմուկ հանող ափսե»: <br /> <br /> Մարդկությանը շատ ու շատ անհրաժեշտ է ողորմած Հիսուսը,Ով Իր մոտ է կանչում («Ինձ մոտ եկէք,ամեն վաստակածներ եւ բեռնաւորուծներ,եւ ես հանգիստ կ’տամ ձեզ» Մատթէոս 12:28): Նրանք կարիք ունեն տեսնելու և լսելու Հիսուսին,Ով «լիքն է շնորհքով եւ ճշմարտութիւնով» Յովհաննէս 1:14: Մարդկանց կյանքը շատ ցածր է գնհատվում: Նրանք դա չէ,որ սպասում են վարդապետից: Նրանք Հիսուսի կարիքը ունեն,ոչ թե Ջետ Լիի:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%A1%D6%80%D5%B8%D5%A6%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B7%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D5%A8 2012-03-27T18:04:17Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Preaching Grace}} Հիանալի արևոտ օր էր: Կինս և ես նստած էինք ծածկապատշգամբին,վայելում էինք միասին այդ բացա...</p> <hr /> <div>{{info|Preaching Grace}}<br /> <br /> Հիանալի արևոտ օր էր: Կինս և ես նստած էինք ծածկապատշգամբին,վայելում էինք միասին այդ բացառիկ հանգիստ պահերը,երբ հանկարծ սեդան մակնիշի մեքենան կանգնեց մեզանից մի քիչ հեռու: Մեքենայից դուրս եկավ կոկիկ հագնված վարորդը,մինչդեռ երիտասարդ կինը մնաց մեքենայի մեջ: Ես նկատեցի այդ ամենը մի ակնթարթում: Ես նայեցի իմ կնոջը` Նենսիին,և շշջնացի. « Եվհովայի վկաները: Ես կկարգավորեմ այս հարցը»:<br /> <br /> Տղամարդը մոտեցավ ինձ և ասաց, - «Բարի առավոտ»: Մինչ նրա մի բառ արտասանելը ես անցա հարձակման: «Այո, և աշխարհը օր օրի ավելի է վատանում,այդպե˚ս չէ», - «Օ,այո» - պատասխանեց նա, - «բայց …» Մինչ նա բերանը կբացեր, ես հարձակվեցի ինչպես Ջետ Լին «Անվախը» ֆիլմում:<br /> <br /> Ես ասեցի, որ ‘’Հարցը նրանում չէ,թե ես ինչպես կմոտենամ աշխարհում եղած պրոբլեմներին: Ես գիտեմ,որ մենք ամեն մեկս ունենք հստակ պատասխաներ:Իմ հարցը հետևյալն է. որտե˚ղ կտանի քեզ քո պատասխանը»:Նա փորձեց պատասխանել,բայց Ջետ Լին ավելի արագ գործեց:Ես նորից նրան ստիպեցի լռել,փոխելով թեման և հարցրի,«Կարող ես արդյո˚ք դու ասել որ «վերածնվել » ես»: - «Ոչ,բայց…» - մի փոքր կակազեց: Ես նրան խանգարեցի, - «Ընկեր այս հարցում «բայց» չի կարող լինել: Այն ինչ ձեր խումբն է սովորեցնում, հակասում է Աստվածաշնչին: «Դու պետք է վերածնվես»:<br /> <br /> Ես զգում էի,որ դիմացինս հակառակվում էր իմ մոլեգնած հարձակմանը:Բայց ես չէի կարողանում կանգ առնել: Քանի որ ես մինչև վերջ պիտի գնայի,ես հիշեցի այն տեսարանը,որտեղ Ջետ Լին ոչնչացնում է հակառակորդին շշմեցնող հարվածներով:<br /> « Իմ ընկեր Հիսուսը Աստված է» - ես այդ ճշմարտությունը շպրտեցի նրա երեսին: Եվ ես նույնիսկ իմ Աստվածաշնչի կարիքը չունեի այդ պահին,քանի որ ես համարձակորեն իրար հետևից արտասանում էի Աստծո խոսքը: - «Սկզբում էր խոսքը,և խոսքը Աստծո հետ էր,և խոսքը Աստված էր», Յովհաննէս 1:1: Ուշադրություն դարձրու,որ դա «աստվածը» չէ ինչպես քո Նոր Աշխարհիկ Թարգմանությունն է առաջարկում»: Ես նայեցի մեքենայի մեջ և ասեցի երիտասարդ կնոջը,որ նա տեղեկացնի իր ընկերոջը օգտագործել իրական թարգմանությունը:<br /> <br /> Ես դեռ չէի ավարտել: Ես հետ ու առաջ էի գնում: Իմ եղբայներից մեկը և նրա ուղեկցողը շփոթված հայացքով ինձ էին նայում: Հենց մարդը փորձում էր հակառակվել, ես շարունակում էի. - «Նա ամեն ինչի Աստվածն է» Հռովմայեցիս 9:5: Եթե դա ձեզ ոչինչ չի ասում,ինչ կասեք Կորնթացիս 2:9-ի մասին. «Նրա մեջ Աստվածության լիությունն է մարմնավորված»: Ավելի տպավորիչ դարձնելու համար մատնանշեցի - «Աստվածային լիություն»<br /> <br /> Թվում էր, որ այս մարդը չափազանց հուզված էր: Բայց ահա ես մի նոր հարված հասցրի: «Մի բան էլ» - ասացի ես - «և հետո դու կարող ես ասել այն ամենը ինչ կցանկանաս»: Հայտնություն 1:17-18-ում ասվում է. «Ես եմ Առաջինը եւ Վերջինը եւ կենդանին. Եւ ես մեռած էի, եւ ահա կենդանի եմ յաւիտեանս յաւիտենից, եւ ես ունիմ դժոխքի եւ մահի բանալիները»: Ու˚մ էր դա վերաբերվում: «Մի պատասխանիր»,- ես պատասխանեցի իմ հարցին, - ‘’Մենք երկուսս էլ գիտենք,որ նա Հիսուսն է: Մահացած և կենդանի: Առաջինը և Վերջինը: Հետաքրքիր է,այդպե˚ս չէ: Քո կարծիքով ու˚մ մասին էր խոսում Հին կտակարանը ասելով ‘’Վերջինը և Առաջինը’’: Ես նկատեցի,որ նա այլևս չէր փորձում հակաճառել: Նա պարզապես ասաց, - «Ինչո˚ւ դուք չեք տալիս այդ հարցի պատասխանը»:<br /> <br /> Հետո այս զիջումից քաջալերված,ես նայեցի ավտոմեքենայում նստած երիտասարդ կնոջ դեմքին և ասեցի նրան,որ հաջորդ անգամ նա պետք է պահանջի որպեսզի նրան ընկերակցի այնպիսի մեկը, ով գիտի Աստվածաշունչը: Հետո ես շրջվեցի դեպի այդ մարդը և ասեցի, - Եսայիայի 44:6-ում գրված է. «Այսպես է ասում Տէրը` Իսրայելի Թագաւորը,եւ նորա Փրկիչը` Զօրաց Տէրը. Ես եմ առաջինը, եւ ես եմ վերջինը.եւ ինձանից ջոկ Աստուած չկայ»: Ես նույնիսկ ինքս ինձ ապշեցրի,և այդ ամենը նույնիսկ տասը րոպե չպահանջեց:<br /> <br /> Ես նայեցի այդ մարդուն և ասեցի, - «Ես ավարտեցի: Ի˚նչ ունեք ասելու»: Նա նայեց ինձ և պատասխանեց, - « Դե ինչ,ես կարող եմ ասել հետևյալը. Ես խոստանում եմ երբեք Եվհովայի վկա չդառնալ,բայց դուք գիտեք, որտե˚ղ են ապրում Մոնագաները»:<br /> Ինչ-որ մի կերպ,(չգիտեմ ինչպես),երբ ես հասկացա, որ նա պարզապես կանգնել էր ճիշտ ճանապարհը հարցնելու համար, ինքնատիրապետումս հավաքելով ցույց տվեցի մեր հարևանի տան տեղը: Ես ինչ-որ կերպ նույնիսկ կարողացա ձեռքով անել նրանց,երբ նրանք հեռանում էին:<br /> <br /> Այստեղ երկու «լավ» բան կա: Առաջինը, ես արտասանեցի Աստվծաշնչից մի շարք խոսքեր, և ես ինքս ինձնից շատ գոհ էի,իմանալով որ «Աստծո խոսքը երբեք չի վերադառնում Աստծուն առանց Աստծո նպատակը իրականացնելու»: <br /> <br /> Երկրորդ,այն ստիպեց ինձ մտածել. Ես զարմանում էի. «Արդյո˚ք հնարավոր է,որ ինչ-որ բանի բախվեմ, երբ ես քարոզեմ»: Ես հասկացա թե ինչ հեշտ է ինձ համար, վերաբերվել «կորսված» մարդկանց ինձ յուրահատուկ ինքնագոհությամբ և գերազանցությամբ,գիտակցելով թե ինչքան հզոր եմ ես: Ես հասկացա, որ եթե իմ քարոզի և վարվելաձևի մեջ չկա ողորմության և սիրո նշույլ ,ապա ես չեմ կարող համարվել ամենակարող քարոզող կամ քրիստոնյա, որը լավ վարդապետում է,այլ կդիտվեմ ինչպես մի «աղմկոտ զանգ կամ աղմուկ հանող ափսե»:<br /> <br /> Մարդկությանը շատ ու շատ անհրաժեշտ է ողորմած Հիսուսը,Ով Իր մոտ է կանչում («Ինձ մոտ եկէք,ամեն վաստակածներ եւ բեռնաւորուծներ,եւ ես հանգիստ կ’տամ ձեզ» Մատթէոս 12:28): Նրանք կարիք ունեն տեսնելու և լսելու Հիսուսին,Ով «լիքն է շնորհքով եւ ճշմարտութիւնով» Յովհաննէս 1:14: Մարդկանց կյանքը շատ ցածր է գնհատվում: Նրանք դա չէ,որ սպասում են վարդապետից: Նրանք Հիսուսի կարիքը ունեն,ոչ թե Ջետ Լիի:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D5%B2%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%80%D6%84_%D5%A1%D5%BD%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%81,%D5%B8%D6%80_%D5%B9%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D5%B6_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6 2012-03-20T18:00:05Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Brothers, Tell Them Not to Serve God!}} <br /> <br /> Մենք բոլորին ասում էինք,որ ծառայեն Աստծուն: Սուրբ գիրքը ասում է «ծառայեք Տիրոջը ուրախությամբ»: Բայց հիմա կարող ենք ասել նրանց, որ չծառայեն Աստծուն: Քանի որ Սուրբ գիրքը ասում է. «&amp;nbsp;Մարդու Որդին ….չի հայտնվել որպեսզի նրան ծառայեն»: <br /> <br /> Աստվածաշունչը կոչ է անում մեզ հեռու մնալ կուռքերից, ծառայելու ճշմարիտ և կենդանի Աստծուն(Ա Թեսաղոնիկեցիս 1:9):Բայց այն նաև մեզ հեռու է պահում սխալ ձևով ճշմարիտ Աստծուն ծառայլու հնարավորությունից:Կան Աստծուն ծառայելու այնպիսի ճանապարհներ,որոնք անպատվում և չեն փառավորում Նրան: Դրա համար մենք պետք է զգույշ լինենք,երբ մարդիկ ենք աշխատանքի վերցնում,որոնց ծառայությունը ոչ թե ավելացնում է ամենահզոր Աստծո փառքը,այլ նվազեցնում:Հիսուսը ասեց,որ Նա չի եկել,որ Իրեն ծառայեն(Մարկոս 10:45),ծառայությունը կարող է խռովություն առաջացնել: <br /> <br /> Աստծո կամքը այն չէ,որ նրան ծառայեն. «Աստված ով արարեց աշխարհը և ամեն ինչը այս աշխարհում….. մարդու ծառայության կարիքը չունի,նա ոչնչի ու ոչ մեկի օգնության կարիքը չունի,քանի որ Նա է տալիս ամենին ու ամեն ինչին կյանք,շունչ և ամեն ինչ» (Գործք 17:24-25): Պետրոսը զգուշացնում է հեռու մնալ այն տեսակետից,որը Աստծուն դարձնում է մեր բարերարության շահառուն:Նա տեղեկացնում է մեզ, որ Աստծուն չի կարելի ծառայել ոչ մի կերպ,եթե այդ ծառայությունը չի համապատասխանում նրա պահանջներին:Դա նման է գետի հոսանքին,որը փորձում է լրացնել գարնան պակասը,որը իր հերթին նրա աղբյուրն է հանդիսանում: <br /> <br /> Նա է տալիս մարդկանց և կյանք,և շունչ և անհրաժեշտ ամեն բան: <br /> <br /> Որն է մեր Աստծո մեծությունը:Ինչով է պայմանավորված Նրա եզակիությունը աշխարհում:Եսայիան ասում է.«Հին ժամանակներից ոչ մեկը չէր լսել և ընկալել,ոչ մի աչք չի տեսել Աստծուն բացի Քեզանից,գործելով նրանց համար ով սպասում է Նրան»(Եսայի 64:4): Մյուս բոլոր այսպես կոչված աստվածները ստիպում էին մարդուն ծառայեն Իրենց: Մեր Աստվածը գործատուի դերում չի կարող լինել,Ով Իր գործերը իրականացնելու համար կախվածության մեջ է գտնվում ուրիշներից: Դրա փոխարեն Նա ավելի է փառավորվում կատարելով իր աշխատանքը Իր ուժով: Մարդը միայն նրանից կախված գործընկեր է: Նրա աշխատանքը Աստծուն սպասելն է: <br /> <br /> '''«Օգնության կարիք չկա»''' <br /> <br /> Ինչ է Աստված փնտրում աշխարհում:Միթե? օգնականների:Ոչ: Ավետարանը «օգնության» կոչ չի անում:Ոչ էլ քրիստոնյաներին ծառայության է կանչում:Աստված մարդիկ չի փնտրում,որոնք կծառայեն Իրեն: «Տիրոջ աչքերը դիտում են բոլոր երկիրը,որ զօրացնէ նորանց,որոնց սիրտը ուղիղ է նորա հետ»(2 Մնացորդանց 16:9 ): <br /> <br /> Աստված հետախույզ չէ,ով թիմ է փնտրում հաղթանակի արժանացնելու համար: Նա հզոր պաշտպան է,Ով պատրաստ է կառավարել խաղի ընթացքը,հենց այն պահին երբ գնդակը կփոխանցեն Նրան: <br /> <br /> Ինչ է Աստված մեզանից ուզում:Ոչ այն ինչ մենք սպասում ենք: Նա կշտամբում է Իսրաելյացիներին այն բանի համար, որ նրանք այնքան շատ զոհեր են մատուցել.«Քո տանիցն արջառ չեմ առնում… Որովհետև իմն են անտառի ամեն գազանները….Եթե սովածանամ,քեզ չեմ ասիլ,որովհետեւ իմն է աշխարհքս և նորա լիությունը» (Սաղմոս 50:9-12 ): <br /> <br /> Բայց կա արդյոք մի բան,որ մենք կարող ենք տալ Աստծուն,որը նրան շահառու չի դարձնի: Այո: Մեր անհանգստությունը: Դա պատվիրան է. «Տուր քո անհանգստությունը Աստծուն» (1 Պետրոս 5:7) Աստված մեծ ուրախությամբ ընդունում է ինչ-որ բան մեզանից, որը արահայտում է մեր կախվածությունը և Նրա հզորությունը: <br /> <br /> Քեռի Սեմի և Հիսուսի տարբերությունը կայանում է նրանում,որ քեռի Սեմը զինվորագրում է ձեզ ծառայության մինչև այն պահը, երբ դուք առողջ եք, իսկ Հիսուսը նույնիսկ այն պահին երբ դուք հիվանդ եք: «Առողջներին բժիշկ պետք չէ,այլ հիւանդներին. Ես չ’եկայ արդարներին այլ մեղավորներին ապաշխարութեան կանչելու» (Մարկոս 2:17): Քրիստոնեությունը հիմնովին բուժում է: Հիվանդները չեն ծառայում իրենց բժիշկներին: Նրանք վստահում են բժիշկներին լավ դեղատոմս ստանալու համար: Լեռան քարոզը մեր Բժշկի դեղատոմսն է,ոչ թե Գործատուի աշխատանքի նկարագրությունը: <br /> <br /> Մեր կյանքի իմաստը Աստծուն ծառայելը չէ:«Բայց նորան`որ գործք էր անում, վարձքը չէ համարվում շնորհքի պես,այլ պարտքի պես: Բայց նորան` որ գործք չէ անում այլ հավատում է նորան,որ ամբարշտին արդարացնում է, նորա հավատքը համարվում է արդարութիւն»(Հռովմայեցիս 4:4-5): Աշխատողները նվեր չեն ստանում: Նրանք կատարած աշխատանքի դիմաց ստանում են աշխատավարձ: Եթե մենք ունենանք արդարության շնորհքը,մենք չենք համարձակվի աշխատել:Այս պարագայում աշխատողը Աստված է: Եվ նա այս ամենից փառավորվում է,դառնալով բարեգործ,ոչ թե շահառու: <br /> <br /> Եվ արդարանալով մենք չպետք է մտածենք,որ մեր աշխատանքը Աստծո համար սկսվում է: Նրանք ովքեր Աստծո շնորհքը աշխատանք են դարձնում,փոքրացնում են Աստծո փառքը:Հիսուս Քրիստոսը մեր «արդարութիւնը եւ սրբությունն» է: «Օրէնքի գործերիցն ընդունեցիք Հոգին` թե հաւատքի լսելուցը: Այդքան անմիտ եք.հոգով ասեցիք,եւ հիմա մարմնով էք վերջանում» (Գաղատացիս 3:2-3): Աստված մեր արդարացման գործընթացում աշխատավոր էր,և Նա աշխատավոր կլինի նաև մեր սրբացման գործընթացում: <br /> <br /> Կրոնական «մարմինը» միշտ ուզում է աշխատել Աստծո համար: Բայց «եթե մարմնաւորապես ապրեք` կ'մեռնեք» (Հռովմեյացիս 8:13): Ահա ինչու մեր կյանքը կախված է ոչ թե Աստծուն ծառայելուց,այլ արդարացումից և սրբացումից: <br /> <br /> '''Երկնային Տիրոջ ծառաները''' <br /> <br /> Այդ դեպքում արդյոք մենք չենք ծառայելու Քրիստոսին: «Ծառայեք Տիրոջը» սա պատվիրան է(Հռովմեյացիս 12:11): Նրանք ովքեր չեն ծառայում Քրիստոսին կկշտամբվեն (Հռովմեյացիս 16:18): Այո մենք կծառայենք Նրան: Բայց մինչև գործի անցնելը պետք է խորհենք,թե ինչ տեսակի ծառայությունից պետք է հեռու մնալ: Անկասկած բոլոր նախազգուշացումները Աստծուն չծառայելու մասին նշանակում է,որ ծառայության մտքի մեջ կան բաներ, որոնցից պետք է խուսափել:Երբ մենք համեմատում ենք մեր հարաբերությունները Աստծո հետ ,ծառայի և տիրոջ հարաբերության հետ,համեմաությունը մեղմ ասած կատարյալ չէ: Որոշակի տեսակի ծառայություններից պետք է խուսափել, երբ խոսքը գնում է Աստծուն ծառայելու մասին:Որոշներն էլ պետք է հաստատվեն: <br /> <br /> Հիմա ում պետք է ծառայենք և ում պետք չէ: Սաղմոս 123:2-ը տալիս է պատասխանի մի մասը. «Ահա ինչպէս ծառաների աչքերը իրանց տէրերի ձեռքին են նայում,ինչպէս որ աղախնի աչքերն իր տիկնոջ ձեռքին,այնպէս էլ մեր աչքերը մեր Տէր Աստուծուն` մինչեւ որ ողորմէ մեզ»: Նայել Աստծուն,սպասելով նրա ողորմությանը, սա է Աստծուն ծառայելու ամենալավ միջոցը: <br /> <br /> Ծառաները, որոնք փորձում են ստանձնել աստվածային դերը և խափանել Երկնային Աստծո հետ համագործակցությունը ապստամբում են Արարչի դեմ: Աստված առևտուր չի անում: Նա տալիս է ''ողորմածություն'' ծառաներին,որոնք ունեն դա,և մահկանացուի աշխատավարձ նրանց ովքեր չեն ունենա դրանից: Լավ ծառայությունը միշտ և հիմնովին ողորմածության ընդունման մեջ է կայանում,ոչ թե ծառայության մատուցման: <br /> <br /> Բայց չպետք է լրիվությամբ մնալ պասիվ: Մատթեոսը 6:24-ում տալիս է ծառայություն մատուցելու ուրիշ միջոց .«Ոչ ով չէ կարող երկու տէրերի ծառայել.