http://hy.gospeltranslations.org/w/index.php?feed=atom&target=Pcain&title=%D5%8D%D5%BA%D5%A1%D5%BD%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D5%B2%3A%D5%86%D5%A5%D6%80%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2026-05-30T17:45:31Z Gospel Translations Armenianյից՝ ազատ հանրագիտարանից MediaWiki 1.16alpha http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%9E%D5%BD_%D5%A5%D5%B4_%D5%A5%D5%BD_%C2%AB%D5%AB%D5%B4_%D5%AF%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%A8_%D5%BF%D5%A1%D5%AC%D5%AB%D5%BD_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6%C2%BB: 2019-12-27T20:59:44Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|How Do I “Give My Life to God”?}}&lt;br&gt; '''Աուդիո գրառում ''' ''Ամենալավ հարցերից որոշները, որոնք մենք ստանում ենք մ...</p> <hr /> <div>{{info|How Do I “Give My Life to God”?}}&lt;br&gt;<br /> <br /> '''Աուդիո գրառում '''<br /> <br /> ''Ամենալավ հարցերից որոշները, որոնք մենք ստանում ենք մեր էլելտրոնային փոստին, իրականում կարճ և ուղիղ հարցեր են, ինչպիսինն է Արիզոնայի Տեմպե քաղաքից Էլիզաբեթի հարցը: «Հովիվ Ջոն, ի՞նչ է նշանակում «կյանքդ տալ Աստծուն» : Ես դա լսում եմ ամբողջ ժամանակ: Որո՞նք են այն աստվածաշնչյան հատվածները, որոնք դուք կօգտագործեիք այս արտահայտությունը բացատրելու համար»:''<br /> <br /> Ես չեմ կարող հաստատ ասել, թե ինչ են նկատի ունենում ուրիշները, երբ ասում են, որ նրանք իրենց կյանքը տվել են Աստծուն, կամ ուզում են իրենց կյանքը տալ Աստծուն, բայց ես կարող եմ ձեզ ասել, թե ինչ ես նկատի ունեմ դրանով, իսկ հետո ցույց տամ Աստվածաշնչից տեղեր ու բացատրեմ, թե ինչու եմ ես հավատաում, որ սա աստվածաշնչյան խոսելու եղանակ է, և թե ինչու է Աստվածաշունչն օգտագործում այսպիսի լեզու և փորձառություն: Ահա, թե ինչ եմ ես պատրաստվում անել:<br /> <br /> Եթե ես Աստծուն աղոթելուց ասում եմ. «Տե՛ր, ես ինձ քեզ եմ տալիս», ինչ նկատի ունեմ, սա է. ես ասում եմ շատ լուրջ, սրտանց «Այո» Աստծո՝ իր Որդու մահվամբ իմ գնամնը, որպեսզի ես նրան պատկանեմ: Նա ինձ գնեց, որպեսզի ես պատկանեմ նրան, ոչ միայն իմ համար գին վճարելու շնորհիվ, այլև նրան պատրաստակամորեն հանձնվելու շնորհիվ: Ահա, թե ինչ եմ ես անում, երբ ասում եմ. «Ես ինձ քեզ եմ տալիս»: Ես ասում եմ. «Ես այլևս իմ սեփականատերը, իմ տերը, իմ հովիվը չեմ: Դու ես իմ Սեփականատերը, Տերը, Հովիվը, Հայրը, իմ գանձը, իմ իմաստությունը, իմ հույսը, իմ լիակատար և հարատև հաճույքի աղբյուրը: Ես հրաժարվում եմ այդ ամենն իմ մեջ գտնելուց: Ես հիմա դա փնտրում եմ քո մեջ, որովհետև ես լիովին քոնն եմ»:<br /> <br /> Այստեղ գլխավորն այն է, թե արդյո՞ք, Աստված տվեց իր Որդուն, որ նա ինձ գնի իր համար: Եթե դա այդպես է, ապա «Ես ինձ քեզ եմ տալիս»-ը նշանակում է «Ես ուրախությամբ համաձայնվում եմ դրա հետ: Ես շատ ու շատ երջանիկ եմ դրա համար»: Ահա, թե ինչ մենք ի նկատի ունենք: «Ես ուզում եմ, որ սա իրական լինի ինձ համար: Ես ուզում եմ ընդունել և ապրել այս գնման իրականության մեջ: Ես ուզում եմ հրաժարվել իմ սեփական կյանքի հանդեպ ունեցած բոլոր պահանջներից: Ես ուզում եմ ամբողջությամբ հանձնվել նրա պաշտպանությանը և ապահովմանը, առաջնորդությանն ու բավարարմանը և այն վերջնական գրկախառնությանը, որի կարիքը ես հուսահատորեն կունենամ, երբ մեռնեմ: Դա այն է, ինչ ես ուզում եմ»: Դա այն է ինչ ես ի նկատի ունեմ, երբ ասում եմ. «Ես ինձ քեզ եմ տալիս»: Այժմ, ահա աստվածաշնչյան հիմքն այդ մտածելակերպի համար:<br /> <br /> ====Աստվածային գնում====<br /> <br /> Աստվածային գնման մեջ մեծ իրադարձություն կա: Առաջին Կորնթացիս 6:19. «Չգիտէ՞ք, թէ ձեր մարմինները տաճար են Սուրբ Հոգու, որ ձեր մէջ է, եւ որն ստացել էք Աստծուց. եւ դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք: Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ»: Այժմ դա փաստ է: Աստված կատարեց դա: Աստված Իր համար ժողովուրդ գնեց: Նրանք իրենց սեփականությունը չեն: Նրանք պատկանում են Աստծուն: Դա նշանակում է, որ նրանք գոյություն ունեն Աստծուն հավիտյան փառավորելու և Աստծով ուրախանալու համար: Նրանց մեղքերը ներված են: Նրանց մեղքը վերցված է: Նրանց ապստամբությունը հաղթահարված է: Ինչ նրանք ասում են, հետևյալն է.«Ես երջանիկ եմ դրա համար: Ես համաձայն եմ դրա հետ: Ես ինձ ազատորեն և ուրախությամբ եմ տալիս Նրան, ով ինձ գնել է»: Դուք պարզապես համապատասխանեցնում եք Ձեզ այն բանի հետ, ինչին Աստված արդեն հասել է իր ժողովրդի համար, երբ ասում եք. «Ես Քոնն եմ»: Նա ասաց.«Գրազ գանք՝ դու իմն ես. Ես գնել եմ քեզ»:<br /> <br /> Դա արտահայտելու եղանակներից մեկը գտնվում է Հռոմեացիների մեջ, երբ Պողոսն ասում է, օրինակ, 12 -րդ գլխի 1 խոսքում. «Ուստի, եղբայրներ, Աստծո ողորմածությամբ, ես դիմում եմ ձեզ ՝ ձեր մարմինները ներկայացնել որպես կենդանի զոհաբերություն, սուրբ և ընդունելի Աստծո համար: որը ձեր հոգևոր [պաշտամունքի] ծառայությունն է»: «Ես ինձ քեզ եմ տալիս»-ը նշանակում է. «Ես կատարում եմ հետևյալը. Ես կատարում եմ Հռոմեացիների 12:1-ը. Ես ստանում եմ ողորմությունները, ես իմ մարմինը ներկայացնում եմ որպես կենդանի զոհ: Ես նկատի ունեմ դա որպես պաշտամունքի գործողություն: Ես փափագում եմ, որ Աստված լիովին տիրապետի ինձ, ղեկավարի ինձ, գոհացնի ինձ, օգտագործի ինձ իր նպատակների համար »:<br /> <br /> ==== Մարդկային պատասխանը====<br /> <br /> Այնուհետև, եթե վերադառնանք Հռոմեացիներ 6։13-ին, նա դա ասում է այսպես. «Եւ ձեր մարմնի անդամները»,- ձեր ձեռքեր, ոտքերը, լեզուն և այլն,-«որպէս անիրաւութեան գործիք, ի ծառայութիւն մեղքի մի՛ պատրաստէք, այլ յանձնեցէ՛ք ձեզ՝ ի ծառայութիւն Աստծու, որպէս մեռելներից կենդանի դարձածներ, իսկ ձեր մարմնի անդամները՝ արդարութեան գործիքներ՝ ի ծառայութիւն Աստծու»: Երբ մենք ընթերցում ենք դա և ցանկանում ենք հնազանդվել, մենք ասում ենք. «Ես իմ անձը, իմ հիշողությունը, իմ բազուկները, ոտքերը, ձեռքերը, աչքերը, լեզուն, քեզ եմ տալիս, ով Աստված, որպեսզի դու տիրես դրանց որպես քո սեփականություն, և կատարես քո բարի և սուրբ նպատակները՝ օգտագործելով իմ անձը, մարմինը, հոգին որպես արդարության գործիք: Ես ինձ քեզ եմ տալիս»:<br /> <br /> 2 Կորնթացիների մեջ կա մի գեղեցիկ պատմություն, թե ինչպես են դա արել մակեդոնացիները: Այն ասում է, որ նրանք «բազում աղաչանքներով աղաչում էին, որ մեզ տան այն ընծաները եւ պաշտօնի մասնակցութիւնը, որ սրբերի համար է: Եւ ոչ միայն այնչափ, որչափ ակնկալում էինք, այլ իրենք իրենց եւս նուիրեցին՝ նախ Տիրոջը եւ ապա մեզ՝ Աստծու կամքով»(2 Կորնթացիների 8:4–5): Պողոսը պարզապես ապշած էր այս երիտասարդ քրիստոնյաների հնազանդության գեղեցկությունից: Նրանք իրենց տվեցին Տիրոջը: Այնուհետև, վստահ լինելով, որ իրենք Աստծուն են պատկանում, նրանք իրենց տվեցին Պողոսին և Երուսաղեմում գտնվող աղքատների համար ողորմության նրա նպատակներին:<br /> <br /> Այնուհետև մենք ունենք Հիսուսի հիանալի օրինակը: «Եւ Յիսուս բարձրաձայն աղաղակեց եւ ասաց.«Հա՛յր, քո ձեռքն եմ աւանդում իմ հոգին»: Երբ այս ասաց, հոգին աւանդեց»(Ղուկաս 23:46): «Քո ձեռքն եմ աւանդում իմ հոգին»մի ուրիշ ձև է՝ ասելու.«Ես ինձ քեզ եմ տալիս: Ես մահանում եմ: Եթե ես կրկին ապրեմ,դա այն պատճառով կլինի, որ դու ես ինձ տիրում, պահում, պահպանում: Ես ինձ քո խնամքին եմ հանձնում»:<br /> <br /> Զարմանալի չէ ուրմեն, երբ վաղ քրիստոնյաները նկարագրեցին իրենց իսկ տառապանքներն ու սեփական մահն այդ ձևով: Առաջին Պետրոս 4:19. «Հետեւաբար նրանք, որ չարչարւում են ըստ Աստծու կամքի, բարեգործութիւն անելով թող իրենց հոգիները յանձնեն հաւատարիմ Ստեղծողինն»: Ձեր հոգին հավատարիմ Ստեղծողին վստահելը նշանակում է. «Ես ինձ քեզ եմ տալիս: Ես ինձ քեզ եմ տալիս: Աստված, դու հավատարիմ ես: Դու զորեղ ես: Դու իմ Արարիչն ես: Ես քեզ եմ պատկանում: Դու ստեղծել ես ինձ: Հոգ տար իմ մասին: Ես մահանում եմ»:<br /> <br /> Կարծում եմ, որ Էլիզաբեթի համար կարևորն այն ժամանակ, երբ նա հարցրեց այս մասին, որը բոլորիս համար կարևորն է, այն է, որ մենք մեր մտքում և սրտերում որոշում ենք՝ արդյո՞ք, մենք հավատում ենք, որ Աստծո կողմից գնված ենք Քրիստոսի միջոցով, թե՝ ոչ: Մենք հավատո՞ւմ ենք դրան, և որ մենք, հետևաբար, մեր սեփականությունը չենք, որ մենք լիովին կախված ենք Աստծուց մեր կյանքի, մեր ընտրությունների, մեր ապահովվածության, մեր պաշտպանության, մեր բավարարվածության, մեր իմաստի, հավերժական ուրախության մեր հույսի համար: Եթե իրականում Աստված մեզ գնել է սրա համար, ապա «Ես ինձ քեզ եմ տալիս, ո՛վ Աստված» բառերը նշանակում են. «Այո, այո, այո: Այո, ինձ գնելու համար: Ես ոգևորված եմ, որ ամբողջությամբ քոնն եմ՝ գնված Քո Որդու գնով այս ձևով: Հետևաբար, ես հրաժարվում եմ ամեն ինքնավստահությունից, ամեն ինքնամեծարումից: Ես ինձ լիովին քեզ տալիս եմ՝ քո հավերժ օգտագործման համար»:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%9E%D5%B9_%D5%A7_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D6%83%D5%A1%D5%BC%D6%84%D5%A8: 2019-08-01T19:56:20Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;fck_mw_template&quot;&gt;{{info|What Is God’s Glory?}}&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;b&gt;Աուդիո գրառում&lt;/b&gt;<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;i&gt;Աստծո փառքը մեծ նշանակություն ունի Սուրբ Գրքում և այն մեզ համար այստեղ մեծ նշանակություն ունի Աստծուն փափագելու համար: Ահա մի քանի ձև, որոնց միջոցով Հովիվ Ջոնը տարիների ընթացքում նկարագրել է Աստծու փառքի կարևորությունը: &lt;/i&gt;<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Նա ասաց այսպիսի բաներ. «Աստծո փառքի հաստատումը մեր փրկության հիմքն է, և Աստծո փառքի վեհացումը մեր փրկության նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ. «Աստծո փառքն ամեն ինչի նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ. «Աստծո փառքը պատմության միավորող նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ նա ասաց. «Աստծո փառքը լիակատար և տևական ուրախության աղբյուրն ու գումարն է»: Եվ այսպես շարունակ:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Սրանք ուժեղ խոսքեր են: Բայց ի՞նչն է Աստծո փառքը, ի՞նչ ենք մենք հասկանում դրա տակ: Դա հարց է, որի պատասխանը Հովիվ Ջոնը փորձել է տալ իր «Նրան լինի փառք հավիտյանս հավիտենից» քարոզում, որը քարոզել է 2006 թ. դեկտեմբերի 17-ին: Ահա մի տեսահոլովակ այն մասին, թե ինչ է նա ասել.<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt;Անել անհնարինը&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Ես ասում եմ, որ Աստծո փառքը սահմանելը հնարավոր չէ, որովհետև այն ավելի շատ նման է «գեղեցկություն» բառին, քան «բասկետբոլ» բառին: Այնպես որ, եթե որևէ մեկն ասում է, որ երբեք չի լսել բասկետբոլի մասին, նա չգիտի, թե ինչ է բասկետբոլը և ասում է. «Սահմանիր բասկետբոլը», ձեզ համար դժվար չի լինի դա անել:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;p&gt;«Աստված միակն է իր կարգի մեջ: Նա ունի անսահման կատարյալություն, անսահման մեծություն և անսահման արժանիքներ»: Թվիթով Ֆեյսբուքում կիսվելու համար դուք կօգտագործեիք ձեր ձեռքերն ու կասեիք. «Դե, դա նման է կաշվից կամ ռետինից պատրաստված մի կլոր բանի և մոտ տասը կամ ինը դյույմ տրամագիծ ունի, և այն փչում են: Այն փչում եք այնքան, որ բավականին պինդ դառնա: Եւ հետո կարող եք հարվածել դրանով այ այսպես, կարող եք նետել մարդկանց, կարող եք վազել մինչ հարվածում եք: Եւ հետո վերջում օղակ կա: Այն զամբյուղ էր նախկինում: Եվ դուք փորձում եք գնդակը նետել օղակի միջով և այդ պատճառով այն կոչվում է բասկետբոլ»: Նրանք լավ պատկերացում կկազմեին, դրա մասին: Նրանք կկարողանային գտնել այն, և տարբերել ամերիկյան կամ սովորական ֆուտբոլային գնդակից:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;p&gt;Դուք չեք կարող նույնը անել «գեղեցկություն» բառի հետ: Մեր բառապաշարում կան բառեր, որոնք մենք կարող ենք բացատրել, ոչ թե այն պատճառով, որ կարող ենք շփվել դրա հետ, այլ այն պատճառով, որ կարող ենք տեսնել դրանք: Մենք կաող ենք մատնանշել: Եթե մենք միասին մատնացույց անենք բավականին բաներ և տեսնենք բավականին բաներ և ասենք.«Ահա այն, ահա այն, ահա այն»,- մենք կկարողանանք ունենալ գեղեցկության ընդհանուր զգացողություն: Բայց եթե փորձեք գեղեցկությունը դնել բառերի մեջ , դա շատ ու շատ դժվար կլինի:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt;Փառքը մատնացույց անելը&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Նույնը վերաբերում է փառք բառին: Այսպիսիով, ինչպե՞ս պետք է դա անեմ: Դուք պետք է փորձեք, որովհետև մենք չենք կարող թողնել,որ մարդիկ պարզապես ինքնուրույն լցնեն դա: Այսպիսով ահա այն միջոցը, որով ես կփորձեմ անել դա: Ես պատրաստվում եմ վերցնել այն և հակադրել աստվածաշնչային սուրբ բառով և հարցնել. «Ո՞րն է Աստծո սրբության և Աստծո փառքի միջև տարբերությունը»: Դրանով ես կարծում եմ, որ մենք մի փոքր պատկերացում կունենանք այս տերմինի՝ Աստծո փառքի մասին: Այսպիսով, ահա թե ինչպես եմ ես փորձելու դա անել:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Աստծո սրբությունը, կարծում եմ, Իր հետ միևույն դասի մեջ է՝ իր կատարյալությամբ, մեծությամբ և արժեքով: Նրա կատարյալությունը, մեծությունն ու արժեքն այդպիսի հստակ և առանձնացված կատեգորիա է. մեզ սովորեցրել են, որ «սուրբ» նշանակում է առանձնացված լինել, և Ինքն միակն է Իր դասի մեջ: Նա ունի անսահման կատարյալություն, անսահման մեծություն և անսահման արժեք:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Նրա սրբությունը այն է, ինչ Նա կա որպես Աստված, և ոչ ոք չկա Նրանից բացի: Նրա կատարելության որակը չի կարող բարելավվել, այն հնարավոր չէ նմանակել, այն անհամեմատելի է, այն որոշում է այն ամենը, ինչ Նա կա և ոչինչ դրսից չի որոշվում այն: Դա նշանակում է Իր անսահման արժեքը, Իր ներքին, անսահման արժեքը, Իր ներքին, անսահման նշանակությունը:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Այժմ, երբ Եսայի 6:3-ն ասում է, որ հրեշտակներն գոչում էին . «Սո՛ւրբ, սո՛ւրբ, սո՛ւրբ է Զօրութիւնների Տէրը»,- հաջորդ բանը, որ նրանք ասում են, այս է. «Ամբողջ երկիրը լի է նրա փառքով», և հավանաբար սպասում էիք, որ նա ասի &lt;i&gt;սրբություն&lt;/i&gt;։ Եվ նա չի ասում սրբություն: Նա ասում է &lt;i&gt;փառք&lt;/i&gt;:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ներքնապես սուրբ, ներքնապես սուրբ, և ամբողջ երկիրը լի է նրա փառքով, որից ես հետևություն եմ անում և ասում, որ Աստծո փառքը է Իր սրբության ակնհայտ գեղեցկության դրսևորումն է: Դա նրա սրբության հրապարակումն է: Նա մարդկանց այսպես ցուցադրում է Իր սրբությունը, որպեսզի նրանք հասկանան այն: Այսպիսով Աստծո փառքը Աստծո սրբության դրսևորումն է:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Լսեք Ղևտացիս 10:3-ի այս խոսքը: Աստված ասում է, որ Նա ցույց կտա Իր սրբությունն այն մարդկանց շրջանում, ովքեր մոտ են Իրեն և բոլոր մարդկանց առաջ Նա կփառավորվի: «Պիտի ցոյց տամ իմ սրբութիւնը»,-ասում է Տէրը: «Եվ բոլոր ժողովրդի մեջ»,-ասում է մի ուրիշ ձևով,-«Ես կփառավորվեմ»: Այսպիսով՝ տեսնել, հասկանալ և ճանաչել Իր սրբությունը և ինչ -որ իմաստով այն ընկալելը, նրա փառքը տեսնելը և հետևաբար նրան փառավորելն է:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt; Անհնարինը սահմանելը&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Այսպիսով, սա սահանման մի փորձ է: Աստծո փառքը Աստծո բազմազան կատարելությունների անսահման գեղեցկությունն ու մեծությունն է: Անսահման գեղեցկությունը. Ես կենտրոնանում եմ Նրա բնավորության, Նրա արժեքի և Նրա հատկությունների դրսևորման վրա. Նրա բոլոր կատարելությունները և մեծությունը գեղեցիկ են, ինչպես երևում են, և դրանք շատ են: Այդ է պատճառը. որ ես օգտագործում եմ «բազմազան» բառը:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Այսպիսով, ահա այն մեկ այլ նախադասության մեջ: Աստծո փառքը նրա բազմազան կատարելությունների անսահման գեղեցկությունն ու մեծությունն է:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;i&gt;Միևնույն քարոզի մեջ Հովիվ Ջոնը շարունակում է՝ ավարտելով.&lt;/i&gt;<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Երկինքը Աստծո փառքը կպատմե(Սաղմոս19:1): Ի՞նչ է սա նշանակում: Դա նշանակում է, որ Նա գոռում է մեզ վրա: Նա գոռում է ամպերի միջոցով: Նա ոսկով գոռում է հորիզոնում: Նա գոռում է համաստեղությունների և աստղերի միջոցով: Նա գոռում է: Ես փառահեղ եմ: Բացի՛ր աչքերդ: Դա այդպես է, միայն ավելի լավ է, եթե ինձ ճանաչես:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Եվ Աստվածաշունչն ասում է. «Սուրբ, սուրբ, սուրբ է Զորաց Տերը. ամբողջ երկիրը լցված է նրա փառքով&amp;nbsp;»: (Եսայի 6:3): Եթե դու աչքեր ունենաիր՝ տեսնելու այս սենյակում, դու կտեսնեիր Աստծո փառքն ամենուր: Մենք աչքերի կարիք ունենք: Մենք ավելի շատ աչքերի կարիք ուենք, քան մեկ այլ բանի: Այս աշխարհի աստվածը այն անհավատների սրտերը կուրացրեց, որ Քրիստոսի փառավոր ավետարանի լուսավորությունը չծագե նրանց վրա (2 Կորնթացիս 4:4–6):<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ուստի ես հարցնում եմ. «Տեսնու՞մ եք դա: Դուք սիրու՞մ եք դա»: Դուք սրա համար եք ստեղծվել: Եթե դու սրտի խորքում բոլորովին հետաքրքրված չես սրանով, և նստած այնտեղ պարզապես սպասում ես ծառայության ավարտին, կգա մի օր, այս երեկո հուսով եմ, որ երբ բավականին վերքեր բուժվեն, դու կասես. «Ես ստեղծվել եմ սրա համար: Ահա, թե ինչու ես կամ, որ տեսնեմ դա: Ամեն ինչ դա է մատնանշում: Այն ամբողջ փառքը, որը ես գրավիչ էի համարում, գնում է այնտեղ: Այս ամենը պատիճ ու մոխիր է: Նա ճիշտ էր: Աստվածաշունչը ճիշտ էր: Հիսուսը ճիշտ էր»:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Հուսով եմ, որ շատ ուշ չի լինի, երբ դա կատարվի քեզ հետ:<br /> &lt;/p&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%9E%D5%B9_%D5%A7_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D6%83%D5%A1%D5%BC%D6%84%D5%A8: 2019-08-01T19:55:41Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|What Is God’s Glory?}}&lt;br&gt; '''Աուդիո գրառում''' ''Աստծո փառքը մեծ նշանակություն ունի Սուրբ Գրքում և այն մեզ հա...</p> <hr /> <div>{{info|What Is God’s Glory?}}&lt;br&gt;<br /> <br /> '''Աուդիո գրառում'''<br /> <br /> ''Աստծո փառքը մեծ նշանակություն ունի Սուրբ Գրքում և այն մեզ համար այստեղ մեծ նշանակություն ունի Աստծուն փափագելու համար: Ահա մի քանի ձև, որոնց միջոցով Հովիվ Ջոնը տարիների ընթացքում նկարագրել է Աստծու փառքի կարևորությունը: ''<br /> <br /> Նա ասաց այսպիսի բաներ. «Աստծո փառքի հաստատումը մեր փրկության հիմքն է, և Աստծո փառքի վեհացումը մեր փրկության նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ. «Աստծո փառքն ամեն ինչի նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ. «Աստծո փառքը պատմության միավորող նպատակն է»: Մի ուրիշ տեղ նա ասաց. «Աստծո փառքը լիակատար և տևական ուրախության աղբյուրն ու գումարն է»: Եվ այսպես շարունակ:<br /> <br /> Սրանք ուժեղ խոսքեր են: Բայց ի՞նչն է Աստծո փառքը, ի՞նչ ենք մենք հասկանում դրա տակ: Դա հարց է, որի պատասխանը Հովիվ Ջոնը փորձել է տալ իր «Նրան լինի փառք հավիտյանս հավիտենից» քարոզում, որը քարոզել է 2006 թ. դեկտեմբերի 17-ին: Ահա մի տեսահոլովակ այն մասին, թե ինչ է նա ասել.<br /> <br /> ====Անել անհնարինը====<br /> <br /> Ես ասում եմ, որ Աստծո փառքը սահմանելը հնարավոր չէ, որովհետև այն ավելի շատ նման է «գեղեցկություն» բառին, քան «բասկետբոլ» բառին: Այնպես որ, եթե որևէ մեկն ասում է, որ երբեք չի լսել բասկետբոլի մասին, նա չգիտի, թե ինչ է բասկետբոլը և ասում է. «Սահմանիր բասկետբոլը», ձեզ համար դժվար չի լինի դա անել:<br /> <br /> «Աստված միակն է իր կարգի մեջ: Նա ունի անսահման կատարյալություն, անսահման մեծություն և անսահման արժանիքներ»: Թվիթով Ֆեյսբուքում կիսվելու համար դուք կօգտագործեիք ձեր ձեռքերն ու կասեիք. «Դե, դա նման է կաշվից կամ ռետինից պատրաստված մի կլոր բանի և մոտ տասը կամ ինը դյույմ տրամագիծ ունի, և այն փչում են: Այն փչում եք այնքան, որ բավականին պինդ դառնա: Եւ հետո կարող եք հարվածել դրանով այ այսպես, կարող եք նետել մարդկանց, կարող եք վազել մինչ հարվածում եք: Եւ հետո վերջում օղակ կա: Այն զամբյուղ էր նախկինում: Եվ դուք փորձում եք գնդակը նետել օղակի միջով և այդ պատճառով այն կոչվում է բասկետբոլ»: Նրանք լավ պատկերացում կկազմեին, դրա մասին: Նրանք կկարողանային գտնել այն, և տարբերել ամերիկյան կամ սովորական ֆուտբոլային գնդակից:<br /> <br /> Դուք չեք կարող նույնը անել «գեղեցկություն» բառի հետ: Մեր բառապաշարում կան բառեր, որոնք մենք կարող ենք բացատրել, ոչ թե այն պատճառով, որ կարող ենք շփվել դրա հետ, այլ այն պատճառով, որ կարող ենք տեսնել դրանք: Մենք կաող ենք մատնանշել: Եթե մենք միասին մատնացույց անենք բավականին բաներ և տեսնենք բավականին բաներ և ասենք.«Ահա այն, ահա այն, ահա այն»,- մենք կկարողանանք ունենալ գեղեցկության ընդհանուր զգացողություն: Բայց եթե փորձեք գեղեցկությունը դնել բառերի մեջ , դա շատ ու շատ դժվար կլինի:<br /> <br /> ====Փառքը մատնացույց անելը====<br /> <br /> Նույնը վերաբերում է փառք բառին: Այսպիսիով, ինչպե՞ս պետք է դա անեմ: Դուք պետք է փորձեք, որովհետև մենք չենք կարող թողնել,որ մարդիկ պարզապես ինքնուրույն լցնեն դա: Այսպիսով ահա այն միջոցը, որով ես կփորձեմ անել դա: Ես պատրաստվում եմ վերցնել այն և հակադրել աստվածաշնչային սուրբ բառով և հարցնել. «Ո՞րն է Աստծո սրբության և Աստծո փառքի միջև տարբերությունը»: Դրանով ես կարծում եմ, որ մենք մի փոքր պատկերացում կունենանք այս տերմինի՝ Աստծո փառքի մասին: Այսպիսով, ահա թե ինչպես եմ ես փորձելու դա անել:<br /> <br /> Աստծո սրբությունը, կարծում եմ, Իր հետ միևույն դասի մեջ է՝ իր կատարյալությամբ, մեծությամբ և արժեքով: Նրա կատարյալությունը, մեծությունն ու արժեքն այդպիսի հստակ և առանձնացված կատեգորիա է. մեզ սովորեցրել են, որ «սուրբ» նշանակում է առանձնացված լինել, և Ինքն միակն է Իր դասի մեջ: Նա ունի անսահման կատարյալություն, անսահման մեծություն և անսահման արժեք:<br /> <br /> Նրա սրբությունը այն է, ինչ Նա կա որպես Աստված, և ոչ ոք չկա Նրանից բացի: Նրա կատարելության որակը չի կարող բարելավվել, այն հնարավոր չէ նմանակել, այն անհամեմատելի է, այն որոշում է այն ամենը, ինչ Նա կա և ոչինչ դրսից չի որոշվում այն: Դա նշանակում է Իր անսահման արժեքը, Իր ներքին, անսահման արժեքը, Իր ներքին, անսահման նշանակությունը:<br /> <br /> Այժմ, երբ Եսայի 6:3-ն ասում է, որ հրեշտակներն գոչում էին . «Սո՛ւրբ, սո՛ւրբ, սո՛ւրբ է Զօրութիւնների Տէրը»,- հաջորդ բանը, որ նրանք ասում են, այս է. «Ամբողջ երկիրը լի է նրա փառքով», և հավանաբար սպասում էիք, որ նա ասի ''սրբություն''։ Եվ նա չի ասում սրբություն: Նա ասում է ''փառք'':<br /> <br /> Ներքնապես սուրբ, ներքնապես սուրբ, և ամբողջ երկիրը լի է նրա փառքով, որից ես հետևություն եմ անում և ասում, որ Աստծո փառքը է Իր սրբության ակնհայտ գեղեցկության դրսևորումն է: Դա նրա սրբության հրապարակումն է: Նա մարդկանց այսպես ցուցադրում է Իր սրբությունը, որպեսզի նրանք հասկանան այն: Այսպիսով Աստծո փառքը Աստծո սրբության դրսևորումն է:<br /> <br /> Լսեք Ղևտացիս 10:3-ի այս խոսքը: Աստված ասում է, որ Նա ցույց կտա Իր սրբությունն այն մարդկանց շրջանում, ովքեր մոտ են Իրեն և բոլոր մարդկանց առաջ Նա կփառավորվի: «Պիտի ցոյց տամ իմ սրբութիւնը»,-ասում է Տէրը: «Եվ բոլոր ժողովրդի մեջ»,-ասում է մի ուրիշ ձևով,-«Ես կփառավորվեմ»: Այսպիսով՝ տեսնել, հասկանալ և ճանաչել Իր սրբությունը և ինչ -որ իմաստով այն ընկալելը, նրա փառքը տեսնելը և հետևաբար նրան փառավորելն է:<br /> <br /> ==== Անհնարինը սահմանելը====<br /> <br /> Այսպիսով, սա սահանման մի փորձ է: Աստծո փառքը Աստծո բազմազան կատարելությունների անսահման գեղեցկությունն ու մեծությունն է: Անսահման գեղեցկությունը. Ես կենտրոնանում եմ Նրա բնավորության, Նրա արժեքի և Նրա հատկությունների դրսևորման վրա. Նրա բոլոր կատարելությունները և մեծությունը գեղեցիկ են, ինչպես երևում են, և դրանք շատ են: Այդ է պատճառը. որ ես օգտագործում եմ «բազմազան» բառը:<br /> <br /> Այսպիսով, ահա այն մեկ այլ նախադասության մեջ: Աստծո փառքը նրա բազմազան կատարելությունների անսահման գեղեցկությունն ու մեծությունն է:<br /> <br /> ''Միևնույն քարոզի մեջ Հովիվ Ջոնը շարունակում է՝ ավարտելով.''<br /> <br /> Երկինքը Աստծո փառքը կպատմե(Սաղմոս19:1): Ի՞նչ է սա նշանակում: Դա նշանակում է, որ Նա գոռում է մեզ վրա: Նա գոռում է ամպերի միջոցով: Նա ոսկով գոռում է հորիզոնում: Նա գոռում է համաստեղությունների և աստղերի միջոցով: Նա գոռում է: Ես փառահեղ եմ: Բացի՛ր աչքերդ: Դա այդպես է, միայն ավելի լավ է, եթե ինձ ճանաչես:<br /> <br /> Եվ Աստվածաշունչն ասում է. «Սուրբ, սուրբ, սուրբ է Զորաց Տերը. ամբողջ երկիրը լցված է նրա փառքով »: (Եսայի 6:3): Եթե դու աչքեր ունենաիր՝ տեսնելու այս սենյակում, դու կտեսնեիր Աստծո փառքն ամենուր: Մենք աչքերի կարիք ունենք: Մենք ավելի շատ աչքերի կարիք ուենք, քան մեկ այլ բանի: Այս աշխարհի աստվածը այն անհավատների սրտերը կուրացրեց, որ Քրիստոսի փառավոր ավետարանի լուսավորությունը չծագե նրանց վրա (2 Կորնթացիս 4:4–6):<br /> <br /> Ուստի ես հարցնում եմ. «Տեսնու՞մ եք դա: Դուք սիրու՞մ եք դա»: Դուք սրա համար եք ստեղծվել: Եթե դու սրտի խորքում բոլորովին հետաքրքրված չես սրանով, և նստած այնտեղ պարզապես սպասում ես ծառայության ավարտին, կգա մի օր, այս երեկո հուսով եմ, որ երբ բավականին վերքեր բուժվեն, դու կասես. «Ես ստեղծվել եմ սրա համար: Ահա, թե ինչու ես կամ, որ տեսնեմ դա: Ամեն ինչ դա է մատնանշում: Այն ամբողջ փառքը, որը ես գրավիչ էի համարում, գնում է այնտեղ: Այս ամենը պատիճ ու մոխիր է: Նա ճիշտ էր: Աստվածաշունչը ճիշտ էր: Հիսուսը ճիշտ էր»:<br /> <br /> Հուսով եմ, որ շատ ուշ չի լինի, երբ դա կատարվի քեզ հետ:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%A1%D5%BE%D5%A5%D5%AC%D5%AB_%D5%B4%D5%A5%D5%AE_%D5%A7_%D6%84%D5%A1%D5%B6_%D6%84%D5%B8_%D5%AD%D5%B6%D5%A4%D5%AB%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2019-04-02T19:54:42Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|God Is Bigger Than Your Problems}}&lt;br&gt; Աստծո խոստումները հաճախ կորցնում են իրենց զորությունը մեր կյանքում, որովհ...</p> <hr /> <div>{{info|God Is Bigger Than Your Problems}}&lt;br&gt;<br /> <br /> Աստծո խոստումները հաճախ կորցնում են իրենց զորությունը մեր կյանքում, որովհետև Աստված ինքն է փոքրանում մեր աչքերում:<br /> <br /> Մենք կարող ենք տասնյակներով արտասանել Աստծո խոստումները: Բայց մեր սրտերում Աստված այլևս այն Արքան չէ, ով բանակներ է գրավում և ծովի մեջ ձոր է կտրում: Նա այլևս այն Հովիվը չէ. ով փնտրում է իր ոչխարներին և նրանց պաշտպանում: Նա այլևս այն տերը չէ. ով քայլում է ալիքների վրայով և մեռելներին հետ է կանչում գերեզմանից: Դանդաղ, նրբանկատորեն մենք մոռացել ենք Աստծո զորությունը, Աստծո իմաստությունը, Աստծո քնքշությունը:<br /> <br /> Երբ Աստծո խոստումներն անզոր են թվում՝ հանդարտեցնելու մեր վախերը, սփոփելու մեր վիշտը, վերցնելու մեր մտահոգությունները, կամ նպաստելու մեր հնազանդությանը, մենք պետք է ավելին անենք, քան պարզապես նորից լսենք նրա խոստումները: Մենք պետք է տեսենք Աստծուն, ով տալիս է դրանք:<br /> <br /> ====Թաղված խոստումներ====<br /> <br /> Եսայի 40-ում մարգարեն խոսում է մի խումբ կոտրված իսրայելացիների հետ: Ազգը, որն մի ժամանակ փայլում էր երկնքի աստղեր պես, սևացել էր աքսորից:<br /> <br /> Երբ Իսրայելը հետ նայեց Բաբելոնից, Աստծո խոստումները թաղված էին թվում: Ինչպե՞ս Աստված Իսրայելին հավիտենական թագավորություն կտար, երբ նրանք օտար երկրում ստրուկ էին (Բ Թագավորաց 7.13): Ինչպե՞ս Աստված Իսրայելին աշխարհի համար օրհնություն կդարձներ, երբ նրանք անեծքի տակ էին (Ծննդոց 12.3): Ինչպե՞ս Աստված Իսրայելից օձ ջախջախող թագավոր կբարձրացներ, երբ նրանք գտնվում էին Բաբելոնի գարշապարի տակ (Ծննդոց 3.15):<br /> <br /> Մենք կարող ենք նման հարցեր տալ, երբ հիշում ենք Աստծո խոստումները մեր հանգամանքների փլատակներից: Մենք կարող ենք նայել ապագայի անցանկալի ամուրի կյանքին և հարցնել.«Ինչպե՞ս Աստված կարող է բավարարել ինձ»: Մենք կարող ենք ետ նայել ավերիչ ձախողմանը և հարցնել. «Ինչպե՞ս կարող է Աստված ներել ինձ»: Մենք կարող ենք որևէ կորստի խորքից վերև նայել և հարցնել. «Ինչպե՞ս կարող է Աստված մխիթարել ինձ»:<br /> <br /> Այդ պահերին մենք կարիք ունենք, որ Աստված մեզ համար անի այն, ինչ արել է Իսրայելի համար: Մենք կարիք ունենք, որ նա մեզ մոտ գա և մեզ հիշեցնի իր խոստումները, ապա ասի. «Ահա ձեր Աստվածը» (Եսայիա 40. 9):<br /> <br /> ====Ահա ձեր Աստվածը====<br /> <br /> Ո՞վ է Աստվածը, ով տալիս է իր խոստումները մեզ: Նա զորության Աստված է, ով ստեղծեց աշխարհն իր խոսքով: Նա իմաստության Աստված է, ով ճանապարհ է բացում անապատում: Նա քնքշության Աստված է, ով իր երեխաներին տուն է տանում: Եվ նա ավելի մեծ է, քան մեր բոլոր խնդիրները:<br /> <br /> '''Զորության Աստված'''<br /> <br /> «Ահաւասիկ ձեր Աստուածը. ահա Տէրը, որ գալիս է զօրութեամբ եւ իր բազկի իշխանութեամբ.ահաւասիկ իր վարձն իր հետ է,ու գործերն էլ իր աչքի առաջ են: (Եսայի 40.10)<br /> <br /> Ահա զորության Աստվածը. ով ստեղծեց աշխարհն իր խոսքով:<br /> <br /> Աստված, ով տալիս է մեզ իր խոստումները, նույն Աստվածն է, ով ասել է. «Թող լույս լինի» և խավարը փախել է (Ծննդոց 1.3): Երբ նա խոսում է, աստղերն այրվում են և մոլորակները կողպվում իրենց ուղեծրի մեջ, գետերը վազում են և օվկիանոսները լցնում երկրի հատակը, ձորերը սուզվում են և սարերը սլանում են դեպի երկինք: Խոտը չորանում է, ծաղիկը թափվում, բայց Տիրոջ խոսքը մնում է հավիտյան (Եսայի 40.8):<br /> <br /> Ձեր խնդիրներն օվկիանոսի պես անսա՞նձ են: Աստված պահում է դրանք իր ափի մեջ (Եսայի 40.12): Ձեր վշտերը երկնքի չափ մե՞ծ են: Աստված չափում է դրանք, ինչպես ատաղձագործն՝ իր դազգահի առաջ (Եսայի 40.12): Ձեր բեռները բլուրների պես ծա՞նր են: Աստված վերցնում է դրանք և դնում է իր կշեռքի նժարին (Եսայի 40.12):<br /> <br /> Ձեր խնդիրները կարող են զանգվածային լինել, բայց ձեր Աստվածը հզոր է: Արևն ավելի շուտ չի փայլի, քան նրա խոսքը կընկնի գետնին՝ անկախ նրանից, թե ինչքան մեծ են մեր խնդիրները:<br /> <br /> '''Իմաստության Աստված'''<br /> <br /> Ո՞վ իմացաւ Տիրոջ մտքերը, ո՞վ խորհրդատու դարձաւ նրան: (Եսայի 40:13)<br /> <br /> Ահա իմաստութեան Աստուածը, ով անապատում ճամփա է բացում:<br /> <br /> Իսրայելացիները կարծում էին, որ իրենց ապագան որպես ազգ, փլվել է Երուսաղեմի պատերի հետ, և որ նույնիսկ Աստված չի կարող նրանց նորից վեր բարձրացնել: «Իմ ճանապարհները գաղտնի մնացին Աստծուց»,- ասացին նրանք: «Իմ Աստուածը վերացրեց իմ իրաւունքները» (Եսայի 40.27):<br /> <br /> Բայց Իսրայելի վտարումը չզարմացրեց Աստծուն, ոչ էլ նրանց հեռացրեց նրա աչքից: «Արդ, չիմացա՞ր»: Հարցնում է Եսային: «Չլսեցի՞ր, որ յաւիտենական է Աստուած: Նրա իմաստութիւնն անքննելի է»(Եսայի 40.28): Երբ Իսրայելը կորավ անապատում և տեսավ, որ տուն վերադառնալու ոչ մի ճանապարհ չկա, Աստված անապատի միջով ճանապարհ հարթեց (Եսայիա 40.3):<br /> <br /> Աստծո համար այնքան բարդ խնդիր չկա, որ նա չկարողանա լուծել: Նրա համար այնքան ոլորուն ճանապարհ չկա, որ նա չկարողանա ուղղել: Ոչ մի սիրտ այնքան կոտրված չէ, որ նա չկարողանա հավաքել այն:<br /> <br /> Ձեր խնդիրները կարող են շփոթեցնող լինել, բայց ձեր Աստվածն իմաստուն է: Նա տեսնում է ձեզ: Նա գիտի ձեր խնդրի բոլոր մանրամասները: Եվ նա գիտի ինչպես գալ ձեր մոտ, երբ դուք սպասում եք նրան, և բարձրացնել ձեզ արծվի թևերով (Եսայի 40.31):<br /> <br /> '''Քնքշության Աստված'''<br /> <br /> Հովուի նման հովուելու է իր հօտերը, իր բազկով հաւաքելու է գառներին, կրելու է նրանց իր ծոցում, մխիթարիչ է լինելու յղիներին: (Եսայի 40.11)<br /> <br /> Ահա քնքշության Աստվածը, ով իր զավակներին տուն է տանում:<br /> <br /> Նախքան Աստված իր վեհությամբ կորոտար Եսայի 40-ում, նա խոսում է Իսրայելի հետ մոր սրտի նրբությամբ: «Մխիթարեցէ՛ք, մխիթարեցէ՛ք իմ ժողովրդին, - ասում է Աստուած» (Եսայի 40.1): Աստված չի ցանկանում, որ իր ժողովուրդը տառապի և փոթորկից տապալվի: Նա ցանկանում է, որ մենք ճանաչենք նրան որպես ամեն մխիթարության Աստված (2 Կորնթացիս 1.3):<br /> <br /> Եթե Աստծո զորությունը ցույց է տալիս, որ նա ի զորու է կատարել իր խոստումները,և եթե նրա իմաստությունը համոզում է մեզ, որ մեր հանգամանքները բացառություն չեն, ապա նրա քնքշանքը հավաստիացնում է մեզ, որ նա սիրում է իր ողջ զորությունն ու իմաստությունն օգտագործել մեզ նման թույլ մարդկանց համար: Նա Հովիվն է, ով թողնում է իր 99-ին, որպեսզի գտնի մոլորված մեկին: Եվ երբ գտնում է նրան, նա իջնում է, վերցնում է նրան իր գիրկը, և գրկած տանում է նրան տունը (Եսայի 40.11):<br /> <br /> Ձեր խնդիրները կարող են ցավոտ լինել, բայց ձեր Աստվածը նրբանկատ է: Նրա առջև բերեք ձեր բոլոր վախերն ու թուլությունները և խնդրեք նրան հանգստացնել ձեր իր սիրով:<br /> <br /> ====Ամեն ձոր պիտի լցվի====<br /> <br /> Երբ Եսայիան ասաց Իսրայելին նայել իր Աստծուն, դրանից յոթ հարյուր տարի անց Հովհաննես Մկրտիչը վերցրեց մարգարեի խոսքերը և քարոզեց նրանց Հրեաստանի անապատում: «Բոլոր ձորերը պիտի լցուեն, եւ բոլոր լեռներն ու բլուրները պիտի ցածրանան, եւ ամէն մի մարմնաւոր պիտի տեսնի Աստծու փրկութիւնը» (Ղուկաս 3:5–6; Եսայի 40:4–5):<br /> <br /> Այնուհետև Հովհաննեսը մի կողմ քաշեց, երբ մի մարդ քայլեց այդ ձորերով և լեռներով և իր ճանապարհը անցավ այդ անապատով: Նա մի հզոր մարդ էր, ով կապեց դժոխքի բանակները և բերեց երկնային արքայությունը: Նա իմաստության մարդ էր, ով լռեցրեց դպիրներին և խոսեց հենց Աստծո խոսքերը: Նա նրբության մարդ էր, ով բուժեց հիվանդներին և Աստծո բարեհաճությունը հայտնեց:<br /> <br /> Եվ հետո նա մեր խնդիրներից ամենամեծի տակ պառկեց և թույլ տվեց ծեծել իրեն, խարազանել իրեն, թաղել իրեն: Բայց միայն այդպես նա կարող էր մեր անեծքը տանել գերեզման, թաղել այն հողի մեջ և հետո վեր բարձրանալ անկոտրում կյանքով: Աստծո յուրաքանչյուր խոստում այժմ մեզ է հասնում Հիսուս Քրիստոսի՝ (2 Կորնթացիս 1:20) սպիոտ ձեռքերով Աստծո միջոցով:<br /> <br /> Ձեր խնդիրները կարող են մեծ լինել, գուցե ավելի մեծ, քան դուք գիտեք: Բայց ձեր Աստվածն ավելի մեծ է, և նրա խոստումները ավելի ուժեղ և ամուր են: Այսպիսով, շեղեք ձեր հայացքը ձեր խնդիրներից: Լսեք կրկին Աստծո հզոր, իմաստուն և նուրբ ձայնը: Եվ հետո խնդրեք Աստծուն, որ օգնի տեսնել իրեն:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%86%D5%B8%D6%80%D5%9D_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6_%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D5%BF,_%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%9D_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6_%D5%BA%D5%A1%D5%B0 2019-01-07T20:14:53Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>&lt;p&gt;&lt;span class=&quot;fck_mw_template&quot;&gt;{{info|New Every Morning, New Every Moment}}&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Մեզանից շատերը սիրում են ողբի մարգարե Երեմիայի այս խոսքերը, որոնք մեզ պահել եմ մութ օրերին.<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;blockquote&gt;ՏԻՐՈՋ ողորմութիւններն են, որ չվերջացանք,&lt;br /&gt;<br /> որովհետեւ չպակասեցան նորա գթութիւնները.&lt;br /&gt;<br /> Նորանք ամեն առաւօտ նորանոր են.&lt;br /&gt;<br /> Մեծ է քո հաւատարմութիւնը։ (Ողբ Երեմիային 3:22–23)&lt;/blockquote&gt;<br /> &lt;p&gt;Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչու է Երեմիան ասում, որ Աստծո անփոփոխ սերը և կարեկցանքը ''երբեք չեն դադարում'' , բայց և այնպես ''ամեն առավոտ դրանք նոր են'': ԻՆչպե՞ս կարող է մի բան, որ երբեք չի դադարում, նոր լինել:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt;Յուրաքանչյուր պահ նոր է:&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Մենք կարող ենք ասել, որ Երեմիան պարզապես խոսում է ֆենոմենոլոգիականորեն, այսինքն` ''Ա''ստծո սերը և ողորմությունը նոր են ''թվում'' ամեն օր, չնայած դրանք իսկապես նոր չեն: Բայց ես չեմ կարծում, որ դա ճիշտ է: Երեմիայի ասածը պարզապես բանաստեղծական չէր (նա բանաստեղծ է իրականում): Կարծում եմ, որ շատ իրական իմաստ կա նրանում, որ Աստծո հարատև սերը և անընդհատ ողորմությունը ոչ միայն ամեն առավոտ է նոր, այլև ամեն պահ:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ամեն պահը նոր է: Ամեն պահը յուրահատուկ ստեղծագործություն է Հայր Աստծո կողմից՝ Որդի Աստծո միջոցով, Ով պահում է տիեզերքը այդ պահին իր զորության խոսքով (Եբրայեցիս 1: 2-3): Երբեք պահը չի անտեսվում: Երբեք պահը չի կրկնվում: Յուրաքանչյուր պահ նոր, անվերջ հզոր և բարդ բան է, որը Բանի կողմից միտումնավոր է ասվում(Հովհաննես 1: 1): Ամեն պահը, որ Աստված ստեղծում է, Նա որոշում է լիովին հավատարիմ լինել իր բնույթին և նպատակներին: Ամեն նոր պահի Աստված հետամուտ է լինում կատարել այն, ինչ նա ասում է, որ նա կանի:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt;«Հին» -ը իրական պատրանք է՞&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Երբ խոսքը վերաբերում է նոր կամ հին բաների փորձառությանը, ես կարծում եմ, որ մենք հակված ենք մեկնաբանելու մեր ֆենոմենոլոգիական փորձը հետընթաց կերպով: Իրական պատրանքն այն չէ, որ հին բաները նոր են մեզ թվում (Աստծո ողորմածության կամ արեւածագի նման), այլ այն է, որ նոր բաներն են հին թվում: Մենք բաները նոր կամ հին ենք ընդունում հիմնականում մեր մահկանացու լինելու պատճառով: Մենք և այս աշխարհի բոլոր երկրային կյանքը, մահանում է: Այսպիսով, մենք դիտարկում ենք ստեղծագործությունը, մինչ այն փոխվում է, և կյանքը՝ մինչ այն գնում է դեպի մահ, և այն կոչում ենք ծերացում: Բայց դա ֆենոմենոլոգիական է. դա այդպես է թվում: Իրականում ամեն ինչ նոր է ամեն պահի:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Աստված ծեր չէ: Աստված &lt;i&gt;կա&lt;/i&gt;&amp;nbsp;: Նա ինքն իրեն անվանում է «Հինավուրց», որպեսզի օգնի մեզ՝ ժամանակավոր արարածներին, հասկանալու ինչ-որ բան իր հավերժական բնության մեծությունից (Դանիել 7: 9): Բայց ժամանակն ինքն է Աստծո ստեղծագործությունը: Այն տարիքով չի որոշվում:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Դուք էլ, ըստ էության, երիտասարդ կամ ծեր չեք: Դուք &lt;i&gt;կաք&lt;/i&gt;: Երիտասարդը և ծերը ֆենոմենոլոգիական պայմաններ են, որոնք մենք օգտագործում ենք այս շրջանում մեր ժամանակի փորձը նկարագրելու համար և որտեղ մենք կարծում ենք, որ մենք գտնվում ենք ֆիզիկական մահվան առաջընթացի մեջ: Բայց դա հարաբերական չափում է: Աստծո կամ ստեղծած տիեզերքի համեմատ մենք չափազանց նոր ենք: Բայց իրականում մենք գոյություն ունենք յուրաքանչյուր նոր պահի, և ամեն պահի փորձը նոր է: Եվ այն ամենը, ինչ մենք անում ենք, նոր է: Ինչ էլ դուք անում եք, անկախ նրանից, թե քանի անգամ եք նման բան արել նախկինում, դուք չեք անում նույն հին բանը: Դուք մի նոր բան եք անում, ինչ որ նախկինում երբեք չի արվել եւ երբեք չի կրկնվի: Մենք միշտ գոյություն ունենք նորում և միշտ անում ենք այն, ինչ նոր է:<br /> &lt;/p&gt;<br /> &lt;h4&gt;«Ահա ես բոլոր բաները նոր եմ անում»&lt;/h4&gt;<br /> &lt;p&gt;Գալիք դարում ես շատ եմ կասկածում եմ, որ մենք խոսելու ենք հին բաների մասին: Ամեն ինչ միշտ նոր կլինի, քանի որ մենք կապրենք Աստծո շարունակական արարչագործության ավելի մեծ, անփոփոխ գիտակցությամբ և հիացմունքով՝ առանց վերահաս մահվան սահմանափակման: Կարծում եմ՝ մենք կգտնենք, որ հրաշալի առեղծվածի աշխարհը փաթեթավորված է այս խոստման մեջ, «Ահա ես ամեն բան նոր եմ անում» (Հայտնություն 21: 5): Եվ ես կարծում եմ, որ մենք կգտնենք, որ ավելի շատ բան կա փաթեթավորված այս հայտարարության մեջ, «հները անցան» (2 Կորնթացիներ 5.17) քան երբևէ պատկերացրել ենք:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Ամեն առավոտ Աստծո հանդեպ անկեղծ սերն ու կարեկցանքն իսկապես նոր են: Իրականում նրանք նոր են ամեն նոր պահի, քանի որ նա հետամուտ է լինում շարունակաբար թարմ լուծում ունենալ, որպեսզի պահպանի իր մեծ հավատարմությունը՝ աշխատելով ձեզ համար:<br /> &lt;/p&gt;&lt;p&gt;Վայելեք այս նոր պահի պարգևը, անկախ նրանից, թե ինչ է այն բերում՝ իմանալով, որ նա ով «ամեն բան նոր է անում» ձեզ համար, անում է ամեն ինչ ձեր հավերժական, հարատև բարության համար (Հռովմայեցիս 8.28):<br /> &lt;/p&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%86%D5%B8%D6%80%D5%9D_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6_%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D5%BF,_%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%9D_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6_%D5%BA%D5%A1%D5%B0 2019-01-03T15:31:54Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|New Every Morning, New Every Moment}}&lt;br&gt; Մեզանից շատերը սիրում են ողբի մարգարե Երեմիայի այս խոսքերը, որոնք մեզ պահ...</p> <hr /> <div>{{info|New Every Morning, New Every Moment}}&lt;br&gt;<br /> <br /> Մեզանից շատերը սիրում են ողբի մարգարե Երեմիայի այս խոսքերը, որոնք մեզ պահել եմ մութ օրերին.<br /> <br /> &lt;blockquote&gt;ՏԻՐՈՋ ողորմութիւններն են, որ չվերջացանք,&lt;br&gt;<br /> որովհետեւ չպակասեցան նորա գթութիւնները.&lt;br&gt;<br /> Նորանք ամեն առաւօտ նորանոր են.&lt;br&gt;<br /> Մեծ է քո հաւատարմութիւնը։ (Ողբ Երեմիային 3:22–23)&lt;/blockquote&gt;<br /> <br /> Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչու է Երեմիան ասում, որ Աստծո անփոփոխ սերը և կարեկցանքը ''երբեք չեն դադարում'' , բայց և այնպես ''ամեն առավոտ դրնաք նոր են'': ԻՆչպե՞ս կարող է մի բան, որ երբեք չի դադարում, նոր լինել: <br /> <br /> ====Յուրաքանչյուր պահ նոր է:====<br /> <br /> Մենք կարող ենք ասել, որ Երեմիան պարզապես խոսում է ֆենոմենոլոգիականորեն, այսինքն` ''Աստծո սերը և ողորմությունը նոր են թվում ամեն օր, չնայած դրանք իսկապես նոր չեն: Բայց ես չեմ կարծում, որ դա ճիշտ է: Երեմիայի ասածը պարզապես բանաստեղծական չէր (նա բանաստեղծ է իրականում): Կարծում եմ, որ շատ իրական իմաստ կա նրանում, որ Աստծո հարատև սերը և անընդհատ ողորմությունը ոչ միայն ամեն առավոտ է նոր, այլև ամեն պահ:''<br /> <br /> Ամեն պահը նոր է: Ամեն պահը յուրահատուկ ստեղծագործություն է Հայր Աստծո կողմից՝ Որդի Աստծո միջոցով, Ով պահում է տիեզերքը այդ պահին իր զորության խոսքով (Եբրայեցիս 1: 2-3): Երբեք պահը չի անտեսվում: Երբեք պահը չի կրկնվում: Յուրաքանչյուր պահ նոր, անվերջ հզոր և բարդ բան է, որը Բանի կողմից միտումնավոր է ասվում(Հովհաննես 1: 1): Ամեն պահը, որ Աստված ստեղծում է, Նա որոշում է լիովին հավատարիմ լինել իր բնույթին և նպատակներին: Ամեն նոր պահի Աստված հետամուտ է լինում կատարել այն, ինչ նա ասում է, որ նա կանի:<br /> <br /> ====«Հին» -ը իրական պատրանք է՞====<br /> <br /> Երբ խոսքը վերաբերում է նոր կամ հին բաների փորձառությանը, ես կարծում եմ, որ մենք հակված ենք մեկնաբանելու մեր ֆենոմենոլոգիական փորձը հետընթաց կերպով: Իրական պատրանքն այն չէ, որ հին բաները նոր են մեզ թվում (Աստծո ողորմածության կամ արեւածագի նման), այլ այն է, որ նոր բաներն են հին թվում: Մենք բաները նոր կամ հին ենք ընդունում հիմնականում մեր մահկանացու լինելու պատճառով: Մենք և այս աշխարհի բոլոր երկրային կյանքը, մահանում է: Այսպիսով, մենք դիտարկում ենք ստեղծագործությունը, մինչ այն փոխվում է, և կյանքը՝ մինչ այն գնում է դեպի մահ, և այն կոչում ենք ծերացում: Բայց դա ֆենոմենոլոգիական է. դա այդպես է թվում: Իրականում ամեն ինչ նոր է ամեն պահի:<br /> <br /> Աստված ծեր չէ: Աստված ''կա'' : Նա ինքն իրեն անվանում է «Հինավուրց», որպեսզի օգնի մեզ՝ ժամանակավոր արարածներին, հասկանալու ինչ-որ բան իր հավերժական բնության մեծությունից (Դանիել 7: 9): Բայց ժամանակն ինքն է Աստծո ստեղծագործությունը: Այն տարիքով չի որոշվում:<br /> <br /> Դուք էլ, ըստ էության, երիտասարդ կամ ծեր չեք: Դուք ''կաք'': Երիտասարդը և ծերը ֆենոմենոլոգիական պայմաններ են, որոնք մենք օգտագործում ենք այս շրջանում մեր ժամանակի փորձը նկարագրելու համար և որտեղ մենք կարծում ենք, որ մենք գտնվում ենք ֆիզիկական մահվան առաջընթացի մեջ: Բայց դա հարաբերական չափում է: Աստծո կամ ստեղծած տիեզերքի համեմատ մենք չափազանց նոր ենք: Բայց իրականում մենք գոյություն ունենք յուրաքանչյուր նոր պահի, և ամեն պահի փորձը նոր է: Եվ այն ամենը, ինչ մենք անում ենք, նոր է: Ինչ էլ դուք անում եք, անկախ նրանից, թե քանի անգամ եք նման բան արել նախկինում, դուք չեք անում նույն հին բանը: Դուք մի նոր բան եք անում, ինչ որ նախկինում երբեք չի արվել եւ երբեք չի կրկնվի: Մենք միշտ գոյություն ունենք նորում և միշտ անում ենք այն, ինչ նոր է:<br /> <br /> ====«Ահա ես բոլոր բաները նոր եմ անում»====<br /> <br /> Գալիք դարում ես շատ եմ կասկածում եմ, որ մենք խոսելու ենք հին բաների մասին: Ամեն ինչ միշտ նոր կլինի, քանի որ մենք կապրենք Աստծո շարունակական արարչագործության ավելի մեծ, անփոփոխ գիտակցությամբ և հիացմունքով՝ առանց վերահաս մահվան սահմանափակման: Կարծում եմ՝ մենք կգտնենք, որ հրաշալի առեղծվածի աշխարհը փաթեթավորված է այս խոստման մեջ, «Ահա ես ամեն բան նոր եմ անում» (Հայտնություն 21: 5): Եվ ես կարծում եմ, որ մենք կգտնենք, որ ավելի շատ բան կա փաթեթավորված այս հայտարարության մեջ, «հները անցան» (2 Կորնթացիներ 5.17) քան երբևէ պատկերացրել ենք:<br /> <br /> Ամեն առավոտ Աստծո հանդեպ անկեղծ սերն ու կարեկցանքն իսկապես նոր են: Իրականում նրանք նոր են ամեն նոր պահի, քանի որ նա հետամուտ է լինում շարունակաբար թարմ լուծում ունենալ, որպեսզի պահպանի իր մեծ հավատարմությունը՝ աշխատելով ձեզ համար:<br /> <br /> Վայելեք այս նոր պահի պարգևը, անկախ նրանից, թե ինչ է այն բերում՝ իմանալով, որ նա ով «ամեն բան նոր է անում» ձեզ համար, անում է ամեն ինչ ձեր հավերժական, հարատև բարության համար (Հռովմայեցիս 8.28):</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%B6%D5%B0%D5%A1%D5%B6%D5%A3%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B6%D5%B0%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%A4%D5%A5%D5%B4_%D5%BA%D5%A1%D5%B5%D6%84%D5%A1%D6%80%D5%A5%D5%AC%D5%A8 2018-08-28T20:22:48Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Battling the Unbelief of Anxiety}}&lt;br&gt; '''Անհավատությունը բոլոր մեղքերի արմատն ու էությունն է''' Թույլ տվեք կամուր...