որովհետեւ կամ մէկին կ’ատե եւ միւսին կ’սիրե,կամ մէկին կ’մեծարէ եւ միւսին կ’արհամարհէ: Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: <br /> <br /> Ինչպես է մարդը ծառայում փողին:Նա չի օգնում փողին: Նա փողի բարերարը չէ: Այդ դեպքում մենք ինչպես ենք ծառայում փողին:Փողը մեզ կառավարելու ունակություն ունի,քանի որ մեզ թվում է, որ այն երջանկություն է մեզ խոստանում:Այն մեծ ուժով շշնջում է. «Մտածիր և գործիր որպեսզի օգտվես իմ բարիքներից»: Սա իր մեջ կարող է ներառել նաև գողություն,պարտք կամ աշխատանք: <br /> <br /> Փողը երջանկություն է խոստանում, և մենք ծառայում ենք նրան,հավատալով խոստումենրին և առաջնորդվելով այդ հավատքով: Ասյպիսով մենք չենք ծառայում փողին տրամադրելով մեր ուժը նրա բարերարության համար: Մենք ծառայում ենք փողին անելով այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է,որպեսզի փողի ուժը լինի մեր տրամադրության տակ,և գործի մեր բարերարության համար: <br /> <br /> Կարծում եմ, որ նմանատիպ ծառայություն կարող ենք տեսնել Մատթէոս 6:24-ում,քանի որ Հիսուսը մատնանշում է, որ «Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: Այսպիսով, եթե մենք պատրաստվում ենք ծառայել Աստծուն և ոչ թե փողին,պետք է մեր աչքերը բացենք և տեսնենք այն մեծ երջանկությունը,որը Աստված է մեզ առաջարկում: Եվ այդ դեպքում ոչ թե փողի,այլ Աստծո ազդեցությունը մեծ կլինի մեր կյանքում: <br /> <br /> Մենք կծառայենք, հավատալով լիակատար երջանկության մասին Նրա խոստմանը և կառաջնորդվենք հավատքով: Մենք չենք ծառայելու փորձելով տրամադրել մեր ուժը նրա բարի գործերի համար, բայց կանենք այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է, որպեսզի Նրա ուժը լինի մեր տրամադրության տակ, գործելով մեր օգտին: <br /> <br /> '''Հնազանդ շահառուները''' <br /> <br /> Իհարկե, այս ամենը հնազանդություն է պահանջում:Հիվանդը հնազանդվում է իր բժշկին հուսալով,որ կբուժվի: Ապաքինվող մեղավորը վստահում է իր Բժշկի ցավոտ ցուցումներին և հետևում դրանց: Միայն այս ձևով մենք կկարողանանք օգտվել այն բարիքներից,որը աստվածային Բժիշկն է առաջարկում մեզ:Այս հնազանդության մեջ մենք շահառուներ ենք: Աստված պարգևողի դերում է միշտ:Քանի որ պարգևողն է փառքի տերը: <br /> <br /> Եվ միգուցե,սա է ամենակարևորը: Աստծուն ծառայելու ամենալավ ձևը այն է,երբ Նրան ենք թողնում փառքը: «Եթե մէկը մատակարարում է թող լինի ինչպէս այն զօրութիւնից,որ Աստուած է շնորհում.որ ամեն բանի մեջ Աստուած փառաւորուի»(1 Պետրոս 4:11): Արդյոք Աստված փառավորվում է մեր մատուցած ծառայությունից:Մենք ծառայում ենք այն ուժով,որը նա է մեզ տրամադրում:Երբ մենք գործում ենք Աստծո համար,մենք գտնվում ենք ստացողի դերում: Աստված երբեք բարերարի փառքը չի զիջի: <br /> <br /> Այսպիսով եկեք աշխատենք ջանասիրաբար,չմոռանալով երբեք,որ դա Աստծո շնորհն է,որը միշտ մեզանում է (1 Կորնթացիս 15:10): Եկեք հնազանդվենք հիմա և միշտ,բայց երբեք չմոռանանք,որ Աստված է աշխատում մեր մեջ Իր կամքով և գործով(Փիլիպպեցիս 2:13):Եկեք տարածենք բարի լուրը հեռու հեռավոր և վատնենք մեզ հանուն ընտրյալների,և ասենք միայն այն ինչ Հիսուսը գործեց մեզանում (Հռովմայեցիս 15:18): Թող մեր բոլոր ծառայությունում Աստված լինի շնորհողը և փառավորվողը: <br /> <br /> Եվ եղբայրք մինչդեռ մարդիկ այս ամենը չեն հասկացել,ասեք նրանց,որ չծառայեն Աստծուն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D5%B2%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%80%D6%84_%D5%A1%D5%BD%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%81,%D5%B8%D6%80_%D5%B9%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D5%B6_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6 2012-03-15T15:55:50Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Brothers, Tell Them Not to Serve God!}} <br /> <br /> Մենք բոլորին ասում էինք,որ ծառայեն Աստծուն: Սուրբ գիրքը ասում է «ծառայեք Տիրոջը ուրախությամբ»: Բայց հիմա կարող ենք ասել նրանց, որ չծառայեն Աստծուն: Քանի որ Սուրբ գիրքը ասում է. «&amp;nbsp;Մարդու Որդին ….չի հայտնվել որպեսզի նրան ծառայեն»: <br /> <br /> Աստվածաշունչը կոչ է անում մեզ հեռու մնալ կուռքերից, ծառայելու ճշմարիտ և կենդանի Աստծուն(Ա Թեսաղոնիկեցիս 1:9):Բայց այն նաև մեզ հեռու է պահում սխալ ձևով ճշմարիտ Աստծուն ծառայլու հնարավորությունից:Կան Աստծուն ծառայելու այնպիսի ճանապարհներ,որոնք անպատվում և չեն փառավորում Նրան: Դրա համար մենք պետք է զգույշ լինենք,երբ մարդիկ ենք աշխատանքի վերցնում,որոնց ծառայությունը ոչ թե ավելացնում է ամենահզոր Աստծո փառքը,այլ նվազեցնում:Հիսուսը ասեց,որ Նա չի եկել,որ Իրեն ծառայեն(Մարկոս 10:45),ծառայությունը կարող է խռովություն առաջացնել: <br /> <br /> Աստծո կամքը այն չէ,որ նրան ծառայեն. «Աստված ով արարեց աշխարհը և ամեն ինչը այս աշխարհում….. մարդու ծառայության կարիքը չունի,նա ոչնչի ու ոչ մեկի օգնության կարիքը չունի,քանի որ Նա է տալիս ամենին ու ամեն ինչին կյանք,շունչ և ամեն ինչ» (Գործք 17:24-25): Պետրոսը զգուշացնում է հեռու մնալ այն տեսակետից,որը Աստծուն դարձնում է մեր բարերարության շահառուն:Նա տեղեկացնում է մեզ, որ Աստծուն չի կարելի ծառայել ոչ մի կերպ,եթե այդ ծառայությունը չի համապատասխանում նրա պահանջներին:Դա նման է գետի հոսանքին,որը փորձում է լրացնել գարնան պակասը,որը իր հերթին նրա աղբյուրն է հանդիսանում: <br /> <br /> Նա է տալիս մարդկանց և կյանք,և շունչ և անհրաժեշտ ամեն բան: <br /> <br /> Ո±րն է մեր Աստծո մեծությունը:Ինչով է պայմանավորված Նրա եզակիությունը աշխարհում:Եսայիան ասում է.«Հին ժամանակներից ոչ մեկը չէր լսել և ընկալել,ոչ մի աչք չի տեսել Աստծուն բացի Քեզանից,գործելով նրանց համար ով սպասում է Նրան»(Եսայի 64:4): Մյուս բոլոր այսպես կոչված աստվածները ստիպում էին մարդուն ծառայեն Իրենց: Մեր Աստվածը գործատուի դերում չի կարող լինել,Ով Իր գործերը իրականացնելու համար կախվածության մեջ է գտնվում ուրիշներից: Դրա փոխարեն Նա ավելի է փառավորվում կատարելով իր աշխատանքը Իր ուժով: Մարդը միայն նրանից կախված գործընկեր է: Նրա աշխատանքը Աստծուն սպասելն է: <br /> <br /> '''«Օգնության կարիք չկա»''' <br /> <br /> Ի±նչ է Աստված փնտրում աշխարհում:Միթե± օգնականների:Ոչ: Ավետարանը «օգնության» կոչ չի անում:Ոչ էլ քրիստոնյաներին ծառայության է կանչում:Աստված մարդիկ չի փնտրում,որոնք կծառայեն Իրեն: «Տիրոջ աչքերը դիտում են բոլոր երկիրը,որ զօրացնէ նորանց,որոնց սիրտը ուղիղ է նորա հետ»(2 Մնացորդանց 16:9 ): <br /> <br /> Աստված հետախույզ չէ,ով թիմ է փնտրում հաղթանակի արժանացնելու համար: Նա հզոր պաշտպան է,Ով պատրաստ է կառավարել խաղի ընթացքը,հենց այն պահին երբ գնդակը կփոխանցեն Նրան: <br /> <br /> Ի±նչ է Աստված մեզանից ուզում:Ոչ այն ինչ մենք սպասում ենք: Նա կշտամբում է Իսրաելյացիներին այն բանի համար, որ նրանք այնքան շատ զոհեր են մատուցել.«Քո տանիցն արջառ չեմ առնում… Որովհետև իմն են անտառի ամեն գազանները….Եթե սովածանամ,քեզ չեմ ասիլ,որովհետեւ իմն է աշխարհքս և նորա լիությունը» (Սաղմոս 50:9-12 ): <br /> <br /> Բայց կա արդյո±ք մի բան,որ մենք կարող ենք տալ Աստծուն,որը նրան շահառու չի դարձնի: Այո: Մեր անհանգստությունը: Դա պատվիրան է. «Տուր քո անհանգստությունը Աստծուն» (1 Պետրոս 5:7) Աստված մեծ ուրախությամբ ընդունում է ինչ-որ բան մեզանից, որը արահայտում է մեր կախվածությունը և Նրա հզորությունը: <br /> <br /> Քեռի Սեմի և Հիսուսի տարբերությունը կայանում է նրանում,որ քեռի Սեմը զինվորագրում է ձեզ ծառայության մինչև այն պահը, երբ դուք առողջ եք, իսկ Հիսուսը նույնիսկ այն պահին երբ դուք հիվանդ եք: «Առողջներին բժիշկ պետք չէ,այլ հիւանդներին. Ես չ’եկայ արդարներին այլ մեղավորներին ապաշխարութեան կանչելու» (Մարկոս 2:17): Քրիստոնեությունը հիմնովին բուժում է: Հիվանդները չեն ծառայում իրենց բժիշկներին: Նրանք վստահում են բժիշկներին լավ դեղատոմս ստանալու համար: Լեռան քարոզը մեր Բժշկի դեղատոմսն է,ոչ թե Գործատուի աշխատանքի նկարագրությունը: <br /> <br /> Մեր կյանքի իմաստը Աստծուն ծառայելը չէ:«Բայց նորան`որ գործք էր անում, վարձքը չէ համարվում շնորհքի պես,այլ պարտքի պես: Բայց նորան` որ գործք չէ անում այլ հավատում է նորան,որ ամբարշտին արդարացնում է, նորա հավատքը համարվում է արդարութիւն»(Հռովմայեցիս 4:4-5): Աշխատողները նվեր չեն ստանում: Նրանք կատարած աշխատանքի դիմաց ստանում են աշխատավարձ: Եթե մենք ունենանք արդարության շնորհքը,մենք չենք համարձակվի աշխատել:Այս պարագայում աշխատողը Աստված է: Եվ նա այս ամենից փառավորվում է,դառնալով բարեգործ,ոչ թե շահառու: <br /> <br /> Եվ արդարանալով մենք չպետք է մտածենք,որ մեր աշխատանքը Աստծո համար սկսվում է: Նրանք ովքեր Աստծո շնորհքը աշխատանք են դարձնում,փոքրացնում են Աստծո փառքը:Հիսուս Քրիստոսը մեր «արդարութիւնը եւ սրբությունն» է: «Օրէնքի գործերի±ցն ընդունեցիք Հոգին` թե հաւատքի լսելուցը: Այդքան անմի±տ եք.հոգով ասեցիք,եւ հիմա մարմնո±վ էք վերջանում» (Գաղատացիս 3:2-3): Աստված մեր արդարացման գործընթացում աշխատավոր էր,և Նա աշխատավոր կլինի նաև մեր սրբացման գործընթացում: <br /> <br /> Կրոնական «մարմինը» միշտ ուզում է աշխատել Աստծո համար: Բայց «եթե մարմնաւորապես ապրեք` կ'մեռնեք» (Հռովմեյացիս 8:13): Ահա ինչու մեր կյանքը կախված է ոչ թե Աստծուն ծառայելուց,այլ արդարացումից և սրբացումից: <br /> <br /> '''Երկնային Տիրոջ ծառաները''' <br /> <br /> Այդ դեպքում արդյո±ք մենք չենք ծառայելու Քրիստոսին: «Ծառայեք Տիրոջը» սա պատվիրան է(Հռովմեյացիս 12:11): Նրանք ովքեր չեն ծառայում Քրիստոսին կկշտամբվեն (Հռովմեյացիս 16:18): Այո մենք կծառայենք Նրան: Բայց մինչև գործի անցնելը պետք է խորհենք,թե ինչ տեսակի ծառայությունից պետք է հեռու մնալ: Անկասկած բոլոր նախազգուշացումները Աստծուն չծառայելու մասին նշանակում է,որ ծառայության մտքի մեջ կան բաներ, որոնցից պետք է խուսափել:Երբ մենք համեմատում ենք մեր հարաբերությունները Աստծո հետ ,ծառայի և տիրոջ հարաբերության հետ,համեմաությունը մեղմ ասած կատարյալ չէ: Որոշակի տեսակի ծառայություններից պետք է խուսափել, երբ խոսքը գնում է Աստծուն ծառայելու մասին:Որոշներն էլ պետք է հաստատվեն: <br /> <br /> Հիմա ո±ւմ պետք է ծառայենք և ո±ւմ պետք չէ: Սաղմոս 123:2-ը տալիս է պատասխանի մի մասը. «Ահա ինչպէս ծառաների աչքերը իրանց տէրերի ձեռքին են նայում,ինչպէս որ աղախնի աչքերն իր տիկնոջ ձեռքին,այնպէս էլ մեր աչքերը մեր Տէր Աստուծուն` մինչեւ որ ողորմէ մեզ»: Նայել Աստծուն,սպասելով նրա ողորմությանը, սա է Աստծուն ծառայելու ամենալավ միջոցը: <br /> <br /> Ծառաները, որոնք փորձում են ստանձնել աստվածային դերը և խափանել Երկնային Աստծո հետ համագործակցությունը ապստամբում են Արարչի դեմ: Աստված առևտուր չի անում: Նա տալիս է ''ողորմածություն'' ծառաներին,որոնք ունեն դա,և մահկանացուի աշխատավարձ նրանց ովքեր չեն ունենա դրանից: Լավ ծառայությունը միշտ և հիմնովին ողորմածության ընդունման մեջ է կայանում,ոչ թե ծառայության մատուցման: <br /> <br /> Բայց չպետք է լրիվությամբ մնալ պասիվ: Մատթեոսը 6:24-ում տալիս է ծառայություն մատուցելու ուրիշ միջոց .«Ոչ ով չէ կարող երկու տէրերի ծառայել.որովհետեւ կամ մէկին կ’ատե եւ միւսին կ’սիրե,կամ մէկին կ’մեծարէ եւ միւսին կ’արհամարհէ: Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: <br /> <br /> Ինչպե±ս է մարդը ծառայում փողին:Նա չի օգնում փողին: Նա փողի բարերարը չէ: Այդ դեպքում մենք ինչպե±ս ենք ծառայում փողին:Փողը մեզ կառավարելու ունակություն ունի,քանի որ մեզ թվում է, որ այն երջանկություն է մեզ խոստանում:Այն մեծ ուժով շշնջում է. «Մտածիր և գործիր որպեսզի օգտվես իմ բարիքներից»: Սա իր մեջ կարող է ներառել նաև գողություն,պարտք կամ աշխատանք: <br /> <br /> Փողը երջանկություն է խոստանում, և մենք ծառայում ենք նրան,հավատալով խոստումենրին և առաջնորդվելով այդ հավատքով: Ասյպիսով մենք չենք ծառայում փողին տրամադրելով մեր ուժը նրա բարերարության համար: Մենք ծառայում ենք փողին անելով այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է,որպեսզի փողի ուժը լինի մեր տրամադրության տակ,և գործի մեր բարերարության համար: <br /> <br /> Կարծում եմ, որ նմանատիպ ծառայություն կարող ենք տեսնել Մատթէոս 6:24-ում,քանի որ Հիսուսը մատնանշում է, որ «Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: Այսպիսով, եթե մենք պատրաստվում ենք ծառայել Աստծուն և ոչ թե փողին,պետք է մեր աչքերը բացենք և տեսնենք այն մեծ երջանկությունը,որը Աստված է մեզ առաջարկում: Եվ այդ դեպքում ոչ թե փողի,այլ Աստծո ազդեցությունը մեծ կլինի մեր կյանքում: <br /> <br /> Մենք կծառայենք, հավատալով լիակատար երջանկության մասին Նրա խոստմանը և կառաջնորդվենք հավատքով: Մենք չենք ծառայելու փորձելով տրամադրել մեր ուժը նրա բարի գործերի համար, բայց կանենք այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է, որպեսզի Նրա ուժը լինի մեր տրամադրության տակ, գործելով մեր օգտին: <br /> <br /> '''Հնազանդ շահառուները''' <br /> <br /> Իհարկե, այս ամենը հնազանդություն է պահանջում:Հիվանդը հնազանդվում է իր բժշկին հուսալով,որ կբուժվի: Ապաքինվող մեղավորը վստահում է իր Բժշկի ցավոտ ցուցումներին և հետևում դրանց: Միայն այս ձևով մենք կկարողանանք օգտվել այն բարիքներից,որը աստվածային Բժիշկն է առաջարկում մեզ:Այս հնազանդության մեջ մենք շահառուներ ենք: Աստված պարգևողի դերում է միշտ:Քանի որ պարգևողն է փառքի տերը: <br /> <br /> Եվ միգուցե,սա է ամենակարևորը: Աստծուն ծառայելու ամենալավ ձևը այն է,երբ Նրան ենք թողնում փառքը: «Եթե մէկը մատակարարում է թող լինի ինչպէս այն զօրութիւնից,որ Աստուած է շնորհում.որ ամեն բանի մեջ Աստուած փառաւորուի»(1 Պետրոս 4:11): Արդյո±ք Աստված փառավորվում է մեր մատուցած ծառայությունից:Մենք ծառայում ենք այն ուժով,որը նա է մեզ տրամադրում:Երբ մենք գործում ենք Աստծո համար,մենք գտնվում ենք ստացողի դերում: Աստված երբեք բարերարի փառքը չի զիջի: <br /> <br /> Այսպիսով եկեք աշխատենք ջանասիրաբար,չմոռանալով երբեք,որ դա Աստծո շնորհն է,որը միշտ մեզանում է (1 Կորնթացիս 15:10): Եկեք հնազանդվենք հիմա և միշտ,բայց երբեք չմոռանանք,որ Աստված է աշխատում մեր մեջ Իր կամքով և գործով(Փիլիպպեցիս 2:13):Եկեք տարածենք բարի լուրը հեռու հեռավոր և վատնենք մեզ հանուն ընտրյալների,և ասենք միայն այն ինչ Հիսուսը գործեց մեզանում (Հռովմայեցիս 15:18): Թող մեր բոլոր ծառայությունում Աստված լինի շնորհողը և փառավորվողը: <br /> <br /> Եվ եղբայրք մինչդեռ մարդիկ այս ամենը չեն հասկացել,ասեք նրանց,որ չծառայեն Աստծուն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D5%B2%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%80%D6%84_%D5%A1%D5%BD%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%81,%D5%B8%D6%80_%D5%B9%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D5%B6_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6 2012-03-15T15:49:46Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Brothers, Tell Them Not to Serve God!}} Մենք բոլորին ասում էինք,որ ծառայեն Աստծուն: Սուրբ գիրքը ասում է «ծառայեք Տ...