</p> <hr /> <div>{{info|Battling the Unbelief of Anxiety}}&lt;br&gt; <br /> <br /> '''Անհավատությունը բոլոր մեղքերի արմատն ու էությունն է''' <br /> <br /> Թույլ տվեք կամուրջ կապել նախորդ շաբաթվա տեքստի և այսօրվա մեր անհանգստության անհավատության մասին մտահոգության միջև: Եբրայեցիս 3:12-ում ասվում է. «Նայեցեք. եղբայրք, միգուցէ ձեզանից մեկումը անհավատության չար սիրտ լինի որ ապստամբուի կենդանի Աստուածանից»: Եվ 14 խոսքն ասում է. «Որորվհետև մասնակից եղանք Քրիստոսին, եթե այն հաստատության սկիզբը մինչեւ վերջը պինդ բռնենք»: <br /> <br /> Այլ կերպ ասած, ապացույցը, որ դուք եկել եք Քրիստոսին, որ փրկող հավատքով նրա հետ միավորված եք, այն է, որ դուք ամուր եք պահում այդ վստահությունը մինչև վերջ: Հավատքի մեջ հաստատակամությունն անհրաժեշտ է փրկության համար: Երբ մարդը ճշմարտապես դարձի է գալիս, սիրտը փոխվում է, այնպես որ նա հիմա կյանքն ապրում է հավատքով (Գաղատացիս 2:20): <br /> <br /> Նոր ծնունդը մարդուն ծանոթացնում է պատերազմի կյանքի հետ: Այդ պատերազմը կոչվում է «հավատքի պատերազմ» 2 Տիմոթեոս 4:7-ում, 1 Տիմոթեոս 6:12-ում: Եվ այստեղ՝ Եբրայեցիս 3:12-ում այն կոչվում է անհավատության դեմ պայքար: «Նայեցեք. [դա ճակատամարտի զգոնություն է] եղբայրք, միգուցէ ձեզանից մեկումը անհավատության չար սիրտ լինի [պատերազմի մեջ թշնամի կա], որ ապստամբուի կենդանի Աստուածանից [ դա նախազգուշացում է, որ պայքարին լուրջ մոտենան]&amp;nbsp;»: <br /> <br /> Այլ կերպ ասած, մեր կյանքի ամենակարևոր ճակատամարտը կենդանի Աստծուն հավատալու ճակատամարտն է և թույլ չտալը, որ մեր սիրտը դառնա անհավատության չար սիրտ: Քանի որ, եթե կենդանի Աստծո նկատմամբ անհավատությունը գլուխ է բարձրացնում մեր կյանքում, ապա արդյունքը կարող է լինել կարծրացումը, որը մեզ չկամ է դարձնում ապաշխարելու նկատմամբ և այդպիսով մեզ կտրում է Աստծո շնորհքից: <br /> <br /> Այժմ դա չի կատարվի նրանց հետ, ովքեր իսկապես Քրիստոսի մեջ են: Նրանք, ովքեր իսկապես ծնված են Աստծուց, լրջորեն են մոտնում պայքարին և Աստծո զորության վրա են հենվում՝ մարտնչելու, և հաղթում են ամուր հավատքով: Դա Է Աստված խոստանում: «Հաւատարիմ է նա, որ կոչեց ձեզ. նա է դարձեալ, որ նոյնը պիտի անի»(1 Թեսաղոնիկեցիս 5:23): <br /> <br /> ==== Անհավատությունը որպես անհանգստության արմատ ====<br /> <br /> Այսօրվա տեքստն այժմ դա ցույց է տալիս սրտի կոնկրետ չար վիճակով, այն է `անհանգստությունով: <br /> <br /> Կանգնեք մի պահ և մտածեք, թե ինչքան տարբեր մեղսավոր գործողություններ և վերաբերմունք է առաջ գալիս անհանգստությունից: Ֆինանսների մասին անհանգստությունը կարող է հանգեցնել տենչանքի և ագահության, հափշտակման և գողության: Որոշ խնդիրների մեջ հաջողության հասնելու անհանգստությունը կարող է ձեզ դյուրագրգիռ, խիստ և կոպիտ դարձնել: Հարաբերությունների մեջ անհանգստությունը կարող է ձեզ մեկուսացնել և անտարբեր դարձնել այլ մարդկանց նկատմամբ: Անհանգստությունը ինչ-որ մեկի արձագանքի վերաբերյալ կարող է ձեզ ստիպել ծածկել ճշմարտությունը և ստել որոշ բաների մասին: Այսպիսով, եթե անհանգստությունը կարելի լինել նվաճել, ապա բազմաթիվ մեղքեր կհաղթահարվեին: <br /> <br /> Բայց ի՞նչն է անհանգստության արմատը: Եվ ինչպե՞ս կարելի է դրան վերջ տալ: Դրան պատասխանելու համար մենք վերադառնում ենք Մաթևոս 6-ի մեր տեքստին: Այս տեքստում չորս անգամ Հիսուսն ասում է, որ մենք չպետք է անհանգստանանք: <br /> <br /> #Խոսք 25. «Դրա համար ասում եմ ձեզ. ձեր կեանքի համար հոգ մի՛ արէք»: <br /> #Խոսք 27. «Եւ արդ, ձեզնից ո՞վ կարող է հոգս անելով՝ իր հասակի վրայ մէկ կանգուն աւելացնել»: <br /> #Խոսք 31. «Այսուհետեւ հոգ մի՛ արէք»:» <br /> #Խոսք 34. «Այսուհետեւ հոգ մի՛ արէք վաղուայ մասին»:<br /> <br /> Խոսքը, որը բացահայտում է անհանգստության արմատը, խոսք 30-ն է. «Իսկ եթէ դաշտի միջի խոտին, որ այսօր կայ եւ վաղը հնոց կը նետուի, այդպէ՛ս է հագցնում Աստուած, որքա՜ն եւս առաւել՝ ձե՛զ, թերահաւատնե՛ր»: Այլ կերպ ասած, Հիսուսն ասում է, որ մեր անհանգստության արմատն մեր երկնային Հոր նկատմամբ հավատքի պակասությունն է: Երբ անհավատությունը գլուխ է բարձրացնում մեր սրտերում, դրա հետևանքներից մեկը անհավատությունն է: <br /> <br /> Այսպիսով, երբ Եբրայեցիսը ասում է.«Նայեցեք. եղբայրք, միգուցէ ձեզանից մեկումը անհավատության չար սիրտ լինի», այն ներառում է հետևյալ նշանակությունը. «Նայեցեք. եղբայրք, միգուցէ ձեզանից մեկումը անհավատության ԱՆՀԱՆԳԻՍՏ սիրտ լինի»; Անհանգստությունը սրտի չար վիճակներից մեկն է, որը գալիս է անհավատությունից: Հիսուսն ասում է, որ շատ անհանգստությունը գալիս է փոքր հավատքից: <br /> <br /> ==== Այս ճշմարտության երկու տեսակի անհանգիստ պատասխանները ====<br /> <br /> Այժմ ես կարող եմ մտածել երկու տեսակի անհանգիստ պատասխաններ այս ճշմարտության համար: Թույլ տվեք ասել, թե որոնք են դրանք, և ապա տալ աստվածաշնչյան պատասխան, նախքան մենք կանցնենք անհանգստության անհավատության դեմ պայքարին: <br /> <br /> '''1. «Սա լավ լուր չէ»:''' <br /> <br /> Պատասխաններից մեկը այսպիսին կլինի. Սա լավ լուր չէ: Իրականում շատ հիասթափեցնող է իմանալը, որ այն, ինչ մտածում էի, որ պարզապես պայքար է անհանգստության դեմ, ըստ էության, ավելի խորը պայքար է, այն բանի դեմ, թե արդյոք ես հավատում եմ Աստծուն, թե ոչ: <br /> <br /> Այժմ իմ պատասխանը սրան համաձայնվել, բայց հետո չհամաձայնվելն է: Ենթադրենք, որ ձեր ստամոքսը ցավում էր, և դուք պայքարում էիք դրա դեմ դեղամիջոցներով և ամեն տեսակի դիետաներով, որոնք օգուտ չէին բերում: Եվ հետո, ենթադրենք, որ ձեր բժիշկը հերթական այցելությունից հետո ասում է, որ դուք քաղծկեղ ունեք փոքր աղիքում: Դա լա՞վ լուր կլինի: Դուք վճռականորեն ասում եք՝ ոչ: Եվ ես համաձայն եմ: <br /> <br /> Բայց թույլ տվեք հարցն այլ կերպ ձևակերպել: Ուրա՞խ եմ, որ բժիշկը հայտնաբերել է քաղցկեղը,երբ այն դեռ կարելի է բուժել և որ իսկապես այն կարող է հաջողությամբ բուժվել: Դուք ասում եք՝ այո, ես շատ ուրախ եմ, որ բժիշկը գտել է իրական խնդիրը: Նորից ես համաձայն եմ: <br /> <br /> Այսպիսով, նորությունը, որ դուք քաղծկեղ ունեք, լավ լուր չէ, որովհետև քաղցկեղ ունենալը լավ չէ: Դա լավ լուր է, որովհետև իմանալը, իրականում ինչումնն է խնդիրը, լավ լուր է, հատկապես, երբ այն կարելի է հաջողությալբ բուժել: <br /> <br /> Ահա թե ինչի նման է իմանալը, որ անհանգստության իրական խնդիրը անհավատությունն է Աստծո խոստումների նկատմամբ: Այն լավ լուր չէ, որովհետև անհավատության քաղցկեղը լավ է: Այն լավ է, որովհետև ԻՄԱՆԱԼԸ, ԹԵ ԻՆՉՆ Է ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ՍԽԱL լավ է, հատկապես նրա համար, որ անհավատությունը կարող այդքան հաջողությամբ բուժվել մեր մեծ բժշկի կողմից: <br /> <br /> Այսպիսով, ես ուզում եմ ընդգծել, որ մեր անհանգստության և մեր անհավատության միջև կապը պարզելը, ըստ էության, շատ լավ լուր է, քանի որ դա միակ միջոցն է մեր մեղքի իսկական պատճառի դեմ պայքար սկսելու և հաղթանակ ունենալու, որն Աստված կարող է մեզ տալ իր Խոսքի և Հոգու թերապիայի միջոցով: <br /> <br /> '''2. «Ինչպե՞ս կարող եմ ընդհանրապես որևէ երաշխիք ունենալ»:''' <br /> <br /> Այլ հնարավոր պատասխան կա այն ճշմարտությանը, ըստ որի մեր անհանգստությունը արմատավորված է Աստծո խոստումների նկատմամբ մեր անհավատության մեջ&amp;nbsp;: Այն այսպես է. Ես գրեթե ամեն օր առնչվում եմ անհանգստության զգացմունքների հետ, և ես զգում եմ, որ իմ հավատը Աստծո նկատմամբ պետք է ամբողջությամբ անադեկվատ լինի: Այսպիսով՝ մտածում եմ, որ կարո՞ղ եմ վստահ լինել, որ փրկված եմ: <br /> <br /> ==== Անհավատ լինելը ի հակադրություն հարձակումներ կրող հավատքի ====<br /> <br /> Իմ պատասխանն այս մտահոգությանն այսպիսինն է. Ենթադրենք՝ դուք ավտոմեքենաների մրցավազքում եք և ձեր թշնամին, ով չի ցանկանում, որ դուք ավարտեք մրցավազքը, ցեխ է նետում ձեր դիմային ապակու վրա: Այն փաստը, որ դուք ժամանակավորապես կորցնում եք ձեր նպատակը ձեր տեսադաշտից և սկսում եք շեղվել, չի նշանակում, որ դուք պատրաստվում եք դուրս գալ մրցավազքից: Եվ դա, անշուշտ, չի նշանակում, որ դուք սխալ վազքուղու վրա եք: Հակառակ դեպքում թշնամին ձեզ ընդհանրապես չէր խանգարի: Դա նշանակում է, որ դուք պետք է միացնեք ձեր ապակեմաքրիչները և օգտագործեք Ձեր մեքենայի դիմային ապակու լվացուցիչները: <br /> <br /> ==== Սուրբ Գրքի վկայությունը ====<br /> <br /> Սաղմոս 56:3-ում ասվում է. «Երբ վախենում եմ, հույսս քեզ վրա եմ դնում»: Ուշադրություն. Այն չի ասում. «Ես երբեք չեմ պայքարում վախի դեմ»: Վախը հարվածում է, և պայքարը սկսվում է: Այսպիսով՝ Աստվածաշունչը չի ենթադրում, որ ճշմարիտ հավատացյալներն անհանգստություններ չեն ունենա: Փոխարենը՝ Աստվածաշունչը մեզ ասում է՝, թե ինչպես պայքարենք, երբ նրանք հարվածեն: <br /> <br /> Օրինակ՝ 1 Պետրոս 5:-7-ում ասվում է. «Ձեր բոլոր անհանգստությունները նրա վրա գցեք, որովհետև նա հոգս է անում ձեզ համար»: Այն ՉԻ ասում՝ դուք երբեք այնհանգստություն չեք զգա, որ Աստծուն հանձնեք այն: Այն ասում է, երբ ցեխը կեղտոտում է ձեր դիմային ապակին և դուք ժամանակավոր կորցնում եք ճանապարհը և սկսում է շեղվել անհանգստության մեջ, միացրեք ձեր մաքրիչները և ցայեք ձեր դիմային ապակու լվացուցիչներով: <br /> <br /> ==== Նրան, որ ամեն օր պայքարում է անհանգստության դեմ: ====<br /> <br /> Այսպիսով՝ իմ պատասխանն ամենօր անհանգստության զգացմունքների հետ առնչվող անձին ասելն է՝ դա քիչ թե շատ նորմալ է: Խնդիրն այն է, թե ինչպես պետք է վարվեք դրանց հետ: <br /> <br /> Եվ դրա պատասխանն այս է. Դուք անհանգստության հետ լուծում եք ձեր հարցերը՝ պայքարելով անհավատության դեմ: Եվ դուք անհավատության դեմ պայքարում եք՝ Աստծո Խոսքի շուրջ խորհրդածելով և խնդրելով Նրա Հոգու օգնությունը: Մեքենայի դիմային ապակու մաքրիչները Աստծո խոստումներն են, որոնք մաքրելով հեռացնում են անհավատության ցեխը: Եվ դիմային ապակու լվացուցիչի հեղուկը Սուրբ Հոգու օգնությունն է: <br /> <br /> Առանց Սուրբ Հոգու փափկացնող աշխատանքի Խոսքի մաքրիչները միայն կքերեն անհավատության կուրացնող կուտակումները: Երկուսն էլ անհրաժեշտ են՝ և Հոգին և Խոսքը: Մենք կարդում ենք Աստծո խոստումները և մենք աղոթում ենք Իր Հոգու օգնության համար: Եվ մինչ դիմային ապակին մաքրվում է, որպեսզի մենք կարողանանք տեսնել այն բարեկեցությունը, որ Աստված պլանավորում է մեզ համար (Երեմիա 29:11), մեր հավատքն աճում է և շեղող անհանգստությունն հարթվում է: <br /> <br /> ==== Անհանգստության հաղթահարումը՝ պայքարելով անհավատության դեմ ====<br /> <br /> Թույլ տվեք ավարտել, օգտագործելով մի քանի լուսաբանումներ, թե ինչպես անհավատության դեմ պայքարելը հաղթահարում է անհանգստությունը: <br /> <br /> ==== Հիսուսի և Պողոսի օրինակները ====<br /> <br /> Այստեղ մեր տեքստում ունենք սննդի և հագուստի մասին մտահոգություն: Նույնիսկ լայնածավալ բարեկեցության համակարգով մեր երկրում ֆինանսների և բնականության խնդիրների վերաբերյալ մտահոգությունը կարող է շատ ուժեղ լինել: Բայց Հիսուսը 30-րդ խոսքում ասում է, որ դա անհավատության պատճառով է. «Ո՜վ դուք, թերահաւատներ»: Եվ այսպես , այս հատվածն առնվազն կես տասնյակ խոստումներ ունի անհավատալիության դեմ պայքարելու համար: <br /> <br /> Օրինակ՝ 32 խոսքի վերջում նա ասում է. «Ձեր Երկնավոր Հայրը գիտի, որ այդ ամենը պետք է ձեզ: Սակայն առաջ Աստծո արքայությունը և նրա արդարությունը խնդրեցեք. և այդ ամենը կտրվի ձեզ»: Սա տպավորիչ խոստում է: Ամեն ինչում, որ դուք անում եք տանը և աշխատավայրում, առաջին տեղում Աստծո նպատակները դրեցեք, և նա կտա այն ամենը, ինչ անհրաժեշտ է ձեզ՝ ապրելու նրա փառքի համար: Հավատացեք այդ խոստմանը և ֆինանսական անհանգստությունը կգոլորշիանա Աստծո հոգատարության ջերմության ներքո: <br /> <br /> Պողոսը Փիլիպեցիների թղթում անհանգստության դեմ այսպես է կիրառել խոստումը: 4:6-ում նա ասում է ճիշտ Հիսուսի նման. «Ոչինչ հոգս մի անեք. այլ ամեն ամեն բանում աղոթքով և աղաչանքով և գոհությունով՝ ձեր խնդրվածքները թող հայտնի լինեն Աստծուն»: Եվ հետո 4:19-ում նա Հիսուսի նման տալիս է խոստումը. «Եվ իմ Աստվածը կլրացնի ձեր ամեն կարոտությունն իր հարստության չափովը՝ փառքով Քրիստոս Հիսուսումը»: <br /> <br /> ==== Անհանգստություններ, որոնց հետ կարող ենք առերեսվել ====<br /> <br /> Եվ այսպես՝ այսօր մենք հետևում ենք Հիսուսի և Պողոսի օրինակին: Մենք պայքարում ենք անհանգստության անհավատության դեմ Աստծո խոստումներով: <br /> <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ ինչ-որ ռիսկային նոր ձեռնարկության կամ հանդիպման համար, ես անհավատություն դեմ պայքարում եմ խոստումով: «Մի վախենար, որովհետև ես քեզ հետ եմ, մի վեհերիր, որովհետև ես քո Աստուածն եմ. Ես զօրացրել եմ քեզ, նաև օգնել եմ քեզ. Նաև քեզ հաստատել եմ իմ արդարության աջովը»։ <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ իմ ծառայության անօգուտ և դատարկ լինելու պատճառով, ես անհավատություն դեմ պայքարում եմ այս խոստումով. «Այնպէս էլ պիտի լինի իմ բերանից դուրս եկած խօսքը, նա պիտի պարապ ետ չդառնա ինձ մօտ, այլ կատարե իմ ուզածը, և յաջողուի նորանում, ինչի համար որ ես նորան ուղարկեցի»(Եսայի 55:11)։ <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ, որ շատ թույլ եմ իմ աշխատանքը կատարելու համար, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ Քրիստոսի խոստումներով. «Բավական է քեզ իմ շնորհքը, որովհետև իմ զօրությունը տկարության մէջ է կատարվում» (2 Կորնթացիս 12:9) և «Եւ քո ոյժը քո օրերի չափ լինի» (Երկրորդ Օրինաց 33:25): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ ապագայի վերաբերյալ կայացնելիք որոշումների համար, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այս խոստումով.«Ես կսովորեցնեմ քեզ այն ճանապարհը, որ նրանում պիտի գնաս. կխրատեմ քեզ՝ իմ աչքը քեզ վրա կլինի»(Սաղմոս 32:8): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ հակառակորդների հետ առերեսվելուց, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այս խոստումով.«Եթե Աստված մեր կողմն է՝ ո՞վ է մեզ հակառակ» Հռովմայեցիս 8:31): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ հիվանդ լինելու պատճառով, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այն խոստումով, որ «նեղությունը համբերություն է գործում, համբերությունը՝ փորձառություն, փորձառությունը՝ հույս: Հույսն էլ չի ամաչում»(Հռովմայեցիս 5:3–5): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ ծերանալու համար, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այս խոստումով.«Եվ մինչև ծերանալն էլ ես եմ, և մինչև ալևորությունը պիտի կրեմ ձեզ, ես ստեղծեցի և ես պիտի կրեմ, և ես պիտի վեր առնեմ և ազատեմ»(Եսայի 46:4): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ մահանալու համար, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այն խոստումով, որ «Որովհետեւ մեզանից ոչ ով ինքն իրան համար չէ ապրում, եւ ոչ ով ինքն իրան համար չէ մեռնում։ Որովհետեւ եթէ ապրենք՝ Տիրոջ ենք ապրում, եւ եթէ մեռնենք՝ Տիրոջ ենք մեռնում. Ուրեմն թէ ապրենք եւ թէ մեռնենք՝ Տիրոջն ենք։ Վասնզի նոյն իսկ նորա համար էլ Քրիստոսը մեռաւ եւ կենդանացաւ՝ * որ մեռելների եւ կենդանիների վերայ տիրէ» (Հռովմայեցիս 14:7–9): <br /> *Երբ ես անհանգստանում եմ որ կարող եմ հավատքի նավաբեկության ենթարկվել և հեռանալ Աստծուց, ես անհավատության դեմ պայքարում եմ այս խոստումով. «Նա որ ձեզանում սկսեց այս բարի գործը, * կ’կատարէ էլ մինչեւ Յիսուս Քրիստոսի օրը&amp;nbsp;» (Փիլիպեցիս 1:6): «Հաւատարիմ է նա որ կանչեց ձեզ, որ կ’անէ էլ&amp;nbsp;» (1 Թեսաղոնիկեցիս 5:24): «Ուստի եւ բոլորովին կարող է փրկել նորանց որ նորանով մօտենում են Աստուծուն, որովհետեւ միշտ կենդանի է * որ նորանց համար բարեխօսութիւն անէ» (Եբրայեցիս 7:25):<br /> <br /> Եվ երեկ, երբ Ռոբն ու Գեյլն ամուսնացան, նրանք Աստծո խոստումները տպեցին իրենց հարսանյաց թղթապանակում: Սրանցով նրանք պայքարում են և կպայքարեն ամուսնության բոլոր չբացահայտված անհանգստությունների դեմ: «Եւ * քո առաջից գնացողը նոյն ինքն Եհովան է,* նա քեզ հետ է լինելու, նա քեզ չի թողիլ եւ քեզ չի ձգիլ. Մի վախենար եւ * մի զարհուրիր»(Երկրորդ Օրինաց 31:8): <br /> <br /> Այսպիսով, ես կոչ եմ անում ձեզ ձեր պատերազմում վերցնել Աստծո գիրքը, խնդրել Սուրբ Հոգու օգնությունը, դնել ձեր խոստումները ձեր սրտում և պայքարել: Եւ հիշեք Առակաց 21:31-ի խոստումը. «Ձի է պատրաստվում պատերազմի օրվա համար, բայց հաղթանակը Տիրոջն է պատկանում»:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%A5%D5%B6_%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%B6%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D6%80%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%B8%D6%82%D5%B4_%D5%BF%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BA%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB%D5%B6 2017-12-20T21:08:11Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|How Christians Prepare for Suffering}}&lt;br&gt; Պողոս առաքյալը տառապել է: Նա, իրոք, տառապել է: Նա բանտարկվել է: Նա ծեծվել ...</p> <hr /> <div>{{info|How Christians Prepare for Suffering}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Պողոս առաքյալը տառապել է: Նա, իրոք, տառապել է: <br /> <br /> Նա բանտարկվել է: Նա ծեծվել է հաճախ՝ մինչ ի մահ: Հինգ անգամ նա ընդհանուր 195 մտրակի հարված է ստացել իր հրեա եղբայրների կողմից: Նա երեք անգամ ծեծվել է ձողերով: Նրան մեկ անգամ քարկոծել են, և հետո նաև երեք անգամ նավաբեկության է ենթարկվել: Այնուհետև, առաջին դարում ճանապարհորդության անվերջ վտանգներ կային, բացի դրանից՝ Նոր կտակարանում կան նշված և չնշված այլ անհամար փորձառություններ (2 Կորնթացիս 11:21–33) <br /> <br /> Երկար ժամանակ չի պահանջվի, որպեսզի մենք զարմանանք, թե ինչպես է նա դա արել այս աշխարհում: Ինչպե՞ս է նա այդքան ցավ կրել, այդքան կորուստ: Ինչպե՞ս է նա պատարստվել տառապանքին: <br /> <br /> Պատասխանը Փիլիպեցիս 3:7-8-ում է: <br /> <br /> ==== Ամեն բան վնաս համարելը ====<br /> <br /> 1992թ. «Կանչված տառապանքի և ուրախության համար.որպեսզի կարողանանք շահել Քրիստոսին» քարոզում Ջոն Փիփերը բացում է Պողոսի՝ իր շահը վնաս համարելու կարևորությունը: Իրականում առաքյալը երկար ուսումնասիրել է Քրիստոսից հեռու իր կյանքը: Այն ամենն ինչ նա արժևորել է՝ իր հրեական ծննունդը, կրոնական հասարակության վերին շերտում իր տեղը, իր օրինապաշտությունը, ուսումնասիրել է և հսկայական տառերով գրել «ՎՆԱՍ» դրանց վրա: <br /> <br /> Եվ հետո նա մի քայլ ևս առաջ է գնացել: <br /> <br /> Դրանք պարզապես նրա անձնական կյանքի արժեքները չէին: Դա պարզապես «իր ունեցած որևէ շահը» չէր: Պողոսը նայում է ապագային և ամեն բան կորուստ է հայտարարում: Ամեն բան, որ կարող է դրական համարվել այնտեղ: Ամեն բարի բան, որ նա դեռևս կարող է ճաշակել, և ամեն բան, որը նա երբեք չի ճաշակի: Հիսուսի հետ համեմատության մեջ ամեն ինչ վնաս է: <br /> <br /> ==== Սա է նորմալ քրիստոնեությունը ====<br /> <br /> Եվ որպեսզի մենք չմտածենք, որ սա Պողոսին դնում է բարեպաշտության պատվանդանին, որ նա այնպիսի հոգևոր մակարդակի վրա է, որին մենք երբեք չենք հասնի, Փիփերը հիշեցնում է մեզ, որ այսպես համարելն է նորմալ քրիստոնեությունը(Մաթևոս 13:44, Ղուկաս 14:33): ''Այս աշխարհում Քրիստոսին ամեն ինչից վեր դասելը քրիստոնեության սիրտն է համարվում'': <br /> <br /> Կարող է արժե այս վերջին նախադասությունը այնքան ընթերցել, մինչև այն անհարմար դառնա կարդալ: Մեզանից շատերն այնքան արագ են սփոփում մեր սրտերը, երբ չնչին անկանոն քամիներ են փչում: Բայց ի՞նչ կասեք համոզմունքների մասին: Լավ է, որ չեք հարմարվում Աստվածաշնչին օտար՝ շեղված քրիստոնեությանը: Գործերով արդարանալով չէ, որ կարող ենք ասել, որ Հիսուսի մեջ հավատքով քայլելը նշանակում է, որ մենք իսկապես պետք է սիրենք նրան: Գործերով արդարանալով է, որ կարող ենք ասել, որ նրան իսկապես սիրելու արդյունքը նրա մեջ քայլելն է: Պողոսն ասաց, որ ամեն ինչ վնաս է՝ ի համեմատ Հիսուսի ճանաչման գերազանց արժեքի: Պողոսն այդպես ասաց և մենք էլ պետք է այդպես ասենք: <br /> <br /> ==== Հիսուսն ավելի լավն է ====<br /> <br /> Եվ ահա այդպես է Պողոսը պատրաստվել տառապանքներին: Նա Հիսուսին ամեն ինչից վեր է դասել: Փիփերը դա այս ձևով է մեկնաբանում. <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Տառապանքը ոչ այլ ինչ է, քան աշխարհի կողմից մեր հաճույքի համար մեզ առաջարկվող լավ կամ վատ բաները հեռացնելը (հեղինակություն, հարգանք հասակակիցների մեջ, աշխատանք, փող, ամուսին, սեռական կյանք, երեխաներ, ընկերներ, առողջություն, ուժ, տեսողություն, լսողություն, հաջողություն և այլն): Երբ այդ բաները հեռացվում են (ուժով կամ հանգամանքների բերումով, կամ ընտրությամբ), մենք տառապում ենք: Բայց եթե մենք հետևել ենք Պողոսին և Հիսուսի ուսմունքին և արդեն դրանք վնաս ենք համարել Քրիստոսին ձեռք բերելու գերազանց արժեքի համար, ապա մենք պատրաստ ենք տառապել:<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Սա նշանակում է, որ եթե մենք գնահատում ենք Հիսուսին, ապա մեր կյանքի յուրաքանչյուր ոլորտի տառապանք կորուստ է մի բանի, որը մենք արդեն կորուստ ենք հայտարարել: <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Եթե Քրիստոնյա դառնալով դուք մեծ կարմիր տառերով «ՎՆԱՍ» եք գրում աշխարհի ամեն բանի վրա՝ բացի Քրիստոսից, ապա երբ Քրիստոսը ձեզ կոչ է անում հրաժարվել դրանցից որոշներից, դա տարօրինակ կամ անսպասելի չպետք է թվա: Ցավն ու վիշտը կարող են մեծ լինել: Արցյունքները կարող են շատ լինել, որովհետև շատ էին դրանք Հիսուսի համար Գեթսեմանում: Բայց մենք պատրաստված կլինենք: Մենք կիմանանք, որ Քրիստոսի արժեքը գերազանցում է այն ամենը, ինչ աշխարհը կարող է առաջարկել, և որ դրանք կորցնելով՝ մենք ավելի շատ ենք շահում Քրիստոսին:<br /> &lt;/blockquote&gt; <br /> ==== Այսօր նրան սիրելը ====<br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չգիտի այն վշտերը, որոնք կարող են մեզ հանդիպել վաղը և վստահաբար կհանդիպեն, եթե Հիսուսն ուշանա: Մենք չգիտենք, թե ինչ դժվարությունների միջով Աստված մեզ կկանչնի անցնել: Բայց եթե նույնիսկ մենք չգիտենք դրանք, մենք կարող ենք պատրաստվել դրանց: Եվ վշտերին պատրաստվելու ձևը Հիսուսին հիմա շահելն է: <br /> <br /> Դա չի նվազեցնի ցավը: Ամենևին էլ ոչ: Բայց մենք կիմանանք, որ նույնիսկ ամենախավար գիշերը Հիսուսը մեր Աստվածն ու ամեն ինչն է, նա մեր Ժայռն է և գանձը, որ նա բավարար է: <br /> <br /> Որպեսզի վաղը հարմարվենք մեր տառապանքներին, մենք պետք է այսօր աճեցնենք մեր սերը Հիսուսի հանդեպ: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE%D5%A1%D5%B7%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B9%D5%A8_%D5%B0%D5%AB%D5%B7%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B3%D5%AB%D5%B7%D5%BF_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%AF 2017-09-18T18:56:05Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Scripture Memory Made Simple}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ մենք ընդունում ենք դա, թե՝ ոչ, յուրաքանչյուր օր մենք անգործունության շատ ժամանակ ունենք, որը մենք կարող էինք օգտագործել ՝ սնելու մեր հոգիները: Հաճախ, մենք օրվա ընթացքում մեր ազատ րոպեներն անց ենք կացնում այլ բաներ անելով, օրինակը՝ հեռուստացույց դիտելով, մեր հեռախոսով խաղալով, կամ համացանցում: Գուցե մեզանից որոշները չեն տեսնում այն հոգևոր աճը, որը կուզեին տեսնել, որովհետև մենք չենք տեսնում օրվա ընթացում այս կամ այն ազատ րոպեները որպես Աստծո կողմից պարգև, այլ ընդունում են դրանք որպես զվարճանքի կամ արտադրողականության ժամանակ: <br /> <br /> Եթե մտածենք՝ մեր օրերի մեջ ազատ պահերի կուտակումն արագորեն ավելանում է: Հագնելը, նախաճաշելը, կանգառում սպասելը, դասի գնալը, ժողովի սկսվելուն սպասելը. սովորաբար մեր միտքը այս պահերին անգործ է կամ զբաղված է սոցիալական ցանցերով: Բայց նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ժամանակն առավելագույնս օգտագործել, որովհետև