</p> <hr /> <div>{{info|Brothers, Tell Them Not to Serve God!}} <br /> <br /> Մենք բոլորին ասում էինք,որ ծառայեն Աստծուն: Սուրբ գիրքը ասում է «ծառայեք Տիրոջը ուրախությամբ»: Բայց հիմա կարող ենք ասել նրանց, որ չծառայեն Աստծուն: Քանի որ Սուրբ գիրքը ասում է. «&amp;nbsp;Մարդու Որդին ….չի հայտնվել որպեսզի նրան ծառայեն»: <br /> <br /> Աստվածաշունչը կոչ է անում մեզ հեռու մնալ կուռքերից, ծառայելու ճշմարիտ և կենդանի Աստծուն(Ա Թեսաղոնիկեցիս 1:9):Բայց այն նաև մեզ հեռու է պահում սխալ ձևով ճշմարիտ Աստծուն ծառայլու հնարավորությունից:Կան Աստծուն ծառայելու այնպիսի ճանապարհներ,որոնք անպատվում և չեն փառավորում Նրան: Դրա համար մենք պետք է զգույշ լինենք,երբ մարդիկ ենք աշխատանքի վերցնում,որոնց ծառայությունը ոչ թե ավելացնում է ամենահզոր Աստծո փառքը,այլ նվազեցնում:Հիսուսը ասեց,որ Նա չի եկել,որ Իրեն ծառայեն(Մարկոս 10:45),ծառայությունը կարող է խռովություն առաջացնել: <br /> <br /> Աստծո կամքը այն չէ,որ նրան ծառայեն. «Աստված ով արարեց աշխարհը և ամեն ինչը այս աշխարհում….. մարդու ծառայության կարիքը չունի,նա ոչնչի ու ոչ մեկի օգնության կարիքը չունի,քանի որ Նա է տալիս ամենին ու ամեն ինչին կյանք,շունչ և ամեն ինչ» (Գործք 17:24-25): Պետրոսը զգուշացնում է հեռու մնալ այն տեսակետից,որը Աստծուն դարձնում է մեր բարերարության շահառուն:Նա տեղեկացնում է մեզ, որ Աստծուն չի կարելի ծառայել ոչ մի կերպ,եթե այդ ծառայությունը չի համապատասխանում նրա պահանջներին:Դա նման է գետի հոսանքին,որը փորձում է լրացնել գարնան պակասը,որը իր հերթին նրա աղբյուրն է հանդիսանում: <br /> <br /> Նա է տալիս մարդկանց և կյանք,և շունչ և անհրաժեշտ ամեն բան: <br /> <br /> Ո±րն է մեր Աստծո մեծությունը:Ինչով է պայմանավորված Նրա եզակիությունը աշխարհում:Եսայիան ասում է.«Հին ժամանակներից ոչ մեկը չէր լսել և ընկալել,ոչ մի աչք չի տեսել Աստծուն բացի Քեզանից,գործելով նրանց համար ով սպասում է Նրան»(Եսայի 64:4): Մյուս բոլոր այսպես կոչված աստվածները ստիպում էին մարդուն ծառայեն Իրենց: Մեր Աստվածը գործատուի դերում չի կարող լինել,Ով Իր գործերը իրականացնելու համար կախվածության մեջ է գտնվում ուրիշներից: Դրա փոխարեն Նա ավելի է փառավորվում կատարելով իր աշխատանքը Իր ուժով: Մարդը միայն նրանից կախված գործընկեր է: Նրա աշխատանքը Աստծուն սպասելն է: <br /> <br /> «Օգնության կարիք չկա» <br /> <br /> Ի±նչ է Աստված փնտրում աշխարհում:Միթե± օգնականների:Ոչ: Ավետարանը «օգնության» կոչ չի անում:Ոչ էլ քրիստոնյաներին ծառայության է կանչում:Աստված մարդիկ չի փնտրում,որոնք կծառայեն Իրեն: «Տիրոջ աչքերը դիտում են բոլոր երկիրը,որ զօրացնէ նորանց,որոնց սիրտը ուղիղ է նորա հետ»(2 Մնացորդանց 16:9 ): <br /> <br /> Աստված հետախույզ չէ,ով թիմ է փնտրում հաղթանակի արժանացնելու համար: Նա հզոր պաշտպան է,Ով պատրաստ է կառավարել խաղի ընթացքը,հենց այն պահին երբ գնդակը կփոխանցեն Նրան: <br /> <br /> Ի±նչ է Աստված մեզանից ուզում:Ոչ այն ինչ մենք սպասում ենք: Նա կշտամբում է Իսրաելյացիներին այն բանի համար, որ նրանք այնքան շատ զոհեր են մատուցել.«Քո տանիցն արջառ չեմ առնում… Որովհետև իմն են անտառի ամեն գազանները….Եթե սովածանամ,քեզ չեմ ասիլ,որովհետեւ իմն է աշխարհքս և նորա լիությունը» (Սաղմոս 50:9-12 ): <br /> <br /> Բայց կա արդյո±ք մի բան,որ մենք կարող ենք տալ Աստծուն,որը նրան շահառու չի դարձնի: Այո: Մեր անհանգստությունը: Դա պատվիրան է. «Տուր քո անհանգստությունը Աստծուն» (1 Պետրոս 5:7) Աստված մեծ ուրախությամբ ընդունում է ինչ-որ բան մեզանից, որը արահայտում է մեր կախվածությունը և Նրա հզորությունը: <br /> <br /> Քեռի Սեմի և Հիսուսի տարբերությունը կայանում է նրանում,որ քեռի Սեմը զինվորագրում է ձեզ ծառայության մինչև այն պահը, երբ դուք առողջ եք, իսկ Հիսուսը նույնիսկ այն պահին երբ դուք հիվանդ եք: «Առողջներին բժիշկ պետք չէ,այլ հիւանդներին. Ես չ’եկայ արդարներին այլ մեղավորներին ապաշխարութեան կանչելու» (Մարկոս 2:17): Քրիստոնեությունը հիմնովին բուժում է: Հիվանդները չեն ծառայում իրենց բժիշկներին: Նրանք վստահում են բժիշկներին լավ դեղատոմս ստանալու համար: Լեռան քարոզը մեր Բժշկի դեղատոմսն է,ոչ թե Գործատուի աշխատանքի նկարագրությունը: <br /> <br /> Մեր կյանքի իմաստը Աստծուն ծառայելը չէ:«Բայց նորան`որ գործք էր անում, վարձքը չէ համարվում շնորհքի պես,այլ պարտքի պես: Բայց նորան` որ գործք չէ անում այլ հավատում է նորան,որ ամբարշտին արդարացնում է, նորա հավատքը համարվում է արդարութիւն»(Հռովմայեցիս 4:4-5): Աշխատողները նվեր չեն ստանում: Նրանք կատարած աշխատանքի դիմաց ստանում են աշխատավարձ: Եթե մենք ունենանք արդարության շնորհքը,մենք չենք համարձակվի աշխատել:Այս պարագայում աշխատողը Աստված է: Եվ նա այս ամենից փառավորվում է,դառնալով բարեգործ,ոչ թե շահառու: <br /> <br /> Եվ արդարանալով մենք չպետք է մտածենք,որ մեր աշխատանքը Աստծո համար սկսվում է: Նրանք ովքեր Աստծո շնորհքը աշխատանք են դարձնում,փոքրացնում են Աստծո փառքը:Հիսուս Քրիստոսը մեր «արդարութիւնը եւ սրբությունն» է: «Օրէնքի գործերի±ցն ընդունեցիք Հոգին` թե հաւատքի լսելուցը: Այդքան անմի±տ եք.հոգով ասեցիք,եւ հիմա մարմնո±վ էք վերջանում» (Գաղատացիս 3:2-3): Աստված մեր արդարացման գործընթացում աշխատավոր էր,և Նա աշխատավոր կլինի նաև մեր սրբացման գործընթացում: <br /> <br /> Կրոնական «մարմինը» միշտ ուզում է աշխատել Աստծո համար: Բայց «եթե մարմնաւորապես ապրեք` կ'մեռնեք» (Հռովմեյացիս 8:13): Ահա ինչու մեր կյանքը կախված է ոչ թե Աստծուն ծառայելուց,այլ արդարացումից և սրբացումից: <br /> <br /> Երկնային Տիրոջ ծառաները <br /> <br /> Այդ դեպքում արդյո±ք մենք չենք ծառայելու Քրիստոսին: «Ծառայեք Տիրոջը» սա պատվիրան է(Հռովմեյացիս 12:11): Նրանք ովքեր չեն ծառայում Քրիստոսին կկշտամբվեն (Հռովմեյացիս 16:18): Այո մենք կծառայենք Նրան: Բայց մինչև գործի անցնելը պետք է խորհենք,թե ինչ տեսակի ծառայությունից պետք է հեռու մնալ: Անկասկած բոլոր նախազգուշացումները Աստծուն չծառայելու մասին նշանակում է,որ ծառայության մտքի մեջ կան բաներ, որոնցից պետք է խուսափել:Երբ մենք համեմատում ենք մեր հարաբերությունները Աստծո հետ ,ծառայի և տիրոջ հարաբերության հետ,համեմաությունը մեղմ ասած կատարյալ չէ: Որոշակի տեսակի ծառայություններից պետք է խուսափել, երբ խոսքը գնում է Աստծուն ծառայելու մասին:Որոշներն էլ պետք է հաստատվեն: <br /> <br /> Հիմա ո±ւմ պետք է ծառայենք և ո±ւմ պետք չէ: Սաղմոս 123:2-ը տալիս է պատասխանի մի մասը. «Ահա ինչպէս ծառաների աչքերը իրանց տէրերի ձեռքին են նայում,ինչպէս որ աղախնի աչքերն իր տիկնոջ ձեռքին,այնպէս էլ մեր աչքերը մեր Տէր Աստուծուն` մինչեւ որ ողորմէ մեզ»: Նայել Աստծուն,սպասելով նրա ողորմությանը, սա է Աստծուն ծառայելու ամենալավ միջոցը: <br /> <br /> Ծառաները, որոնք փորձում են ստանձնել աստվածային դերը և խափանել Երկնային Աստծո հետ համագործակցությունը ապստամբում են Արարչի դեմ: Աստված առևտուր չի անում: Նա տալիս է ողորմածություն ծառաներին,որոնք ունեն դա,և մահկանացուի աշխատավարձ նրանց ովքեր չեն ունենա դրանից: Լավ ծառայությունը միշտ և հիմնովին ողորմածության ընդունման մեջ է կայանում,ոչ թե ծառայության մատուցման: <br /> <br /> Բայց չպետք է լրիվությամբ մնալ պասիվ: Մատթեոսը 6:24-ում տալիս է ծառայություն մատուցելու ուրիշ միջոց .«Ոչ ով չէ կարող երկու տէրերի ծառայել.որովհետեւ կամ մէկին կ’ատե եւ միւսին կ’սիրե,կամ մէկին կ’մեծարէ եւ միւսին կ’արհամարհէ: Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: <br /> <br /> Ինչպե±ս է մարդը ծառայում փողին:Նա չի օգնում փողին: Նա փողի բարերարը չէ: Այդ դեպքում մենք ինչպե±ս ենք ծառայում փողին:Փողը մեզ կառավարելու ունակություն ունի,քանի որ մեզ թվում է, որ այն երջանկություն է մեզ խոստանում:Այն մեծ ուժով շշնջում է. «Մտածիր և գործիր որպեսզի օգտվես իմ բարիքներից»: Սա իր մեջ կարող է ներառել նաև գողություն,պարտք կամ աշխատանք: <br /> <br /> Փողը երջանկություն է խոստանում, և մենք ծառայում ենք նրան,հավատալով խոստումենրին և առաջնորդվելով այդ հավատքով: Ասյպիսով մենք չենք ծառայում փողին տրամադրելով մեր ուժը նրա բարերարության համար: Մենք ծառայում ենք փողին անելով այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է,որպեսզի փողի ուժը լինի մեր տրամադրության տակ,և գործի մեր բարերարության համար: <br /> <br /> Կարծում եմ, որ նմանատիպ ծառայություն կարող ենք տեսնել Մատթէոս 6:24-ում,քանի որ Հիսուսը մատնանշում է, որ «Չէք կարող Աստուծուն ծառայել եւ մամոնային»: Այսպիսով, եթե մենք պատրաստվում ենք ծառայել Աստծուն և ոչ թե փողին,պետք է մեր աչքերը բացենք և տեսնենք այն մեծ երջանկությունը,որը Աստված է մեզ առաջարկում: Եվ այդ դեպքում ոչ թե փողի,այլ Աստծո ազդեցությունը մեծ կլինի մեր կյանքում: <br /> <br /> Մենք կծառայենք, հավատալով լիակատար երջանկության մասին Նրա խոստմանը և կառաջնորդվենք հավատքով: Մենք չենք ծառայելու փորձելով տրամադրել մեր ուժը նրա բարի գործերի համար, բայց կանենք այն ամենը ինչ անհրաժեշտ է, որպեսզի Նրա ուժը լինի մեր տրամադրության տակ, գործելով մեր օգտին: <br /> <br /> Հնազանդ շահառուները <br /> <br /> Իհարկե, այս ամենը հնազանդություն է պահանջում:Հիվանդը հնազանդվում է իր բժշկին հուսալով,որ կբուժվի: Ապաքինվող մեղավորը վստահում է իր Բժշկի ցավոտ ցուցումներին և հետևում դրանց: Միայն այս ձևով մենք կկարողանանք օգտվել այն բարիքներից,որը աստվածային Բժիշկն է առաջարկում մեզ:Այս հնազանդության մեջ մենք շահառուներ ենք: Աստված պարգևողի դերում է միշտ:Քանի որ պարգևողն է փառքի տերը: <br /> <br /> Եվ միգուցե,սա է ամենակարևորը: Աստծուն ծառայելու ամենալավ ձևը այն է,երբ Նրան ենք թողնում փառքը: «Եթե մէկը մատակարարում է թող լինի ինչպէս այն զօրութիւնից,որ Աստուած է շնորհում.որ ամեն բանի մեջ Աստուած փառաւորուի»(1 Պետրոս 4:11): Արդյո±ք Աստված փառավորվում է մեր մատուցած ծառայությունից:Մենք ծառայում ենք այն ուժով,որը նա է մեզ տրամադրում:Երբ մենք գործում ենք Աստծո համար,մենք գտնվում ենք ստացողի դերում: Աստված երբեք բարերարի փառքը չի զիջի: <br /> <br /> Այսպիսով եկեք աշխատենք ջանասիրաբար,չմոռանալով երբեք,որ դա Աստծո շնորհն է,որը միշտ մեզանում է (1 Կորնթացիս 15:10): Եկեք հնազանդվենք հիմա և միշտ,բայց երբեք չմոռանանք,որ Աստված է աշխատում մեր մեջ Իր կամքով և գործով(Փիլիպպեցիս 2:13):Եկեք տարածենք բարի լուրը հեռու հեռավոր և վատնենք մեզ հանուն ընտրյալների,և ասենք միայն այն ինչ Հիսուսը գործեց մեզանում (Հռովմայեցիս 15:18): Թող մեր բոլոր ծառայությունում Աստված լինի շնորհողը և փառավորվողը: <br /> <br /> Եվ եղբայրք մինչդեռ մարդիկ այս ամենը չեն հասկացել,ասեք նրանց,որ չծառայեն Աստծուն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%AB%D5%B6%D5%A3_%D5%B0%D5%A5%D5%B7%D5%BF_%D6%84%D5%A1%D5%B5%D5%AC 2012-03-01T17:19:36Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Five Easy Steps}} Այս շաբաթ ավելի վաղ ես խոսում էի մի մտերիմ ընկերոջ հետ, որն այս վերջերս ապրում էր անձնա...</p> <hr /> <div>{{info|Five Easy Steps}} <br /> <br /> Այս շաբաթ ավելի վաղ ես խոսում էի մի մտերիմ ընկերոջ հետ, որն այս վերջերս ապրում էր անձնական հիասթափության, անարդար վերաբերմունքի և նույնիսկ իր բնավորության և քրիստոնեական ծառայության վերաբերյալ կեղծ բամբասանքների ժամանակաշրջան: Ինձ վրա մեծ տպավորություն և ազդեցություն թողեց նրա պատասխանը: &quot;Իմ մեծագույն մխիթարությունը պարզապես այս է&quot;,- ասաց նա,- &quot;Աստուածապաշտութիւնը շահի մեծ աղբիւր է նրանց համար, ովքեր գոհ են իրենց վիճակից(1 Տիմ. 6:6).” <br /> <br /> Ձախորդության նկատամաբ այսպիսի արձագանքը (որը կոնտեքստ է, որի մեջ փորձվում, ինչպես նաև հռչակվում է քրիստոնյայի գոհունակությունը) երբեք կամքի վայրկյանական որոշման արդյունք չի հանդիսանում, ոչ էլ այն առաջանում է լավ կազմակերպված, մանրակրկիտ մտածված ժամանակի և կյանքի կառավարման պլանի միջոցով, որը նախատեսված է մեզ պաշտպանելու աստվածային նախախնամության շրջադարձերից: Դա նշանակում է գոհանալ Տիրոջ կամքի համար Նրա նախախնամության բոլոր ոլորտներում: Այն, հետևաբար, կապ ունի մեր ով լինելու, մեր ''էության ''հետ, և այն չի կարող ի կատար ածվել պարզապես ավելի շատ ''արարքների ''միջոցով: <br /> <br /> '''Անելը և գոհ լինելը''' <br /> <br /> Գոհունակությունը թերագնահատված շնորհ է: Ինչպես տասնյոթերորդ դարում, երբ Երեմիա Բուռռաֆսը գրեց իր մեծ աշխատությունն այս թեմայի շուրջ, այսօր էլ, այն հանդիսանում է &quot;Հազվադեպ գոհար&quot;: Եթե այն հնարավոր լիներ ձեռք բերել ինչ-որ ծրագրի միջոցով (“Հինգ քայլ դեպի գոհունակություն մեկ ամսում&quot;), այն սովորական կդառնար: Փոխարենը Քրստոնյաները պետք է գոհունակություն գտնեն հին ձևով. մենք պետք է սովորենք դա: <br /> <br /> Այսպիսով, մենք չենք կարող &quot;իրականացնել&quot; գոհունակություն: Այն ուսուցանվում է Աստծո կողմից. մենք դա սովորում ենք: Դա մտքի նորոգման միջոցով վերափոխման պրոցեսի մի մասն է (Հռոմ. 12:1–2): Այն պատվիրվել է մեզ, բայց, պարադոքսայնորեն, այն արվում է մեզ համար և ոչ թե մեր միջոցով: Այն ոչ թե մի շարք գործողությունների, այլ նորացված և վերափոխված բնավորության արդյունք է: Միայն բարի ծառերն են բարի պտուղներ տալիս: <br /> <br /> Քիչ սկզբունքներ են ժամանակակից քրիստոնյաների համար ավելի դժվար թվում ընկալման համար: Քրիստոնեական կյանքի համար պարզ ուղեցույցները կարևոր են մեզ համար: Բայց, ցավոք սրտի , ներկայիս ավետարանչության մեջ երկնային պրոգմատիկ վարդապետության մեծ մասը այդպիսի առաջայնությունը տալիս է արտաքին գործողություններին, իսկ այդպիսի բնավորության ձեռքբերումը երկրորդական տեղ է զբաղեցնում: Միացյալ Նահանգների քրիստոնյաները մասնավորապես պետք է գիտակցեն, որ նրանք ապրում են երկրագնդի ամենապրագմատիկ հասարակության մեջ (եթե ինչ-որ մեկը կարող է &quot;դա անել&quot;, մենք ևս կարող են ): Հպարտության համար ցավալի է հայտնաբերել, որ քրիստոնեական կյանքը հիմնված չէ այն բանի վրա, թե ինչ կարող ենք մենք անել, այլ այն բանի վրա թե ինչ պետք է անենք: <br /> <br /> Մի քանի տարի առաջ ես, այսպես ասած, ցավալի բախում ունեցա &quot;ասա մեզ և մենք կանենք դա&quot; մտածելակերպի հետ: Քրիստոնյա ուսանողների համաժողովի ժամանակ համաժողովի կեսից ես հանդիպեցի անձնակազմի անդամների պատգամավորությանը, որոնք իրենց պարտքը համարեցին ինձ հակասել իմ` Սուրբ Գրքից մեջ բերված երկու մեկնաբանություների համար: Ներկայացված թեման ''Քրիստոսին ճանաչելն'' էր: &quot; Դուք երկու ժամ մեզ եք դիմում,-բողոքեցին նրանք,- ''բայց դուք դեռևս ոչ մի բան չեք ասել, որ մենք կարող ենք անել''&quot;: Անելու անհամբերությունը թաքցնում էր առաքելական սկզբունքների նկատմաբ անհամբերությունը, ըստ որի միայն քրիստոսին ճանաչելու միջոցով մենք կարող ենք անել ամեն բան(համեմատեք Փիլ. 3:10; 4:13): <br /> <br /> Ինչպես է այն տարածվում գոհունակության` մեր այս ամսվա քննարկման ''առանցքային թեմայի'' վրա: <br /> <br /> Քրիստոնեական գոհունակությունը նշանակում է, որ իմ բավարարվածությունը կապ չունի իմ հանգամանքների հետ: Երբ Պողոսը Փիլիպեցիս 4:11-ում խոսում է իր անձնական գոհունակության մասին, նա օգտագործում է մի տերմին, որը սովորական էր անտիկ հունական ստոիկ և ցինիկ փիլիսոփայության դպրոցների համար: Նրանց բառապաշարում գոհունակությունը նշանակում է ինքնաբավություն` անկախ փոփոխվող հանգամանքներից: <br /> <br /> Բայց Պողոսի համար գոհունակությունը հիմնված է ոչ թե ինքնաբավության, այլ Քրիստոսի լիության մեջ(Փիլ. 4:13): Պողոսը ասաց, որ նա կարող է անել ամեն բան ինչպես նեղության, այնպես էլ առատության մեջ Քրիստոսով: Մի անտեսք այս վերջին արտահայտությունը: Դա հենց այս միաբանությունն է Քրիստոսի հետ, և Նրա բավարարության հայտնաբերումը, որը մենք չենք կարող գործածել վայրկյանական որոշմամբ: Դա Նրա հետ մշտական, մտերմիկ և խորապես զարգացած հարաբերությունների արդյունք է: <br /> <br /> Ըստ Պողոսի գոհունակությունը մի բան է, որը մենք պետք է սովորենք: Եվ այստեղ է հարցի դժվար կողմը. ինչպես ենք մենք սովորում գոհ լինել: Մենք պետք է անդամագրվենք աստվածային դպրոցում, որտեղ մենք կսովորենք աստվածաշնչյան վարդապետությունները և ձեռք կբերենք նախասահմանված փորձառություն:Այս դպրոցի դասերի լավագույն օրինակը կարող ենք գտնել Սաղմոս 131-ում:<br /> <br /> '''Աստվածաշնչյան օրինակ''' <br /> <br /> Սաղմոս 130-ում Դավիթ թագավորը վառ գույներով նկարագրում է, թե ինչ է իր համար նշանակում գոհունակությունը: Նա նկարագրում է իր փորձառությունը երեխայի կաթից կտրվելու և կարծր սննդի անցելու միջոցով,&quot;այլ խոնարհ եղայ մօր կրծքից կտրուած մանկան նման, որի փափագը նոյն բանին դառնալն է&quot;(Սաղմող 131:2): <br /> <br /> Պատկերացրեք այս տեսարանը և լսեք ամեն ձայն: Դա ավելի վառ կլինի, եթե դուք հիշեք, որ Հին Կտակարանի ժամանակներում կաթից չէին կտրում մինչև երեխան չդառնար երեք կամ նույինսկ չորս ամսական: Մոր համար բավականին դժվար է հաղթահարել մանկան դժգոհ լացը, պինդ սննդից հրաժարվելը և կաթից կտրելու ժամանակահատվածում նրա կամքի դեմ պայքարելը: Պատկերացրեք չորս տարեկան երեխայի հետ կռվելը: Դա պայքարելու այն ձևն էր, որի միջով Դավիթն անցավ, որպեսզի սովորի գոհունակ լինել: <br /> <br /> '''Երկու կարևոր խնդիր''' <br /> <br /> Բայց ինչի համար էր պայքարը: Կրկին մեզ օգնության է գալիս Դավիթը և առաջարկում երկու կարևոր խնդիրներ, որոնք պետք է հարթվեին իր կյանքում: <br /> <br /> &quot;Տէ՛ր, սիրտս չի գոռոզանում, եւ աչքերս անբարտավան չեն&quot; (Սաղմոս 131:1 NIV): Նա չի ասում, որ ինչ-որ բանի ձգտելը ինքնին պարտադիր սխալ է: Ի վերջո, Նա ինքն էր ընտրված գահի համար (1 Թագ. 16:12–13): Բայց նա ավելի մեծ ձգտում ուներ. վստահել Աստծո իմաստուն ապահովմանը, տեղին և ժամանակին: <br /> <br /> Հիշում եք այն դեպքեր, որտեղ նա կարող էր վերցնել այդ դիրքը և իշխանությունն այնպիսի միջոցներով, որոնք կարատավորեին իր հավատարմությունը Տիրոջը: Սկզբում Սավուղը մտավ այն քարայրը, որտեղ Դավիթն ու իր մարդիկ էին թաքնված (1 Թագ. 24:6): Հետո Դավիթն ու Աբեսսայը սղոսկեցին Սավուղի վրանը, որտեղ նա քնած էր (1 Թագ 26:9–11): Բայց միևնույն ժամանակ նա ուրախ էր, որ ապրում էր Աստծո խոսքի դիրեկտիվների համապատասխան և համբերությամբ սպասում էր Աստծո ժամանակին: <br /> <br /> Քրիստոնեական գոհունակությունը, այսպիսով, ուղիղ արդյունքն է Տիրոջը պատկանելու և լիովին Նրա տրամադրության տակ գտնվելու, Նրա նշանակած տեղում, Նրա ընտրած ժամանակի մեջ լինելու ձգտման` Նրա կողմից ամեն ինչի ապահովման միջոցով, որը Նա ուրախությամբ է կատարում: <br /> <br /> Հասուն իմաստությամբ էր, որ երիտասարդ Ռոբերտ Մուրայ Մ'քեյնը գրեց.&quot; Իմ ձգտումն էր իմ վերաբերյալ երբեք ոչ մի պլան չունենալը&quot;: &quot;Ինչքա~ն անսովոր է&quot;,-ասում ենք մենք: Այո, բայց ինչ մարդիկ նկատեցին Մ'քեյնի մեջ այն էր, որ անսովոր էր ոչ թէ այն, ինչ նա անում էր կամ ասում էր, այլ այն ինչ-որ ինքը կար և նրա լինելու ձևը: Դա, իր հերթին, ձգտման և գոհ լինելու արդյունքն է: &quot;Ես ուզում եմ ճանաչել Քրիստոսին&quot; (Փիլիպ. 3:10): Պատահական չէ, որ երբ մենք Քրիստոսին մեր ձգտումն ենք դարձնում, մենք հայտնաբերում ենք, որ Նա դառնում է մեր բավարարվածությունը և մենք սովորում ենք գոհունակ լինել ցանկացած և բոլոր իրավիճակներում: <br /> <br /> &quot;Ինձ չեն հետաքրքրում բաներ... որոնք չափազանց լավ են ինձ համար &quot;(Սաղմոս 130:1 NIV): Գոհունակությունը մտածելակերպի արդյունք է, որը հասկանում է իր սահմանափակումները: <br /> <br /> Դավիթը թույլ չէր տալիս իրեն մտահոգվել բաներով, որոնք Աստված չէր ուզում նրան տալ, ոչ էլ թույլ էր տալիս, որ իր միտքը կենտրոնանա բաների վրա, որոնք Աստված չէր ուզում նրան բացատրել: <br /> <br /> Այսպիսի մտահոգությունները խեղդում են գոհունակությունը: Եթե ես պնդեմ, որ ուզում եմ իմանալ, թե Աստված ինչ է անում իմ հանգամանքներում, և ինչ է Նա պլանավորում անելի իմ ապագայի հետ, եթե ես պահանջեմ, որ ուզում են հասկանալ իմ անցյալում նրա ուղիները` ես երբեք գոհ չեմ լինի, մինչև վերջին հաշվով, հավասար չդառնամ Աստծոն: Ինչքան ուշ ենք մենք այս նուրբ հոգեկան գայթակղությունների մեջ ճանաչում Եդեմի օձի ֆշշոցի արձագանքը. &quot;Արտահայտիր քո դժգոհությունը Աստծո ուղիների , Աստծո խոսքի, Աստծո դրույթների վերաբերյալ&quot;:<br /> <br /> Մեր ավգուստինյան ավանդության մեջ հաճախ է ասվում, որ առաջին մեղքը գոռոզությունը(''սուպերբիա''), հպարտությունն էր: Բայց այն ավելի բարդ է, քան դա. այն ներառում է դժգոհությունը: Երբ մենք ամեն բան տեսնում ենք այդ լույսի ներքո, մենք հասկանում ենք, թե ինչպիսի անաստվածային բան է դժգոհ հոգին: <br /> <br /> Միշտ ուշադրություն դարձրեք այս երկու սկզբունքներին և դուք դժվարությամբ կհայտնվեք այս աշխարհիկ դժգոհության հորձանուտում: Վերադարձեք այն դպրոցը, որտեղ դուք առաջընթաց կունենաք որպես քրիստոնյա: Սովորեք ձեր դասերը, կարգավորեք ձեր ձգտումի խնդիրը, Քրիստոսին ձեր մտահոգությունը դարձրեք, և դուք կսովորեք բավականություն ստանալ իսկապես գոհ լինելու առավելությունից:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BD%D5%A8_%D6%87_%D5%86%D6%80%D5%A1_%D5%AD%D5%A1%D5%B9%D5%A5%D5%AC%D5%AB%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8: 2012-02-22T15:35:46Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|Christ and Him Crucified}} <br /> <br /> Պետրոս առաքյալի փրկության մասին վարդապետությունը, փորձել ներկայացնել ինչպես մի փոքր հոդված հիմարություն է թվում: <br /> <br /> Ինչևէ, մենք պետք է փորձենք: Պետրոս առաքյալի Ավետարանի քարոզումը բխում է այն հավատքից,որ Նազարեթցի Հիսուս Քրիստոսը խոստացված «Մեսիան» և Աստծո որդին է, ում Տերը ուղարկեց աշխարհ Ճիշտ ժամանակին, որպեսզի կատարի Իր խոստումը, որը տվել էր Իր ժողովրդին`Իսրայելին:(2 Կորնթացիս1, 18-22;6,2;Գաղատացիս 4:4). Պետրոս առաքյալի քարոզներում ամենամեծ խորհուրդը Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մասին առեղծվածն է: (Կորնթացիս1:26;Հռովմ.16:26;2 Տիմոթէոս 1:10): Չնայած այս փաստը նախապես գաղտնիք էր, բայց հիմա այդ գաղտնիքը վստահված էր նրան և մյուս առաքյալներին,ինչպես «Աստծո ծառաների»(1 Կորնթացիս 4,1;Եբրայեցիս 3,2): <br /> <br /> Պետրոս առաքյալի տեսակետն օգնում է պարզաբանել փրկության մասին իր և Ավետարանում Հիսուս Քրիստոսի վարդապետության միջև կապը: Ճիշտ այնպես, ինչպես Հիսուսն է կարևորում Աստծո արքայության գալուստը, որը «ներկա դարին» ներկայացնում է «եկող դարի» օրհնությունը, այդպես էլ Պետրոս առաքյալն է կարևորում Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը ինչպես մի անձի,Ում միջոցով Աստծո օրհնությունը շնորհվում է Իր ժողովրդին: Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանի վարդապետությանը համահունչ է երաժշտական նախաբանի,որը հայտարարում է Նոր Կտակարանի միտքը. «Աստծո արքայությունը արդեն մոտ է»: Պետրոս առաքյալի քարոզն այս թեմայի շուրջ ծավալվում է` բացահայտելով փրկության շնորհքը ավելի մատչելի ձևով: <br /> <br /> Բայց ինչպե±ս է առաքյալը բացատրում Քրիստոսի կողմից շնորհված փրկությունը: Ի±նչ կատարեց Հիսուսը Իր մահով և հարությամբ,որը փրկագին հանդիսցավ այն մարդկանց համար, որոնք պատկանում են Իրեն: <br /> <br /> Պետրոսը պատասխանում է այս հարցերին հետևալ ձևով. «Որովհետեւ ես առաջուց այն տուի ձեզ, որ ես էլ ընդունեցի, թե Քրիստոս մեր մեղքերի համար մեռավ`գրքերի համեմատ: Եւ թէ թաղուեցաւ, եւ թէ երրորդ օրը յարութիւն առաւ` գրքերի համեմատ» (1Կորնթացիս 15:3-4): Այս փոքր ամփոփումը նման է Պետրոս առաքյալի մյուս քարոզներին(տես. 1Կորնթացիս 2:2; Գաղատացիս 6:14): Այս հատվածով,Պետրոսը հայտարարում է, որ իր ավետարանի վարդապետությունը հիմնված է փրկագնող մահվան և Հիսուս Քրիստոսի հարության վրա: <br /> <br /> Աստվածաշնչից վերցված թեմաները, Պետրոսի քարոզներում օգտագործվում են մատնանշելու որոշ կետեր կապված Հիսուսի փրկության հետ,որը Նա ձեռք բերեց Իրեն հավատացողների համար: Գլխավոր թեմաները, որը Պետրոսը օգտագործում է բացահայտելու Հիսուսի քավության աշխատանքները ներառում են. <br /> <br /> 1. «զոհաբերություն» հանուն մարդկանց մեղքերի քավման: &lt;br&gt;2. «հանգստություն» Աստծո սուրբ վրդովմունքից,որի պատճառը մարդկանց կատարած մեղքերն են:&lt;br&gt;3. «հաշտեցում» կամ «խաղաղություն» Աստծո հետ: &lt;br&gt;4. «&amp;nbsp;փրկություն» օրենքի անեծքից և դատապարտությունից: &lt;br&gt;5. «հաղթնակ» մեղքի, մահվան և այն բոլոր ուժերի դեմ, որոնք հակառակվեցին Աստծո արքայությանը:<br /> <br /> Պետրոսը հասկանում է, որ Հիսուսի մահն անկասկած զոհաբերություն է մեղավորներին մեղքից փրկելու համար:1 Կորնթացիս 15:3 գրքում Պետրոսը հայտարարում է, որ Հիսուսի մահը «մեր մեղքերի» համար էր: Մի ուրիշ հատվածում նա ասում է,որ Աստված ուղարկեց Իր Որդուն «մեղքի մարմնի նմանութիւը և մեղքի համար» (Հռովմեայեցիս 8&amp;nbsp;:3) Պետրոսը ուսուցանում է նաև այն,որ Հիսուսի զոհաբերությունը հանգստացրեց Աստծո վրդովմունքը: Իր սրբության մեջ Աստված կարող է միայն ատելություն տածել մեղքի նկատմամբ: Ամենահրաշալին Նոր Կտակարանում այն է , որ Աստված մեծ սիրով հանգստացրեց Իր վրդովմունքը Իր միածին Որդու մահով (Հռովմայեցիս 3:25;5:9-10;2 Կորնթացիս 5:21):Հիսուսը իր զոհաբերությամբ հաշտություն բերեց: Իր մահով Հիսուսը հեռացրեց այն արգելքները,որոնք կային մեղավորների և Աստծո միջև: <br /> <br /> Այս հաշտության հիմնական նպատակը Աստծո հոգատարության արտահայտումն է մարդկանց նկատմամբ: Դա ոչ միայն հեռացնում է Աստծո վրդովմունքը(Հռովմեայեցիս 5:9-10),բայց նաև հաշտեցնում է մեղավորին Աստծո հետ(2 Կորնթացիս 5:20 ): Ըստ Պետրոսի փրկության գործընթացում մեծ է Հիսուսի զոհաբերության դերը:Աստվածաշունչը փրկության միտքը կապում է փրկագնի հետ,որը ազատում է մարդկանց մեղքի կապանքներից(1 Տիմոթէոս 2:5-6):Քրիստոսի փրկության գործի բացահայտման ամենացայտուն արտահայտություններից մեկում Պետրոսը ասում է.«Քրիստոս գնեց մեզ օրէնքի անէծքիցը մեզ համար անեծք լինելով»(Գաղատացիս 3:13):Եվ վերջապես ,մնում է փրկության մի այլ կողմ` Հիսուսի հաղթանակը մեղքերի, մահու և այլ ուրիշ ուժերի, որոնք դեմ են Աստծո արքայությանը(1 Կորնթացիս 15:54-57 ):Իր մահով և հարությամբ, Քրիստոսը զինաթափ արեց Աստծո արքայության դեմ գործող ուժերը(Կորնթացիս 2:13-15 ): <br /> <br /> Անհերքելի է այն, որ Պետրոսը իր քարոզներով հաղորդում է,որ Աստված մտավ պատմության գիրկը Հիսուս Քրիստոսի կերպարով,Ում փրկագնող մահը և հարությունը բերեց փրկություն: Այնուամենայնիվ, ըստ Սուրբ Պետրոսի վկայության, Ավետարանը նույնպես քարոզում է փրկությունը Հիսուս Քրիսոտոսի միջոցով այն հավատացյալների համար , որոնք միավորված են Հիսուս Քրիստոսում Սուրբ Հոգու միջնորդությամբ: Չնայած այդ ամենին Պետրոսը միանգամայն հստակ չի արտահայտում «փրկության հիմունքներ»(ordo salutis), բայց սկզբնական հիմունքների մասին պատկերացում կազմելու համար բացահայտում է որոշ կետեր (Հռովմեայեցիս 8:30;1 Կորնթացիս 1:30;6:11): <br /> <br /> Ամենաբռնկող ուղին, որով Պետրոսը բացահայտում է փրկության գործածումը, արտահայտված է հավատացյալների միաբանությունով Հիսուսում: Երբ հավատցյալները միանում են Հիսուսին Սուրբ Հոգու միջոցով, դառնում են այն բարիքների ժառանգները, որը Նա ձեռք բերեց իր քավող մահով հանուն նրանց (Հռովմեայեցիս 8:2,11; 1 Կորնթացիս 6:11; Երբայեցիս 4:30): <br /> <br /> Համառոտ եզրակացության համար կարող ենք ավելացնել,որ ըստ Պետրոս առաքյալի տեսակետի Հիսուսի հետ միաբանության երեք առավելություններն էլ կարևոր են փրկության կիրառության համար:Դրանք են ` արդարացում, Սուրբ Հոգով սրբացում և փառք: <br /> <br /> Արդարացում: Երևի թե նկատել էիք նախաբանից, որ հաճախակի Պետրոս առաքյալի կարծիքին որոշ քննադատներ հակառակվում էին, մեծ կարևորություն չտալով միաբանության և դատաստանի ժամանակ արդարանալու ուսուցմանը: Ինչևէ, սա մեծ սխալ է: Վերափոխությունը լիովին ճիշտ էր, երբ պնդում էր, որ Պետրոսի քարոզների հիմքում ընկած է արդարացումը , որը մեզ շնորհվում է հավատքի, ողորմության միջոցով: Առավել ևս, հակառակ ժամանակակից գրողների, որոնք Պետրոսին դիտարկում են «նոր տեսանկյունից», Պետրոսը անկասկած ընդունում է արդարացումը ինչպես «սոտերիոլոգիական» թեմա:Արդարացումը չի պատասխանում այն հարցին, թե արդյոք հեթանոսները, ինչպես նաև հրեաները Աստծո ժողովուրդն են,ինչպես նոր հեռանկար ունեցող շատ գրողներ պնդում են: Այն առաջին հերթին պատասխանում է այն հարցին,թե ինչպես որևէ մեղսագործ, հրեա կամ հեթանոս, կարող են ողորմություն ստանալ Աստծուց իրենց մեղքերի և մեղավորության փոխարեն: <br /> <br /> Ըստ Պետրոսի,արդարացումը Աստծո ողորմածության շնորհքն է,որով նա ներում է հավատացյալի մեղքերը և արդարացնում է նրանց, Հիսուսի արդարությամբ (Հռովմեայեցիս 4:1–5; 5:15–17; 10:3; 2 Կորնթացիս 5:21; Փիլիպպեցիս 3:9): Բոլորը մեղավոր էին, Քրիստոսը մահացավ Իր ժողովրդի մեղքերի համար և հարություն առավ նրանց արդարացման համար(Հռովմեայեցիս 4:25): Չնայած այն բոլոր«գործերի», որոնք կատարվեցին համապատասխան օրենքի, Աստված արդարացնում է բոլոր նրանց, ով հավատում է Քրիստոսին (Հռովմեայեցիս 3:28;Գաղատացիս 2:16): Արդարության շնորհքը Էսխատոլոգիական փրկության օրհնությունն է,որը հայտարարում է, որ «&amp;nbsp;հիմա դատապարտութիւն չ’կայ Յիսուս Քրիստոսումը լինողների համար, որ մարմնաւորապէս չեն վարվում,այլ հոգեւորապես» (Հռովմեայեցիս 8:1): <br /> <br /> Սրբացում Սուրբ Հոգով:Բոլոր նրանք ովքեր միաբանված են Հիսուսով անընդհատ գտնվում են կենդանություն պարգևող Հոգում (Հռովմեայեցիս 8:4-11): Հավատացյալները ոչ միայն իրավունք ունեցան արդարանալու,այլև կերպարանափոխվեցին Քրիստոսում (2 Կորնթացիս 3:17-18): Մեղքի արքայությունը և ուժը տապալվեցին: Հիսուսով միաբանության,նրա մահի և հարության միջոցով հավատացյալները իրենց հիմա նայում են ինչպես այն մարդկանց,որոնք մեռած են մեղքի և կենդանի արդարության համար(Հռովմեայեցիս 3:12-14): Նոր կարգավիճակը,որը նրանք վայելում են (արդարացում) միշտ ուղորդվում է նոր հնազանդ կյանքով, որը գործում է հավատցյալների մեջ Սուրբ Հոգու միջոցով(սրբացում)&amp;nbsp;: <br /> <br /> Փառաբանություն:Չնայած,որ բնական է փառաբանությունը ընդունել, որպես հավատացյալների փրկության ապագայի վերջաբան, այնուամենայնիվ Պետրոսը խոսում է փառաբանության մասին, որպես ներկայի և ապագայի իրականություն (Հռովմեայեցիս 8:18-30): Ի շնորհիվ Քրիստոսի մտերմիկ միության հավատցյալների հետ, Հիսուսի հարության փառքը և երկինք համբառնալը նաև հավատացալների փառքն է:Հավատցյալները Քրիստոսի հետ հիմա նույնպես դրախտում են (Եփեսացիս 2:6): Չնայած, որ մնում է դեռ հավատացյալների ապագա փառավորումը (2 Թեսաղոնիկեցիս 1:10): Իրենց ամբողջ կյանքի ընթացքում հավատացյալները անհամբեր սպասում են այն օրվան,թե երբ նրանց «խոնարհ մարմինները» կկերպարանփոխվեն Քրիսոսի մարմնի նման(Փիլիպպեցիս 3:21): <br /> <br /> Սուրբ Պետրոսի քարոզներից հասկանում ենք,որ հրաշալի լուրը այն է, որ Աստված Քրիստոսի միջոցով կատարեց Իր ժողովրդին տված Իր խոստումները: Պետրոսը իր քարոզներում մեծ տեղ է հատկացնում այն փաստին, որ փրկության գործընթացը իրագործվեց Քիրստոսի խաչմամբ և հարությամբ: Քրիստոսը մաքրեց Իր ժողովրդին մեղքերից,այդ փրկությունը վերաբերվում էր նրանց կատարած բոլոր տեսակի մեղքերին: Հավատքով Հիսուսում միաբանված հավատացյալները վայելում են նրա զոհաբերության միջոցով ձեռք բերված պարգևները:2 Կորնթացիս 5:17 նամակի մեջ առաքյալը արտահայտել է ուշադրության արժանի մի միտք «Եթե մեկը Քրիստոսումն է` նոր ստեղծուած է.