օրերը չար են (Եփեսացիս 5:16), շնորհքի ձև կա, որը կատարելապես հարմարեցվում է ժամանակի այս կարճ հատվածներին. Աստվածաշունչն անգիր անելը: <br /> <br /> ==== 10 րոպե թանկագին ժամանակի համար ====<br /> <br /> Տասը տարի առաջ, երբ ես աշխատում էի Չինաստանում որպես ուսուցիչ , ես որոշեցի օգտվել օրվա ընթացքում իմ ազատ ժամանակից և սովորել աստվածաշնչյան համարները: Ես քարտի վրա համար կամ հատված էի գրում և օրվա ընթացքում հանում էի այն, երբ անելու բան չէի ունենում: Պարզապես մի քանի տարիների ընթացքում ես Աստծո խոսքից ավելի քան 1000 խոսք եմ անգիր արել. Աստվածաշնչից հատվածներ և նույնիս գլուխներ մխրճվել էին հիշողությանս մեջ և իրենց գործն էին անում իմ սրտում: <br /> <br /> Մինչ այսօր ես այս Աստվածաշնչյան խոսքերով քարտերի կույտերը իմ ամենաարժեքավոր ունեցվածքի թվին եմ դասում: Ես դրանք ինձ հետ եմ վերցնում և դեռևս ամեն օր օգտագործում եմ դրանք: <br /> <br /> Ես գտել եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչքան շատ կամ ինչքան քիչ ժամանակ ես անցկացնում Սուրբ Գիրքը անգիր անելու համար, դա միշտ արժեքավոր է: Հեշտ է վերանայել մեր կարճ ընդմիջումներն օրվա ընթացքում, «մեր սեփական ժամանակը» նախատեսված հանգստանալու, համացանցում նստելու կամ հեռուստացույց դիտելու: Չնայած սրանք ամենևին էլ վատ բաներ չեն, բայց մենք պետք է կշռադատենք այս գործունեության արժեքն Աստծո խոսքը սերտելու համար տրամադրված ժամանակի մեծ նվերի հետ: Ես կարող եմ ձեզ հավաստիացնել, որ անկախ նրանից տասը թե տասնհինգ րոպե կամ ավելի շատ(կամ ավելի քիչ) ժամանակ ենք տրամադրում Սուրբ Գիրքն հիշելու համար, յուրաքանչյուր ջանք, որ մենք գործադրում ենք, լավ անցկացված ժամանակ է: <br /> <br /> Մինչ հանգիստն ու հանգստի ժամանակը ինչ-որ արժեք կունենան, Սուրբ գիրքն անգիր սովորելը բազմաթիվ առումներով արժեք ունի: Ահա՝ օրինակ, չորս գործնական օգում Աստվաշաշունչը վերհիշելուց. <br /> <br /> ==== 1. Մենք խորհում են Աստծո խոսքի շուրջ: ====<br /> <br /> Երբ մենք սուրբ գրային խոսքերն ունենք թաքնված մեր սրտերում, եթե մենք պարբերաբար վերհիշում և սովորում ենք դրանք, մենք սուրբգրային ճշմարտությունը ամբողջ օրվա ընթացքում հասանելի ենք դարձնում մեր ուղեղին: Մենք կարող են նստել ցանկացած տեղ կամ անել ինչ-որ բան, և հանկարծ մեր միտքն ուղղել Աստծո խոսքի վրա, որը սովորել ենք. մենք կարող ենք խորհել դրա շուրջն օր ու գիշեր (Սաղմոս 1:2): <br /> <br /> ==== 2. Մենք մարտնչում ենք մեղքի հետ և դիմակայում թշնամուն: ====<br /> <br /> Սուրբ գիրքն ասում է, որ մենք պետք է թաքցնենք խոսքը մեր սրտում, որ մենք չպետք է մեղանչենք Աստծո դեմ (Սաղմոս 119:11). Պողոսն ասում է, որ մենք պետք է վերցնենք «Հոգու սուրը, որը Աստծո խոսքն է»(Եփեսացիս 6:17): Այս Հոգու սուրն է, որը մենք օգտագործում ենք՝ մարտնչելու Սատանայի և մեղքի դեմ: Աստվածաշունչը հիշել նշանակում է, որ մենք միշտ զինված ենք: <br /> <br /> ==== 3. Մենք ավելի խորն ենք հասկանում Աստվածաշունչը: ====<br /> <br /> Սա է Սուրբ գիրքը հիշելու մեծ օգուտը: Ամբողջ Աստվածաշունչն ընդգրկող շատ համարներ սովորելով՝ մենք ավելի լավ ենք հասկանում Աստվածաշունչը՝ ոչ միայն փոքր մասերով, այլ ամբողջությամբ: Ես պարզել եմ, որ կարողանում եմ վերհիշել կարևոր բաներ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերից: Ինչքան շատ ենք Աստծո խոսք սովորում, այնքան ավելի շատ ենք տեսնում դրա ճարտարապետությունը և նախագիծը, երբ գնում ենք այն կարդալու: <br /> <br /> ==== 4. Մենք սպառազինված ենք մեր ամենօրյա կյանքի համար: ====<br /> <br /> Հաճախ աներևակայելիորեն հարմար է Սուրբ գիրքը «հասանելի տեղում» ուենալը՝ առանց հանելու մեր հեռախոսները կամ բացելու մեր Աստվածաշնչերը: Մենք կարող ենք շատ բան անել, օրինակ՝ ոգևորել մեր եկեղեցուց որևէ մեկին, աղոթել մենակ կամ խմբով, քարոզ պատրաստել, ավետարանն անհավատի հետ բաժնեկցել, ինչ-որ մեկին էլ. նամակ կամ թուղթ կամ գիրք գրել: Նույնիսկ համացանցի կամ մեր սմարթֆոնների միջոցով տեղեկությունների որոնման մեր օրերի դյուրինությամբ երբեք ոչ մի բան չի կարող ավելի հարմար լինել, քան պարզապես անգիր իմանալ ճշգրիտ հատվածը, որը ցանկանում եք օգտագործել այն ժամանակ, երբ ցանկանում եք օգտագործել այն: <br /> <br /> ==== Ոչ առանց ջանքի, բայց՝ անգին ====<br /> <br /> Ես քաջալերում եմ ընթերցողներին անհրաժեշտ ժամանակ հատկացնել՝ անգիր սովորելու Սուրբ գիրքը: Այդ ծախսված ժամանակից ոչ մի բան իզուր չի վատնվի: Դա կարող է սարսափազդու հնչել, բայց ինչպես ցանկացած բան սովորելը, դա բնականաբար չի կատարվում: Բայց դա, իրոք, պարզապես տեղի է ''ունենում'': Եվ քո ծախսած ժամանակը քեզ և քո կանքի համար մեծ օգուտ կլինի: <br /> <br /> Եթե դուք այս պահին Սուրբ գիրքն անգիր չեք սովորում, կամ եթե նույնիսկ դուք երբեք ձեր կյանքում մի խոսք էլ անգիր չեք սովորել, ես ձեզ քաջալերում եմ փորձել մի պարզ նպատակ դնել ձեր առջև՝ ամեն շաբաթ կամ ամեն երկու շաբաթը մեկ մեկ խոսք սովորել: Արեք հնարավ ամեն բան, ոչ միայն պարզապես անգիր սովորելու այնքան շատ ինչքան կարող եք, բայց նաև պահելու, այն ինչ սովորել եք: Գրեթե հինգ տարվա ընթացքում ես նոր հատվածներ չեմ սովորել, բայց ես դեռևս հինգ ժամվա նյութ ունեմ ամեն օր հիշելու ՝ պարզապես վերանայելով դրանք: Այս ձևով Սուրբ գիրքը հիշելը կարող է ողջ կյանքում Աստծո շնորհքի միջոց լինել, որն օգուտ կտա քեզ քո ամբողջ կյանքի ընթացքում: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE%D5%A1%D5%B7%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B9%D5%A8_%D5%B0%D5%AB%D5%B7%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B3%D5%AB%D5%B7%D5%BF_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%AF 2017-09-18T18:53:32Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Scripture Memory Made Simple}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ մենք ընդունում ենք դա, թե՝ ոչ, յուրաքանչյուր օր մենք անգործունության շատ ժամանակ ունենք, որը մենք կարող էինք օգտագործել ՝ սնելու մեր հոգիները: Հաճախ, մենք օրվա ընթացքում մեր ազատ րոպեներն անց ենք կացնում այլ բաներ անելով, օրինակը՝ հեռուստացույց դիտելով, մեր հեռախոսով խաղալով, կամ համացանցում: Գուցե մեզանից որոշները չեն տեսնում այն հոգևոր աճը, որը կուզեին տեսնել, որովհետև մենք չենք տեսնում օրվա ընթացում այս կամ այն ազատ րոպեները որպես Աստծո կողմից պարգև, այլ ընդունում են դրանք որպես զվարճանքի կամ արտադրողականության ժամանակ: <br /> <br /> Եթե մտածենք՝ մեր օրերի մեջ ազատ պահերի կուտակումն արագորեն ավելանում է: Հագնելը, նախաճաշելը, կանգառում սպասելը, դասի գնալը, ժողովի սկսվելուն սպասելը. սովորաբար մեր միտքը այս պահերին անգործ է կամ զբաղված է սոցիալական ցանցերով: Բայց նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ժամանակն առավելագույնս օգտագործել, որովհետև օրերը չար են (Եփեսացիս 5:16), շնորհքի ձև կա, որը կատարելապես հարմարեցվում է ժամանակի այս կարճ հատվածներին. Աստվածաշունչն անգիր անելը: <br /> <br /> ==== 10 րոպե թանկագին ժամանակի համար ====<br /> <br /> Տասը տարի առաջ, երբ ես աշխատում էի Չինաստանում որպես ուսուցիչ , ես որոշեցի օգտվել օրվա ընթացքում իմ ազատ ժամանակից և սովորել աստվածաշնչյան համարները: Ես քարտի վրա համար կամ հատված էի գրում և օրվա ընթացքում հանում էի այն, երբ անելու բան չէի ունենում: Պարզապես մի քանի տարիների ընթացքում ես Աստծո խոսքից ավելի քան 1000 խոսք եմ անգիր արել. Աստվածաշնչից հատվածներ և նույնիս գլուխներ մխրճվել էին հիշողությանս մեջ և իրենց գործն էին անում իմ սրտում: <br /> <br /> Մինչ այսօր ես այս Աստվածաշնչյան խոսքերով քարտերի կույտերը իմ ամենաարժեքավոր ունեցվածքի թվին եմ դասում: Ես դրանք ինձ հետ եմ վերցնում և դեռևս ամեն օր օգտագործում եմ դրանք: <br /> <br /> Ես գտել եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչքան շատ կամ ինչքան քիչ ժամանակ ես անցկացնում Սուրբ Գիրքը անգիր անելու համար, դա միշտ արժեքավոր է: Հեշտ է վերանայել մեր կարճ ընդմիջումներն օրվա ընթացքում, &amp;lt;&amp;lt;մեր սեփական ժամանակը&amp;gt;&amp;gt; նախատեսված հանգստանալու, համացանցում նստելու կամ հեռուստացույց դիտելու: Չնայած սրանք ամենևին էլ վատ բաներ չեն, բայց մենք պետք է կշռադատենք այս գործունեության արժեքն Աստծո խոսքը սերտելու համար տրամադրված ժամանակի մեծ նվերի հետ: Ես կարող եմ ձեզ հավաստիացնել, որ անկախ նրանից տասը թե տասնհինգ րոպե կամ ավելի շատ(կամ ավելի քիչ) ժամանակ ենք տրամադրում Սուրբ Գիրքն հիշելու համար, յուրաքանչյուր ջանք, որ մենք գործադրում ենք, լավ անցկացված ժամանակ է: <br /> <br /> Մինչ հանգիստն ու հանգստի ժամանակը ինչ-որ արժեք կունենան, Սուրբ գիրքն անգիր սովորելը բազմաթիվ առումներով արժեք ունի: Ահա՝ օրինակ, չորս գործնական օգում Աստվաշաշունչը վերհիշելուց. <br /> <br /> ==== 1. Մենք խորհում են Աստծո խոսքի շուրջ: ====<br /> <br /> Երբ մենք սուրբ գրային խոսքերն ունենք թաքնված մեր սրտերում, եթե մենք պարբերաբար վերհիշում և սովորում ենք դրանք, մենք սուրբգրային ճշմարտությունը ամբողջ օրվա ընթացքում հասանելի ենք դարձնում մեր ուղեղին: Մենք կարող են նստել ցանկացած տեղ կամ անել ինչ-որ բան, և հանկարծ մեր միտքն ուղղել Աստծո խոսքի վրա, որը սովորել ենք. մենք կարող ենք խորհել դրա շուրջն օր ու գիշեր (Սաղմոս 1:2): <br /> <br /> ==== 2. Մենք մարտնչում ենք մեղքի հետ և դիմակայում թշնամուն: ====<br /> <br /> Սուրբ գիրքն ասում է, որ մենք պետք է թաքցնենք խոսքը մեր սրտում, որ մենք չպետք է մեղանչենք Աստծո դեմ (Սաղմոս 119:11). Պողոսն ասում է, որ մենք պետք է վերցնենք &amp;lt;&amp;lt;Հոգու սուրը, որը Աստծո խոսքն է&amp;gt;&amp;gt;(Եփեսացիս 6:17): Այս Հոգու սուրն է, որը մենք օգտագործում ենք՝ մարտնչելու Սատանայի և մեղքի դեմ: Աստվածաշունչը հիշել նշանակում է, որ մենք միշտ զինված ենք: <br /> <br /> ==== 3. Մենք ավելի խորն ենք հասկանում Աստվածաշունչը: ====<br /> <br /> Սա է Սուրբ գիրքը հիշելու մեծ օգուտը: Ամբողջ Աստվածաշունչն ընդգրկող շատ համարներ սովորելով՝ մենք ավելի լավ ենք հասկանում Աստվածաշունչը՝ ոչ միայն փոքր մասերով, այլ ամբողջությամբ: Ես պարզել եմ, որ կարողանում եմ վերհիշել կարևոր բաներ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերից: Ինչքան շատ ենք Աստծո խոսք սովորում, այնքան ավելի շատ ենք տեսնում դրա ճարտարապետությունը և նախագիծը, երբ գնում ենք այն կարդալու: <br /> <br /> ==== 4. Մենք սպառազինված ենք մեր ամենօրյա կյանքի համար: ====<br /> <br /> Հաճախ աներևակայելիորեն հարմար է Սուրբ գիրքը «հասանելի տեղում» ուենալը՝ առանց հանելու մեր հեռախոսները կամ բացելու մեր Աստվածաշնչերը: Մենք կարող ենք շատ բան անել, օրինակ՝ ոգևորել մեր եկեղեցուց որևէ մեկին, աղոթել մենակ կամ խմբով, քարոզ պատրաստել, ավետարանն անհավատի հետ բաժնեկցել, ինչ-որ մեկին էլ. նամակ կամ թուղթ կամ գիրք գրել: Նույնիսկ համացանցի կամ մեր սմարթֆոնների միջոցով տեղեկությունների որոնման մեր օրերի դյուրինությամբ երբեք ոչ մի բան չի կարող ավելի հարմար լինել, քան պարզապես անգիր իմանալ ճշգրիտ հատվածը, որը ցանկանում եք օգտագործել այն ժամանակ, երբ ցանկանում եք օգտագործել այն: <br /> <br /> ==== Ոչ առանց ջանքի, բայց՝ անգին ====<br /> <br /> Ես քաջալերում եմ ընթերցողներին անհրաժեշտ ժամանակ հատկացնել՝ անգիր սովորելու Սուրբ գիրքը: Այդ ծախսված ժամանակից ոչ մի բան իզուր չի վատնվի: Դա կարող է սարսափազդու հնչել, բայց ինչպես ցանկացած բան սովորելը, դա բնականաբար չի կատարվում: Բայց դա, իրոք, պարզապես տեղի է ''ունենում'': Եվ քո ծախսած ժամանակը քեզ և քո կանքի համար մեծ օգուտ կլինի: <br /> <br /> Եթե դուք այս պահին Սուրբ գիրքն անգիր չեք սովորում, կամ եթե նույնիսկ դուք երբեք ձեր կյանքում մի խոսք էլ անգիր չեք սովորել, ես ձեզ քաջալերում եմ փորձել մի պարզ նպատակ դնել ձեր առջև՝ ամեն շաբաթ կամ ամեն երկու շաբաթը մեկ մեկ խոսք սովորել: Արեք հնարավ ամեն բան, ոչ միայն պարզապես անգիր սովորելու այնքան շատ ինչքան կարող եք, բայց նաև պահելու, այն ինչ սովորել եք: Գրեթե հինգ տարվա ընթացքում ես նոր հատվածներ չեմ սովորել, բայց ես դեռևս հինգ ժամվա նյութ ունեմ ամեն օր հիշելու ՝ պարզապես վերանայելով դրանք: Այս ձևով Սուրբ գիրքը հիշելը կարող է ողջ կյանքում Աստծո շնորհքի միջոց լինել, որն օգուտ կտա քեզ քո ամբողջ կյանքի ընթացքում: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE%D5%A1%D5%B7%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B9%D5%A8_%D5%B0%D5%AB%D5%B7%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B3%D5%AB%D5%B7%D5%BF_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%AF 2017-09-14T19:35:43Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Scripture Memory Made Simple}}&lt;br&gt; Անկախ նրանից՝ մենք ընդունում ենք դա, թե՝ ոչ, յուրաքանչյուր օր մենք անգործունո...</p> <hr /> <div>{{info|Scripture Memory Made Simple}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ մենք ընդունում ենք դա, թե՝ ոչ, յուրաքանչյուր օր մենք անգործունության շատ ժամանակ ունենք, որը մենք կարող էինք օգտագործել ՝ սնելու մեր հոգիները: Հաճախ, մենք օրվա ընթացքում մեր ազատ րոպեներն անց ենք կացնում այլ բաներ անելով, օրինակը՝ հեռուստացույց դիտելով, մեր հեռախոսով խաղալով, կամ համացանցում: Գուցե մեզանից որոշները չեն տեսնում այն հոգևոր աճը, որը կուզեին տեսնել, որովհետև մենք չենք տեսնում օրվա ընթացում այս կամ այն ազատ րոպեները որպես Աստծո կողմից պարգև, այլ ընդունում են դրանք որպես զվարճանքի կամ արտադրողականության ժամանակ: <br /> <br /> Եթե մտածենք՝ մեր օրերի մեջ ազատ պահերի կուտակումն արագորեն ավելանում է: Հագնելը, նախաճաշելը, կանգառում սպասելը, դասի գնալը, ժողովի սկսվելուն սպասելը. սովորաբար մեր միտքը այս պահերին անգործ է կամ զբաղված է սոցիալական ցանցերով: Բայց նրանց համար, ովքեր ցանկանում են ժամանակն առավելագույնս օգտագործել, որովհետև օրերը չար են (Եփեսացիս 5:16), շնորհքի ձև կա, որը կատարելապես հարմարեցվում է ժամանակի այս կարճ հատվածներին. Աստվածաշունչն անգիր անելը: <br /> <br /> ==== 10 րոպե թանկագին ժամանակի համար ====<br /> <br /> Տասը տարի առաջ, երբ ես աշխատում էի Չինաստանում որպես ուսուցիչ , ես որոշեցի օգտվել օրվա ընթացքում իմ ազատ ժամանակից և սովորել աստվածաշնչյան համարները: Ես քարտի վրա համար կամ հատված էի գրում և օրվա ընթացքում հանում էի այն, երբ անելու բան չէի ունենում: Պարզապես մի քանի տարիների ընթացքում ես Աստծո խոսքից ավելի քան 1000 խոսք եմ անգիր արել. Աստվածաշնչից հատվածներ և նույնիս գլուխներ մխրճվել էին հիշողությանս մեջ և իրենց գործն էին անում իմ սրտում: <br /> <br /> Մինչ այսօր ես այս Աստվածաշնչյան խոսքերով քարտերի կույտերը իմ ամենաարժեքավոր ունեցվածքի թվին եմ դասում: Ես դրանք ինձ հետ եմ վերցնում և դեռևս ամեն օր օգտագործում եմ դրանք: <br /> <br /> Ես գտել եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչքան շատ կամ ինչքան քիչ ժամանակ ես անցկացնում Սուրբ Գիրքը անգիր անելու համար, դա միշտ արժեքավոր է: Հեշտ է վերանայել մեր կարճ ընդմիջումներն օրվա ընթացքում, ՙմեր սեփական ժամանակը՚՝ նախատեսված հանգստանալու, համացանցում նստելու կամ հեռուստացույց դիտելու: Չնայած սրանք ամենևին էլ վատ բաներ չեն, բայց մենք պետք է կշռադատենք այս գործունեության արժեքն Աստծո խոսքը սերտելու համար տրամադրված ժամանակի մեծ նվերի հետ: Ես կարող եմ ձեզ հավաստիացնել, որ անկախ նրանից տասը թե տասնհինգ րոպե կամ ավելի շատ(կամ ավելի քիչ) ժամանակ ենք տրամադրում Սուրբ Գիրքն հիշելու համար, յուրաքանչյուր ջանք, որ մենք գործադրում ենք, լավ անցկացված ժամանակ է: <br /> <br /> Մինչ հանգիստն ու հանգստի ժամանակը ինչ-որ արժեք կունենան, Սուրբ գիրքն անգիր սովորելը բազմաթիվ առումներով արժեք ունի: Ահա՝ օրինակ, չորս գործնական օգում Աստվաշաշունչը վերհիշելուց. <br /> <br /> ==== 1. Մենք խորհում են Աստծո խոսքի շուրջ: ====<br /> <br /> Երբ մենք սուրբ գրային խոսքերն ունենք թաքնված մեր սրտերում, եթե մենք պարբերաբար վերհիշում և սովորում ենք դրանք, մենք սուրբգրային ճշմարտությունը ամբողջ օրվա ընթացքում հասանելի ենք դարձնում մեր ուղեղին: Մենք կարող են նստել ցանկացած տեղ կամ անել ինչ-որ բան, և հանկարծ մեր միտքն ուղղել Աստծո խոսքի վրա, որը սովորել ենք. մենք կարող ենք խորհել դրա շուրջն օր ու գիշեր (Սաղմոս 1:2): <br /> <br /> ==== 2. Մենք մարտնչում ենք մեղքի հետ և դիմակայում թշնամուն: ====<br /> <br /> Սուրբ գիրքն ասում է, որ մենք պետք է թաքցնենք խոսքը մեր սրտում, որ մենք չպետք է մեղանչենք Աստծո դեմ (Սաղմոս 119:11). Պողոսն ասում է, որ մենք պետք է վերցնենք ՙՀոգու սուրը, որը Աստծո խոսքն է՚(Եփեսացիս 6:17): Այս Հոգու սուրն է, որը մենք օգտագործում ենք՝ մարտնչելու Սատանայի և մեղքի դեմ: Աստվածաշունչը հիշել նշանակում է, որ մենք միշտ զինված ենք: <br /> <br /> ==== 3. Մենք ավելի խորն ենք հասկանում Աստվածաշունչը: ====<br /> <br /> Սա է Սուրբ գիրքը հիշելու մեծ օգուտը: Ամբողջ Աստվածաշունչն ընդգրկող շատ համարներ սովորելով՝ մենք ավելի լավ ենք հասկանում Աստվածաշունչը՝ ոչ միայն փոքր մասերով, այլ ամբողջությամբ: Ես պարզել եմ, որ կարողանում եմ վերհիշել կարևոր բաներ Աստվածաշնչի բոլոր գրքերից: Ինչքան շատ ենք Աստծո խոսք սովորում, այնքան ավելի շատ ենք տեսնում դրա ճարտարապետությունը և նախագիծը, երբ գնում ենք այն կարդալու: <br /> <br /> ==== 4. Մենք սպառազինված ենք մեր ամենօրյա կյանքի համար: ====<br /> <br /> Հաճախ աներևակայելիորեն հարմար է Սուրբ գիրքը «հասանելի տեղում» ուենալը՝ առանց հանելու մեր հեռախոսները կամ բացելու մեր Աստվածաշնչերը: Մենք կարող ենք շատ բան անել, օրինակ՝ ոգևորել մեր եկեղեցուց որևէ մեկին, աղոթել մենակ կամ խմբով, քարոզ պատրաստել, ավետարանն անհավատի հետ բաժնեկցել, ինչ-որ մեկին էլ. նամակ կամ թուղթ կամ գիրք գրել: Նույնիսկ համացանցի կամ մեր սմարթֆոնների միջոցով տեղեկությունների որոնման մեր օրերի դյուրինությամբ երբեք ոչ մի բան չի կարող ավելի հարմար լինել, քան պարզապես անգիր իմանալ ճշգրիտ հատվածը, որը ցանկանում եք օգտագործել այն ժամանակ, երբ ցանկանում եք օգտագործել այն: <br /> <br /> ==== Ոչ առանց ջանքի, բայց՝ անգին ====<br /> <br /> Ես քաջալերում եմ ընթերցողներին անհրաժեշտ ժամանակ հատկացնել՝ անգիր սովորելու Սուրբ գիրքը: Այդ ծախսված ժամանակից ոչ մի բան իզուր չի վատնվի: Դա կարող է սարսափազդու հնչել, բայց ինչպես ցանկացած բան սովորելը, դա բնականաբար չի կատարվում: Բայց դա, իրոք, պարզապես տեղի է ''ունենում'': Եվ քո ծախսած ժամանակը քեզ և քո կանքի համար մեծ օգուտ կլինի: <br /> <br /> Եթե դուք այս պահին Սուրբ գիրքն անգիր չեք սովորում, կամ եթե նույնիսկ դուք երբեք ձեր կյանքում մի խոսք էլ անգիր չեք սովորել, ես ձեզ քաջալերում եմ փորձել մի պարզ նպատակ դնել ձեր առջև՝ ամեն շաբաթ կամ ամեն երկու շաբաթը մեկ մեկ խոսք սովորել: Արեք հնարավ ամեն բան, ոչ միայն պարզապես անգիր սովորելու այնքան շատ ինչքան կարող եք, բայց նաև պահելու, այն ինչ սովորել եք: Գրեթե հինգ տարվա ընթացքում ես նոր հատվածներ չեմ սովորել, բայց ես դեռևս հինգ ժամվա նյութ ունեմ ամեն օր հիշելու ՝ պարզապես վերանայելով դրանք: Այս ձևով Սուրբ գիրքը հիշելը կարող է ողջ կյանքում Աստծո շնորհքի միջոց լինել, որն օգուտ կտա քեզ քո ամբողջ կյանքի ընթացքում: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BA%D6%80%D5%A5%D6%84_%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%A9%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D6%80%D5%AB_%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%A4%D5%BD%D5%BF%D6%80%D5%A5%D6%80 2017-03-02T20:57:55Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Live Like Sons and Daughters of the King}}&lt;br&gt;<br /> <br /> Այս աշխարհը մեզ սովորեցրել է վաստակել:<br /> <br /> Ինչքան մենք հիշում ենք՝ մեզ սովորեցրել են, որ մենք պետք է վաստակենք. Ծնողներից՝ փառք և հաստատում, ուսուցիչներից՝ գնահատականներ, մարզիչներից՝ խաղաժամանակ, աղջիկներից և տղաներից՝ ուշադրություն, ի վերջո, գործատուներից՝ աշխատավարձ&amp;nbsp;: Մենք սովորել ենք ինչպես վաստակել, նախքան կսովորեինք խոսել կամ քայլել:<br /> <br /> Բայց վաստակելու մեր հակումը մեզ կաթվածահար է անում Աստծո կողմից առաջարկվող իսկական շնորհքի առաջ: Մենք չգիտենք, թե ինչպես հավանության արժանանանք առանց աշխատելու: Եվ մենք աննկատ (կամ ոչ աննկատ) հեռու ենք մղում ճշմարիտ ավետարանը, որովհետև մենք նախընտրում ենք աշխատել և ծառայել Աստծուն ինչպես ստրուկներ (կամ պարզապես որպես աշխատակիցներ) և ոչ որպես որդիներ: Մենք մեզ ապահով չենք զգում, որպեսզի թողնենք, որ նա կատարի բոլոր աշխատանքը, և վաստակելը մեզ վերհսկողության զգացողություն է տալիս: Մենք պարզապես չենք հավատում, որ հավիտենական անվտանգությունը և հավիտենական կյանքը կարող են մեզ որպես պարգև տրվել:<br /> <br /> ==== Երեք խոստում շնորհքի որդիների համար ====<br /> <br /> Ընդհանուր առմամբ Գաղատացիների թուղթը հուշում է, որ մենք Ավետարանը մերժելու և սակարկելու գայթակղություն կունենանք՝ Աստծուն վերաբերվելով որպես անդեմ Տիրոջ, այլ ոչ թե հոր: Մենք կփորձենք նրա հավանությանը արժանանալ և վաստակել նրա սերը, մինչ Նա արդեն սիրել է մեզ և ուղարկել Իր Որդուն մեզ համար:<br /> <br /> :Բայց երբոր ժամանակի լրումն եկաւ, Աստուած ուղարկեց իր Որդին՝ կնկանից ծնուած՝ եւ օրէնքի ներքեւ եղած, Որ օրէնքի տակ լինողներին փրկէ, որ որդեգրութիւնն ընդունենք։ Եւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր։ Ուրեմն այլ եւս ծառայ չես՝ այլ որդի. եւ եթէ որդի՝ Աստուծոյ ժառանգ էլ Քրիստոսով։ (Գաղատացիս 4:4–7)<br /> <br /> Աստծո թանկագին որդիների և դստրերի համար երեք ոչ սովորական քաղցր խոստումներ կան այս չորս խոսքի մեջ: Առաջինը՝ երբ Աստված մեզ փրկում է, նա ապահովում է մեզ հավիտյան: Նա երբեք չի մոռանում կամ լքում իր սեփական որդիներին: Քրիստոսի հետ մենք հավիտենական ապահովություն ունենք: Երկրորդ՝ մենք ունենք մտերմություն. խոր, անձնական, բավարարող հարաբերություններ մեր երկնային Հոր հետ, ով մեզ մանրակրկտորեն ճանաչում է, շարունակաբար սիրում, և ով խոստանում է պաշտպանել և ապահովել մեզ: Երրորդ՝ Քրիստոսի հետ մենք ամեն ինչի ժառանգորդներն ենք դառնում՝ ամեն ինչի՝ Անվտանգության, մտերմության և ամենաճիշտ, լիարժեք բարգավաճման:<br /> <br /> ==== 1. Դուք ապահով եք: ====<br /> <br /> Մեր կյանքի ամենամեծ վտանգը մեր սեփական մեղքն է, որովհետև յուրաքնաչյուր մեղք արժանի է Աստծո բարկությանը: Աստված, ում մենք վիրավորեցինք, Աստված, ում դեմ ապստամբեցինք, պաշտպանեց մեզ իր լիարժեք արդար պատժից, երբ իր Որդուն կործանեց խաչի վրա (Եսայի 53:6, 10): Ձեզ չպետք է մտահոգի՝ դուք բավականին լավն եք, թե՝ ոչ: Դուք լավը չեք: Բայց Քրիստոսը լավն է: Եվ հավատքով նրա մեջ գտնվելով՝ դուք արդար եք համարվում նրա մեջ: Աստված կարող է Ձեզ կարգի հրավիրել որպես սիրող Հայր (Եբրայեցիս 12:6–7), բայց նա երկրորդ անգամ ձեզ չի պատժի, որովհետև նա արդե պատժել է ձեզ իր Որդու մեջ (Հռոմ 8:1): Դուք ապահով և անվտանգ եք ձեր Հոր հոգատարության մեջ:<br /> <br /> Նախքան Քրիստոսին հանձնվելը յուրաքանչյուր օրվա յուրաքանչյուր պահի մենք սարսափելի, հավերժական վտանգի տակ էինք: Ամեն վայրկյան, երբ մենք դիմադրել ենք նրան, մենք մեզ ավելի մեծ ռիսկի տակ ենք դրել՝ գաղափար չունենալով, թե ուր ենք գնում, և ինչ պետք ՝ վճարենք մեր մեղքի համար:<br /> <br /> Բայց Աստված փրկեց մեզ Քրիստոսի մեջ: Նա վճարեց մեր պարտքը, գնեց մեր ներումն ու ազատությունը և մեր անվտանգությունը գրավ դրեց իր Որդու գնով: Նա ազատեց «օրենքի տակ եղողներին, որ որդեգրությունն ընդունենք որպես որդիներ» (Գաղատացիս 4:5): Որպես Աստծո զավակ դուք անվտանգ և ապահով եք սարսափներից, որոնք նույնիսկ չեք կարող պատկերացնել: Դուք ապահով եք: Դուք ունեք Հայր, ով հետևում է ձեզ, ով գիտի ձեր կարիքները, ով հաղթել է մահին ձեզ համար, ով խոստանում է Ձեզ ապահով տանել իր մոտ:<br /> <br /> ==== 2. Դուք ճանաչված և սիրված եք: ====<br /> <br /> Մենք ոչ միայն փրկվել ենք Աստծո կողմից (խաչի վրա) և Աստծուց (իր բարկությունից), բայց մենք փրկվել ենք Աստծո համար: Աստծո ընտանիքի մի մասը լինելը նշանակում է ուրախանալ Հայր-որդի հարաբերություններով նրա հետ: «Եւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր» (Գաղատացիս 4:6): Մենք կարող ենք գալ Աստծո ներկայության մեջ և խոսել նրա հետ, երկրպագել նրան և օգնություն խնդրել: Եթե դուք Քրիստոսի մեջ եք, դուք ունեք անսահման, ամենակարող և հոգատար Պաշտպան ու Մատակարար:<br /> <br /> Այն խոսքը , որ Պողոսն օգտագործեց, երբ ասաց «Աստուած ուղարկեց իր Որդին» (Գաղատացիս 4:4), նույն խոսքն է, որը նա օգտագործում է երկու խոսք հետո.«Եւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր» (Գաղատացիս 4:6): Նւույն ձևով, ինչպես Աստված Հիսուսին ուղարկեց մեր կոտրված աշխարհը՝ մեզ փրկելու, նա ուղարկեց Հոգուն մեր մեղավոր սրտերը՝ մեզ նրա որդիներն ու դստրերը դարձնելու համար:<br /> <br /> Հոգու միջոցով Աստված մեր մեջ է, մեզ կապելով իր հետ, մեզ դարձնելով իրենը և մեզ հասանելի դարձնելով իրեն ''հիմա՝'' աղոթքի միջոցով և ''հետո ՝'' ընդմիշտ հավիտենության մեջ՝ երես առ երես: Մենք մտերմություն ունենք այն միակի հետ, ով իրապես ճանաչում է մեզ և բավարարում (Սաղմոս 16:11): Մեր հավատքով նա ապրում է մեր մեջ, լսում է մեզ, ''սիրում է'' մեզ, նա մեզ հետ է իր Հոգու իջոցով:<br /> <br /> Հոգին մեզ վստահություն և ազատություն է տալիս՝ աղաղակելու մեր Աստծուն: Նա մեզ հավաստիացնում է, որ Աստված իսկապես սիրում է մեզ: Աղաղակը, որը նա ոգեշնչում է, աղաղակ է ուղղղված հորը: «Աբբա՛ Հա՛յր»: Մեր մեջ գտնվող Հոգին աղերսում է ինչպես երեխա, ոչ ինչպես ստրուկ: Որպես որդիներ մեր մտերմությունը Հոր հետ նշանակում է, որ նրա սերը խորն է, կայուն և հիմնված չէ մեր վարքագծի վրա: Մեզ մանրակրկտորեն ճանաչում են և խորը սիրում: Մենք նրանն ենք:<br /> <br /> ==== 3. Դուք ձեր պատկերացրածից հարուստ եք: ====<br /> <br /> Վերջապես, մենք ունենք ճշմարիտ, տևական, այլ աշխարհի բարօրություն՝ աստվածային ժառանգություն, որը պահված է երկնքում ձեզ համար. «Ուրեմն այլ եւս ծառայ չես՝ այլ որդի. եւ եթէ որդի՝ Աստուծոյ ժառանգ էլ Քրիստոսով» (Գաղատացիս 4:7)։<br /> <br /> Սխալ չէ, որ երբ Պողոսը որդիներին համենատում է ստրուկների հետ, նա որդիներին կոչում է «ամեն բանի տեր» (Գաղատացիս 4:1): Նա ընդհանուր առմամբ է խոսում որդիների մասին, բայց նա ուզում է, որ մենք տեսնենք, թե ինչ է նշանակում «''Աստծո որդի''» լինելը: Ինչ նա ունի (իսկ նա ամեն բան ունի), նա ուզում է բաժնեկցել իր փրկագնված և որդեգրած երեխաների համար:<br /> <br /> Պողոսը գրում է. «Ուրեմն ոչ ով չ’պարծենայ մարդկանցով. Որովհետեւ ամեն բան ձերն է. Թէ Պօղոսը, թէ Ապողոսը, թէ Կեփասը, թէ աշխարհքը, թէ կեանքը, թէ մահը, թէ ներկայ բաները, թէ գալու բաները, ամեն բան ձերն է։ Դուք Քրիստոսինը եւ Քրիստոսը Աստուծունը»։ (1Կորնթացիս 3:21–23): Խոստումն այնքան տպավորիչ է, որ գրեթե անհնար է քանակապես չափել կամ գնահատել, թե նույնիսկ ինչ կարող է այն նշանակել: Մի օր մենք այդ ամենը կունենանք: Բայց ամենամեծ գանձը, որ մենք կժառանգենք ոչ թե այն է, ինչ Աստված կարող է մեզ տալ, բայց Աստված ինքը: Նա ամենաարժեքավոր, ամենաբավարարող, ամենալիիրավ իրականությունն է, և Քրիստոսի մեջ մենք նրանն ենք, իսկ նա՝ մերը (Հայտնություն 21:3):<br /> <br /> ==== Ոչինչ ավելի կարևոր չէ ====<br /> <br /> Եթե մենք արդեն այս ամենն ունենք ավետարանի մեջ, ապա մենք չենք համարձակվի շեղվել դրանից, և կարիք չկա , որ մենք փորձենք վաստակել Աստծո փրկությունը, կամ հետամուտ լինենք վերջնական բավականություն ձեռք բերելու այս աշխարհում: Այս կյանքում ոչ մի բան չարժե, որ կորցնենք այն ինչ միայն Աստված կարող է տալ իր երեխաներին: Երբ մենք սակարկում ենք ավետարանը կամ ետևում ենք թողնում այն, մենք կանգնում են ամեն բան կորցնելու վտանգի առջև: Անհնար է նկարագրել, թե ինչքան շատ է դրված խաղասեղանին: Մեզ համար ավելի կարևոր բան չկա, որ կաորղ ենք ստանալ, քան այն, ինչը մենք ստանում ենք Աստծո հետ:<br /> <br /> Մենք կրկնապատկում են մեր հանցանքը նրա նկատմամբ, երբ մտածում ենք, որ մենք ի վիճակի ենք այն նորից վերկանգնել մեր ուժերով: Մենք ստիպված չենք, իրականում մենք չպետք է փորձենք, որովհետև Աստված կատարեց այդ աշխատանքը մեզ համար և մեզ դարձրեց իր սիրելի ընտանիքի մի մասը: Եվ քանի որ մենք նրա որդիներն ու դստրերն ենք, մենք հավիտենական ապահովություն, խոր մտերմություն և անսահման հարստություն ունենք: Ամենից առավել՝ մենք նրան ունենք:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BA%D6%80%D5%A5%D6%84_%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%A9%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%BE%D5%B8%D6%80%D5%AB_%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%A4%D5%BD%D5%BF%D6%80%D5%A5%D6%80 2017-03-01T20:24:13Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Live Like Sons and Daughters of the King}}&lt;br&gt; Այս աշխարհը մեզ սովորեցրել է վաստակել: Ինչքան մենք հիշում ենք՝ մեզ սո...</p> <hr /> <div>{{info|Live Like Sons and Daughters of the King}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Այս աշխարհը մեզ սովորեցրել է վաստակել: <br /> <br /> Ինչքան մենք հիշում ենք՝ մեզ սովորեցրել են, որ մենք պետք է վաստակենք. Ծնողներից՝ փառք և հաստատում, ուսուցիչներից՝ գնահատականներ, մարզիչներից՝ խաղաժամանակ, աղջիկներից և տղաներից՝ ուշադրություն, ի վերջո, գործատուներից՝ աշխատավարձ&amp;nbsp;: Մենք սովորել ենք ինչպես վաստակել, նախքան կսովորեինք խոսել կամ քայլել: <br /> <br /> Բայց վաստակելու մեր հակումը մեզ կաթվածահար է անում Աստծո կողմից առաջարկվող իսկական շնորհքի առաջ: Մենք չգիտենք, թե ինչպես հավանության արժանանանք առանց աշխատելու: Եվ մենք աննկատ (կամ ոչ աննկատ) հեռու ենք մղում ճշմարիտ ավետարանը, որովհետև մենք նախընտրում ենք աշխատել և ծառայել Աստծուն ինչպես ստրուկներ (կամ պարզապես որպես աշխատակիցներ) և ոչ որպես որդիներ: Մենք մեզ ապահով չենք զգում, որպեսզի թողնենք, որ նա կատարի բոլոր աշխատանքը, և վաստակելը մեզ վերհսկողության զգացողություն է տալիս: Մենք պարզապես չենք հավատում, որ հավիտենական անվտանգությունը և հավիտենական կյանքը կարող են մեզ որպես պարգև տրվել: <br /> <br /> ==== Երեք խոստում շնորհքի որդիների համար ====<br /> <br /> Ընդհանուր առմամբ Գաղատացիների թուղթը հուշում է, որ մենք Ավետարանը մերժելու և սակարկելու գայթակղություն կունենանք՝ Աստծուն վերաբերվելով որպես անդեմ Տիրոջ, այլ ոչ թե հոր: Մենք կփորձենք նրա հավանությանը արժանանալ և վաստակել նրա սերը, մինչ Նա արդեն սիրել է մեզ և ուղարկել Իր Որդուն մեզ համար: <br /> <br /> :Բայց երբոր ժամանակի լրումն եկաւ, Աստուած ուղարկեց իր Որդին՝ կնկանից ծնուած՝ եւ օրէնքի ներքեւ եղած, Որ օրէնքի տակ լինողներին փրկէ, որ որդեգրութիւնն ընդունենք։ Եւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր։ Ուրեմն այլ եւս ծառայ չես՝ այլ որդի. եւ եթէ որդի՝ Աստուծոյ ժառանգ էլ Քրիստոսով։ (Գաղատացիս 4:4–7)<br /> <br /> Աստծո թանկագին որդիների և դստրերի համար երեք ոչ սովորական քաղցր խոստումներ կան այս չորս խոսքի մեջ: Առաջինը՝ երբ Աստված մեզ փրկում է, նա ապահովում է մեզ հավիտյան: Նա երբեք չի մոռանում կամ լքում իր սեփական որդիներին: Քրիստոսի հետ մենք հավիտենական ապահովություն ունենք: Երկրորդ՝ մենք ունենք մտերմություն. խոր, անձնական, բավարարող հարաբերություններ մեր երկնային Հոր հետ, ով մեզ մանրակրկտորեն ճանաչում է, շարունակաբար սիրում, և ով խոստանում է պաշտպանել և ապահովել մեզ: Երրորդ՝ Քրիստոսի հետ մենք ամեն ինչի ժառանգորդներն ենք դառնում՝ ամեն ինչի՝ Անվտանգության, մտերմության և ամենաճիշտ, լիարժեք բարգավաճման: <br /> <br /> ==== 1. Դուք ապահով եք: ====<br /> <br /> Մեր կյանքի ամենամեծ վտանգը մեր սեփական մեղքն է, որովհետև յուրաքնաչյուր մեղք արժանի է Աստծո բարկությանը: Աստված, ում մենք վիրավորեցինք, Աստված, ում դեմ ապստամբեցինք, պաշտպանեց մեզ իր լիարժեք արդար պատժից, երբ իր Որդուն կործանեց խաչի վրա (Եսայի 53:6, 10): Ձեզ չպետք է մտահոգի՝ դուք բավականին լավն եք, թե՝ ոչ: Դուք լավը չեք: Բայց Քրիստոսը լավն է: Եվ հավատքով նրա մեջ գտնվելով՝ դուք արդար եք համարվում նրա մեջ: Աստված կարող է Ձեզ կարգի հրավիրել որպես սիրող Հայր (Եբրայեցիս 12:6–7), բայց նա երկրորդ անգամ ձեզ չի պատժի, որովհետև նա արդե պատժել է ձեզ իր Որդու մեջ (Հռոմ 8:1): Դուք ապահով և անվտանգ եք ձեր Հոր հոգատարության մեջ: <br /> <br /> Նախքան Քրիստոսին հանձնվելը յուրաքանչյուր օրվա յուրաքանչյուր պահի մենք սարսափելի, հավերժական վտանգի տակ էինք: Ամեն վայրկյան, երբ մենք դիմադրել ենք նրան, մենք մեզ ավելի մեծ ռիսկի տակ ենք դրել՝ գաղափար չունենալով, թե ուր ենք գնում, և ինչ պետք ՝ վճարենք մեր մեղքի համար: <br /> <br /> Բայց Աստված փրկեց մեզ Քրիստոսի մեջ: Նա վճարեց մեր պարտքը, գնեց մեր ներումն ու ազատությունը և մեր անվտանգությունը գրավ դրեց իր Որդու գնով: Նա ազատեց ՙօրենքի տակ եղողներին, որ որդեգրությունն ընդունենք որպես որդիներ՚ (Գաղատացիս 4:5): Որպես Աստծո զավակ դուք անվտանգ և ապահով եք սարսափներից, որոնք նույնիսկ չեք կարող պատկերացնել: Դուք ապահով եք: Դուք ունեք Հայր, ով հետևում է ձեզ, ով գիտի ձեր կարիքները, ով հաղթել է մահին ձեզ համար, ով խոստանում է Ձեզ ապահով տանել իր մոտ: <br /> <br /> ==== 2. Դուք ճանաչված և սիրված եք: ====<br /> <br /> Մենք ոչ միայն փրկվել ենք Աստծո կողմից (խաչի վրա) և Աստծուց (իր բարկությունից), բայց մենք փրկվել ենք Աստծո համար: Աստծո ընտանիքի մի մասը լինելը նշանակում է ուրախանալ Հայր-որդի հարաբերություններով նրա հետ: ՙԵւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր՚(Գաղատացիս 4:6): Մենք կարող ենք գալ Աստծո ներկայության մեջ և խոսել նրա հետ, երկրպագել նրան և օգնություն խնդրել: Եթե դուք Քրիստոսի մեջ եք, դուք ունեք անսահման, ամենակարող և հոգատար Պաշտպան ու Մատակարար: <br /> <br /> Այն խոսքը , որ Պողոսն օգտագործեց, երբ ասաց ՙԱստուած ուղարկեց իր Որդին՚(Գաղատացիս 4:4), նույն խոսքն է, որը նա օգտագործում է երկու խոսք հետո.ՙԵւ որովհետեւ դուք որդիք էք, Աստուած իր Որդու Հոգին ուղարկեց ձեր սրտերի մէջ, որ աղաղակում է Աբբա Հայր՚ (Գաղատացիս 4:6): Նւույն ձևով, ինչպես Աստված Հիսուսին ուղարկեց մեր կոտրված աշխարհը՝ մեզ փրկելու, նա ուղարկեց Հոգուն մեր մեղավոր սրտերը՝ մեզ նրա որդիներն ու դստրերը դարձնելու համար: <br /> <br /> Հոգու միջոցով Աստված մեր մեջ է, մեզ կապելով իր հետ, մեզ դարձնելով իրենը և մեզ հասանելի դարձնելով իրեն ''հիմա՝'' աղոթքի միջոցով և ''հետո ՝'' ընդմիշտ հավիտենության մեջ՝ երես առ երես: Մենք մտերմություն ունենք այն միակի հետ, ով իրապես ճանաչում է մեզ և բավարարում (Սաղմոս 16:11): Մեր հավատքով նա ապրում է մեր մեջ, լսում է մեզ, ''սիրում է'' մեզ, նա մեզ հետ է իր Հոգու իջոցով: <br /> <br /> Հոգին մեզ վստահություն և ազատություն է տալիս՝ աղաղակելու մեր Աստծուն: Նա մեզ հավաստիացնում է, որ Աստված իսկապես սիրում է մեզ: Աղաղակը, որը նա ոգեշնչում է, աղաղակ է ուղղղված հորը: ՙԱբբա՛ Հա՛յր՚: Մեր մեջ գտնվող Հոգին աղերսում է ինչպես երեխա, ոչ ինչպես ստրուկ: Որպես որդիներ մեր մտերմությունը Հոր հետ նշանակում է, որ նրա սերը խորն է, կայուն և հիմնված չէ մեր վարքագծի վրա: Մեզ մանրակրկտորեն ճանաչում են և խորը սիրում: Մենք նրանն ենք: <br /> <br /> ==== 3. Դուք ձեր պատկերացրածից հարուստ եք: ====<br /> <br /> Վերջապես, մենք ունենք ճշմարիտ, տևական, այլ աշխարհի բարօրություն՝ աստվածային ժառանգություն, որը պահված է երկնքում ձեզ համար. ՙՈւրեմն այլ եւս ծառայ չես՝ այլ որդի. եւ եթէ որդի՝ Աստուծոյ ժառանգ էլ Քրիստոսով՚(Գաղատացիս 4:7)։ <br /> <br /> Սխալ չէ, որ երբ Պողոսը որդիներին համենատում է ստրուկների հետ, նա որդիներին կոչում է ՙամեն բանի տեր՚ (Գաղատացիս 4:1): Նա ընդհանուր առմամբ է խոսում որդիների մասին, բայց նա ուզում է, որ մենք տեսնենք, թե ինչ է նշանակում ՙ''Աստծո որդի''՚ լինելը: Ինչ նա ունի (իսկ նա ամեն բան ունի), նա ուզում է բաժնեկցել իր փրկագնված և որդեգրած երեխաների համար: <br /> <br /> Պողոսը գրում է. ՙՈւրեմն ոչ ով չ’պարծենայ մարդկանցով. Որովհետեւ ամեն բան ձերն է. Թէ Պօղոսը, թէ Ապողոսը, թէ Կեփասը, թէ աշխարհքը, թէ կեանքը, թէ մահը, թէ ներկայ բաները, թէ գալու բաները, ամեն բան ձերն է։ Դուք Քրիստոսինը եւ Քրիստոսը Աստուծունը՚։ (1Կորնթացիս 3:21–23): Խոստումն այնքան տպավորիչ է, որ գրեթե անհնար է քանակապես չափել կամ գնահատել, թե նույնիսկ ինչ կարող է այն նշանակել: Մի օր մենք այդ ամենը կունենանք: Բայց ամենամեծ գանձը, որ մենք կժառանգենք ոչ թե այն է, ինչ Աստված կարող է մեզ տալ, բայց Աստված ինքը: Նա ամենաարժեքավոր, ամենաբավարարող, ամենալիիրավ իրականությունն է, և Քրիստոսի մեջ մենք նրանն ենք, իսկ նա՝ մերը (Հայտնություն 21:3): <br /> <br /> ==== Ոչինչ ավելի կարևոր չէ ====<br /> <br /> Եթե մենք արդեն այս ամենն ունենք ավետարանի մեջ, ապա մենք չենք համարձակվի շեղվել դրանից, և կարիք չկա , որ մենք փորձենք վաստակել Աստծո փրկությունը, կամ հետամուտ լինենք վերջնական բավականություն ձեռք բերելու այս աշխարհում: Այս կյանքում ոչ մի բան չարժե, որ կորցնենք այն ինչ միայն Աստված կարող է տալ իր երեխաներին: Երբ մենք սակարկում ենք ավետարանը կամ ետևում ենք թողնում այն, մենք կանգնում են ամեն բան կորցնելու վտանգի առջև: Անհնար է նկարագրել, թե ինչքան շատ է դրված խաղասեղանին: Մեզ համար ավելի կարևոր բան չկա, որ կաորղ ենք ստանալ, քան այն, ինչը մենք ստանում ենք Աստծո հետ: <br /> <br /> Մենք կրկնապատկում են մեր հանցանքը նրա նկատմամբ, երբ մտածում ենք, որ մենք ի վիճակի ենք այն նորից վերկանգնել մեր ուժերով: Մենք ստիպված չենք, իրականում մենք չպետք է փորձենք, որովհետև Աստված կատարեց այդ աշխատանքը մեզ համար և մեզ դարձրեց իր սիրելի ընտանիքի մի մասը: Եվ քանի որ մենք նրա որդիներն ու դստրերն ենք, մենք հավիտենական ապահովություն, խոր մտերմություն և անսահման հարստություն ունենք: Ամենից առավել՝ մենք նրան ունենք:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%85%D5%B8%D5%A9_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%85%D6%80%D5%B5%D5%A1_%D5%A1%D5%B2%D5%B8%D5%A9%D6%84 2017-01-04T21:30:18Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Seven Simple Daily Prayers}}&lt;br&gt; Չաղոթելն իրական երջանկության մեծ թշնամին է: Եթե մենք դադարում ենք աղոթել, կամ ...</p> <hr /> <div>{{info|Seven Simple Daily Prayers}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Չաղոթելն իրական երջանկության մեծ թշնամին է: Եթե մենք դադարում ենք աղոթել, կամ մերժում ենք աղոթել, մենք մեզ անջատում ենք ամենաբարձր և լիակատար ուրախության աղբյուրից: Դուք չունեք, որորվհետև չեք խնդրում (Հակոբոս 4:2): <br /> <br /> Բայց նույնիսկ մեզանից նրանք, ովքեր աղոթում են, կարող են հայտնվել աղոթի լիությունը կորցնելու վտանգի առաջ, քանի որ մենք ընկնում ենք ծանոթ բառերի և կրկնվող խնդրանքների հնացած փոսի մեջ: Մենք ամեն օր արթնանում ենք, ասում նույն աղոթքները և զարմանում, թե ինչու չէ այն ավելի իրական և կյանք փոխող: <br /> <br /> Մինչ մենք քայլում ենք սովորության ստվերի հովտով, մեզանից շատերը խոնարհում են իրենց գլուխները և հույսով սպասում ավելի լավ օրերի: Բայց Աստվածաշունչը շատ հաճախ և շատ բարձր է խոսում աղոթքի մասին, որպեսզի այստեղ մենք երկար մնանք: Այո, մենք կարող ենք անգիր իմանալ տերունական աղոթքը, բայց այս հինգ տողերը մեր միակ ուղեցույցը չեն աղոթելու համար: Աստված մեզ մեր աղոթքի ամենօրյա սովորություններից դուրս գալու բազմաթիվ ուղիներ է տվել: Վերցնենք, օրինակ, Սաղմոս 86-ը. Ահա յոթ պարզ ամենաօրյա աղոթքներ՝ վերցրված Դավթի աղոթքից: <br /> <br /> '''1. Լսիր իմ աղոթքը:''' <br /> <br /> :Ականջ դիր իմ աղօթքին, ով Տէր. Եւ մտիկ արա իմ աղաչանքի ձայնին։ (Սաղմոս 86:6)<br /> <br /> Դավիթը աստվածային ներշնչմամբ Աստծուն ուղղված երգ-աղոթքների մի ամբողջ գիրք է գրել, այսպիով դուք կմտածեք, որ թերևս նա իմանում էր, որ Աստված լսում էիր աղոթքները: Բայց նորից ու նորից նա շարունակում է աղաչել Աստծուն, որ Նա լսի (Սաղմոս 4:1, 17:6, 27:7, 28:2, 30:10, և ավելի): Դուք երբևէ խնդրե՞լ եք Աստծուն լսել Ձեր աղոթքը, թե՞ մտածում եք, որ նա կլսի: <br /> <br /> Աստծո մշտական օգնությունը կարող է մեզ հակել մտածելու, որ դա այդպես էլ պետք է լինի: Մենք լսում ենք. «Խնդրեցեք ինձ այն ամենը, ինչ ցանկանում եք, եւ ես պիտի տամ ձեզ» և հանգիստ, նույնիսկ ենթագիտակցորեն, մենք սկսում ենք ենթադրել, որ Աստված գոյություն ունի, որպեսզի հոգա մեր կարիքները: Այսպիսի արտոնությունը, սակայան, թալանում է Աստծո խոստումն իր իշխանությունից և դատարկում մեր աղոթքի կյանքն իր հրաշքից: <br /> <br /> Ամենակարող Աստվածը, երկնքի և երկրի գերիշխան և հավիտենական Արարիչը լսում է քո աղոթքը: Երբեք ու երբեք թեթևամտորեն մի’ վերաբերվիր Աստծո լսելուն: Բավականին լավ ճանաչիր քո մեղքը և նրա սրբությունը, որպեսզի հասկանաս, որ նա լսում է միայն Հիսուսի համար: Խնդրիր նրան լսել ևս մեկ աղոթք: <br /> <br /> '''2. Պահիր իմ անձը, որ ես մաքուր եմ.''' <br /> <br /> :Փրկիր, ով իմ Աստուած, * քո ծառային, որ քեզ է յուսացած։ Ողորմիր ինձ, Տէր, որ դէպի քեզ եմ կանչում ամեն օր։ (Սաղմոս 86:2–3)<br /> <br /> Առերեսվելով իր բոլոր թշնամիներին՝ Դավիթը նայեց Աստծուն պաշտպանության և փրկության համար: Նա հաճախ էր շրջապատված բոլոր կողմերից, և նրան սպառնում էին բոլոր պատկերացրած ձևերով: Բայց նա հույս և վստահություն գտավ իր գերիշխան, անփոփոխ երկնային Հոր մեջ (Սաղմոս 18:2): <br /> <br /> Մեր թշնամին ավելի մեծ և ավելի սարսափելի է, քան Դավթի բոլոր թշնամիները միասին վերցրած (1 Պետրոս 5:8): Նա ամեն քայլափոխի իր վարձկաններին է դրել (Եփեսացիս 6:12): Եվ մենք անօգնական ենք նրա ծրագրերի դեմ առանց մարտիկի, որը կկռվի մեզ համար (Եփեսացիս 6:11): <br /> <br /> Դուք փրկված եք և ամեն օր փրկվում եք (1 Կորնթացիս 15:2): Դուք պահպանվում եք (1 Պետրոս 1:5): Բայց ոչ առանց աղոթքի (Եփեսացիս 6:18): Յուրաքնաչյուր օրը մի ուրիշ նոր վստահ պաշտպանության և պահպանման խնդրանք է: <br /> <br /> Եւ նորան որ կարող է անարատ պահել ձեզ եւ անկեղծ կանգնեցնել իր փառքի առաջին անբիծ ցնծութիւնով. Այն մէկ իմաստուն Աստուծուն եւ մեր Փրկչին [մեր Տէր Յիսուս Քրիստոսով] փառք եւ մեծութիւն, զօրութիւն եւ իշխանութիւն, [բոլոր դարերից առաջ] եւ հիմա եւ ամեն յաւիտեաններում։ Ամէն: (Հուդա 1:24–25) <br /> <br /> '''3. Ուրախացրու իմ սիրտը քո մեջ:''' <br /> <br /> :Ուրախ արա քո ծառայի անձը. որ դէպի քեզ եմ բարձրացնում իմ անձը, ով Տէր։ (Սաղմոս 86:4)<br /> <br /> Մարդիկ չեն ստեղծվել միայն մեղքից փրկվելու համար, այլ Փրկչի մեջ ուրախությամբ հեղեղվելու համար: Մեղքը խաթարեց Աստծո գերագույն ծրագիրը քեզ համար. դա այն չի ստեղծել: Հիսուսը մենակ բանտից ազատվելու քարտ չէ, այլ հավերժական ուրախության Փրկիչ և Գանձ: Աստված ստեղծեց քեզ, որպեսզի ցույց տա իր արժեքը՝ քեզ երջանիկ դարձնելով իր մեջ, ոչ միայն քեզ պարզապես երկինքում դնելով, այլ իրեն քեզ տալով: <br /> <br /> Աստված մեզ պատվիրում է այդպիսի ուրախություն ունենալ իր մեջ (Սաղմոս 32:11, Ղուկաս 10:20, Փիլիպեցիս 4:4): Բայց մեզանից յուրաքանչյուրը, ով փորձել է, գիտի, որ մենք չենք կարող ուրախությունը հագնել այնպես, ինչպես վարտիք ենք հագնում: Ինչ-որ գերբնական բան պետք է կատարվի մեր սրտերում, և գերբնականը միայն մի ձևով է կատարվում՝ Աստծո օգնությամբ: <br /> <br /> Անկախ նրանից, թե ինչի միջով եք անցնում, կամ թե ինչքան հեռու է երջանկությունը թվում, երբեք ուրախությունից քիչ ոչ մի բանի հետ մի համաձայնվիր քրիստոնեական կյանքում, և երբեք մի կարծիր, որ դու կգտնես այն առանց Աստծուն խնդրելու դրա համար: <br /> <br /> '''4. Սովորեցրու ինձ քո ուղիները:''' <br /> <br /> :Տէր, ցոյց տուր ինձ քո ճանապարհը, որ գնամ քո ճշմարտութեան մէջ. (Սաղմոս 86:11)<br /> <br /> Աստծո ճշմարտությունն իմանալը Աստծո մասին ամեն ինչ իմանալու ծրագրերի վերջը չէ: Նա ցանկանում է, որ ճշմարտությունը կենդանանա քո մեջ, քո առաջնահերթությունների, քո հարաբերությունների և քո սրտի մեջ: Քրիստոնյան փրկվում է իր գործերից անկախ (Եփեսացիս 2:8), բայց մենք տրվում ենք բարի գործեր կատարելու հնարավորություններով լցված այս կյանքին, գործեր, որոնք նախատեսված էին հատուկ մեզ համար, նույնիսկ նախքան մեր ծնվելը (Գաղատացիս 2:16, Եփեսացիս 2:10): <br /> <br /> «Երբեք ուրախությունից փոքր բանի հետ մի համաձայնվիր, և երբեք մի մտածիր, որ այն կարող ես գտնել առանց Աստծուն խնդրելու»: Ֆեյսբուքի հղում. Բայց մեր իմացածի և մեր առօրյա կյանքում դրա նշանակության միջև կետերը միշտ չէ, որ պարզ են: Կետերն այն Մեկի, որին մենք սիրում ենք և այն ձևի միջև, ինչպես մենք պետք է ապրենք, կարող են հաճախ լավագույն դեպքում մշշոտ լինեն: <br /> <br /> Որպես ամերիկացի մեզ կարող է հակառակը թվալ, բայց Աստված չի ակնկալում, որ մենք պետք է դա ինքներս բացահայտենք: Նա ցանկանաում է, որ մենք նրանից իմաստություն և առաջնորդություն խնդրենք. «Աստվա՛ծ, սովորեցրու ինձ քո ճամփան»: Եվ նա ուզում է ինքն այդ աշխատանքն անել իր Հոգու միջոցով, մեր աշխատանքի միջոցով: Պողոսն ասում է. «Ահով եւ դողալով գործեցէք ձեր անձերի փրկութիւնը, Վասն զի Աստուած է՝ որ ներգործում է ձեզանում կամենալն էլ՝ անելն էլ իր հաճութեան պէս (Փիլիպեցիս 2:12–13) ։ <br /> <br /> '''5. Տուր ինձ քո զորությունը:''' <br /> <br /> :Նայիր ինձ վերայ եւ ողորմիր ինձ. Քո զօրութիւնը տուր քո ծառային: (Սաղմոս 86:16)<br /> <br /> Մեզանից ոմանց համոզել պետք չէ, որ աշխատեն: Մենք պատրաստ արթնանում ենք, որպեսզի կատարենք մեր անելիքների ցանկը և հաջողություն ունենանք աշխարհում: Մենք պարզապես մոռանում ենք օգնություն խնդրել կամ մեր սեփականից բացի օգտագործել ինչ-որ մեկի զորությունը: Նման ջանքերը կարող են աշխատել որոշ ժամանակ, սակայն, ի վերջո, մեր վառելիքը կվերջանա և մենք կմնանք փոքր և կարճատև հատույցներում: «Զուր է ձեզ համար կանուխ վեր կենալը՝ ուշ հանգստանալը, դուք որ հացը ցաւով էք ուտում» (Սաղմոս 127:2): <br /> <br /> Մեր աղոթքների առաջնորդության և ուղղության հետ միասին մենք ֆիզիկական և հոգևոր ռեսուրսների կարիք ունենք, որպեսզի կարողանանք քայլել և լավ աշխատել: Իրական, հոգևոր, տևական արժեքներից ոչ մեկը չի տրվում մեր զորության շնորհիվ: «Եթէ Տէրը չշինէ տունը՝ զուր են աշխատում նորա շինողները. եթէ Տէրը չպահպանէ քաղաքը՝ զուր է անքուն լինում պահապանը» (Սաղմոս 127:1)։ <br /> <br /> Ջանասիրաբար աշխատիր, բայց ոչ երբեք քո սեփական ուժով: Աշխատիր այն զորությամբ, որ Աստված է շնորհում(1 Պետրոս 4:11), և թող , որ Նա ունենա այն ամեն փառքը, որին արժանի է: Աստված չի տրամադրի սեփական զորությունը եսասեր կամ նյութապաշտական երազանքների համար, բայց նա գերբնականաորեն կզորացնի քեզ ծառայելու համար: Նա քեզ քաջություն և վճռականություն կտա քո կյանքը դնելու ուրիշների համար՝ Հիսուսի անունով: <br /> <br /> '''6. Միացրու իմ սիրտը, որ քո անունիցը վախենայ։''' <br /> <br /> :Միացրու իմ սիրտը, որ քո անունիցը վախենայ։ (Սաղմոս 86:11)<br /> <br /> Մեր մեղավոր սրտերը ոչ թե միասնության, այլ պառակտման միտում ունեն: Մեր ներքին անձը ավելի ու ավելի է Աստծո սրտի հետ համահունչ դառնում, բայց ապստամբ ցանկություններն ու ազդակները դեռևս մնում են, քանի դեռ մենք ապրում ենք: Քրսիստոնյա լինել նշանակում է սպանել մեղքը (Հռովմեացիս 8:13, որը նշանակում է, որ մեղքը պետք է մնա, որպեսզի սպանվի (1 Հովհաննես 1:8): <br /> <br /> ''Ես հակված եմ թափառելու, ես դա զգում եմ:''&lt;br&gt; ''Ես հակված եմ թողնելու այն Աստծուն, Ում սիրում եմ:''&lt;br&gt; ''Ահա իմ սիրտը , օ՜, վերցրու և կնքիր այն: Կնքիր այն քո երկնային դատաստանի համար:'' <br /> <br /> Եթե մենք մեր հոգիները դնենք մշտական արագության սարքի վրա՝ նրանք չեն շարժվի Քրիստոսի ուղղությամբ, այլ հազարավոր տարբեր ուղղություններով: Մնացող մեղքը կիսում է մեր ուշադրությունն ու կապվածությունը: Մեր հաճախակի աղոթքը պետք է լինի այն, որ Աստված ազատի մեզ, նման հոգևոր բաժանումներից և միավորի մեր սրտերը նրա հետ: <br /> <br /> '''7. Հայտնիր քեզ իմ միջոցով:''' <br /> <br /> :Նշան արա ինձ վերայ բարութեան համար, որ ինձ ատողները տեսնեն եւ ամաչեն. Նորա համար դու, Տէր, օգնեցիր եւ մխիթարեցիր ինձ։ (Սաղմոս 86:17)<br /> <br /> Մեր հանդեպ Աստծո բարության և ամեն պատասխանված աղոթքի նպատակը ոչ միայն մեր հույսը, ուրախությունն ու զորությունն է, այլև հայտարարություն է ամբողջ աշխարհին: Այն ինչ կատարվում է մեր աղոթքի պահարանում սկսվում է մեզանից և կարող է սևեռվել մեր շատ իրավիճակների և հանգամանքների վրա, բայց մենք պետք է Աստծուն միշտ խնդրենք, որ նա աշխարհին ցույց տա այն, ինչ մենք տեսել և ստացել ենք նրա մեջ: <br /> <br /> Հիսուսն ասում է. «Այսպէս լուսաւորէ ձեր լոյսը մարդկանց առաջին, որ ձեր բարի գործերը տեսնեն, եւ փառաւորեն ձեր Հօրը որ երկնքումն է» (Մաթևոս 5:16)։ Պետրոսը նույն բանն է կրկնում. «Ձեր վարքը հեթանոսների մէջ բարի պահեցէք, որ ինչ բանով որ ձեզ չարագործների պէս բամբասում են, ձեր բարի գործերը տեսնելով փառաւորեն Աստուծուն այցելութեան օրումը» (1 Պետրոս 2:12) ։ <br /> <br /> Մենք ուզում ենք, որ մեր հավատքը և մեր ամբողջ կյանքն ինչ-որ բան նշանակեն մեզ նայող աշխարհի համար: Մենք ուզում ենք, որ անհավատներն իմանան, որ մեր Աստվածը միակ Աստվածն է: Դրանից առավել մենք ուզում ենք, որ նրանք ճանաչեն նրան և փրկվեն: <br /> <br /> Մեր աղոթքների միջոցով մենք խնդրում ենք Աստծուն, որ նա վերցնի այն, ինչ անում է մեզ համար և մեր մեջ, և մեր միջոցով ինչ-որ կարևոր բան անի ուրիշների սրտերում և մտքերի մեջ: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D6%80%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D5%AC_%D5%AF%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB_%D6%83%D5%B8%D5%A9%D5%B8%D6%80%D5%AB%D5%AF%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 2016-10-24T20:26:51Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Preparing for the Storms of Life}}&lt;br&gt; Որտեղ, որ ես ապրում եմ փոթորիկների շրջան է: Եվ նրանք, ովքեր ծանոթ են Ատլանտյ...