հիները անցան,ահա ամեն բան նոր եղաւ»: Նրանք ովքեր հավատում են Հիսուսին վայելում են Աստծո բարիացակամությունը,այն անարժանության տեղ, որում նրանք գտնվում էին, որպես մեղսավորներ:Նրանք նաև վայելում են այն նոր կյանքը,որը ստանում են հնազանդվելով«Քրիստոսի օենքներին» Սուրբ Հոգու օգնությամբ:Նրանք կզգան ներկայի և ապագայի փառքը, երբ Հիսուսի փրկության «առաջին պտուղները» կհավաքեն` մասնակցելով Քրիստոսի հարության հաղթանակին:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BD%D5%A8_%D6%87_%D5%86%D6%80%D5%A1_%D5%AD%D5%A1%D5%B9%D5%A5%D5%AC%D5%AB%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8: 2012-02-22T15:15:16Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Christ and Him Crucified}} Պետրոս առաքյալի փրկության մասին վարդապետությունը, փորձել ներկայացնել ինչպես մի ...</p> <hr /> <div>{{info|Christ and Him Crucified}} <br /> <br /> Պետրոս առաքյալի փրկության մասին վարդապետությունը, փորձել ներկայացնել ինչպես մի փոքր հոդված հիմարություն է թվում: <br /> <br /> Ինչևէ, մենք պետք է փորձենք: Պետրոս առաքյալի Ավետարանի քարոզումը բխում է այն հավատքից,որ Նազարեթցի Հիսուս Քրիստոսը խոստացված «Մեսիան» և Աստծո որդին է, ում Տերը ուղարկեց աշխարհ Ճիշտ ժամանակին, որպեսզի կատարի Իր խոստումը, որը տվել էր Իր ժողովրդին`Իսրայելին:(2 Կորնթացիս1, 18-22;6,2;Գաղատացիս 4:4). Պետրոս առաքյալի քարոզներում ամենամեծ խորհուրդը Հիսուս Քրիստոսի հայտնության մասին առեղծվածն է: (Կորնթացիս1:26;Հռովմ.16:26;2 Տիմոթէոս 1:10): Չնայած այս փաստը նախապես գաղտնիք էր, բայց հիմա այդ գաղտնիքը վստահված էր նրան և մյուս առաքյալներին,ինչպես «Աստծո ծառաների»(1 Կորնթացիս 4,1;Եբրայեցիս 3,2): <br /> <br /> Պետրոս առաքյալի տեսակետն օգնում է պարզաբանել փրկության մասին իր և Ավետարանում Հիսուս Քրիստոսի վարդապետության միջև կապը: Ճիշտ այնպես, ինչպես Հիսուսն է կարևորում Աստծո արքայության գալուստը, որը «ներկա դարին» ներկայացնում է «եկող դարի» օրհնությունը, այդպես էլ Պետրոս առաքյալն է կարևորում Հիսուս Քրիստոսի հայտնությունը ինչպես մի անձի,Ում միջոցով Աստծո օրհնությունը շնորհվում է Իր ժողովրդին: Հիսուս Քրիստոսի Ավետարանի վարդապետությանը համահունչ է երաժշտական նախաբանի,որը հայտարարում է Նոր Կտակարանի միտքը. «Աստծո արքայությունը արդեն մոտ է»: Պետրոս առաքյալի քարոզն այս թեմայի շուրջ ծավալվում է` բացահայտելով փրկության շնորհքը ավելի մատչելի ձևով: <br /> <br /> Բայց ինչպե±ս է առաքյալը բացատրում Քրիստոսի կողմից շնորհված փրկությունը: Ի±նչ կատարեց Հիսուսը Իր մահով և հարությամբ,որը փրկագին հանդիսցավ այն մարդկանց համար, որոնք պատկանում են Իրեն: <br /> <br /> Պետրոսը պատասխանում է այս հարցերին հետևալ ձևով. «Որովհետեւ ես առաջուց այն տուի ձեզ, որ ես էլ ընդունեցի, թե Քրիստոս մեր մեղքերի համար մեռավ`գրքերի համեմատ: Եւ թէ թաղուեցաւ, եւ թէ երրորդ օրը յարութիւն առաւ` գրքերի համեմատ» (1Կորնթացիս 15:3-4): Այս փոքր ամփոփումը նման է Պետրոս առաքյալի մյուս քարոզներին(տես. 1Կորնթացիս 2:2; Գաղատացիս 6:14): Այս հատվածով,Պետրոսը հայտարարում է, որ իր ավետարանի վարդապետությունը հիմնված է փրկագնող մահվան և Հիսուս Քրիստոսի հարության վրա: <br /> <br /> Աստվածաշնչից վերցված թեմաները, Պետրոսի քարոզներում օգտագործվում են մատնանշելու որոշ կետեր կապված Հիսուսի փրկության հետ,որը Նա ձեռք բերեց Իրեն հավատացողների համար: Գլխավոր թեմաները, որը Պետրոսը օգտագործում է բացահայտելու Հիսուսի քավության աշխատանքները ներառում են. <br /> <br /> 1. «զոհաբերություն» հանուն մարդկանց մեղքերի քավման: 2. «հանգստություն» Աստծո սուրբ վրդովմունքից,որի պատճառը մարդկանց կատարած մեղքերն են: <br /> <br /> «հաշտեցում» կամ «խաղաղություն» Աստծո հետ: «&amp;nbsp;փրկություն» օրենքի անեծքից և դատապարտությունից: «հաղթնակ» մեղքի, մահվան և այն բոլոր ուժերի դեմ, որոնք հակառակվեցին Աստծո արքայությանը: Պետրոսը հասկանում է, որ Հիսուսի մահն անկասկած զոհաբերություն է մեղավորներին մեղքից փրկելու համար:1 Կորնթացիս 15:3 գրքում Պետրոսը հայտարարում է, որ Հիսուսի մահը «մեր մեղքերի» համար էր: Մի ուրիշ հատվածում նա ասում է,որ Աստված ուղարկեց Իր Որդուն «մեղքի մարմնի նմանութիւը և մեղքի համար» (Հռովմեայեցիս 8&amp;nbsp;:3) Պետրոսը ուսուցանում է նաև այն,որ Հիսուսի զոհաբերությունը հանգստացրեց Աստծո վրդովմունքը: Իր սրբության մեջ Աստված կարող է միայն ատելություն տածել մեղքի նկատմամբ: Ամենահրաշալին Նոր Կտակարանում այն է , որ Աստված մեծ սիրով հանգստացրեց Իր վրդովմունքը Իր միածին Որդու մահով (Հռովմայեցիս 3:25;5:9-10;2 Կորնթացիս 5:21):Հիսուսը իր զոհաբերությամբ հաշտություն բերեց: Իր մահով Հիսուսը հեռացրեց այն արգելքները,որոնք կային մեղավորների և Աստծո միջև: <br /> <br /> Այս հաշտության հիմնական նպատակը Աստծո հոգատարության արտահայտումն է մարդկանց նկատմամբ: Դա ոչ միայն հեռացնում է Աստծո վրդովմունքը(Հռովմեայեցիս 5:9-10),բայց նաև հաշտեցնում է մեղավորին Աստծո հետ(2 Կորնթացիս 5:20 ): Ըստ Պետրոսի փրկության գործընթացում մեծ է Հիսուսի զոհաբերության դերը:Աստվածաշունչը փրկության միտքը կապում է փրկագնի հետ,որը ազատում է մարդկանց մեղքի կապանքներից(1 Տիմոթէոս 2:5-6):Քրիստոսի փրկության գործի բացահայտման ամենացայտուն արտահայտություններից մեկում Պետրոսը ասում է.«Քրիստոս գնեց մեզ օրէնքի անէծքիցը մեզ համար անեծք լինելով»(Գաղատացիս 3:13):Եվ վերջապես ,մնում է փրկության մի այլ կողմ` Հիսուսի հաղթանակը մեղքերի, մահու և այլ ուրիշ ուժերի, որոնք դեմ են Աստծո արքայությանը(1 Կորնթացիս 15:54-57 ):Իր մահով և հարությամբ, Քրիստոսը զինաթափ արեց Աստծո արքայության դեմ գործող ուժերը(Կորնթացիս 2:13-15 ):<br /> <br /> Անհերքելի է այն, որ Պետրոսը իր քարոզներով հաղորդում է,որ Աստված մտավ պատմության գիրկը Հիսուս Քրիստոսի կերպարով,Ում փրկագնող մահը և հարությունը բերեց փրկություն: Այնուամենայնիվ, ըստ Սուրբ Պետրոսի վկայության, Ավետարանը նույնպես քարոզում է փրկությունը Հիսուս Քրիսոտոսի միջոցով այն հավատացյալների համար , որոնք միավորված են Հիսուս Քրիստոսում Սուրբ Հոգու միջնորդությամբ: Չնայած այդ ամենին Պետրոսը միանգամայն հստակ չի արտահայտում «փրկության հիմունքներ»(ordo salutis), բայց սկզբնական հիմունքների մասին պատկերացում կազմելու համար բացահայտում է որոշ կետեր (Հռովմեայեցիս 8:30;1 Կորնթացիս 1:30;6:11): Ամենաբռնկող ուղին, որով Պետրոսը բացահայտում է փրկության գործածումը, արտահայտված է հավատացյալների միաբանությունով Հիսուսում: Երբ հավատցյալները միանում են Հիսուսին Սուրբ Հոգու միջոցով, դառնում են այն բարիքների ժառանգները, որը Նա ձեռք բերեց իր քավող մահով հանուն նրանց (Հռովմեայեցիս 8:2,11; 1 Կորնթացիս 6:11; Երբայեցիս 4:30): Համառոտ եզրակացության համար կարող ենք ավելացնել,որ ըստ Պետրոս առաքյալի տեսակետի Հիսուսի հետ միաբանության երեք առավելություններն էլ կարևոր են փրկության կիրառության համար:Դրանք են ` արդարացում, Սուրբ Հոգով սրբացում և փառք: Արդարացում: Երևի թե նկատել էիք նախաբանից, որ հաճախակի Պետրոս առաքյալի կարծիքին որոշ քննադատներ հակառակվում էին, մեծ կարևորություն չտալով միաբանության և դատաստանի ժամանակ արդարանալու ուսուցմանը: Ինչևէ, սա մեծ սխալ է: Վերափոխությունը լիովին ճիշտ էր, երբ պնդում էր, որ Պետրոսի քարոզների հիմքում ընկած է արդարացումը , որը մեզ շնորհվում է հավատքի, ողորմության միջոցով: Առավել ևս, հակառակ ժամանակակից գրողների, որոնք Պետրոսին դիտարկում են «նոր տեսանկյունից», Պետրոսը անկասկած ընդունում է արդարացումը ինչպես «սոտերիոլոգիական» թեմա:Արդարացումը չի պատասխանում այն հարցին, թե արդյոք հեթանոսները, ինչպես նաև հրեաները Աստծո ժողովուրդն են,ինչպես նոր հեռանկար ունեցող շատ գրողներ պնդում են: Այն առաջին հերթին պատասխանում է այն հարցին,թե ինչպես որևէ մեղսագործ, հրեա կամ հեթանոս, կարող են ողորմություն ստանալ Աստծուց իրենց մեղքերի և մեղավորության փոխարեն: Ըստ Պետրոսի,արդարացումը Աստծո ողորմածության շնորհքն է,որով նա ներում է հավատացյալի մեղքերը և արդարացնում է նրանց, Հիսուսի արդարությամբ (Հռովմեայեցիս 4:1–5; 5:15–17; 10:3; 2 Կորնթացիս 5:21; Փիլիպպեցիս 3:9): Բոլորը մեղավոր էին, Քրիստոսը մահացավ Իր ժողովրդի մեղքերի համար և հարություն առավ նրանց արդարացման համար(Հռովմեայեցիս 4:25): Չնայած այն բոլոր«գործերի», որոնք կատարվեցին համապատասխան օրենքի, Աստված արդարացնում է բոլոր նրանց, ով հավատում է Քրիստոսին (Հռովմեայեցիս 3:28;Գաղատացիս 2:16): Արդարության շնորհքը Էսխատոլոգիական փրկության օրհնությունն է,որը հայտարարում է, որ «&amp;nbsp;հիմա դատապարտութիւն չ’կայ Յիսուս Քրիստոսումը լինողների համար, որ մարմնաւորապէս չեն վարվում,այլ հոգեւորապես» (Հռովմեայեցիս 8:1): Սրբացում Սուրբ Հոգով:Բոլոր նրանք ովքեր միաբանված են Հիսուսով անընդհատ գտնվում են կենդանություն պարգևող Հոգում (Հռովմեայեցիս 8:4-11): Հավատացյալները ոչ միայն իրավունք ունեցան արդարանալու,այլև կերպարանափոխվեցին Քրիստոսում (2 Կորնթացիս 3:17-18): Մեղքի արքայությունը և ուժը տապալվեցին: Հիսուսով միաբանության,նրա մահի և հարության միջոցով հավատացյալները իրենց հիմա նայում են ինչպես այն մարդկանց,որոնք մեռած են մեղքի և կենդանի արդարության համար(Հռովմեայեցիս 3:12-14): Նոր կարգավիճակը,որը նրանք վայելում են (արդարացում) միշտ ուղորդվում է նոր հնազանդ կյանքով, որը գործում է հավատցյալների մեջ Սուրբ Հոգու միջոցով(սրբացում)&amp;nbsp;: Փառաբանություն:Չնայած,որ բնական է փառաբանությունը ընդունել, որպես հավատացյալների փրկության ապագայի վերջաբան, այնուամենայնիվ Պետրոսը խոսում է փառաբանության մասին, որպես ներկայի և ապագայի իրականություն (Հռովմեայեցիս 8:18-30): Ի շնորհիվ Քրիստոսի մտերմիկ միության հավատցյալների հետ, Հիսուսի հարության փառքը և երկինք համբառնալը նաև հավատացալների փառքն է:Հավատցյալները Քրիստոսի հետ հիմա նույնպես դրախտում են (Եփեսացիս 2:6): Չնայած, որ մնում է դեռ հավատացյալների ապագա փառավորումը (2 Թեսաղոնիկեցիս 1:10): Իրենց ամբողջ կյանքի ընթացքում հավատացյալները անհամբեր սպասում են այն օրվան,թե երբ նրանց «խոնարհ մարմինները» կկերպարանփոխվեն Քրիսոսի մարմնի նման(Փիլիպպեցիս 3:21): Սուրբ Պետրոսի քարոզներից հասկանում ենք,որ հրաշալի լուրը այն է, որ Աստված Քրիստոսի միջոցով կատարեց Իր ժողովրդին տված Իր խոստումները: Պետրոսը իր քարոզներում մեծ տեղ է հատկացնում այն փաստին, որ փրկության գործընթացը իրագործվեց Քիրստոսի խաչմամբ և հարությամբ: Քրիստոսը մաքրեց Իր ժողովրդին մեղքերից,այդ փրկությունը վերաբերվում էր նրանց կատարած բոլոր տեսակի մեղքերին: Հավատքով Հիսուսում միաբանված հավատացյալները վայելում են նրա զոհաբերության միջոցով ձեռք բերված պարգևները:2 Կորնթացիս 5:17 նամակի մեջ առաքյալը արտահայտել է ուշադրության արժանի մի միտք «Եթե մեկը Քրիստոսումն է` նոր ստեղծուած է.հիները անցան,ահա ամեն բան նոր եղաւ»: Նրանք ովքեր հավատում են Հիսուսին վայելում են Աստծո բարիացակամությունը,այն անարժանության տեղ, որում նրանք գտնվում էին, որպես մեղսավորներ:Նրանք նաև վայելում են այն նոր կյանքը,որը ստանում են հնազանդվելով«Քրիստոսի օենքներին» Սուրբ Հոգու օգնությամբ:Նրանք կզգան ներկայի և ապագայի փառքը, երբ Հիսուսի փրկության «առաջին պտուղները» կհավաքեն` մասնակցելով Քրիստոսի հարության հաղթանակին:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 2012-02-13T17:15:53Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|Pain: God's Megaphone}} Վաթսուն տարի շարունակ,իրար հաջորդող սերունդների օգնել է Կ.Ս Լյուիսի ցավ և տառապանք ...</p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ,իրար հաջորդող սերունդների օգնել է Կ.Ս Լյուիսի ցավ և տառապանք թեմայով գրված հոդվածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է լինել ավելի կարևոր հիմա, քան երբևէ: Շատ սովորական է դարձել նայել հեռուստացույցով,թե ինչպես քարոզիչները տեղեկացնում են հեռուստադիտողներին,որ Աստված «չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել,որ այդպիսի կարծիքը կարող է քաջալերող լինել հաշմանդամի,երակր ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդկանց համար: Մեղմ ասած նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը շատ պարզ սահմանում է տալիս մեր «այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր «ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ,սուգ,լաց,ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի,որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչդեռ մեզնից շատերը երևի թե չեն զգացել «սրիտը կոտրող միապաղաղ ցավ», ինչպես Լյուիսն է արտահայտվել,բայց համոզված եմ նաև, որ մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով,բայց իրականում այն կվերափոխվի ու կդառնա լավ բարեկամ: Աստվածաշնչում Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց, որոնք հանդիպել են փորձությունների, դրանք դիմավորել ինչպես սպասված ընկերների ,անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի հրաժարվում այն փաստից ,որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է,որ տառապանքը ունի քավման ,սրբացման արդյունք: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայությունը ինձ շատ անգամ է դեմ առ դեմ կանգնցրել այն փաստի առաջ,որ ցավը և տառապանքը մարդկանց համար օրհնություն են դառնում:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, Շոտլանդայից,որը եկեղեցի էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր,բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունում էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն իր 11 ամսյա չորրորդ տղա երեխայի մահը պատճառ դարձավ, որ շչափողի ձայնը լսվի: Հասկանալով, որ իր աշխարահայցքը չի բավարարում, որպեսզի բացատրի դժբախտության և կորուստի պատճառները,նա հաղթահարեց մթությունը և ընկավ Աստծո գիրկը,Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տանջանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի,որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական զննման հետևանքով հայտնաբերվում է հիվանդությունը: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է երևակայած ինքնաբավարարվածության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ ուշքի է բերում և ուղեկցում դեպի խաղաղություն:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձություններում,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ:Մեր ցավերի և հիասթափությունների միջոցով հնարավորություն է ընձեռվում փափկացնելու մեր սրտերը,որպեսզի արդյունքում կարողանանք հարմարվել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկցող թույլերի նկատմամբ: Չնայած այն բանի, որ ես միայն մի փոքր չափաբաժին ցավ եմ զգացել ,բայց ես միանգամից հասկացա, որ Աստված օգտագործում է մեր միայնակ ու դժվար պահերը,որպեսզի դաս տա մեզ,հասկացնի այն բաները, որոնք մենք չենք հասկանա առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն մի թեթև քնարկեցի այս թեման:Ես նպատակ ունեի ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջին`մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդ` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 119:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դրանից նրանք չեն հանգի այն եզրակացության, որ մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում,բայց կհասկանան, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%B6_%D5%A7_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%B4 2012-02-09T15:21:21Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|What Difference Does It Make?}} Hello Nanar! Here is where you can upload your translation. Please delete this message and replace it with the article. Thank you!</p> <hr /> <div>{{info|What Difference Does It Make?}}<br /> <br /> Hello Nanar!<br /> <br /> Here is where you can upload your translation. Please delete this message and replace it with the article.<br /> <br /> Thank you!</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BF%D5%A5%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D6%84_%D5%86%D6%80%D5%A1_%D6%83%D5%A1%D5%BC%D6%84%D5%A8%60_%D5%AC%D5%AB_%D5%B7%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D6%87_%D5%B3%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B4%D5%A2 2012-02-06T19:45:52Z

<p>Mollymullery: </p> <hr /> <div>{{info|We Beheld His Glory, Full of Grace and Truth}}<br /> <br /> Հովհաննես 1:14-18 <br /> <br /> Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ, և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու <br /> <br /> ճշմարտութեամբ։ 15 Հովհաննեսը վկայում էր նրա մասին, աղաղակում և ասում. «Սա՛ է, որի մասին ասացի։ Նա, որ իմ հետևից էր գալու, <br /> <br /> ինձնից մեծ եղավ, որովհետև ինձնից առաջ կար»: 16Մենք բոլորս նրա լրիվությունից ստացանք շնորհ՝ շնորհի փոխարեն. 17որովհետև <br /> <br /> օրենքը Մովսեսի միջոցով տրվեց, իսկ շնորհը և ճշմարտությունը Յիսուս Քրիստոսի միջոցով եղան։ 18Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել, <br /> <br /> բացի միայն միածին Որդուց, որ Հոր ծոցում է. նա՛ հայտնեց Նրան: <br /> <br /> <br /> <br /> Եկեք սկսենք 14 խոսքից, որպեսզի տեսնենք այս հատվածի հիմնական իմաստը: &amp;nbsp;&quot; Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ, <br /> <br /> և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ։&quot;: Եկեք գնանք խոսք <br /> <br /> 1 որպեսզի հիշենք, թե ով է Բանը: &quot;Սկզբում էր Բանը , և Բանը &amp;nbsp;Աստված էր, և Բանը Աստծո մոտ էր&amp;nbsp;(Հով.&amp;nbsp;1:1): Այսպիսով <br /> <br /> Բանը &amp;nbsp;Աստծո Որդին է: <br /> <br /> <br /> <br /> Ես այս ''Որդի'' բառն եմ օգտագործում, որովետև խոսք 14-ում այդ բառն է օգտագործված: &quot; Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ, <br /> <br /> և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ &quot;: Այսպիսով Բանը Աստծո <br /> <br /> Որդին է: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Մեկ Աստված` երեք անձնավորություն''' <br /> <br /> Մահմեդականները&amp;nbsp;սայթաքում եմ այս Որդի բառի համար, ինչպես նաև ուրիշները: Նրանցից մի քանիսը մտածում են, որ մենք ի <br /> <br /> նկատի ունենք, այն, որ Աստված սեռական հարաբերություն է ունեցել Մարիամի հետ, և որդի է ծնվել: Սա այն չէ, ինչ ի նկատի ունի <br /> <br /> Աստվածաշունչը: Հովհաննես 1:1-ն ասում է.&quot; Սկզբում էր Բանը&quot;: Դա Աստծո Որդին է: Եվ նա սկիզբ չուներ: Նա սկզբում այնտեղ էր: <br /> <br /> Նա այնտեղ էր դեռևս հավիտենության մեջ: Եվ խոսք 3-ը ասում է.&quot;Ամեն բան նրանով եղավ, և առանց նրա ոչ մի բան չեղավ , ինչ-որ <br /> <br /> լինելու էր&quot;: Սա նշանակում է, որ նա չի ստեղծվել:&amp;nbsp;&amp;nbsp; Նա ոչ մի ձևով ստեղծագործության մասը չի կազմում: Այսպիսով, ահա այն ինչ- <br /> <br /> որ մենք գիտենք Աստծո Որդու մասին. 1) Նա Աստված է: 2) Հայրը նույնպես Աստված է: 3) Որդին Հայրը չէ. նա Հոր հետ էր: Նա <br /> <br /> ստեղծագործություն չէ և հավերժական է: <br /> <br /> Այնքան շատ բան կա ասելու Երրորդության վարդապետության մասին. այն որ Աստված մեկ Աստված է երեք անձավորությքամբ` Հայր, <br /> <br /> Որդի և Սուրբ Հոգի: Բայց սա առայժմ ավելի շատ պահեք ձեր մտքում և սրտում: Հայրը և Որդին մեկ Աստված են, բայց նրանք երկու <br /> <br /> անձ են: Նրանք ունեն մեկ աստվածային բնություն: Նրանք մեկ Աստված են գիտակցության երկու կենտրոններով:<br /> <br /> <br /> <br /> '''Աստված Մարդ դարձավ առանց դադարելու Աստված լինել''' <br /> <br /> Այժմ, ինչ-որ ասում է խոսք 14-ը, որը պատմության մեջ ամնեակարևոր իրադրաձություններից մեկն է, այն է, որ Բանը` Որդին <br /> <br /> մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: Սա այն է, ինչ մենք կքննարկենք երկու շաբաթվա ընթացքում. Ինչպես ենք մենք <br /> <br /> իմանում, որ սա այն դեպքն է, և ինչ է դա նշանակում մեզ համար: <br /> <br /> &quot;Բանը մարմին եղավ&quot;:&amp;nbsp; Այսինքն աստվածային Բանը` Աստծո աստվածային Որդին մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: <br /> <br /> Ինչպես ենք մենք սա իմանում: Եվ&amp;nbsp;ինչ է այն նշանակում մեզ համար: Մենք այսօր մեր ամբողջ ժամանակը կտրամադրենք&amp;nbsp; խոսք 14-ից <br /> <br /> այս հարցին պատասխանալով:<br /> <br /> <br /> <br /> '''Բանը բնակվեց մեր մեջ''' <br /> <br /> Առաջին պատճառը, որ մենք ասում ենք, որ աստվածային Բանը չդադարեց աստվածային Բան լինել, երբ մարմնացավ, խոսք 14-ի <br /> <br /> հայտարարությունն է, որ Բանը &quot;բնակվեց մեր մեջ&quot;: &quot;Բնակվեց&quot; բայի ենթական Բանն է: Եվ Բանը Աստված է: Այսպիսով ամենաբնական <br /> <br /> ձևը այս հասկանալու համար, այն է, որ Աստված` Բանը, բնակվեց մեր մեջ: Ահա թե ինչու հրեշտակը Մաթևոս 1:23-ում ասաց.&quot;Ահա <br /> <br /> կույսը պիտի հղիանա&amp;nbsp;և մի որդի պիտի ծնի, եւ նրան պիտի կոչեն Էմմանուէլ, որ նշանակում է Աստուած մեզ հետ&quot;: Բանը` Որդին <br /> <br /> չդադարեց Աստված լինել, երբ մարդ դարձավ: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Աստծո Միածին Որդու փառքը''' <br /> <br /> Երկրորդ պատճառը, որ մենք հավատում ենք , խոսք 14-ի հաջորդ նախադասությունն&amp;nbsp; է.&quot;Եվ մենք &amp;nbsp;տեսանք նրա փառքը, նման այն <br /> <br /> փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;: Ում Փառքը: Բանի փառքը, Բանի, որը Աստված է: Եվ <br /> <br /> ինչպիսի փառք է դա: Դա&amp;nbsp; փառք է, &quot;որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;: <br /> <br /> Երբ Հովհաննեսն ասում է, որ մարմնացած Բանի փառքը այն փառքն է, &quot; &quot;որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;, արդյոք, <br /> <br /> այս&amp;nbsp;խոսքը &amp;nbsp;նշանակում է, որ սա փառքի նմանակում է,&amp;nbsp; Որ սա Որդու իրական փառքը չէ, այլ նման է Որդու Փառքին: Ես այդպես <br /> <br /> չեմ կարծում: Եթե ես օրինակի համար ասեմ. &quot;Ես բաժանելու համար գիրք ունեմ և ուզում եմ այն քեզ տալ որպես իմ առաջին <br /> <br /> ընտրություն&quot;, դու չես պատասխանի. &quot; Իրականում ես քո առաջին ընտրությունը չեմ, ես միայն նման եմ քո առաջին ընտրությանը&quot;: Ոչ, <br /> <br /> սա այն չէ, ինչ ես ի նկատի ունեմ, երբ ես ասում եմ.&quot;Ես այն տալիս եմ քեզ որպես իմ առաջին ընտրություն&quot;: Այն նշանակում է. Ես այն <br /> <br /> քեզ եմ տալիս, որովհետև դու իսկապես իմ առաջին ընտրությունն ես: Երբ Հովհաննեսն ասում&amp;nbsp;է.&quot;Եվ մենք &amp;nbsp;տեսանք նրա փառքը, նման <br /> <br /> այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;, նա ի նկատի ունի այն, որ &quot;Մենք տեսանք նրա փառքը, փառքը, որն իսկապես&amp;nbsp; Աստծո <br /> <br /> Որդու փառքն է&quot;: <br /> <br /> Մենք սա գիտենք, որովեհտև կրկին խոսք 14-ում&amp;nbsp; Հովհաննեսը պարզ և&amp;nbsp;հստակ ասում է. &quot;Մենք տեսանք նրա փառքը&quot; առանց որևէ <br /> <br /> որակավորման: Ում փառքը: Հավիտենական Բանի` Որդու փառքը: &quot;Բանը մարմնացավ և բնակվեց մեր մեջ, և մենք տեսանք նրա փառքը&quot;: <br /> <br /> Այսպիսով մարմնավորան հրաշքը&amp;nbsp;չի նվազում: Բանը մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: Նա&amp;nbsp; բացահայտում է Աստծո <br /> <br /> փառքը: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Ինչ է սա նշանակում մեզ համար''' <br /> <br /> 15-18 խոսքերը մեզ ավելի շատ պատճառներ են տալիս հավատալու, որ Բանը մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: <br /> <br /> Մենք&amp;nbsp;հաջորդ շաբաթ&amp;nbsp;Տիրոջ կամքով այնտեղ կգնանք: Բայց, առայժմ, եկեք 14 խոսքում&amp;nbsp;հարցնենք, թե ինչ է նշանակում մեզ համար <br /> <br /> այն , որ Բանը մարմնացավ, որ Աստծո Որդին մարդ դարձավ առանց դադարելու Աստված լինել: Ինչու եմ ես տալիս այս հարցը: <br /> <br /> Առաջինը, որովհետև տեքստը պատասխանում է դրան: Բայց նաև այլ պատճառ կա: <br /> <br /> <br /> '''Մշակելով հարաբերությունների մշակույթ''' <br /> <br /> Հիշում եք, որ մի քանի ամիս առաջ ես մի քանի&amp;nbsp; քարոզ եմ քարոզել Աստծուն աղաչելով, որ նա օգտագործի&amp;nbsp;դրանք,ինչպես ես եմ <br /> <br /> անվանում դա, մեր եկեղեցում ''հարաբերությունների մշակույթ'' աճեցնելու համար:&amp;nbsp; Ես Փիլիպեցիների 2:3-4-ի միջոցով բացատրեցի, <br /> <br /> թե ինչ ես ի նկատի ունեի: &quot;Մի՛ արեք որևէ բան հակառակության ոգով, ոչ էլ որևէ բան՝ սնապարծությամբ, այլ խոնարհությամբ մեկդ <br /> <br /> մյուսին ավելի լավ համարեցեք, քան ինքներդ ձեզ։ Միայն ձեր շահը մի՛ փնտրեք, այլ յուրաքանչյուր ոք՝ ընկերոջ շահն էլ&quot;: Այլ կերպ <br /> <br /> ասած եկեք աճենք որպես եկեղեցի այնպես, որպեսզի դուրս գանք ինքներս մեզնից և ծառայենք ուրիշներին և հաշվի առնենք ուրիշների <br /> <br /> հետաքրքրությունները: <br /> <br /> Եվ հիշում եք, թե որն էր այդ&amp;nbsp;ծառայի` հարաբերությունների վերաբերյալ մտածելակերպի հիմքը: Հաջորդ խոսքերը բացատրում <br /> <br /> էին. &quot;Ձեզանից&amp;nbsp;յուրաքանչյուրը &amp;nbsp;թող խորհի այն, ինչ որ կա Քրիստոս&amp;nbsp;Հիսուսի մէջ, որը Աստծու կերպարանքով էր, բայց Աստծուն <br /> <br /> հավասար լինելը&amp;nbsp;հափշտակություն չհամարեց, այլ իր անձը ունայնացրեց՝ ծառայի կերպարանք առնելով, մարդկանց նման լինելով&amp;nbsp;և <br /> <br /> մարդու կերպարանքով խոնարհեցրեց ինքն իրեն&quot;(Փիլիպիցինների 2:5–7) Այլ կերպ ասած Բեթլեհեմում խոնարհ, ծառայի, սիրո և <br /> <br /> թարմացված հարաբերությունների մշակույթի հիմքը ''&quot;Բանը մարմնացավ և բնակվեց մեր մեջ&amp;nbsp; և մահացավ մեզ համար&quot;''-ն էր: <br /> <br /> <br /> '''Մարմնացում և ծրագիր''' <br /> <br /> Պատճառը, որ ես ընդգծում եմ սա, այն է, որպեսզի մենք չասենք.