</p> <hr /> <div>{{info|Preparing for the Storms of Life}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Որտեղ, որ ես ապրում եմ փոթորիկների շրջան է: Եվ նրանք, ովքեր ծանոթ են Ատլանտյան և Կարիբյան կղզիներին, գիտեն, որ կարևոր է պատրաստվել փոթորիկին: Ամեն ամառ մենք համալրում ենք մեր պահոցը մարտկոցներով, ջրով, պահածոներով և այլ անհրաժեշտ բաներով: Մենք միշտ խուզում ենք մեր ծառի ճյուղերը: Մենք պլանավորում են, թե որտեղ ենք գնալու տարահանման դեպքում: <br /> <br /> Սակայն ափին մոտ ապրող շատերի համար մենք կարող է ծուլանում ենք մեր պատրաստությունների մեջ: Փոթորիկի վտանգից մի քանի տարի անց մենք մեր պաշարներն օգտագործում ենք: Չնայած օդերևույթաբանները մեզ ամեն տարի զգուշացնում են պատրաստ լինել, շատ հաճախ մենք նախընտրում ենք սպասել մինչև հորիզոնում փաստացի փոթորիկի նշաններ երևան: <br /> <br /> Դա այն է, ինչ տեղի ունեցավ այն տարին, երբ ես 9 ամսական հղի էի և երկու կատեգորիաների երեք փոթորիկ հարվածեց մեր ափամերձ քաղաքին: Խանութները լեփ-լեցուն էին սնունդ և ջուր գնող մարդկանցով: Ես վեր ցատկեցի՝ պարզելու՝ ուր գնամ և ինչ վերցնեմ ինձ հետ: Գազալցակայաններում երկար հերթեր էին: Եվ փոթորիկից հետո, երբ բոլորը շաբաթներով առանց հոսանքի էին, փոթորիկին պատրաստ լինելու անհրաժեշտությունն ակնհայտ էր: <br /> <br /> ==== Կյանքի փոթորիկները ====<br /> <br /> Թվում է, թե առողջ միտք է փոթորիկին, տորնադոյին կամ մրրիկին նախօրոք պատրաստվելը: Իսկ ին՞չ կասեք կյանքի փոթորիկներին պատրաստվելու մասին: Պե՞տք է նախօրոք պատրաստվել փորձության և տառապանքի ժամանակաշրջաններին: <br /> <br /> Ես կարծում եմ, որ կարևոր է մեր մտքերն ու սրտերն պատրաստել կյանքի անխուսափելի փորձություններին: Առանց աստվածաբանական հիմքի այդպիսի փոթորիկներին առերեսվելիս մենք ավելի մեծ ռիսկի տակ ենք՝ քշվելու տառապանքի սաստիկ քամիներից: <br /> <br /> Ի՞նչ է նշանակում աստվածաշնչյան հիմքեր ունենալը: Դա նշանակում է ունենալ տառապանքի մասին աստվածաբանություն. իմանալ, թե Աստծո մասին ինչին ենք հավատում և ինչու, Նրա գերիշխանությանը, և դժվարություններին, որոնց մենք առերեսվում ենք այս աշխարհում: <br /> <br /> ==== Տառապանքի մասին աստվածաբանություն զարգացնելը ====<br /> <br /> Այսպիսիով, ինչպե՞ս ենք մենք զարգացնում տառապանքի մասին աստվածաբանություն: Որո՞նք են այն գործնական միջոցները, որոնք մենք կարող ենք նախապատրաստել կյանքի փոթորիկների համար: Ահա չորս հասարակ միջոց (փոթորիկի դեպքում պաշարների հավաքման նման), որոնց մենք կարող ենք դիմել՝ պատրաստելու ապագա փոթորիկներին: <br /> <br /> :'''1. Խոսքն ուսումնասիրելը:''' Մենք պետք է ուսումնասիրենք, թե ինչ է Աստվածաշունչն ասում փորձությունների և տառապանքի մասին: Ինչու՞ դրանք գոյություն ունեն: Ինչպե՞ս մենք պետք է պատասխանենք: Ինչպե՞ս է Աստված օգտագործում տառապանքը մեր կյանքում: Մենք նաև պետք է ուսումնասիրենք, թե ինչ է մեզ Սուրբ Գիրքն սովորեցնում Աստծո մասին, ով է Նա և ինչպիսինն էՆրա բնավորությունը: Մեծ տարբերություն կա,՝ արդյոք, մենք հավատում ենք, որ Աստված այնտեղ է մեզ ձեռք բերելու համար, թե հավատում ենք, որ Նա սուրբ է, արդար և բարի Իր ամեն գործերում:<br /> <br /> :'''2. Հաստատեք Աստծո գերիշխանությունը:''' Ինչին մենք հավատում ենք Աստծո գերիշխանության վերաբերյալ կարևոր դեր է խաղում այն բանում, թե ինչպես ենք մենք առերեսվում տառապանքներին: Արդյո՞ք մենք հավատում ենք, որ Նա բացառձակ վերահսկողություն ունի ամեն կատարվող բանի վրա: Արդյո՞ք մենք վստահում ենք, որ Նա ամեն բան՝ նույնիսկ մեր տառապանքները, բարիին և Իր փառքին գործակից կդարձնի: Ինչպե՞ս մենք կարող ենք վստահել և հույս գտնել իր գերիշխանության մեջ:<br /> <br /> :'''3. Անգիր սովորեք Սուրբ գիրքը:''' Մենք պետք է սովորենք խոսքեր, որոնք մատնանշում են կյանքի փորձությունների և տառապանքի մասին ճշմարտությունը: Մենք կարող ենք սովորել հատվածներ Աստծո կողմից մեզ տրված խոստումների մասին, Աստծո հանդեպ ունեցած մեր հույսի մասին, և թե ինչպես է Աստված տառապանքն օգտագործում մեր վերափոխման և Իր փառքի համար: Հռոմեացիս 8-րդ գլխում մի քանի կարևոր խոսքեր կան, ինչպիսիք են՝ Հռոմեացիս 8:18, 28-30, 35-39-ը:<br /> <br /> :'''4. Աղոթեք:''' Մենք պետք է զարգացնենք ակտիվ աղոթքի կյանք: Կյանքի հանդարտ շրջաններում մենք պետք է աճենք աղոթքի մեջ և սովորենք ամեն բանի համար դիմել Աստծուն: Ինչքան շատ վստահենք և հույսներս դնենք Աստծո վրա աղոթքի մեջ, այնքան ավելի կօգտագործենք աղոթքը կյանքի փորձությունների ժամանակ: Ճգնաժամի ժամանակ մենք հակված ենք բնազդաբար բաներ անել: Աղոթքը պետք է բնազդաբար լինի՝ ինչպես շնչելը:<br /> <br /> Տաս տարի առաջ էր, երբ ես ծննդաբերեցի իմ առաջնեկին, այն բանից հետո, երբ փոթորիկը հարվածեց մեր քաղաքին: Դա սարսափելի ժամանակ էր, որը դժվար է մոռանալ: Կյանքի փոթորիկներին անպատրաստ առերեսվելը նույնպես սարսափելի է: Խաղաղության և հանդարտության ժամանակ է, որ մենք պետք է զարգացնենք տառապանքի աստվածաբանությունը՝ մեզ դժվար հարցերի միջոցով ընկղմելով Սուրբ Գրքի և աղոթքի մեջ: Եվ մենք պետք է աղոթենք հավատքի համար, որն առերեսվում է կյանքի փոթորիկների կողմից թողած ավերվածությանը, հավատքի համար, որը կարող է ասել.ՙԹող օրնված լինի ՏԻՐՈՋ անունը՚: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D6%80%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80,_%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B6%D6%81_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D6%84%D5%A8_%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A5%D5%B6%D6%84,_%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%81_%D5%A1%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B4_%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AC 2016-05-26T20:33:19Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Three Gifts We Need, But Hate to Receive}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Նախքան որևէ ծննդյան տոն կամ Սուրբ ծննդյան առավոտի խառնաշփոթ, ես միշտ իմ երեխաներին նախապատրաստում եմ ինչ ասել, երբ նրանք բացում են նվերները: Ես նրանց ասում եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչ են բացում, այն նրանց դուր է գալիս, թե՝ չէ, նրանք պետք է ժպտան և նվիրողին «Շնորհակալություն» ասեն: <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ քանի տարեկան ենք մենք, միշտ զվարճալի է նվեր ստանալը: Ինչևէ, մենք՝ չափահասներս, գիտենք, որ չնայած ինչ-որ բան դրսից շատ սիրուն է փաթեթավորված, ներսից կարող է այդպիսին չլինել: Մինչդեռ մյուս նվերները, օրինակ՝ նրանք, որ մեր երեխաները կարող են փաթեթավորել մեզ համար, ճմռթված, ծռված և մաշված տեսք ունեն, բայց պարունակում են ամենաքաղցր և ամենաթանկագին ձեռագործ ստեղծագործություններ: <br /> <br /> Աստված մեզ շատ նվերներ է տալիս որպես Իր որդեգրած երեխաների: Մեր փրկությունը Աստծո շնորհքի պարգևն է, որը մենք փայփայում և տոնում ենք ամեն օր: Այն երբեք դառը չի լինում: Բայց փրկությունը միակ նվերը չէ, որ Աստված մեզ է տալիս: Նա նաև մեզ զարդարում մեր սրբությամբ: Դա նվեր է, որը հաճախ սիրուն քողով փաթաթված չի լինում: Երբեմն այս նվերն այն է, որին մենք վերաբերվում ենք ինչպես անցանկալի Սուրբ Ծննդյան սվիտերի, կամ լավ միտումներով տրված մրգային տորթի: Մենք կարող է նույնիսկ ընդհանրապես չգիտակցել, որ դա նվեր է: <br /> <br /> Մինչև ավելի մոտիկից դրան չնայենք: <br /> <br /> Ահա այդ նվերներից մի քանիսը, որոնք մենք կարող է հակված ենք անտեսել, բայց պետք է փայփայենք այնքան, որքան ցանկացած այլ նվեր. <br /> <br /> ==== 1. Խոչընդոտների նվերը ====<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Դորա համար ահա ես * փուշերով ցանգ պիտի քաշեմ * նորա ճանապարհին եւ նորան պիտի պատեմ պատով, որ նա իր շաւիղները չգտնէ։ Եւ նա կգնայ իր հոմանիների ետեւից, բայց նորանց չի հասնիլ, եւ նորանց կորոնէ, բայց չի գտնիլ. Այն ժամանակ կասէ. * Ետ դառնամ գնամ իմ * առաջի մարդի մօտ, որովհետեւ ինձ համար այն ժամանակը լաւ էր քան թէ հիմա։ (Ովսե 2:6–7)<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Աստված այստեղ խոսում է իր կամակոր հարսի՝ Իսրայելի մասին, ով թողել է իր Ամուսնուն՝ փնտրելով կեղծ սիրեցյալներ և կեղծ աստվածների: Ինչպես մենք գիտենք՝ Աստված նրան գերության ուղարկեց: Դա շնորհքի դրսևորում էր, որպեսզի նա ապաշխարի և վերադառնա իր իրական սիրուն: <br /> <br /> Իսրայելացիների նման մենք էլ կամակոր սրտեր ունենք: Մենք էլ ենք վազում կուռքերի և կեղծ սիրեցյալների ետևից: Մենք էլ ենք գնում փորձի և ժամանակավոր հաճույքների հետևից, որոնք կարծում ենք՝ կբավարարեն մեր ցանկությունները: Մենք մեր իմաստը , հույսը և ուրախությունը փնտրում ենք արարված բաների, քան՝ Արարչի մեջ: Չնայած մենք չենք պաշտում փայտե կամ քարե կուռքերի, բայց մենք պաշտում ենք փողը, ընտանիքը, աշխատանքը, հաջողությունը, հարմարավետությունը և հսկողությունը: Շնորհքով Աստված հաճախ մեր ճամփին խոչընդոտներ է դնում, որպեսզի մեր ուղին դժվար լինի: Դրանք պատժամիջոց չեն, այլ՝ սիրող Հոր կարգապահություն: Այս խոչընդոտների նպատակը մեզ կանգնեցնելն է՝ սիրով, որպեսզի մենք ապաշխարհենք և վերադառնանք տուն Նրա մոտ: <br /> <br /> Այսպիսի խոչընդոտներ կարող են լինել որոշ բաների հեռացումը, որոնք մենք պաշտում ենք: Դրանք կարող են մեր ծրագրերի արգելքները լինել: Դրանք կարող են կոնֆլիկտներ և հանգամանքներ լինել, որոնք կանգնեցնում են մեզ: Հաճախ մենք այդ խոչընդոտները չենք ընդունում որպես Աստծո սիրո դրսևորում և փոխարենն արձագանքում ենք վրդովմունքով և զայրույթով: Մենք նույնիսկ կարող է հարցականի տակ ենք դնում Աստծո բարությունը: Մենք կարող է ավելի շատ ենք հետևում մեր կուռքերին: Բայց Աստված չի ուզում մեզ թողնել նույնը: Նա հետևում է նրանց ում սիրում է և կանի ամեն ինչ, կտա անհրաժեշտ խոչընդոտը, որպեսզի մեզ հետ բերի այնտեղ, որտեղ մեր տեղն է: <br /> <br /> ==== 2. Տառապանքի նվերը ====<br /> <br /> Պողոսն ասում է.ՙԵւ ձեզ Աստուածանից այդ շնորհք եղաւ Քրիստոսի համար, * ոչ միայն հաւատալ նորան, այլ նորա համար չարչարուիլ էլ՚(Փիլիպեցիս 1:29):&lt;br&gt;<br /> <br /> «Շնորհքը եղավ» բառակապակցությունն այս հատվածում նշանակում է «պարգևվեց»: Ոչ միայն մեր փրկությունն է պարգև, բայց նաև մեր տառապանքը Աստծո շնորհքի դրևորումն է մեր նկատմամբ: Մենք շատ հաճախ բաց ենք թողնում այս պարգևը: Մենք պարզապես ուզում ենք «ծրարը վերադարձնել ուղարկողին» ՝առանց բացելու այն: Բայց Սուրբ Գիրքը մեզ սովորեցնում է, որ Աստված շնորհում է մեզ Իր փորձություններն ու տառապանքն Իր փառքի և մեր վերջնական շահի համար: Մեր փորձությունների մեջ է, որ մենք նմանվում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Աստծո մտադրությունը մեզ ամբողջությամբ փոխելն է: Նրա նպատակը ոչ թե մեր հարմարավետությունն ու հեշտ ապրելն է այս կյանքում, այլ մեզ հավիտենությանը պատրաստելը: Այս է պատճառը, որ Հակոբոսը կարող էր գրել. «Բոլորովին ուրախութիւն համարեցէք, եղբարքս, * երբոր կերպ կերպ փորձանքների մէջ ընկնիք. 3*Գիտենալով որ ձեր հաւատքի փորձառութիւնը համբերութիւն է գործում։ Իսկ համբերութիւնը թող կատարեալ գործ ունենայ. Որ կատարեալ եւ ամբողջ լինիք, եւ ոչ մի բանի պակասութիւն չ’ունենաք» (Հակոբոս 1:2–4): <br /> <br /> ==== 3. Ամենօրյա բարկության նվերը ====<br /> <br /> Աստծո շնորհքի մյուս նվերը, որը մենք հաճախ ենք բաց թողնում, կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունն է: Երբ լույսը կարմիր է դառնում, հենց որ մոտենում ենք դրան, երբ խանութում դրամարկղի հերթը երկար է, երբ ինչ-որ մեկն անտեսում է մեր շրջանցման ազդանշանը և զբաղեցնում մեր կայանատեղին, երբ երեխաները ցատկոտում են և չեն գնում քնելու, և երբ մենք շաբաթվա ընթացքում երրորդ անգամ ենք մեր բանալիները կորցնում, Աստված գործում է իր շնորհքով՝ մեզ հնարավորություններ տալով վստահելու, սիրելու և հնազանդվելու Իրեն: <br /> <br /> Այս մասնավոր նվերն այն է, որը մենք հաճախ ընդհանրապես չենք նկատում: Մենք այս գրգռվածություններն ընդունում ենք որպես մի բան, որը պետք է անցնի: Մենք այս նյարդային պահերի համար ուրիշներին ենք մեղադրում: Մենք մտածում ենք, որ մեր օրն ավելի լավ կլիներ, եթե միայն [լրացրեք բաց թողնված տեղը] չկատարվեր: <br /> <br /> Բայց ինչես Ողբ Երեմիայի 3:37-38-ը մեզ հիշեցնու է, Աստված իշխում է և կառավարում է ամեն բան՝ ներառյալ մեր կյանքի ամենչնչին բաները:&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Ո՞վ է նա որ ասէ, եւ կատարուի, որ Տէրը չէ հրամայել։ Բարձրելոյն բերանիցը չե՞ն դուրս գալիս * չարիքն ու բարիքը։<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Քո կյանքի ոչ մի վայրկյանը իզուր չէ. Աստված օգտագործում է ամեն բան քեզ փոխելու համար, նույնիսկ կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունները: Յուրաքանչյուր գրգռվածություն մեր առօրյա կյանքի այն պահերից մեկն է, որտեղ մեզ հնարավորություն է տրվում փնտրելու Նրան, վստահելու Նրան, հնազանդվելու Նրան. պահեր, երբ մենք սովորում ենք ավելի ու ավելի ուրախանալ և մեր հույսը դնել Նրա շնորհքի վրա: <br /> <br /> Մենք բոլորս սիրում ենք նվերներ ստանալ: Բայց մենք պետք է հիշենք, որ Աստված մեզ պես չէ նվերներ տալիս: Նա մեզ տալիս է այն նվերները, որոնց կարիքը մենք ամենաշատն ունենք: Նա մեզ տալիս է ամենամեծ նվերը՝ Իրեն: Այդ ողորմության և շնորհքի լույսի ներքո ամեն բան, որ Նա տալիս է, պետք է ընդունվի որպես նվեր Հորից, ով մեզ սիրում է կատարյալ և հարափոփոխ սիրով:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D6%80%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80,_%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B6%D6%81_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D6%84%D5%A8_%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A5%D5%B6%D6%84,_%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%81_%D5%A1%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B4_%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AC 2016-05-26T20:19:05Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Three Gifts We Need, But Hate to Receive}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Նախքան որևէ ծննդյան տոն կամ Սուրբ ծննդյան առավոտի խառնաշփոթ, ես միշտ իմ երեխաներին նախապատրաստում եմ ինչ ասել, երբ նրանք բացում են նվերները: Ես նրանց ասում եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչ են բացում, այն նրանց դուր է գալիս, թե՝ չէ, նրանք պետք է ժպտան և նվիրողին ՙՇնորհակալություն՚ ասեն: <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ քանի տարեկան ենք մենք, միշտ զվարճալի է նվեր ստանալը: Ինչևէ, մենք՝ չափահասներս, գիտենք, որ չնայած ինչ-որ բան դրսից շատ սիրուն է փաթեթավորված, ներսից կարող է այդպիսին չլինել: Մինչդեռ մյուս նվերները, օրինակ՝ նրանք, որ մեր երեխաները կարող են փաթեթավորել մեզ համար, ճմռթված, ծռված և մաշված տեսք ունեն, բայց պարունակում են ամենաքաղցր և ամենաթանկագին ձեռագործ ստեղծագործություններ: <br /> <br /> Աստված մեզ շատ նվերներ է տալիս որպես Իր որդեգրած երեխաների: Մեր փրկությունը Աստծո շնորհքի պարգևն է, որը մենք փայփայում և տոնում ենք ամեն օր: Այն երբեք դառը չի լինում: Բայց փրկությունը միակ նվերը չէ, որ Աստված մեզ է տալիս: Նա նաև մեզ զարդարում մեր սրբությամբ: Դա նվեր է, որը հաճախ սիրուն քողով փաթաթված չի լինում: Երբեմն այս նվերն այն է, որին մենք վերաբերվում ենք ինչպես անցանկալի Սուրբ Ծննդյան սվիտերի, կամ լավ միտումներով տրված մրգային տորթի: Մենք կարող է նույնիսկ ընդհանրապես չգիտակցել, որ դա նվեր է: <br /> <br /> Մինչև ավելի մոտիկից դրան չնայենք: <br /> <br /> Ահա այդ նվերներից մի քանիսը, որոնք մենք կարող է հակված ենք անտեսել, բայց պետք է փայփայենք այնքան, որքան ցանկացած այլ նվեր. <br /> <br /> ==== 1. Խոչընդոտների նվերը ====<br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Դորա համար ահա ես * փուշերով ցանգ պիտի քաշեմ * նորա ճանապարհին եւ նորան պիտի պատեմ պատով, որ նա իր շաւիղները չգտնէ։ Եւ նա կգնայ իր հոմանիների ետեւից, բայց նորանց չի հասնիլ, եւ նորանց կորոնէ, բայց չի գտնիլ. Այն ժամանակ կասէ. * Ետ դառնամ գնամ իմ * առաջի մարդի մօտ, որովհետեւ ինձ համար այն ժամանակը լաւ էր քան թէ հիմա։ (Ովսե 2:6–7)<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Աստված այստեղ խոսում է իր կամակոր հարսի՝ Իսրայելի մասին, ով թողել է իր Ամուսնուն՝ փնտրելով կեղծ սիրեցյալներ և կեղծ աստվածների: Ինչպես մենք գիտենք՝ Աստված նրան գերության ուղարկեց: Դա շնորհքի դրսևորում էր, որպեսզի նա ապաշխարի և վերադառնա իր իրական սիրուն: <br /> <br /> Իսրայելացիների նման մենք էլ կամակոր սրտեր ունենք: Մենք էլ ենք վազում կուռքերի և կեղծ սիրեցյալների ետևից: Մենք էլ ենք գնում փորձի և ժամանակավոր հաճույքների հետևից, որոնք կարծում ենք՝ կբավարարեն մեր ցանկությունները: Մենք մեր իմաստը , հույսը և ուրախությունը փնտրում ենք արարված բաների, քան՝ Արարչի մեջ: Չնայած մենք չենք պաշտում փայտե կամ քարե կուռքերի, բայց մենք պաշտում ենք փողը, ընտանիքը, աշխատանքը, հաջողությունը, հարմարավետությունը և հսկողությունը: Շնորհքով Աստված հաճախ մեր ճամփին խոչընդոտներ է դնում, որպեսզի մեր ուղին դժվար լինի: Դրանք պատժամիջոց չեն, այլ՝ սիրող Հոր կարգապահություն: Այս խոչընդոտների նպատակը մեզ կանգնեցնելն է՝ սիրով, որպեսզի մենք ապաշխարհենք և վերադառնանք տուն Նրա մոտ: <br /> <br /> Այսպիսի խոչընդոտներ կարող են լինել որոշ բաների հեռացումը, որոնք մենք պաշտում ենք: Դրանք կարող են մեր ծրագրերի արգելքները լինել: Դրանք կարող են կոնֆլիկտներ և հանգամանքներ լինել, որոնք կանգնեցնում են մեզ: Հաճախ մենք այդ խոչընդոտները չենք ընդունում որպես Աստծո սիրո դրսևորում և փոխարենն արձագանքում ենք վրդովմունքով և զայրույթով: Մենք նույնիսկ կարող է հարցականի տակ ենք դնում Աստծո բարությունը: Մենք կարող է ավելի շատ ենք հետևում մեր կուռքերին: Բայց Աստված չի ուզում մեզ թողնել նույնը: Նա հետևում է նրանց ում սիրում է և կանի ամեն ինչ, կտա անհրաժեշտ խոչընդոտը, որպեսզի մեզ հետ բերի այնտեղ, որտեղ մեր տեղն է: <br /> <br /> ==== 2. Տառապանքի նվերը ====<br /> <br /> Պողոսն ասում է.ՙԵւ ձեզ Աստուածանից այդ շնորհք եղաւ Քրիստոսի համար, * ոչ միայն հաւատալ նորան, այլ նորա համար չարչարուիլ էլ՚(Փիլիպեցիս 1:29): <br /> <br /> ՙՇնորհքը եղավ՚ բառակապակցությունն այս հատվածում նշանակում է ՙպարգևվեց՚: Ոչ միայն մեր փրկությունն է պարգև, բայց նաև մեր տառապանքը Աստծո շնորհքի դրևորումն է մեր նկատմամբ: Մենք շատ հաճախ բաց ենք թողնում այս պարգևը: Մենք պարզապես ուզում ենք ՙծրարը վերադարձնել ուղարկողին՚ ՝առանց բացելու այն: Բայց Սուրբ Գիրքը մեզ սովորեցնում է, որ Աստված շնորհում է մեզ Իր փորձություններն ու տառապանքն Իր փառքի և մեր վերջնական շահի համար: Մեր փորձությունների մեջ է, որ մենք նմանվում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Աստծո մտադրությունը մեզ ամբողջությամբ փոխելն է: Նրա նպատակը ոչ թե մեր հարմարավետությունն ու հեշտ ապրելն է այս կյանքում, այլ մեզ հավիտենությանը պատրաստելը: Այս է պատճառը, որ Հակոբոսը կարող էր գրել. ՙԲոլորովին ուրախութիւն համարեցէք, եղբարքս, * երբոր կերպ կերպ փորձանքների մէջ ընկնիք. 