&quot; Լավ, անցած ամռանը մենք մի քիչ ուշադրություն ենք դարձրել <br /> <br /> հարաբերություների վրա, իսկ այժմ ուսումնասիրում ենք աստվածաբանությունը&quot;: Ոչ', միակ աստվածաբանությունը, որն իմաստ ունի, <br /> <br /> նման է Փիլիպեցիների 2-ին, և ճիշտ նույնն է ինչ Հովհաննեսի Ավետարանը: Այն մեզ օգնում է ճանաչել Քրիստոսին և Քրիստոսի մեջ <br /> <br /> փառքը, և փոխվել Քրիստոսով հանուն սիրո (13:34; 15:12), որը նշանակում է, որ այն փոխում է մեր եկեղեցին հարաբերություններ <br /> <br /> առումով: Այն մեզ ավելի սիրող, ավելի օգնող, ավելի շատ ծառայող, ավելի քիչ հպարտ, ավելի քիչ եսասեր, ավելի քիչ ինքնամփոփ և <br /> <br /> ավելի շատ հոգատար է դարձնում: <br /> <br /> Այսպիսով երբ ես ասում եմ, &quot; Եկեք չթողնենք խոսք 14-ը մինչև չհարցնենք, թէ ինչ է մեզ համար նշանակում այն, որ Բանը մարմին <br /> <br /> դարձավ&quot;, դուք կարող եք&amp;nbsp;հասկանալ, որ ինչ որ բան է թաքնված&amp;nbsp;այս հարցի հետևում: Ես միշտ ուշադրություն եմ դարձնում նրան, թե <br /> <br /> ինչ փոփոխություն է կատարում այս մեծ աստվածաբանությունը մեր անձնական և հարաբերությունների կյանքի մեջ: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Հիսուսի մեջ մենք տեսնում ենք Աստծո Փառքը''' <br /> <br /> Այսպիսով, ինչ նշանակություն ունի մեզ համար այն, որ Բանը մարմին դարձավ: 14 խոսքը ասում է. &quot; Եվ տեսանք նրա փառքը, <br /> <br /> նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;: Սա նշանակում է, որ Հիսուս Քրիստոսի մեջ <br /> <br /> մենք կարող ենք տեսնել Աստծո փառքը: Եվ սա նշանակում է, որ Հիսուսի մեջ բացահայտված Աստծո փառքը չի ոչնչացնում մեզ մեր <br /> <br /> մեղքի մեջ: Փոխարենը այն լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Սա նշանակում է, որ Քրիստոսի մեջ Աստծո փառքը նրա ողորմած <br /> <br /> դիրքորոշումն է մեր նկատմամբ` առանց իր&amp;nbsp; ճշմարտության և հավատարմության նկատմամբ փոխզիջման գնալու: Եվ այս ողորմած <br /> <br /> դիրքորոշումը&amp;nbsp; շատ- շատ մեծ է: Ահա, թե ինչու է նա օգտագործում&amp;nbsp; ''լի'' բառը. ''Լի'' բառը ցույց է տալիս փառքը: Աստծո Որդու փառքը լի <br /> <br /> է ողորմածությամբ&amp;nbsp; մեր` մեղավորներիս նկատմամբ` առանց փոխզիջելու Աստծո ճշմարտությունը: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Լի շնորհքով…''' <br /> <br /> Սա իսկապես բարի լուր է: Աստված կարող էր ընտրել մարմնանալ որպես դատավոր և դահիճ: Եվ մենք բոլորս մեղավոր կճանաչվեինք <br /> <br /> նրա կողմից և կդատապարտվեինք հավիտենական&amp;nbsp; պատժի: Բայց նա այդ ձևով չմարմնացավ: Բանը` Որդին, որը Աստված է, <br /> <br /> մարմնացավ բացահայտելու աստվածային փառքը, որը ''լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ'': Աստծո Բանը մարմնացավ, որպեսզի ողորմած <br /> <br /> լինի մեր նկատմաբ: Բանը մարմնացավ, որպեսզի այս ողորմածությունը մեր նկատմաբ համապատասխանի Աստծո ճշմարտության հետ: <br /> <br /> Դա չէր լինի թույլ, անսկզբունքային, զգացմունքային շնորհք: <br /> <br /> Սա կլիներ արդար, Աստծուն փառաբանող, թանկ շնորհք: Այն ուղիղ կտաներ Հիսուսի` խաչի վրա մահվանը: Փաստորեն սա է <br /> <br /> պատճառը, որ նա մարմնացավ: Նա պետք է մարմին ունենար, որպեսզի մահանար: Նա պետք է մարդ լիներ, որպեսզի մահանար մեր <br /> <br /> փոխարեն որպես Աստվածամարդ (Եբրայեցիս 2:14–15): Բանը մարմնացավ, որպեսզի Հիսուս Քրիստոսի մահը հնարավոր լիներ: Խաչն <br /> <br /> այնտեղն է, որտեղ շնորհքի առատությունը ամենապայծառը շողաց: Դա ի ցույց եկավ այնտեղ և գնվեց այնտեղ: <br /> <br /> <br /> '''... Եվ ճշմարտությունը''' <br /> <br /> Եվ պատճառը, որ&amp;nbsp;դա կատարվեց մահվան միջոցով, այն է, որ Աստծո Որդին լի է շնորհքով և ''ճշմարտությամբ'': Աստված ողորմած <br /> <br /> է մեր&amp;nbsp; նկատմաբ և ''ճշմարիտ''` իր նկատմամբ: Այսպիսով երբ Որդին գալիս է, նա լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Երբ Քրիստոս <br /> <br /> մահացավ, նա ճշմարիտ էր իր նկատմաբ, որովհետև մեղքը պատժվեց: Եվ երբ Քրիստոս մահացավ, նա ''ողորմած էր մեր նկատամաբ'', <br /> <br /> որովետև Քրիստոսը կրեց պատիժը` ոչ թե մենք: <br /> <br /> &quot;Բանը մարմնացավ&quot;-ը մեզ համար նշանակում է, որ Աստծո փառքը բացահայտվեց, այնպես, ինչես երբեք պատմության մեջ, <br /> <br /> մասնավորապես, շնորհքի առատությամբ և ճշմարտության առատությամբ, որը մեղավորների համար ամենավառն է փայլում Հիսուսի <br /> <br /> մահվան մեջ: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Տեսնելով հոգևոր գեղեցկությունը''' <br /> <br /> Զգույշ եղեք, որպեսզի չասեք.&quot;Լավ,&amp;nbsp; ես այնտեղ չէի, որպեսզի տեսնեմ նրան, և այդ փառքը ինձ համար հասանելի չէ, որպեսզի տեսնեմ: <br /> <br /> Քո կրոնական մոտեցումները&amp;nbsp;կարող&amp;nbsp;են Աստծո Որդու փառքի մասին ասել այն ամենը, ինչ դու &amp;nbsp;ուզում ես, բայց նա այստեղ չէ, <br /> <br /> որպեսզի տեսնեմ &quot;: Զգույշ եղի'ր: Մի կարծիր, որ խոսք 14-ի այս փառքը պարզապես արտաքին պայծառություն է , կամ գեղեցկություն: <br /> <br /> Հիսուսը ֆիզիկապես պայծառ կամ գեղեցիկ չէր: Ո՛չ տեսք ուներ նա&amp;nbsp;և ո՛չ էլ վեհություն։ Նայեցինք մենք նրան, բայց նա ո՛չ տեսք <br /> <br /> ուներ&amp;nbsp;և ո՛չ էլ գեղեցկություն։ (Եսայի 53:2) <br /> <br /> Եվ մի կարծիր, որ խոսք 14-ի այս փառքը պարզապես հրաշքների ցուցադրում էր: Կային մարդիկ, որոնք տեսան այս հրաշքները, <br /> <br /> իմացան, որ դրանք տեղի են ունեցել և չտեսան ոչ մի գեղեցիկ կամ փառավոր բան: Նրանք ուզում էին սպանել նրան (Հովհաննես <br /> <br /> 11:45–48): <br /> <br /> Ո'չ, Աստծո Որդու բացահայտված &quot;փառքը&quot;` Բանի փառքը` Հիսուս Քրիստոսի փառքն իր առաջին գալստյան ժամանակ գլխավորապես <br /> <br /> հոգևոր փառք է, հոգևոր գեղեցկություն: Դա մի բան է, որը կարող ես տեսնել ոչ թե ֆիզիկական, այլ սրտի աչքերով (Եփեսացիս <br /> <br /> 1:18): Մենք նայում ենք, թե ինչպես է նա խոսում և գործում, սիրում և մեռնում, և շնորհքով տեսնում ենք ինքն իր համար <br /> <br /> վկայող, &amp;nbsp;աստվածային փառքը, կամ գեղեցկություն: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Շնորհքի&amp;nbsp;և ճշմարտության մի անզուգական խարնուրդ''' <br /> <br /> Պողոսը 2 Կորնթացիս 4:4-ում դա հետևյալ ձևով ձևակերպեց.&quot;այդ անհավատների մտքերը այս աշխարհի աստվածը &amp;nbsp;կուրացրեց, <br /> <br /> որպեսզի նրանց մեջ չծագի Քրիստոսի Ավետարանի ''փառքի լույսը, Քրիստոսի, որ պատկերն է աներևույթ Աստծո''&quot;։ Քրիստոսի <br /> <br /> փառքը, &quot;որ պատկերն է աներևույթ Աստծո&quot;, այն է ինչ&amp;nbsp;Հովհաննես 1:14-ը կոչում է&amp;nbsp;փառք, &quot;նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս <br /> <br /> Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;: <br /> <br /> Եվ հիշեք, որ Պողոսը խոսում է այն մարդկանց հետ, որոնք երբեք չէին տեսել երկրային Հիսուսին,իսկ Հովհաննեսը իր Ավետարանը <br /> <br /> գրում է այն մարդկանց համար, որոնք երբեք չէին տեսել երկրային Հիսուսին` մեզ նման մարդկանց համար: Հովհաննես 1:14-ի և 2 <br /> <br /> Կորնթացիս 4:4-ի փառքը այն փառքն է, որ դու տեսնում ես հոգևորապես, երբ լսում ես Հիսուսի պատմությունը: <br /> <br /> Կարիք չկա, որ դու նրան տեսնես ֆիզիկապես: Հիսուսը Հովհաննես 20:29-ում ասաց.&quot;Երանի՜ նրանց, որոնք չեն տեսել&amp;nbsp;և սակայն <br /> <br /> կհավատան»։ Դու նրան հանդիպում ես&amp;nbsp;Հովհաննեսի Ավետարանում և Աստվածաշնչի այլ գրվածքներում: Եվ երբ դու հանդիպում ես <br /> <br /> նրա հետ իր&amp;nbsp;խոսքերի և գործերի&amp;nbsp;այս ոգեշնչող պատմությունների միջոցով, նրա փառքը փայլում է ինքն իր համար վկայող շնորհքի և <br /> <br /> ճշմարտության այդ անզուգական խարնուրդի միջոցով: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Վերստին ծնված Ավետարանի միջոցով''' <br /> <br /> Պատահական չէ, որ 12-13 խոսքերը նկարագրում են վերստին ծնունդը, իսկ խոսք 14-ը նկարագրում է Աստծո Որդու Փառքը տեսնելը: <br /> <br /> 12-14 խոսքեր. <br /> <br /> Իսկ ովքեր նրան ընդունեցին, նրանց իշխանություն տվեց լինելու ''Աստծո որդիներ'', նրանց, որոնք իր անվանը&amp;nbsp; ''կհավատան''։ Նրանք ո՛չ <br /> <br /> արյունից, ո՛չ մարմնի կամքից և ոչ էլ մարդու կամքից, այլ ''Աստծուց ծնվեցին''։ Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մեջ,&amp;nbsp;և տեսանք <br /> <br /> նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածնին՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ։ <br /> <br /> Հիշեք խոսք 4-ը. &quot;Կյանքը նրանով էր։ Եվ այդ կյանքը մարդկանց համար լույս էր&quot;: Երբ տրվում է նոր հոգևոր ''կյանք'', նոր ''լույս'' է <br /> <br /> բացվում: Այդ լույսը ֆիզիկական լույս չէ: Դա խոսք 14-ում նկարագրվող Աստծո Որդու փառքի հոգևոր պայծառությունն է: Ահա', թե <br /> <br /> ինչպես ենք մենք այն տեսնում: <br /> <br /> Եվ ինչպես է այդ նոր հոգևոր կյանքը&amp;nbsp;սկսվում&amp;nbsp;մեզ համար: Խոսք 13-ը ասում է, որ դա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ մենք <br /> <br /> ծնվում ենք ոչ թե մարդուց, այլ Աստծուց: Այն տեղի է ունենում վերստին ծնվելով; Ահա թե ինչպես ենք մենք հավատքի գալիս, <br /> <br /> ընդունում Քրիստոսին և դառնում Աստծո որդիներ(Հովհաննես 1:12): <br /> <br /> Ավետարանի, Հիսուսի փրկության գործերի ու խոսքերի մասին պատմությունները լսելու միջոցով Աստված մեր մեջ հոգևոր կյանք է <br /> <br /> ստեղծում: Մենք ծնվում ենք Աստծուց Ավետարանի միջոցով (1&amp;nbsp;Պետրոս 1:23–25): Եվ այդ նոր հոգևոր կյանքը տեսնում է Քրիստոսի <br /> <br /> փառքի ''լույսը'' (Հովհաննես 1:4). Այն տեսնում է դա անմիջապես: Ահա թե ինչու Հովհաննես 8:12-ը այն կոչում է &quot;կյանքի լույս&quot;: Եբ <br /> <br /> քեզ հոգևոր կյանք է տրվում, դու տեսնում ես հոգևոր փառքը: <br /> <br /> <br /> <br /> '''Տես Փառքը''' <br /> <br /> Կամ եթե այլ կերպ ասենք սա, համաձայն 12 խոսքի , այս նոր կյանքը և տեսողությունը հավատում է լույսին և լույսը ստանում է <br /> <br /> որպես Աստծո Որդի Հիսուս Քրիստոսի ճշմարտություն և փառք: Եվ այդ ''կյանքի'' և ''լույսի, հավատալու'' ու ''ստանալու'' մեջ խոսք 12- <br /> <br /> ը ասում է, որ մենք իրավունք են ստանում Աստծո Որդիներ կոչվելու: Այսինքն մենք Աստծո որդիներ ենք, որովհետև այս կյանքը և <br /> <br /> լույսը, հավատքը և ստանալը մեզ իրավունք է տալիս Աստծո որդիներ լինելու: <br /> <br /> Այսպիսով, ես ձեր առջև բարձրացնում եմ մարմնացած Աստծո Որդուն. ''Բանը մարմին դարձավ և բնակվեց մեր մեջ առանց դադարելու''<br /> <br /> ''Աստված լինել'': Տեսեք նրա փառքը, փառքը նման Աստծո Միածին Որդու փառքին` լի շնորհքով և ճշմարտությամբ: Տեսեք նրան այն <br /> <br /> փառքի համար, որը նա է, և ապրեք: Ամեն:</div>

Mollymullery http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BF%D5%A5%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D6%84_%D5%86%D6%80%D5%A1_%D6%83%D5%A1%D5%BC%D6%84%D5%A8%60_%D5%AC%D5%AB_%D5%B7%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D6%87_%D5%B3%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B4%D5%A2 2012-02-06T18:55:26Z

<p>Mollymullery: Նոր էջ. {{info|We Beheld His Glory, Full of Grace and Truth}} Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ, և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառք...</p> <hr /> <div>{{info|We Beheld His Glory, Full of Grace and Truth}}<br /> <br /> Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ, և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու<br /> <br /> ճշմարտութեամբ։ 15 Հովհաննեսը վկայում էր նրա մասին, աղաղակում և ասում. «Սա՛ է, որի մասին ասացի։ Նա, որ իմ հետևից էր գալու,<br /> <br /> ինձնից մեծ եղավ, որովհետև ինձնից առաջ կար»: 16Մենք բոլորս նրա լրիվությունից ստացանք շնորհ՝ շնորհի փոխարեն. 17որովհետև<br /> <br /> օրենքը Մովսեսի միջոցով տրվեց, իսկ շնորհը և ճշմարտությունը Յիսուս Քրիստոսի միջոցով եղան։ 18Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել,<br /> <br /> բացի միայն միածին Որդուց, որ Հոր ծոցում է. նա՛ հայտնեց Նրան:<br /> <br /> Եկեք սկսենք 14 խոսքից, որպեսզի տեսնենք այս հատվածի հիմնական իմաստը:  &quot; Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ,<br /> <br /> և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ։&quot;: Եկեք գնանք խոսք<br /> <br /> 1 որպեսզի հիշենք, թե ով է Բանը: &quot;Սկզբում էր Բանը , և Բանը  Աստված էր, և Բանը Աստծո մոտ էր (Հով. 1:1): Այսպիսով<br /> <br /> Բանը  Աստծո Որդին է:<br /> <br /> Ես այս Որդի բառն եմ օգտագործում, որովետև խոսք 14-ում այդ բառն է օգտագործված: &quot; Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մէջ,<br /> <br /> և տեսանք նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ &quot;: Այսպիսով Բանը Աստծո<br /> <br /> Որդին է:<br /> <br /> Մեկ Աստված` երեք անձնավորություն<br /> <br /> Մահմեդականները սայթաքում եմ այս Որդի բառի համար, ինչպես նաև ուրիշները: Նրանցից մի քանիսը մտածում են, որ մենք ի<br /> <br /> նկատի ունենք, այն, որ Աստված սեռական հարաբերություն է ունեցել Մարիամի հետ, և որդի է ծնվել: Սա այն չէ, ինչ ի նկատի ունի<br /> <br /> Աստվածաշունչը: Հովհաննես 1:1-ն ասում է.&quot; Սկզբում էր Բանը&quot;: Դա Աստծո Որդին է: Եվ նա սկիզբ չուներ: Նա սկզբում այնտեղ էր:<br /> <br /> Նա այնտեղ էր դեռևս հավիտենության մեջ: Եվ խոսք 3-ը ասում է.&quot;Ամեն բան նրանով եղավ, և առանց նրա ոչ մի բան չեղավ , ինչ-որ<br /> <br /> լինելու էր&quot;: Սա նշանակում է, որ նա չի ստեղծվել:   Նա ոչ մի ձևով ստեղծագործության մասը չի կազմում: Այսպիսով, ահա այն ինչ-<br /> <br /> որ մենք գիտենք Աստծո Որդու մասին. 1) Նա Աստված է: 2) Հայրը նույնպես Աստված է: 3) Որդին Հայրը չէ. նա Հոր հետ էր: Նա<br /> <br /> ստեղծագործություն չէ և հավերժական է:<br /> <br /> Այնքան շատ բան կա ասելու Երրորդության վարդապետության մասին. այն որ Աստված մեկ Աստված է երեք անձավորությքամբ` Հայր,<br /> <br /> Որդի և Սուրբ Հոգի: Բայց սա առայժմ ավելի շատ պահեք ձեր մտքում և սրտում: Հայրը և Որդին մեկ Աստված են, բայց նրանք երկու<br /> <br /> անձ են: Նրանք ունեն մեկ աստվածային բնություն: Նրանք մեկ Աստված են գիտակցության երկու կենտրոններով:<br /> <br /> Աստված Մարդ դարձավ առանց դադարելու Աստված լինել<br /> <br /> Այժմ, ինչ-որ ասում է խոսք 14-ը, որը պատմության մեջ ամնեակարևոր իրադրաձություններից մեկն է, այն է, որ Բանը` Որդին<br /> <br /> մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: Սա այն է, ինչ մենք կքննարկենք երկու շաբաթվա ընթացքում. Ինչպես ենք մենք<br /> <br /> իմանում, որ սա այն դեպքն է, և ինչ է դա նշանակում մեզ համար:<br /> <br /> &quot;Բանը մարմին եղավ&quot;:  Այսինքն աստվածային Բանը` Աստծո աստվածային Որդին մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել:<br /> <br /> Ինչպես ենք մենք սա իմանում: Եվ ինչ է այն նշանակում մեզ համար: Մենք այսօր մեր ամբողջ ժամանակը կտրամադրենք  խոսք 14-ից<br /> <br /> այս հարցին պատասխանալով:<br /> <br /> Բանը բնակվեց մեր մեջ<br /> <br /> Առաջին պատճառը, որ մենք ասում ենք, որ աստվածային Բանը չդադարեց աստվածային Բան լինել, երբ մարմնացավ, խոսք 14-ի<br /> <br /> հայտարարությունն է, որ Բանը &quot;բնակվեց մեր մեջ&quot;: &quot;Բնակվեց&quot; բայի ենթական Բանն է: Եվ Բանը Աստված է: Այսպիսով ամենաբնական<br /> <br /> ձևը այս հասկանալու համար, այն է, որ Աստված` Բանը, բնակվեց մեր մեջ: Ահա թե ինչու հրեշտակը Մաթևոս 1:23-ում ասաց.