3*Գիտենալով որ ձեր հաւատքի փորձառութիւնը համբերութիւն է գործում։ Իսկ համբերութիւնը թող կատարեալ գործ ունենայ. Որ կատարեալ եւ ամբողջ լինիք, եւ ոչ մի բանի պակասութիւն չ’ունենաք՚ (Հակոբոս 1:2–4): <br /> <br /> ==== 3. Ամենօրյա բարկության նվերը ====<br /> <br /> Աստծո շնորհքի մյուս նվերը, որը մենք հաճախ ենք բաց թողնում, կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունն է: Երբ լույսը կարմիր է դառնում, հենց որ մոտենում ենք դրան, երբ խանութում դրամարկղի հերթը երկար է, երբ ինչ-որ մեկն անտեսում է մեր շրջանցման ազդանշանը և զբաղեցնում մեր կայանատեղին, երբ երեխաները ցատկոտում են և չեն գնում քնելու, և երբ մենք շաբաթվա ընթացքում երրորդ անգամ ենք մեր բանալիները կորցնում, Աստված գործում է իր շնորհքով՝ մեզ հնարավորություններ տալով վստահելու, սիրելու և հնազանդվելու Իրեն: <br /> <br /> Այս մասնավոր նվերն այն է, որը մենք հաճախ ընդհանրապես չենք նկատում: Մենք այս գրգռվածություններն ընդունում ենք որպես մի բան, որը պետք է անցնի: Մենք այս նյարդային պահերի համար ուրիշներին ենք մեղադրում: Մենք մտածում ենք, որ մեր օրն ավելի լավ կլիներ, եթե միայն [լրացրեք բաց թողնված տեղը] չկատարվեր: <br /> <br /> Բայց ինչես Ողբ Երեմիայի 3:37-38-ը մեզ հիշեցնու է, Աստված իշխում է և կառավարում է ամեն բան՝ ներառյալ մեր կյանքի ամենչնչին բաները:&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Ո՞վ է նա որ ասէ, եւ կատարուի, որ Տէրը չէ հրամայել։ Բարձրելոյն բերանիցը չե՞ն դուրս գալիս * չարիքն ու բարիքը։<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Քո կյանքի ոչ մի վայրկյանը իզուր չէ. Աստված օգտագործում է ամեն բան քեզ փոխելու համար, նույնիսկ կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունները: Յուրաքանչյուր գրգռվածություն մեր առօրյա կյանքի այն պահերից մեկն է, որտեղ մեզ հնարավորություն է տրվում փնտրելու Նրան, վստահելու Նրան, հնազանդվելու Նրան. պահեր, երբ մենք սովորում ենք ավելի ու ավելի ուրախանալ և մեր հույսը դնել Նրա շնորհքի վրա: <br /> <br /> Մենք բոլորս սիրում ենք նվերներ ստանալ: Բայց մենք պետք է հիշենք, որ Աստված մեզ պես չէ նվերներ տալիս: Նա մեզ տալիս է այն նվերները, որոնց կարիքը մենք ամենաշատն ունենք: Նա մեզ տալիս է ամենամեծ նվերը՝ Իրեն: Այդ ողորմության և շնորհքի լույսի ներքո ամեն բան, որ Նա տալիս է, պետք է ընդունվի որպես նվեր Հորից, ով մեզ սիրում է կատարյալ և հարափոփոխ սիրով:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D6%80%D5%A5%D6%84_%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80,_%D5%B8%D6%80%D5%B8%D5%B6%D6%81_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D6%84%D5%A8_%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A5%D5%B6%D6%84,_%D5%A2%D5%A1%D5%B5%D6%81_%D5%A1%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B4_%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AC 2016-05-24T18:43:06Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Three Gifts We Need, But Hate to Receive}}&lt;br&gt; Նախքան որևէ ծննդյան տոն կամ Սուրբ ծննդյան առավոտի խառնաշփոթ, ես միշտ ի...</p> <hr /> <div>{{info|Three Gifts We Need, But Hate to Receive}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Նախքան որևէ ծննդյան տոն կամ Սուրբ ծննդյան առավոտի խառնաշփոթ, ես միշտ իմ երեխաներին նախապատրաստում եմ ինչ ասել, երբ նրանք բացում են նվերները: Ես նրանց ասում եմ, որ անկախ նրանից, թե ինչ են բացում, այն նրանց դուր է գալիս, թե՝ չէ, նրանք պետք է ժպտան և նվիրողին ՙՇնորհակալություն՚ ասեն: <br /> <br /> Անկախ նրանից՝ քանի տարեկան ենք մենք, միշտ զվարճալի է նվեր ստանալը: Ինչևէ, մենք՝ չափահասներս, գիտենք, որ չնայած ինչ-որ բան դրսից շատ սիրուն է փաթեթավորված, ներսից կարող է այդպիսին չլինել: Մինչդեռ մյուս նվերները, օրինակ՝ նրանք, որ մեր երեխաները կարող են փաթեթավորել մեզ համար, ճմռթված, ծռված և մաշված տեսք ունեն, բայց պարունակում են ամենաքաղցր և ամենաթանկագին ձեռագործ ստեղծագործություններ: <br /> <br /> Աստված մեզ շատ նվերներ է տալիս որպես Իր որդեգրած երեխաների: Մեր փրկությունը Աստծո շնորհքի պարգևն է, որը մենք փայփայում և տոնում ենք ամեն օր: Այն երբեք դառը չի լինում: Բայց փրկությունը միակ նվերը չէ, որ Աստված մեզ է տալիս: Նա նաև մեզ զարդարում մեր սրբությամբ: Դա նվեր է, որը հաճախ սիրուն քողով փաթաթված չի լինում: Երբեմն այս նվերն այն է, որին մենք վերաբերվում ենք ինչպես անցանկալի Սուրբ Ծննդյան սվիտերի, կամ լավ միտումներով տրված մրգային տորթի: Մենք կարող է նույնիսկ ընդհանրապես չգիտակցել, որ դա նվեր է: <br /> <br /> Մինչև ավելի մոտիկից դրան չնայենք: <br /> <br /> Ահա այդ նվերներից մի քանիսը, որոնք մենք կարող է հակված ենք անտեսել, բայց պետք է փայփայենք այնքան, որքան ցանկացած այլ նվեր. <br /> <br /> ==== 1. Խոչընդոտների նվերը ====<br /> <br /> Դորա համար ահա ես * փուշերով ցանգ պիտի քաշեմ * նորա ճանապարհին եւ նորան պիտի պատեմ պատով, որ նա իր շաւիղները չգտնէ։ Եւ նա կգնայ իր հոմանիների ետեւից, բայց նորանց չի հասնիլ, եւ նորանց կորոնէ, բայց չի գտնիլ. Այն ժամանակ կասէ. * Ետ դառնամ գնամ իմ * առաջի մարդի մօտ, որովհետեւ ինձ համար այն ժամանակը լաւ էր քան թէ հիմա։ (Ովսե 2:6–7) <br /> <br /> Աստված այստեղ խոսում է իր կամակոր հարսի՝ Իսրայելի մասին, ով թողել է իր Ամուսնուն՝ փնտրելով կեղծ սիրեցյալներ և կեղծ աստվածների: Ինչպես մենք գիտենք՝ Աստված նրան գերության ուղարկեց: Դա շնորհքի դրսևորում էր, որպեսզի նա ապաշխարի և վերադառնա իր իրական սիրուն: <br /> <br /> Իսրայելացիների նման մենք էլ կամակոր սրտեր ունենք: Մենք էլ ենք վազում կուռքերի և կեղծ սիրեցյալների ետևից: Մենք էլ ենք գնում փորձի և ժամանակավոր հաճույքների հետևից, որոնք կարծում ենք՝ կբավարարեն մեր ցանկությունները: Մենք մեր իմաստը , հույսը և ուրախությունը փնտրում ենք արարված բաների, քան՝ Արարչի մեջ: Չնայած մենք չենք պաշտում փայտե կամ քարե կուռքերի, բայց մենք պաշտում ենք փողը, ընտանիքը, աշխատանքը, հաջողությունը, հարմարավետությունը և հսկողությունը: Շնորհքով Աստված հաճախ մեր ճամփին խոչընդոտներ է դնում, որպեսզի մեր ուղին դժվար լինի: Դրանք պատժամիջոց չեն, այլ՝ սիրող Հոր կարգապահություն: Այս խոչընդոտների նպատակը մեզ կանգնեցնելն է՝ սիրով, որպեսզի մենք ապաշխարհենք և վերադառնանք տուն Նրա մոտ: <br /> <br /> Այսպիսի խոչընդոտներ կարող են լինել որոշ բաների հեռացումը, որոնք մենք պաշտում ենք: Դրանք կարող են մեր ծրագրերի արգելքները լինել: Դրանք կարող են կոնֆլիկտներ և հանգամանքներ լինել, որոնք կանգնեցնում են մեզ: Հաճախ մենք այդ խոչընդոտները չենք ընդունում որպես Աստծո սիրո դրսևորում և փոխարենն արձագանքում ենք վրդովմունքով և զայրույթով: Մենք նույնիսկ կարող է հարցականի տակ ենք դնում Աստծո բարությունը: Մենք կարող է ավելի շատ ենք հետևում մեր կուռքերին: Բայց Աստված չի ուզում մեզ թողնել նույնը: Նա հետևում է նրանց ում սիրում է և կանի ամեն ինչ, կտա անհրաժեշտ խոչընդոտը, որպեսզի մեզ հետ բերի այնտեղ, որտեղ մեր տեղն է: <br /> <br /> ==== 2. Տառապանքի նվերը ====<br /> <br /> Պողոսն ասում է.ՙԵւ ձեզ Աստուածանից այդ շնորհք եղաւ Քրիստոսի համար, * ոչ միայն հաւատալ նորան, այլ նորա համար չարչարուիլ էլ՚(Փիլիպեցիս 1:29): <br /> <br /> ՙՇնորհքը եղավ՚ բառակապակցությունն այս հատվածում նշանակում է ՙպարգևվեց՚: Ոչ միայն մեր փրկությունն է պարգև, բայց նաև մեր տառապանքը Աստծո շնորհքի դրևորումն է մեր նկատմամբ: Մենք շատ հաճախ բաց ենք թողնում այս պարգևը: Մենք պարզապես ուզում ենք ՙծրարը վերադարձնել ուղարկողին՚ ՝առանց բացելու այն: Բայց Սուրբ Գիրքը մեզ սովորեցնում է, որ Աստված շնորհում է մեզ Իր փորձություններն ու տառապանքն Իր փառքի և մեր վերջնական շահի համար: Մեր փորձությունների մեջ է, որ մենք նմանվում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Աստծո մտադրությունը մեզ ամբողջությամբ փոխելն է: Նրա նպատակը ոչ թե մեր հարմարավետությունն ու հեշտ ապրելն է այս կյանքում, այլ մեզ հավիտենությանը պատրաստելը: Այս է պատճառը, որ Հակոբոսը կարող էր գրել. ՙԲոլորովին ուրախութիւն համարեցէք, եղբարքս, * երբոր կերպ կերպ փորձանքների մէջ ընկնիք. 3*Գիտենալով որ ձեր հաւատքի փորձառութիւնը համբերութիւն է գործում։ Իսկ համբերութիւնը թող կատարեալ գործ ունենայ. Որ կատարեալ եւ ամբողջ լինիք, եւ ոչ մի բանի պակասութիւն չ’ունենաք՚ (Հակոբոս 1:2–4): <br /> <br /> ==== 3. Ամենօրյա բարկության նվերը ====<br /> <br /> Աստծո շնորհքի մյուս նվերը, որը մենք հաճախ ենք բաց թողնում, կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունն է: Երբ լույսը կարմիր է դառնում, հենց որ մոտենում ենք դրան, երբ խանութում դրամարկղի հերթը երկար է, երբ ինչ-որ մեկն անտեսում է մեր շրջանցման ազդանշանը և զբաղեցնում մեր կայանատեղին, երբ երեխաները ցատկոտում են և չեն գնում քնելու, և երբ մենք շաբաթվա ընթացքում երրորդ անգամ ենք մեր բանալիները կորցնում, Աստված գործում է իր շնորհքով՝ մեզ հնարավորություններ տալով վստահելու, սիրելու և հնազանդվելու Իրեն: <br /> <br /> Այս մասնավոր նվերն այն է, որը մենք հաճախ ընդհանրապես չենք նկատում: Մենք այս գրգռվածություններն ընդունում ենք որպես մի բան, որը պետք է անցնի: Մենք այս նյարդային պահերի համար ուրիշներին ենք մեղադրում: Մենք մտածում ենք, որ մեր օրն ավելի լավ կլիներ, եթե միայն [լրացրեք բաց թողնված տեղը] չկատարվեր: <br /> <br /> Բայց ինչես Ողբ Երեմիայի 3:37-38-ը մեզ հիշեցնու է, Աստված իշխում է և կառավարում է ամեն բան՝ ներառյալ մեր կյանքի ամենչնչին բաները:&lt;br&gt;<br /> <br /> Ո՞վ է նա որ ասէ, եւ կատարուի, որ Տէրը չէ հրամայել։ Բարձրելոյն բերանիցը չե՞ն դուրս գալիս * չարիքն ու բարիքը։ <br /> <br /> Քո կյանքի ոչ մի վայրկյանը իզուր չէ. Աստված օգտագործում է ամեն բան քեզ փոխելու համար, նույնիսկ կյանքի ամենօրյա գրգռվածությունները: Յուրաքանչյուր գրգռվածություն մեր առօրյա կյանքի այն պահերից մեկն է, որտեղ մեզ հնարավորություն է տրվում փնտրելու Նրան, վստահելու Նրան, հնազանդվելու Նրան. պահեր, երբ մենք սովորում ենք ավելի ու ավելի ուրախանալ և մեր հույսը դնել Նրա շնորհքի վրա: <br /> <br /> Մենք բոլորս սիրում ենք նվերներ ստանալ: Բայց մենք պետք է հիշենք, որ Աստված մեզ պես չէ նվերներ տալիս: Նա մեզ տալիս է այն նվերները, որոնց կարիքը մենք ամենաշատն ունենք: Նա մեզ տալիս է ամենամեծ նվերը՝ Իրեն: Այդ ողորմության և շնորհքի լույսի ներքո ամեն բան, որ Նա տալիս է, պետք է ընդունվի որպես նվեր Հորից, ով մեզ սիրում է կատարյալ և հարափոփոխ սիրով:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%B2%D5%B8%D5%A9%D6%84,_%D5%B8%D6%80%D5%BA%D5%A5%D5%BD%D5%A6%D5%AB_%D5%A1%D5%B4%D5%A5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%B6%D6%84%60_%D5%B8%D6%80%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%A9%D5%A5_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2016-04-21T19:33:59Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|A Prayer for Doing Everything As Unto the Lord}}&lt;br&gt; :''Եւ ամեն ինչ որ էլ անէք, սրտանց արէք, ինչպէս Տիրոջը, եւ ոչ թէ մարդկան...</p> <hr /> <div>{{info|A Prayer for Doing Everything As Unto the Lord}}&lt;br&gt; <br /> <br /> :''Եւ ամեն ինչ որ էլ անէք, սրտանց արէք, ինչպէս Տիրոջը, եւ ոչ թէ մարդկանց. Գիտենալով որ Տէրիցը կ’առնէք ժառանգութեան հատուցումը. վասնզի Տէր Քրիստոսին էք ծառայում։ Կող. 3:23-24''<br /> <br /> Թանկագին Տեր Հիսուս, ես սկսում եմ այս օրը՝ խորապես երախտապարտ լինելով քո արդեն ավարտած գործի և իմ սրտում քո անընդհատ փրկագնող և երբեք չդադարող աշխատանքի համար: Դու երբեք չես ննջում. Դու երբեք չես քնուն: Եվ Դու մեզ ոչ միայն քուն ես տալիս,այլ նաև տալիս ես քնի մեջ: Դու ես միակ պատճառը, որ մի Օր ես ազատ կլինեմ ամեն մեղքից և այնքան սքանչելի ու սիրող կլինեմ, որքան Դու (1 Հով. 3:1-3): Բե՜ր այդ Օրը: <br /> <br /> Օ՜, սա ինձ հսկայական հույս է տալիս՝ կենսատու, ազատագրող, օծող հույս, որն առաջանում է, երբ ես սկսում եմ իմ օրը: Դա է պատճառը, որ Պողոսի հանդիմանությունն այս Թղթում ավելի շատ համբույրի է նման, քան՝ քացու: Ես ուզու եմ ամեն ինչում ավելի սրտանց աշխատել խաչի վրա Քո ավարտած գործի, աշխարհում քո ներկա աշխատանքի և նոր երկնքում և երկրում քո ապագա աշխատանքի պատճառով: Նույնիսկ հավիտենության մեջ Դու կհովվես և կառաջնորդես մեզ դեպի կենդանի ջրի աղբյուրները (Հայտ. 7:17): Ոչ ոք երբեք չի զրկվի Քեզ ծառայելուց, Տե՜ր Հիսուս: <br /> <br /> Հետևաբար, ահա իմ ճիչը: Շարունակիր ազատել ինձ բաներից, որոնք անում եմ մարդկանց հավանության, մարդկանց հանդեպ վախից, կամ մարդկանց վրա իշխանություն ձեռք բերելու համար: Ես աշխատում եմ Քեզ համար, Տե՝ր Հիսուս, ոչ թե զուտ մարդկանց համար: Ազատիր ինձ, որպեսզի ամեն բան քեզ համար անեմ. եթե նշեմ մի քանիսը, ապա՝ սիրեմ կնոջս առանց մանիպուլյացիայի, անեմ իմ աշխատանքը առանց ինքնագովման և ծառայեմ քո ժողովրդին առանց անիրատեսական սպասումների: <br /> <br /> Ինչպես եմ ես Քեզ փառաբանում, Տե՝ր Հիսուս, որ ավետարանն ամեն տեսակի վաստակի, արժանիքների, Աստծո հետ շահ փնտրող հարաբերություների վերջն է: Ես աշխատում եմ Քեզ համար, որովհետև սկզբում Դու աշխատեցիր ինձ համար: Ինչպիսի խոնարհեցնող, ապշեցուցիչ և զարմանալի ճշմարտություն: Ես ծառայում եմ Քեզ, որովհետև Դու երբևէ ապրել ես ինձ ծառայելու համար՝ որպես իմ փաստաբան և բարեխոս: Իսկապես, ես սիրում եմ Քեզ, որովհետև Դու սկզբում սիրեցիր ինձ և Քո անձը տվեցիր որպես իմ մեղքերի փրկագին: Դու ես միշտ առաջինը և վերջինը՝ Ալֆան և Օմեգան: <br /> <br /> Ես ժառանգություն կստանամ միայն քո՝ ոչ թե իմ ավարտած գործի համար: Եվ եթե որևէ պարգև կամ թագ ստանամ, դրանք կնետվեն Քո ոտքերի մոտ՝ տալով պատիվը Նրան, Ով արժանի է դրան: (Հայտ. 4:10): Այնպես որ ամեն Ամենը, որ ես աղոթում եմ, Քո կատարյալ , փառավոր անունով է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%A5%D5%AC_%D5%80%D5%AB%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%AB_%D5%BD%D5%A1%D6%80%D5%BD%D5%A1%D6%83%D5%A1%D5%A6%D5%B8%D6%82_%D5%A1%D5%BD%D5%A1%D6%81%D5%BE%D5%A1%D5%AE%D6%84%D5%B6%D6%80%D5%AB%D5%B6 2015-12-23T20:26:38Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|How to Respond to the Horrifying Sayings of Jesus}}&lt;br&gt; ''Նամակներ Քեմբրիջից #1'' Բաներից մեկը, որը ես այս պահին անում եմ իմ...</p> <hr /> <div>{{info|How to Respond to the Horrifying Sayings of Jesus}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''Նամակներ Քեմբրիջից #1'' <br /> <br /> Բաներից մեկը, որը ես այս պահին անում եմ իմ արձակուրդի ընթացքում այստեղ՝ Քեմբրիջում, չորս ավետարանը կարդալն է, և Հիսուսի բացահայտ և թաքնված պատվիրանների հավաքագրումը տարբեր կատեգորիաներում: Այս նախաձեռնության մեջ ես առաջնորդվում եմ Մաթևոս 28:18-20-ով: Հիսուսն ասաց. ՙԱմեն իշխանությունն ինձ տրվեց երկնքում և երկրումս. Ուրեմն գնացեք... [բոլոր ազգերը աշակերտեցեք] որ ամեն ինչ-որ ձեզ պատվիրեցի՝ պահեն: Այսպիսով կարևոր է, որ մենք կարողանանք դա անել: Մենք պետք է աշակերտենք և հնազանդվենք ՙամենին, որ նա պատվիրեց մեզ՚, որովհետև նա ունի ՙամեն իշխանությունն՚ տիեզերքում: Ուրիշ ոչ մեկը չունի այս իրավունքը, իմաստությունը կամ սերը՝ մեզ ասելու, թե ինպես ապրենք: Միայն Հիսուսն ունի իշխանություն: <br /> <br /> Բայց երբ ընթերցում եք ավետարանները, դուք որոշ սարսափելի բաներ եք գտնում: Եթե Դուք չեք զգում, որ դրանք սարսափելի են, ուրեմն դուք արթուն չեք: Կարծում եմ՝ դրանք նախատեսված են, որ մեզ արթնացնեն Քրիստոսին և նրա գիրքին ընտելանալուց: Այս մեկը գրավեց իմ ուշադրությունը, որովհետև այն ուղիղ կապ ունի Հիսուսի իշխանության խնդրի հետ: Ղուկաս 19:14-ում 10 մնասների (կամ տաս ֆունտի) մասին առակի սկզբում Հիսուսը նկարագրում է քաղաքացիների վերաբերմունքն ազնվականին այսպես. ՙ Բայց նրա համաքաղաքացիները ատում էին նրան. պատգամաւորներ ուղարկեցին նրա յետեւից եւ ասացին. «Մենք չենք կամենում, որ դա մեր վրայ թագաւորի»։ Հետո Ղուկաս 19:27 առակի վերջում Հիսուսն ասում է. «Բայց իմ այն թշնամիներին, որոնք չէին կամենում, որ ես թագաւորեմ իրենց վրայ, բերէ՛ք այստեղ եւ սպանեցէ՛ք իմ առաջ»։ <br /> <br /> Սա սարսափեցնող է: Հիսուսն ասում է, որ մարդիկ, որոնք չեն ուզում իր կատարյալ իշխանությունը իրեց վրա, կսպանվեն իր աչքի առաջ: Ի՞նչ պետք է մեր սրտերն ու մտքերն անեն Հիսուսի բերանից ելնող այսպիսի խոսակցության հետ: <br /> <br /> 1) Առաջինը մենք տեսնում ենք, թե ինչ կա իրականում այնտեղ. որոշ մարդկանց ճակատագրի և պայմանների մասին սարսափազդու լեզու: Նրանք թշնամիներ են: Նրանք չեն ուզում, Հիսուսի իշխանությունը իրնեց կյանքերի վրա: Նրանք կմորթվեն: Հիսուսը դա անել չի տա մի ծածուկ տեղ, այլ իր աչքերի առաջ: <br /> <br /> 2) Մենք խոնարհվում ենք Տիրոջ դատաստանի առջև և ընդունում, որ նրա ճամփան իմաստուն և արդար է, և նույնիսկ սիրով լի նրանց համար, ովքեր դողում են նրա խոսքից և ապաշխարում: <br /> <br /> 3)Մենք սարսռում ենք այն սարսափելի ապագայից, որ սպասվում է այնքան շատ մարդկանց: <br /> <br /> 4)Մենք ստեղծվել ենք խորհելու, թե ինչ է նշանակում Հիսուսի դեմ բարոյական և հոգևոր անարգանքի ապստամբությունը. հակառակ դեպքում դրա համար մորթվելը կլիներ անարդար արձագանք: <br /> <br /> 5)Մենք մեզ խոցելի ենք զգում՝ ճանաչելով ապստամբության մնացորդները մեր սրտերում: <br /> <br /> 6) Մենք Գառնուկի բարկությունից փախչում ենք (Հայտնություն 6:16) դեպի խաչը, որտեղ նա փախուստ է կազմակերպել իր իսկ բարկությունից (ՙՀիսուսին, որ փրկում է գալիք բարկությունի՚, 1 Թեսաղոնիկեցից 1:10): <br /> <br /> 7) Մենք զգում ենք այն ցնցող, խոնարհեցնող, անհավանական ճշմարտությունը, որ մեր փախուստը խոշտանգումներից, որ գալիս է Քրիստոսից և բերում է սքանչությունը այն բանի, որ մենք կվայելելնք Քրիստոսի հետ, միայն շնորհքով է և ոչ թե մեր արդարության պատճառով (ինչպես Հիսուսն ասաց, «Երբ որ դուք ձեզ հրամայված բաներն անենք, ասացեք, թե՝ «Մենք անպիտան ծառաներ ենք, որովհետև այն ենք արել, ինչ որ պարտական էինք անելու ՚ Ղուկաս 17.10): <br /> <br /> 8) Մենք խղճի խայթ ենք զգում, որ շատ հաճախ ինքնագոհ արհամարհանք կա ըմբոստ մարդկանց նկատմամբ, որը բարձրանում է մեր սրտերում, և մենք ավելացնում ենք այդ մեղքը մնացած բոլորի վրա, որը մեզ լավ թեկնածուներ է դարձնում ապստամբների հետ մորթվելու համար: <br /> <br /> 9) Մենք ապաշխարում ենք մեր սեփական ապստամբությունից և նրա շատ անկատ ձևերից և շնորհքով սեր ենք գտնում մեր սրտերում ապստամբ մարդկանց հանդեպ, որպեսզի ի տարբերություն անառակ որդու առակի ավագ եղբոր, մեզ իրոք ուրախութունը բերի, երբ Հիսուսի իշխանության դեմ ապստամբողներից որևէ մեկը փրկվի և միանա շնորհքի տոնակատարությանը, օրինակ՝ Սադամ Խուսեյնի նման մեկը: <br /> <br /> 10) Մենք փոխվել ենք մեր բոլոր թերություններով որպես ներված մեղավորներ, որպեսզի մտնենք ապստամբների կյանքները և նրանց զգուշացնենք իրենց վիճակի մասին և փոխանցեք նրանց Քրիստոսի գործը,և համբերենք նրանց ծաղրանքը, եթե որևէ ձևով մենք կարող ենք փրկել նրանցից որոշներին: <br /> <br /> Սա հասարկ և հեշտ բան չէ: Եվ ես չեմ պնդում, որ դա լավ եմ անում: Բայց ես այդպես եմ ձգտում արձագանքել Աստվածաշնչի սարսափազդու բաներին: <br /> <br /> Փափագելով փոխվել Սուրբ գրքի, այլ ոչ թե աշխարհի պահանջների համեմատ՝ <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A5%D5%BC%D5%A5%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D6%81_%D5%80%D5%AB%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6%D5%A8_%D5%B0%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%AB%D5%B4_%D5%B8%D6%82%D5%A9_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%B3%D5%A1%D5%BC%D5%A8 2015-10-22T19:30:12Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Eight Reasons Why I Believe That Jesus Rose from the Dead}}&lt;br&gt; ''1. Հիսուսն ինքն էր վկայում մեռելներից իր հարության մասին:'' Հ...</p> <hr /> <div>{{info|Eight Reasons Why I Believe That Jesus Rose from the Dead}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''1. Հիսուսն ինքն էր վկայում մեռելներից իր հարության մասին:'' <br /> <br /> Հիսուսը բացեիբաց խոսում էր, թե ինչ կկատարվի իր հետ. խաչելություն, և հետո մեռելներից հարություն: ՙ Պետք է մարդի Որդին շատ չարչարուի, և անրագուի ծերերիցը և քահանայապետերիցը և դպիրներիցը, և սպանուի և երեք օրից յետոյ յարություն առնէ՚(Մարկոս 8:31, տես նաև՝ Մաթևոս 17:22, Ղուկաս 9:22): Նրանք, ովքեր մտածում են, որ Քրիստոսի հարությունն անհավատալի է, հավանաբար կասեն, որ Հիսուսը մոլորության մեջ էր կամ (ավելի հավանական է) որ վաղ եկեղեցին այս հայտարարությունները նրա բերանում է դրել, որպեսզի նա ստահոդ տեղեկություններ սովորեցնի, որը նրանք էին հորինել: Բայց նրանք, ովքեր կարդում են ավետարանները գալիս են այն համոզման, որ մեկը, ով այս վկանների միջոցով այդքան համոզիչ է խոսում՝ անմիտ երևակայության պտուղը չէ, և չի բավարավի այն արդարացմամբ, որ Հիսուսն ինքն էր վկայում մեռելներից իր հարության մասին: <br /> <br /> Սա հատկապես ճիշտ է հաշվի առնելով այն փաստը, որ մեջբերված խոսքերը, որոնք կանխատեսում էին հարությունը, ոչ թե միայն հասարակ , ուղիղ խոսքեր են, այլև շատ թեք և անուղղակի խոսքեր, որոնք ավելի քիչ հավանական է, որ խաբված աշակերտների հասարակ երևակայությունն են: Օրինակ՝ երկու տարբեր վկաներ երկու տարբեր ձևով վկայում են կենդանության օրոք Հիսուսի կատարած հայտարարությունը, որ եթե թշմնամիները քանդեն տաճարը (իր մարմնի) , նա այն երեք օրում կկառուցի նորից (Հովհաննես 2:19, Մարկոս 14:58, տես՝ Մաթևոս 26:61): Նա այլաբանորեն խոսեց նաև է «Հովնանի նշանի՚ մասին՝ երեք օր երկրի սրտում (Մատթեոս 12:39, 16: 4): Եվ նա դրա մասին նորից ակնարկեց Մաթևոս 21:42-ում. ՙԱյն քարը, որ շինողներն անարգեցին անկյունաքար դարձավ՚: Գալիք հարության մասին իր վկայությունից բացի, նրան մեղադրողներն ասացին, որ դա Հիսուսի հայտարարության մասն է կազմում. ՙՏեր, հիշում ենք, որ այն մոլորեցուցիչը, դեռ կենդանի ասում էր,-Երեք օրից հոտո հարություն կառնեմ՚(Մաթևոս 27:63): <br /> <br /> Հարության մասին մեր առաջին ապացույցն այն է, որ Հիսուսն ինքն է խոսել դրա մասին: Խոսքերի բնույթն ու լայությունը անհավանական են դարձնում այն, որ դա կարող էր անել մոլորված եկեղեցին: Եվ վկայությունների ժամանակ բացահայտված Հիսուսի կերպարը մարդկանց մեծամասնության կողմից որպես խելագար կամ խաբեբա չէր դիտվում: <br /> <br /> ''2. Գերեզմանը դատարկ էր Զատիկին:'' <br /> <br /> Հնագույն փաստաթղթերը պնդում են այս. ՙԵվ երբ որ ներս մտան, Տեր Հիսուսի մարմինը չգտան՚ (Ղուկաս 24:3) Եվ Հիսուսի թշնամիները հաստատեցին դա՝ հայտարարելով, որ աշակերտները գողացել են մարմինը(Մաթևոս 28:13): Հիսուսի մահացած մարմինը չկարողացան գտնել: Չորս հնարավոր ձև կա դա բացատրելու համար: <br /> <br /> :2.1 Նրա թշնամիները գողացել են մարմինը: Եթե նրանք դա արել են (և նրանք երբեք չեն պնդել, որ արել են դա), նրանք անկասկած ցույց կտային մարմինը որպեսզի կանգնեցնեն քրիստոնեական հավատքի հաջող տարածումը այն նուն քաղաքում, որտեղ տեղի էր ունեցել խաչելությունը: Բայց նրանք չկարողացան ցույց տալ այն:<br /> <br /> :2.2 Նրա ընկերները գողացել են մարմինը: Սա վաղ ժամանակների բամբասանք էր (Մաթևոս 28:11-15): Հնարավո՞ր է դա: Կարո՞ղ էին նրանք հաղթել գերեզմանի պահակներին: Ամենակարևորը՝ կսկսեի՞ն նրանք քարոզել Հիսուսի հարության մասին այդպիսի իշխանությամբ՝ իմանալով, որ նա հարություն չի առել: Իրեց կյանքը վտանգի՞ կենթարկեին և կծեծվեի՞ն մի բանի համար, որը գիտեին՝ խաբեբայություն է:<br /> <br /> :2.3 Հիսուսը մահացած չէր, այլ միայն անգիտակից էր, երբ նրան գերեզմանում դրեցին: Նա արթնացավ, շարժեց քարը, հաղթահարեց զինվորներին և անհետացավ պատմությունից իր աշակերտների հետ մի քանի հանդիպումից հետո, որտեղ նա հավաստիացրեց, որ նա մեռելներից հարություն է առել: Նույնիսկ Հիսուսի թշնամիներն առաջ չքաշեցին այս վարկածը: Նա ակնհայտորեն մահացել էր: Հռոմեացիները մինչ այդ տեսել էին դա: Քարը չէր կարող տեղաշարժվեր ներսից մի մարդու կողմից, որի կողը նոր գեղարդով խոցել էին և որը վեց ժամ գամված էր մնացել խաչին:<br /> <br /> :2.4 Աստված Հիսուսին հարություն տվեց մեռելներից: Դա այն է ինչ նա ասաց կկատարվի: Դա այն է, ինչ աշակերտներն ասացին, որ կատարվել է: Բայց քանի դեռ հարությունը բնականոն ձևով բացատրելու չնչին հնարավորության կա, ժամանակակից մարդիկ ասում են, որ մենք չպետք է դիմենք գերբնական բացատրության: Սա տրամաբանակա՞ն է: Ես այդպես չեմ կարծում: Ի հարկե, մենք չենք ուզում դյուրահավատ լինել: Բայց մենք չենք ուզում նաև մերժել ճշմարտությունը միայն այն պատճառով, որ դա տարօրինակ է: Մենք պետք է տեղյակ լինենք, որ մեր պարտավորություններն այս կետում կախված են մեր նախապատվություններից. պարտավորություններ, որոնք