&quot;Ահա<br /> <br /> կույսը պիտի հղիանա և մի որդի պիտի ծնի, եւ նրան պիտի կոչեն Էմմանուէլ, որ նշանակում է Աստուած մեզ հետ&quot;: Բանը` Որդին<br /> <br /> չդադարեց Աստված լինել, երբ մարդ դարձավ:<br /> <br /> Աստծո Միածին Որդու փառքը<br /> <br /> Երկրորդ պատճառը, որ մենք հավատում ենք , խոսք 14-ի հաջորդ նախադասությունն  է.&quot;Եվ մենք  տեսանք նրա փառքը, նման այն<br /> <br /> փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;: Ում Փառքը: Բանի փառքը, Բանի, որը Աստված է: Եվ<br /> <br /> ինչպիսի փառք է դա: Դա  փառք է, &quot;որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;:<br /> <br /> Երբ Հովհաննեսն ասում է, որ մարմնացած Բանի փառքը այն փառքն է, &quot; &quot;որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;, արդյոք,<br /> <br /> այս խոսքը  նշանակում է, որ սա փառքի նմանակում է,  Որ սա Որդու իրական փառքը չէ, այլ նման է Որդու Փառքին: Ես այդպես<br /> <br /> չեմ կարծում: Եթե ես օրինակի համար ասեմ. &quot;Ես բաժանելու համար գիրք ունեմ և ուզում եմ այն քեզ տալ որպես իմ առաջին<br /> <br /> ընտրություն&quot;, դու չես պատասխանի. &quot; Իրականում ես քո առաջին ընտրությունը չեմ, ես միայն նման եմ քո առաջին ընտրությանը&quot;: Ոչ,<br /> <br /> սա այն չէ, ինչ ես ի նկատի ունեմ, երբ ես ասում եմ.&quot;Ես այն տալիս եմ քեզ որպես իմ առաջին ընտրություն&quot;: Այն նշանակում է. Ես այն<br /> <br /> քեզ եմ տալիս, որովհետև դու իսկապես իմ առաջին ընտրությունն ես: Երբ Հովհաննեսն ասում է.&quot;Եվ մենք  տեսանք նրա փառքը, նման<br /> <br /> այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն&quot;, նա ի նկատի ունի այն, որ &quot;Մենք տեսանք նրա փառքը, փառքը, որն իսկապես  Աստծո<br /> <br /> Որդու փառքն է&quot;:<br /> <br /> Մենք սա գիտենք, որովեհտև կրկին խոսք 14-ում  Հովհաննեսը պարզ և հստակ ասում է. &quot;Մենք տեսանք նրա փառքը&quot; առանց որևէ<br /> <br /> որակավորման: Ում փառքը: Հավիտենական Բանի` Որդու փառքը: &quot;Բանը մարմնացավ և բնակվեց մեր մեջ, և մենք տեսանք նրա փառքը&quot;:<br /> <br /> Այսպիսով մարմնավորան հրաշքը չի նվազում: Բանը մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել: Նա  բացահայտում է Աստծո<br /> <br /> փառքը:<br /> <br /> Ինչ է սա նշանակում մեզ համար<br /> <br /> 15-18 խոսքերը մեզ ավելի շատ պատճառներ են տալիս հավատալու, որ Բանը մարմնացավ առանց դադարելու Աստված լինել:<br /> <br /> Մենք հաջորդ շաբաթ Տիրոջ կամքով այնտեղ կգնանք: Բայց, առայժմ, եկեք 14 խոսքում հարցնենք, թե ինչ է նշանակում մեզ համար<br /> <br /> այն , որ Բանը մարմնացավ, որ Աստծո Որդին մարդ դարձավ առանց դադարելու Աստված լինել: Ինչու եմ ես տալիս այս հարցը:<br /> <br /> Առաջինը, որովհետև տեքստը պատասխանում է դրան: Բայց նաև այլ պատճառ կա:<br /> <br /> Մշակելով հարաբերությունների մշակույթ<br /> <br /> Հիշում եք, որ մի քանի ամիս առաջ ես մի քանի  քարոզ եմ քարոզել Աստծուն աղաչելով, որ նա օգտագործի դրանք,ինչպես ես եմ<br /> <br /> անվանում դա, մեր եկեղեցում հարաբերությունների մշակույթ աճեցնելու համար:  Ես Փիլիպեցիների 2:3-4-ի միջոցով բացատրեցի,<br /> <br /> թե ինչ ես ի նկատի ունեի: &quot;Մի՛ արեք որևէ բան հակառակության ոգով, ոչ էլ որևէ բան՝ սնապարծությամբ, այլ խոնարհությամբ մեկդ<br /> <br /> մյուսին ավելի լավ համարեցեք, քան ինքներդ ձեզ։ Միայն ձեր շահը մի՛ փնտրեք, այլ յուրաքանչյուր ոք՝ ընկերոջ շահն էլ&quot;: Այլ կերպ<br /> <br /> ասած եկեք աճենք որպես եկեղեցի այնպես, որպեսզի դուրս գանք ինքներս մեզնից և ծառայենք ուրիշներին և հաշվի առնենք ուրիշների<br /> <br /> հետաքրքրությունները:<br /> <br /> Եվ հիշում եք, թե որն էր այդ ծառայի` հարաբերությունների վերաբերյալ մտածելակերպի հիմքը: Հաջորդ խոսքերը բացատրում<br /> <br /> էին. &quot;Ձեզանից յուրաքանչյուրը  թող խորհի այն, ինչ որ կա Քրիստոս Հիսուսի մէջ, որը Աստծու կերպարանքով էր, բայց Աստծուն<br /> <br /> հավասար լինելը հափշտակություն չհամարեց, այլ իր անձը ունայնացրեց՝ ծառայի կերպարանք առնելով, մարդկանց նման լինելով և<br /> <br /> մարդու կերպարանքով խոնարհեցրեց ինքն իրեն&quot;(Փիլիպիցինների 2:5–7) Այլ կերպ ասած Բեթլեհեմում խոնարհ, ծառայի, սիրո և<br /> <br /> թարմացված հարաբերությունների մշակույթի հիմքը &quot;Բանը մարմնացավ և բնակվեց մեր մեջ  և մահացավ մեզ համար&quot;-ն էր:<br /> <br /> Մարմնացում և ծրագիր<br /> <br /> Պատճառը, որ ես ընդգծում եմ սա, այն է, որպեսզի մենք չասենք.&quot; Լավ, անցած ամռանը մենք մի քիչ ուշադրություն ենք դարձրել<br /> <br /> հարաբերություների վրա, իսկ այժմ ուսումնասիրում ենք աստվածաբանությունը&quot;: Ոչ', միակ աստվածաբանությունը, որն իմաստ ունի,<br /> <br /> նման է Փիլիպեցիների 2-ին, և ճիշտ նույնն է ինչ Հովհաննեսի Ավետարանը: Այն մեզ օգնում է ճանաչել Քրիստոսին և Քրիստոսի մեջ<br /> <br /> փառքը, և փոխվել Քրիստոսով հանուն սիրո (13:34; 15:12), որը նշանակում է, որ այն փոխում է մեր եկեղեցին հարաբերություններ<br /> <br /> առումով: Այն մեզ ավելի սիրող, ավելի օգնող, ավելի շատ ծառայող, ավելի քիչ հպարտ, ավելի քիչ եսասեր, ավելի քիչ ինքնամփոփ և<br /> <br /> ավելի շատ հոգատար է դարձնում:<br /> <br /> Այսպիսով երբ ես ասում եմ, &quot; Եկեք չթողնենք խոսք 14-ը մինչև չհարցնենք, թէ ինչ է մեզ համար նշանակում այն, որ Բանը մարմին<br /> <br /> դարձավ&quot;, դուք կարող եք հասկանալ, որ ինչ որ բան է թաքնված այս հարցի հետևում: Ես միշտ ուշադրություն եմ դարձնում նրան, թե<br /> <br /> ինչ փոփոխություն է կատարում այս մեծ աստվածաբանությունը մեր անձնական և հարաբերությունների կյանքի մեջ:<br /> <br /> Հիսուսի մեջ մենք տեսնում ենք Աստծո Փառքը<br /> <br /> Այսպիսով, ինչ նշանակություն ունի մեզ համար այն, որ Բանը մարմին դարձավ: 14 խոսքը ասում է. &quot; Եվ տեսանք նրա փառքը,<br /> <br /> նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;: Սա նշանակում է, որ Հիսուս Քրիստոսի մեջ<br /> <br /> մենք կարող ենք տեսնել Աստծո փառքը: Եվ սա նշանակում է, որ Հիսուսի մեջ բացահայտված Աստծո փառքը չի ոչնչացնում մեզ մեր<br /> <br /> մեղքի մեջ: Փոխարենը այն լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Սա նշանակում է, որ Քրիստոսի մեջ Աստծո փառքը նրա ողորմած<br /> <br /> դիրքորոշումն է մեր նկատմամբ` առանց իր  ճշմարտության և հավատարմության նկատմամբ փոխզիջման գնալու: Եվ այս ողորմած<br /> <br /> դիրքորոշումը  շատ- շատ մեծ է: Ահա, թե ինչու է նա օգտագործում  լի բառը. Լի բառը ցույց է տալիս փառքը: Աստծո Որդու փառքը լի<br /> <br /> է ողորմածությամբ  մեր` մեղավորներիս նկատմամբ` առանց փոխզիջելու Աստծո ճշմարտությունը:<br /> <br /> Լի շնորհքով…<br /> <br /> Սա իսկապես բարի լուր է: Աստված կարող էր ընտրել մարմնանալ որպես դատավոր և դահիճ: Եվ մենք բոլորս մեղավոր կճանաչվեինք<br /> <br /> նրա կողմից և կդատապարտվեինք հավիտենական  պատժի: Բայց նա այդ ձևով չմարմնացավ: Բանը` Որդին, որը Աստված է,<br /> <br /> մարմնացավ բացահայտելու աստվածային փառքը, որը լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Աստծո Բանը մարմնացավ, որպեսզի ողորմած<br /> <br /> լինի մեր նկատմաբ: Բանը մարմնացավ, որպեսզի այս ողորմածությունը մեր նկատմաբ համապատասխանի Աստծո ճշմարտության հետ:<br /> <br /> Դա չէր լինի թույլ, անսկզբունքային, զգացմունքային շնորհք:<br /> <br /> Սա կլիներ արդար, Աստծուն փառաբանող, թանկ շնորհք: Այն ուղիղ կտաներ Հիսուսի` խաչի վրա մահվանը: Փաստորեն սա է<br /> <br /> պատճառը, որ նա մարմնացավ: Նա պետք է մարմին ունենար, որպեսզի մահանար: Նա պետք է մարդ լիներ, որպեսզի մահանար մեր<br /> <br /> փոխարեն որպես Աստվածամարդ (Եբրայեցիս 2:14–15): Բանը մարմնացավ, որպեսզի Հիսուս Քրիստոսի մահը հնարավոր լիներ: Խաչն<br /> <br /> այնտեղն է, որտեղ շնորհքի առատությունը ամենապայծառը շողաց: Դա ի ցույց եկավ այնտեղ և գնվեց այնտեղ:<br /> <br /> ... Եվ ճշմարտությունը<br /> <br /> Եվ պատճառը, որ դա կատարվեց մահվան միջոցով, այն է, որ Աստծո Որդին լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Աստված ողորմած<br /> <br /> է մեր  նկատմաբ և ճշմարիտ` իր նկատմամբ: Այսպիսով երբ Որդին գալիս է, նա լի է շնորհքով և ճշմարտությամբ: Երբ Քրիստոս<br /> <br /> մահացավ, նա ճշմարիտ էր իր նկատմաբ, որովհետև մեղքը պատժվեց: Եվ երբ Քրիստոս մահացավ, նա ողորմած էր մեր նկատամաբ,<br /> <br /> որովետև Քրիստոսը կրեց պատիժը` ոչ թե մենք:<br /> <br /> &quot;Բանը մարմնացավ&quot;-ը մեզ համար նշանակում է, որ Աստծո փառքը բացահայտվեց, այնպես, ինչես երբեք պատմության մեջ,<br /> <br /> մասնավորապես, շնորհքի առատությամբ և ճշմարտության առատությամբ, որը մեղավորների համար ամենավառն է փայլում Հիսուսի<br /> <br /> մահվան մեջ:<br /> <br /> Տեսնելով հոգևոր գեղեցկությունը<br /> <br /> Զգույշ եղեք, որպեսզի չասեք.&quot;Լավ,  ես այնտեղ չէի, որպեսզի տեսնեմ նրան, և այդ փառքը ինձ համար հասանելի չէ, որպեսզի տեսնեմ:<br /> <br /> Քո կրոնական մոտեցումները կարող են Աստծո Որդու փառքի մասին ասել այն ամենը, ինչ դու  ուզում ես, բայց նա այստեղ չէ,<br /> <br /> որպեսզի տեսնեմ &quot;: Զգույշ եղի'ր: Մի կարծիր, որ խոսք 14-ի այս փառքը պարզապես արտաքին պայծառություն է , կամ գեղեցկություն:<br /> <br /> Հիսուսը ֆիզիկապես պայծառ կամ գեղեցիկ չէր: Ո՛չ տեսք ուներ նա և ո՛չ էլ վեհություն։ Նայեցինք մենք նրան, բայց նա ո՛չ տեսք<br /> <br /> ուներ և ո՛չ էլ գեղեցկություն։ (Եսայի 53:2)<br /> <br /> Եվ մի կարծիր, որ խոսք 14-ի այս փառքը պարզապես հրաշքների ցուցադրում էր: Կային մարդիկ, որոնք տեսան այս հրաշքները,<br /> <br /> իմացան, որ դրանք տեղի են ունեցել և չտեսան ոչ մի գեղեցիկ կամ փառավոր բան: Նրանք ուզում էին սպանել նրան (Հովհաննես<br /> <br /> 11:45–48):<br /> <br /> Ո'չ, Աստծո Որդու բացահայտված &quot;փառքը&quot;` Բանի փառքը` Հիսուս Քրիստոսի փառքն իր առաջին գալստյան ժամանակ գլխավորապես<br /> <br /> հոգևոր փառք է, հոգևոր գեղեցկություն: Դա մի բան է, որը կարող ես տեսնել ոչ թե ֆիզիկական, այլ սրտի աչքերով (Եփեսացիս<br /> <br /> 1:18): Մենք նայում ենք, թե ինչպես է նա խոսում և գործում, սիրում և մեռնում, և շնորհքով տեսնում ենք ինքն իր համար<br /> <br /> վկայող,  աստվածային փառքը, կամ գեղեցկություն:<br /> <br /> Շնորհքի և ճշմարտության մի անզուգական խարնուրդ<br /> <br /> Պողոսը 2 Կորնթացիս 4:4-ում դա հետևյալ ձևով ձևակերպեց.&quot;այդ անհավատների մտքերը այս աշխարհի աստվածը  կուրացրեց,<br /> <br /> որպեսզի նրանց մեջ չծագի Քրիստոսի Ավետարանի փառքի լույսը, Քրիստոսի, որ պատկերն է աներևույթ Աստծո&quot;։ Քրիստոսի<br /> <br /> փառքը, &quot;որ պատկերն է աներևույթ Աստծո&quot;, այն է ինչ Հովհաննես 1:14-ը կոչում է փառք, &quot;նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս<br /> <br /> Միածին Որդուն՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ&quot;:<br /> <br /> Եվ հիշեք, որ Պողոսը խոսում է այն մարդկանց հետ, որոնք երբեք չէին տեսել երկրային Հիսուսին,իսկ Հովհաննեսը իր Ավետարանը<br /> <br /> գրում է այն մարդկանց համար, որոնք երբեք չէին տեսել երկրային Հիսուսին` մեզ նման մարդկանց համար: Հովհաննես 1:14-ի և 2<br /> <br /> Կորնթացիս 4:4-ի փառքը այն փառքն է, որ դու տեսնում ես հոգևորապես, երբ լսում ես Հիսուսի պատմությունը:<br /> <br /> Կարիք չկա, որ դու նրան տեսնես ֆիզիկապես: Հիսուսը Հովհաննես 20:29-ում ասաց.&quot;Երանի՜ նրանց, որոնք չեն տեսել և սակայն<br /> <br /> կհավատան»։ Դու նրան հանդիպում ես Հովհաննեսի Ավետարանում և Աստվածաշնչի այլ գրվածքներում: Եվ երբ դու հանդիպում ես<br /> <br /> նրա հետ իր խոսքերի և գործերի այս ոգեշնչող պատմությունների միջոցով, նրա փառքը փայլում է ինքն իր համար վկայող շնորհքի և<br /> <br /> ճշմարտության այդ անզուգական խարնուրդի միջոցով:<br /> <br /> Վերստին ծնված Ավետարանի միջոցով<br /> <br /> Պատահական չէ, որ 12-13 խոսքերը նկարագրում են վերստին ծնունդը, իսկ խոսք 14-ը նկարագրում է Աստծո Որդու Փառքը տեսնելը:<br /> <br /> 12-14 խոսքեր.<br /> <br /> Իսկ ովքեր նրան ընդունեցին, նրանց իշխանություն տվեց լինելու Աստծո որդիներ, նրանց, որոնք իր անվանը  կհավատան։ Նրանք ո՛չ<br /> <br /> արյունից, ո՛չ մարմնի կամքից և ոչ էլ մարդու կամքից, այլ Աստծուց ծնվեցին։ Եվ Բանը մարմին եղավ ու բնակվեց մեր մեջ, և տեսանք<br /> <br /> նրա փառքը, նման այն փառքի, որ Հայրն է տալիս Միածնին՝ լի շնորհով ու ճշմարտութեամբ։<br /> <br /> Հիշեք խոսք 4-ը. &quot;Կյանքը նրանով էր։ Եվ այդ կյանքը մարդկանց համար լույս էր&quot;: Երբ տրվում է նոր հոգևոր կյանք, նոր լույս է<br /> <br /> բացվում: Այդ լույսը ֆիզիկական լույս չէ: Դա խոսք 14-ում նկարագրվող Աստծո Որդու փառքի հոգևոր պայծառությունն է: Ահա', թե<br /> <br /> ինչպես ենք մենք այն տեսնում:<br /> <br /> Եվ ինչպես է այդ նոր հոգևոր կյանքը սկսվում մեզ համար: Խոսք 13-ը ասում է, որ դա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ մենք<br /> <br /> ծնվում ենք ոչ թե մարդուց, այլ Աստծուց: Այն տեղի է ունենում վերստին ծնվելով; Ահա թե ինչպես ենք մենք հավատքի գալիս,<br /> <br /> ընդունում Քրիստոսին և դառնում Աստծո որդիներ(Հովհաննես 1:12):<br /> <br /> Ավետարանի, Հիսուսի փրկության գործերի ու խոսքերի մասին պատմությունները լսելու միջոցով Աստված մեր մեջ հոգևոր կյանք է<br /> <br /> ստեղծում: Մենք ծնվում ենք Աստծուց Ավետարանի միջոցով (1 Պետրոս 1:23–25): Եվ այդ նոր հոգևոր կյանքը տեսնում է Քրիստոսի<br /> <br /> փառքի լույսը (Հովհաննես 1:4). Այն տեսնում է դա անմիջապես: Ահա թե ինչու Հովհաննես 8:12-ը այն կոչում է &quot;կյանքի լույս&quot;: Եբ<br /> <br /> քեզ հոգևոր կյանք է տրվում, դու տեսնում ես հոգևոր փառքը:<br /> <br /> Տես Փառքը<br /> <br /> Կամ եթե այլ կերպ ասենք սա, համաձայն 12 խոսքի , այս նոր կյանքը և տեսողությունը հավատում է լույսին և լույսը ստանում է<br /> <br /> որպես Աստծո Որդի Հիսուս Քրիստոսի ճշմարտություն և փառք: Եվ այդ կյանքի և լույսի, հավատալու ու ստանալու մեջ խոսք 12-<br /> <br /> ը ասում է, որ մենք իրավունք են ստանում Աստծո Որդիներ կոչվելու: Այսինքն մենք Աստծո որդիներ ենք, որովհետև այս կյանքը և<br /> <br /> լույսը, հավատքը և ստանալը մեզ իրավունք է տալիս Աստծո որդիներ լինելու:<br /> <br /> Այսպիսով, ես ձեր առջև բարձրացնում եմ մարմնացած Աստծո Որդուն. Բանը մարմին դարձավ և բնակվեց մեր մեջ առանց դադարելու<br /> <br /> Աստված լինել: Տեսեք նրա փառքը, փառքը նման Աստծո Միածին Որդու փառքին` լի շնորհքով և ճշմարտությամբ: Տեսեք նրան այն<br /> <br /> փառքի համար, որը նա է, և ապրեք: Ամեն:</div>

Mollymullery