կառաջանան հարության ճշմարտությունից, կամ պարտավորություններ, որոնք կառաջանան հարության կեղծիքից: Եթե Հիսուսի խոսքն օրինակ՝ քեզ բացել է Աստծո իրականությունը և ներման կարիքը, ապա հակագերբնական դոգման կարող է կորցնել իր իշխանությունը քո մտքի վրա: Հնարավո՞ր է, որ այս անկեղծությունը հարության նկատմամբ նախապաշարում չէ, այլ ազատություն՝ նախապաշարումից:<br /> <br /> ''3. Աշակերտները խաչելությունից գրեթե անմիջապես հետո անհույս և վախկոտ մարդկանցից վերափոխվեցին (Ղուկաս 24:21, Հովհաննես 20:19) հարության վստահ և խիզախ վկաների (Գործք 2:24, 3:15, 4:2):'' <br /> <br /> Այս փոփոխության վերաբերյալ նրանց բացատրությունն այն էր, որ նրանք տեսել են հարություն առած Քրիստոսին և նրանց իշխանություն է տրվել Նրա վկաները լինելու(Գործք 2:32): Ամենատարածված մրցակցող բացատրությունն այն է, որ նրանց վստահությունը հալյուցինացիաների արդյունք էր: Բազմաթիվ խնդրներ կան այսպիսի հասկացության հետ: Աշակերտները դյուրահավատ չէին, այլ հավասառակշռված սեկպտիկներ՝ ինչպես մինչև, այնպես էլ հարությունից հետո: (Մարկոս 9:32, Ղուկաս 24:11, Հովհաննես 20:8-9, 25): Բացի դրանից, կարո՞ղ է Քրիստոսի հարության վկաների խոր և ազնիվ ուսուցումը հալյուցինացիայի արդյունք լինել: Ի՞նչ կասեք Պողոսի հռոմեացիներին ուղղված մեծանուն նամակի մասին: Ինձ համար անձամբ դժվար է պատկերացնել, որ այս հսկա ինտելեկտի տեր և խորապես թափանցիկ հոգին կարող է մոլորված կամ խաբված լինել, և նա պնդում էր, որ տեսել է հարություն առած Քրիստոսին: <br /> <br /> ''4. Պողոսը պնդում էր, որ ոչ միայն ինքն է տեսել հարությալ Քրիստոսին, այլև այն 500 հոգին էլ, և նրանից շատերը դեռևս ողջ էին երբ նա կատարեց այս հայտարարությունը:'' <br /> <br /> ՙՀետո երևեցավ հինգ հարյուրից ավելի եղբայրներին մեկ անգամ, որոնցից շատերը մինչև հիրմա մնում են, բայց մի քանիսն էլ ննջեցին՚(1 Կորնթացիս15:6):Ինչը դա այսքան տեղին է դարձնում, այն է որ այն գրվել է հունացիներին, երբ այդ վկաներից շատերը դեռևս ողջ էին, իսկ հունացիներն թերահավատորեն էին վերաբերվում այսպիսի հայտարարություններին: Այսպիսով դա ռիսկային հայտարարություն էր, եթե այն կարող էր հերքվել մի փոքրիկ հետազոտությամբ: <br /> <br /> ''5. Ակնհայտորեն ծաղկում ապրող, կայսրությունը գրավող վաղ քրիստոնեական եկեղեցու գոյությունը պաշտպանում է հարության վերաբերյլալ պնդման ճշմարտացիությունը:'' <br /> <br /> Եկեղեցին տարածվեց Հիսուսի մեռելներից հարության վկայության զորության շնորհիվ, և որ այսպիսով Աստված նրան Տեր և Օծյալ արավ (Գործք 2:36): Քրիստոսի Տիրությունը բոլոր ազգերի վրա հիմնված է մահվան նկատմաբ նրա հաղթանակի վրա: Այս է այն ուղերծը, որը տարածվել էամբողջ աշխարհով մեկ: Դրա զորությունը՝ անցնելու մշակույթները և ստեղծելու Աստծո նոր ժողովուրդ այդ ճշմարտության ուժեղ վկայությունն էր: <br /> <br /> ''6. Պողոս առաքյլաի դարձը պաշտպանում է հարության ճշմարտացիությունը:'' <br /> <br /> Նա Գաղատացիների 1:11-17-ում վիճում է մասամբ անկարեկից լսարանի հետ, որ իր ավետարանը հարություն առած Քրիստոսից է, ոչ թե մարդկանցից: Նա պնդում է, որ մինչև Դամասկոսի ճանապարհի փորձառություւնը, երբ նա տեսավ հարություն առած Հիսուսին, նա կտրականապես դեմ էր քրիստոնյաների հավատքին (Գործք 9:1): Բայց այժմ, ի զարմանս բոլորի, նա իր կյանքն է վտանգի ենթարկում հանուն ավետարանի (Գործք 9:24-25): Նրա բացատրությունը. հարությալ Քրիստոսը հայտնվել է նրան և նրան իշխանություն է տվել առաջնորդելու հեթանոսների առաքելությունը(Գործք 26:15-18): Կարո՞ղ ենք հավատալ այսպիսի վկայության: Սա տանում է հաջորդ պնդմանը: <br /> <br /> ''7. Նոր կտակարանի վկաները չունեն խաբվածների կամ խաբեբաների կնիք:'' <br /> <br /> Ինչպե՞ս եք հավատում վկայությանը: Ինչպե՞ս ենք որոշում հավատալ մարդու վկայությանը: Մարդու վկայությանը հավատալու որոշումը նույն բանը չէ, ինչ մաթեմատիկական հավասարում լուծելը: Համոզվածությունը մի ուրիշ ձև է, բայց կարող է նույնքան հաստատուն լինել (Ես հավատում եմ իմ կնոջ վկայությանը, որ նա հավատարիմ է): Երբ վկան մահացած է, մենք կարող ենք նրա մասին դատել միայն նրա գրածների բովանդակության կամ ուրիշների կողմից նրա մասին վկայության հիման վրա: Ինչպե՞ս են Պետրոսը և Հովհաննեսը, Մաթևոսը և Պողոսը վկայում: <br /> <br /> Իմ դատողությամբ (և այս պահին մենք կարող ենք իրապես ապրել միայն հիմնվելով մեր սեփական դատողության վրա - Ղուկաս 12:57), այս մարդկանց գրածները չեն դիտվում որպես դյուրահավատ, հեշտությամբ խաբվող կամ խաբող մարդկանց աշխատանքներ: Նրանց գաղափարները մարդկային բնության մասին խորն են: Նրանց անձնական նվիրումը կատարված է սթափ և զգուշությամբ: Նրանց վարդապետությունները կապակցված են և չեն դիտվում որպես անկայուն մարդկանց հորինաբանություն: Բարոյական և հոգևոր չափանիշները բարձր են: Եվ այս մարդկանց կյանքը կատարելապես նվիրված է ճշմարտությանը և Աստծուն պատվելուն: <br /> <br /> ''8. Ինչպես պատմում են աստվածաշնչյան վկաները՝ Քրիստոսի մահվան և հարության մեջ ինքնաբնորոշող փառք կա:'' <br /> <br /> Նոր Կտակարանը սովորեցնում է, որ Աստված ուղարկել է Սուրբ Հոգուն փառավորելու Հիսուսին որպես Աստծո Որդու: Հիսուսն ասաց. ՙԵրբ որ նա՝ ճշմարտության Հոգին կգա, նա կառաջնորդի ձեզ ամեն ճշմարտության մեջ...... Նա ինձ կփառավորի՚ (Հովհաննես 16:13): Սուրբ Հոգին դա չի անում մեձ պատմելով, որ Հիսուսը հարություն է առել մեռելներից: Նա դա անում է մեր աչքերը բացելով՝ տեսնելու Քրսիտոսի ինքնաբնորոշող փառքը իր կյանքի, մահվան և հարության պատմության մեջ: Նա մեզ հնարավորություն է տալիս տեսնելու Հիսուսին, այնպիսին ինչպիսին որ նա կար, որ նա անդիմադրելիորեն ճշմարիտ և գեղեցիկ է: Առաքյալը մեր կուրության խնդիրը և լուծումը սահմանել է այսպես. ՙՈրոնցում այս աշխարհի աստվածը այն անհավատների սրտերը կուրացրեց, որ Քրիստոսի փառավոր ավետարանի լուսավորությունը չծագի նրանց վրա. որ աներևույթ Աստծո պատկերն է... ՚ Որովհետեւ Աստուած է, որ ասաց. «Խաւարից թող լոյս ծագի». եւ նա ծագեցրեց մեր սրտերում Աստծու փառքի գիտութեան լոյսը, որը ճառագայթում է Յիսուս Քրիստոսի դէմքից՚(2 Կորնթացիս 4:4, 6): <br /> <br /> Խաչված և հարություն առած Քրիստոսի մասին փրկող գիտությունը միյան պատմական փաստերի ճիշտ հիմնավորման արդյունքը չէ: Դա հոգևոր լուսավորության արդյունք է՝ տեսնելու փաստերի իրական նպատակը. ճշմարտության և Աստծո փառքի բացահայտում Քրսիտոսի միջոցով, որը նույնն է երեկ, այսօր և հավիտյան: <br /> <br /> Հովիվ Ջոն <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%89%D5%B8%D6%80%D5%BD_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D6%87%D5%B8%D6%80_%D5%AF%D5%A5%D5%BF%D5%A5%D6%80_%D5%AC%D5%A1%D5%BE_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2015-06-26T19:33:25Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Four Essentials to Finishing Well}}&lt;br&gt; ''2007թ. Ազգային համաժողով '' ''Հետևյալ գրառումները կատարվել են պատգամի ժաման...</p> <hr /> <div>{{info|Four Essentials to Finishing Well}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''2007թ. Ազգային համաժողով '' <br /> <br /> ''Հետևյալ գրառումները կատարվել են պատգամի ժամանակ'' <br /> <br /> ==== Չորս կարևոր կետեր լավ ավարտելու համար ====<br /> <br /> Պողոսը համբերեց մինչև վերջ, իսկ Դեմասը որքան մեզ հայտնի է՝ ոչ (2 Տիմոթեոս 4:7,10), թեև նա մի ժամանակ ծառայակից էր(Փիլիմոն 1:24): Սա սթափեցնող խոսք է, քանի որ մեզանից շատերը դեռ շատ երիտասարդ են: Մեզանից ոչ ոք առանց Աստծո շնորհքի երաշխավորված չէ, որ լավ ավարտ կունենա: Ինչպե՞ս մենք կարող ենք Աստծո շնորհքով համբերել Պողոսի նման: <br /> <br /> '''1) Աստծո հետ կենտրոնացված անձնական հարաբերությունների ամենօրյա ժամանակ.''' Դա պետք է ամեն օր լինի, հակառակ դեպքում մենք մեզ կգտնենք սխալ ուղղությամբ շարժվելիս: Դեմասը սիրահարված էր այս ներկա աշխարհին: Աստծո հետ մեր ժամանակը պետք է մեր մեջ համակրանք առաջացնի, որը կհաղթի այս աշխարհը սիրելու գայթակղությանը: Օգտակար է պլան ունենալը, բայց պլանը պետք է մեզ Աստծուն ուղղորդի: <br /> <br /> '''2) Ավետարանի ամենօրյա յուրացում: Ավետարանը մեղավորների համար է:''' Նախքան Աստծո հետ ժամանակ անցկացնելը մենք պետք է Նրա մոտ գանք մաքսավորի մոտեցմանբ, որն աղոթում էր. «Ողորմիր մեղավորի», և հավատանք, որ միայն Աստված կարող է մեզ արդարացնել: Միայն սա մեզ վստահություն կտա մոտենալու Աստծուն և հաղորդակցվելու նրա հետ: <br /> <br /> Եթե մենք ամեն օր չյուրացնենք ավետարանը, մենք կսկսենք մեր հոգևորությունը կապել մեր գործերի հետ, որն ի վերջո մեզ կտանի կամ հպարտության կամ հուսահատության: Բայց ամեն օր ինքներս մեզ հիշեցնելը, որ մենք մեղավորներ ենք, և որ Աստծո շնորհքով մենք հագել են Քրիստոսի արդարությունը, մեզ կզինի իրական և մաքուր շարժառիթով՝ շարունակելու հետևել Հիսուսին և հրաժարվել աշխարհը սիրելու ցանկությունից: Մենք պետք է ջանադրաբար աշխատենք ոչ թե Աստծո հավանությունը ստանալու համար, այլ որովհետև մենք արդեն այն ունենք: <br /> <br /> '''3) Ամենօր Ձեր մարմինները ներկայացրեք Աստծուն որպես կենդանի պատարագ:''' Հռոմեացիս 12:1: Հին կտակարանի զոհաբերությունը, որն ակնարկում է Պողոսը, մատուցվում էր ամեն օր: Դա այդ նույն նշանակությունն ունի նոր ուղտի սուրբերի համար: Մեր մարմինները փոխառված են Աստծուց, և մենք պետք է ամեն օր մեզ կրկին նվիրաբերենք Նրան: Ճիշտ այնպես, ինչպես Պողոսն է դիմել Փիլիմոնին (Փիլիմոն 1:8-10), չնայած նա իրավունք ուներ հրամայելու նրան, նույն ձևով էլ մեզ է դիմում, որ մենք մեր անձերը տանք Աստծուն: Հենց Աստծո որղորմության հրաշքը պետք է մեզ ստիպի ինքնաբուխ տալ այն, և սա մենք կանենք, եթե ամեն օր ջերմանանք Նրա սիրով: <br /> <br /> '''4) Աստծո սիրո և ինքնիշխանության նկատմամբ ամուր հավատք:''' Ողբ Երեմիայի 3: 37-38: Կյանքը լի է ցավերով՝ բնական հանգամանքների և ուրիշների չար կամքի պատճառով: Բայց Աստված իշխանություն ունի այս բոլոր չար բաներ վրա և հավատքով մենք կարող ենք շնորհակալ լինել դրանց համար: Աստված դրանք օգտագործում է, որպեսզի մեզ Քրիստոսի նման դարձնի և երբեք չի թողնի կամ չի լքի մեզ: Ավետարանը և Աստծո խոստումները երբեք չեն ձախողվի, և երբեք նա մեզանից դրանք չի վերցնի: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2015-06-25T19:56:01Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Don't Waste Your University Years}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ինձ թիվը չէ, որ գրավում է, չնայած Ամերկայի համալսարաններում և քոլեջներում մոտավորապես 21 միլիոն ուսանող կա: Ինձ գրավում է ժամանակի կարևորության բնույթը: Կյանքի մեջ ինտեգրվելու մտքերը, կյանքն ուղղորդող նպատակները և կյանքն էներգիայով լցնող ուժերը հաճախ գտնվում և արմատավորվում են կյանքի այս կարևոր փուլում: <br /> <br /> «Պատանեկությունը» և «չափահասությունը» միշտ չէ, որ գոյություն են ունեցել: Դրանք ժամանակակից աշխարհի ստեղծագործությունն են: <br /> <br /> :«Պատանեկությունը» ևՙչափահասությունը» որպես կյանքի առանձին փուլեր ավելի շատ 20-րդ դարի մտահղացումն են, որոնք առաջ բերեցին փոփոխություններ ընդհանուր կրթության, երեխանների աշխատանքային օրենքների, ուրբանիզացիայի, ենթաուրբանիզացիայի, զանգվածային սպարողականության և ԶԼՄների մեջ: Նույն ձևով վերջին տասնամյակներում պատանեկության և լիարժեք չափահասության միջև ընկած տարիների հետ կապված մեր մշակույթում առաջացավ կյանքի մի նոր, առանձին և կարևոր փուլ, որը վերափոխեց երիտասարդների ինքնության, երիտասարդության, հարաբերությունների և կենսական պարտավորությունների, ինչպես նաև տարբեր վարքագծերի և դիրքորոշումների իմաստը: Այն ինչ առաջացավ այս նոր իրավիճակից տարբեր ձևերով կոչվեց՝ «երկարաձգված պատանեկություն», «երիտասարդություն», «չափահասություն», «երիտասարդ չափահասություն», «քսան և ինչ-որ բաներ» և «ձևավորվող չափահասություն»: (Քրիստիան Սմիթ, Ստանալով կյանք»):<br /> <br /> Կյանքի նոր փուլի ի հայտ գալուն հետ , որը չի սահմանվում պարզապես տարիքով, այլ մշակութային սպասումներով, հասակակիցների ճնշումներով, կրթական պահանջներով, տնտեսական սրումներով և լրատվամիջոցների կողմից սահմանված ինքնաճանաչմամբ, մեծ է հավանականությունը՝ վատնելու այդ ժամանակաշրջանը: <br /> <br /> ==== Ըմբռնում, նպատակ և էներգիա գտնելը ====<br /> <br /> Երբ ես ասում եմ «վատնել» ես ի նկատի չունեմ այն պարզապես չափազանց շատ զվարճանքների վրա ծախսել: Ես նկատի ունեմ ըմբռնում, որն իրապես ինտեգրում է կյանքը, նպատակ, որը մշտապես ուղղությունը է տալիս առանց ափսոսանքի և էներգիա, որը մեկն արդյունավետորեն կրում է կյանքի ողջ ընթացքում մինչև վերջ - և առավել քան դա: <br /> <br /> Ձախողումը բոլոր վատնումներից ամենամեծ վատնում է կյանքի համալասարանական ժամանակահատվածում: <br /> <br /> Կյանքն ինտեգրող ըմբռնում: Կյանքին ուղղություն տվող նպատակ: Կյանքին ուժ տվող էներգիա: Միլիոնավոր ուսանողների համար այս ցուցիչները դրվում են կյանքի այդ ժամանակահատվածում: Եվ եթե դրանք սխալ են դրվում և մշտապես թռիչքի վրա են, Մարսում վայրէջք չի լինի՝ չխոսելով արդեն վերադարձի մասին: Կյանքի փոքրիկ տիեզերական նավը կթափառի դրսում՝ սկզբում շրջապատված բազմաթիվ խթանող տեսարաններով և հետո՝ անվերջ գիշերով: <br /> <br /> Ի՞նչ է այդ ըմբռնումը, նպատակը և էներգիան: <br /> <br /> *Կյանքն ինտեգրող ընբռնումը հայտնաբերելն է, որ Աստծո խոսքը, Աստվծաշունչը միակ իրական և միանգամայն վտահելի իմաստությունն է մեր կյնաքի ձևավորման համար: <br /> *Կյանքին ուղղություն տվող նպատակը հայտնաբերելն է, որ Հիսուս Քրիստոսի վեհությունը փառավորելը և մեծարելը ամեն բանի նպատակն է: <br /> *Կյանքին ուժ տվող էներգիան հայտնաբերելն է, որ Սուրբ Հոգու շնորհալի զորությանն ամեն օր ապավինելը կյանքի հարատև պտղաբերության բանալին է:<br /> <br /> Այո, Աստված ողորմած է, և շատ մարդիկ այս բացահայտումներն ավելի ուշ են անում կյանքում: Ես Նրան փառք եմ տալիս դրա համար: Բայց զարմանալի է, թե ինչքան շատերն են այս ցուցիչները ընդմիշտ քոլեջում և բարձրագույն դպրոցում դնում&amp;nbsp;: Դա լավ է, կամ վատ: <br /> <br /> ==== Մեծ արթնության համար աղոթելը: ====<br /> <br /> Ես վերջերս կարդացի ''Դու ունես Լիբիան. Կյանք՝ ծառայելով մահմեդական աշխարհին'': Դա Գրեգ Լիվինգստոնի՝ Սահմանների հիմնադրի ինքնակենսագրությունն է: Այն լի է կյանքի դասերով: Այն հավատ է առաջացնում: Այն հույս է տալիս: Եվ այն պատմում է քոլեջում մի ճակատագրական պահի մասին, երբ երիտասարդ, տեսանող Ջորջ Վերմերն ազգերի համար աղոթքաժողովի ժամանակ ասել է երիտասարդ, աննպատակ Գրեգ Լիվինգստոնին, «Դու ունես Լիբիան»: <br /> <br /> Աշխարհը երբեք նույնը չի լինի: Աստված վերցրեց այս երկու ուսանողներին և օգտագործեց երկու զանգվածային միսիոներական ուժ ստեղծելու համար: Օպերատիվ մոբիլիզացիան և Սահմանները վկայում են, թե ինչքան կարևոր էին այս ուսանողական օրերը: <br /> <br /> Ես շնորհակալ եմ Աստծուց, որ նա գրավել է իմ միտքը և սիրտը այդ տարիների ընթացքում: Ցուցիչները դրվել են 18-ից 25 տարեկանում: Ինչպիսի՜ պարգև: Բոլոր համապարփակ ընբռնումների մի աղբյուր, ամենուր ուղղորդող, երբեք ափսոսանքով չլցված նպատակներ, անսպառ էներգիա, որն իմը չէ: Եվ ինչպիսի առավելություն է տեսնել, թե Աստված ինչպես է օրհնում ուսանողներին բազմաթիվ ծառայություններով՝ Cru, Inter-Varsity, Navigators, Campus Outreach, կոնֆերանսներով՝ Passion, Urbana, Cross և բազմաթիվ քրիստոնեական դպրոցներով: Եվ հիմա desiringGod.org-ի միջոցով հազարավոր ուսանողների հասնելու ուրախությունը և Բեթղեհեմի քոլեջի և Սեմինարիայի կանցլեր լինելու ուրախությունը կյանքի ավարտի համար անսպասելի նվեր է: <br /> <br /> 2025 թ.-ին ըստ մի հաշվարկի, ամբողջ աշխարհում բարձրագույն կրթություն ստացող ուսանողների թիվը կլինի 262 մլն.&amp;nbsp;: Ինձ հետ աղոթեք, որ Աստված մեծ արթնություն բերի այն ըմբռնումներիի մեջ, որոնք իսկապես ինտեգրում են կյանքը, այն նպատակի մեջ, որn ուղղորդում են առանց ափսոսանքի, և տա անսպառ էներգիա ամբողջ կյանքի համար և առավել քան դա: Թող Աստվածաշունչը, Աստծո փառքը և Սուրբ Հոգու զորությունը դառնան միլիոնավոր ուսանողների գերիշխող իրականությունը:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2015-06-23T20:35:23Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Don't Waste Your University Years}}&lt;br&gt; Ինձ թիվը չէ, որ գրավում է, չնայած Ամերկայի համալսարաններում և քոլեջներում ...</p> <hr /> <div>{{info|Don't Waste Your University Years}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ինձ թիվը չէ, որ գրավում է, չնայած Ամերկայի համալսարաններում և քոլեջներում մոտավորապես 21 միլիոն ուսանող կա: Ինձ գրավում է ժամանակի կարևորության բնույթը: Կյանքի մեջ ինտեգրվելու մտքերը, կյանքն ուղղորդող նպատակները և կյանքն էներգիայով լցնող ուժերը հաճախ գտնվում և արմատավորվում են կյանքի այս կարևոր փուլում: <br /> <br /> ՙՊատանեկությունը» և ՙչափահասությունը» միշտ չէ, որ գոյություն են ունեցել: Դրանք ժամանակակից աշխարհի ստեղծագործությունն են: <br /> <br /> :ՙՊատանեկությունը» ևՙչափահասությունը» որպես կյանքի առանձին փուլեր ավելի շատ 20-րդ դարի մտահղացումն են, որոնք առաջ բերեցին փոփոխություններ ընդհանուր կրթության, երեխանների աշխատանքային օրենքների, ուրբանիզացիայի, ենթաուրբանիզացիայի, զանգվածային սպարողականության և ԶԼՄների մեջ: Նույն ձևով վերջին տասնամյակներում պատանեկության և լիարժեք չափահասության միջև ընկած տարիների հետ կապված մեր մշակույթում առաջացավ կյանքի մի նոր, առանձին և կարևոր փուլ, որը վերափոխեց երիտասարդների ինքնության, երիտասարդության, հարաբերությունների և կենսական պարտավորությունների, ինչպես նաև տարբեր վարքագծերի և դիրքորոշումների իմաստը: Այն ինչ առաջացավ այս նոր իրավիճակից տարբեր ձևերով կոչվեց՝ ՙերկարաձգված պատանեկություն», ՙերիտասարդություն», ՙչափահասություն», ՙերիտասարդ չափահասություն», ՙքսան և ինչ-որ բաներ» և ՙձևավորվող չափահասություն»: (Քրիստիան Սմիթ, ՙՍտանալով կյանք»):<br /> <br /> Կյանքի նոր փուլի ի հայտ գալուն հետ , որը չի սահմանվում պարզապես տարիքով, այլ մշակութային սպասումներով, հասակակիցների ճնշումներով, կրթական պահանջներով, տնտեսական սրումներով և լրատվամիջոցների կողմից սահմանված ինքնաճանաչմամբ, մեծ է հավանականությունը՝ վատնելու այդ ժամանակաշրջանը: <br /> <br /> ==== Ըմբռնում, նպատակ և էներգիա գտնելը ====<br /> <br /> Երբ ես ասում եմ ՙվատնել» ես ի նկատի չունեմ այն պարզապես չափազանց շատ զվարճանքների վրա ծախսել: Ես նկատի ունեմ ըմբռնում, որն իրապես ինտեգրում է կյանքը, նպատակ, որը մշտապես ուղղությունը է տալիս առանց ափսոսանքի և էներգիա, որը մեկն արդյունավետորեն կրում է կյանքի ողջ ընթացքում մինչև վերջ - և առավել քան դա: <br /> <br /> Ձախողումը բոլոր վատնումներից ամենամեծ վատնում է կյանքի համալասարանական ժամանակահատվածում: <br /> <br /> Կյանքն ինտեգրող ըմբռնում: Կյանքին ուղղություն տվող նպատակ: Կյանքին ուժ տվող էներգիա: Միլիոնավոր ուսանողների համար այս ցուցիչները դրվում են կյանքի այդ ժամանակահատվածում: Եվ եթե դրանք սխալ են դրվում և մշտապես թռիչքի վրա են, Մարսում վայրէջք չի լինի՝ չխոսելով արդեն վերադարձի մասին: Կյանքի փոքրիկ տիեզերական նավը կթափառի դրսում՝ սկզբում շրջապատված բազմաթիվ խթանող տեսարաններով և հետո՝ անվերջ գիշերով: <br /> <br /> Ի՞նչ է այդ ըմբռնումը, նպատակը և էներգիան: <br /> <br /> *Կյանքն ինտեգրող ընբռնումը հայտնաբերելն է, որ Աստծո խոսքը, Աստվծաշունչը միակ իրական և միանգամայն վտահելի իմաստությունն է մեր կյնաքի ձևավորման համար: <br /> *Կյանքին ուղղություն տվող նպատակը հայտնաբերելն է, որ Հիսուս Քրիստոսի վեհությունը փառավորելը և մեծարելը ամեն բանի նպատակն է: <br /> *Կյանքին ուժ տվող էներգիան հայտնաբերելն է, որ Սուրբ Հոգու շնորհալի զորությանն ամեն օր ապավինելը կյանքի հարատև պտղաբերության բանալին է:<br /> <br /> Այո, Աստված ողորմած է, և շատ մարդիկ այս բացահայտումներն ավելի ուշ են անում կյանքում: Ես Նրան փառք եմ տալիս դրա համար: Բայց զարմանալի է, թե ինչքան շատերն են այս ցուցիչները ընդմիշտ քոլեջում և բարձրագույն դպրոցում դնում&amp;nbsp;: Դա լավ է, կամ վատ: <br /> <br /> ==== Մեծ արթնության համար աղոթելը: ====<br /> <br /> Ես վերջերս կարդացի ''Դու ունես Լիբիան. Կյանք՝ ծառայելով մահմեդական աշխարհին'': Դա Գրեգ Լիվինգստոնի՝ Սահմանների հիմնադրի ինքնակենսագրությունն է: Այն լի է կյանքի դասերով: Այն հավատ է առաջացնում: Այն հույս է տալիս: Եվ այն պատմում է քոլեջում մի ճակատագրական պահի մասին, երբ երիտասարդ, տեսանող Ջորջ Վերմերն ազգերի համար աղոթքաժողովի ժամանակ ասել է երիտասարդ, աննպատակ Գրեգ Լիվինգստոնին, «Դու ունես Լիբիան»: <br /> <br /> Աշխարհը երբեք նույնը չի լինի: Աստված վերցրեց այս երկու ուսանողներին և օգտագործեց երկու զանգվածային միսիոներական ուժ ստեղծելու համար: Օպերատիվ մոբիլիզացիան և Սահմանները վկայում են, թե ինչքան կարևոր էին այս ուսանողական օրերը: <br /> <br /> Ես շնորհակալ եմ Աստծուց, որ նա գրավել է իմ միտքը և սիրտը այդ տարիների ընթացքում: Ցուցիչները դրվել են 18-ից 25 տարեկանում: Ինչպիսի՜ պարգև: Բոլոր համապարփակ ընբռնումների մի աղբյուր, ամենուր ուղղորդող, երբեք ափսոսանքով չլցված նպատակներ, անսպառ էներգիա, որն իմը չէ: Եվ ինչպիսի առավելություն է տեսնել, թե Աստված ինչպես է օրհնում ուսանողներին բազմաթիվ ծառայություններով՝ Cru, Inter-Varsity, Navigators, Campus Outreach, կոնֆերանսներով՝ Passion, Urbana, Cross և բազմաթիվ քրիստոնեական դպրոցներով: Եվ հիմա desiringGod.org-ի միջոցով հազարավոր ուսանողների հասնելու ուրախությունը և Բեթղեհեմի քոլեջի և Սեմինարիայի կանցլեր լինելու ուրախությունը կյանքի ավարտի համար անսպասելի նվեր է: <br /> <br /> 2025 թ.-ին ըստ մի հաշվարկի, ամբողջ աշխարհում բարձրագույն կրթություն ստացող ուսանողների թիվը կլինի 262 մլն.&amp;nbsp;: Ինձ հետ աղոթեք, որ Աստված մեծ արթնություն բերի այն ըմբռնումներիի մեջ, որոնք իսկապես ինտեգրում են կյանքը, այն նպատակի մեջ, որn ուղղորդում են առանց ափսոսանքի, և տա անսպառ էներգիա ամբողջ կյանքի համար և առավել քան դա: Թող Աստվածաշունչը, Աստծո փառքը և Սուրբ Հոգու զորությունը դառնան միլիոնավոր ուսանողների գերիշխող իրականությունը:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 2015-03-11T11:52:18Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|O Be Not Mere Shadows, Echoes, and Residue}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Մենք Աստված չենք:Այսպիսով` ի համեմատ բարձրագույն, կատարյալ Իրականությանը մենք մեզանից շատ բան չենք ներկայացնում: Մեր գոյությունը երկրորդական է և կախված է Աստծո բացառձակ իրականությունից: Նա միակ Աստվածն է տիեզերքում: Մենք ածանցյալ ենք: Նա միշտ կար և սկիզբ չունի:Այսպիսով նա չի ձևավորվել ուրիշի կողմից: Մենք կայինք: Նա պարզապես կա:Բայց մենք դառնում ենք:ՙ Ես եմ, Որ են՚ է իր անունը (Ելից 3:14): <br /> <br /> Այնուամենայնիվ, քանի որ նա մեզ պատրաստեց իր մտքում ամենաբարձր ստեղծագործական նպատակի համար՝ վայելել եւ ցուցադրել Արարչի փառքը, մենք կարող ենք ունենալ շատ նշանակալի կյանքը, որը հարատև է: Ահա , թե ինչու ենք մենք ստեղծվել(ՙԱմեն բան նրանով ստեղծվեց և նրա համար՚ Կողոսացիս 1:16): Սա է պատճառը, որ մեր սեքսուալությունը մարվել է («Հեռու մնացեք սեռական անբարոյականությունից ....Դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք: Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ՚ 1 Կորնթացիս 6:18-20): Ահա թե ինչու ենք մենք ուտում և խմում (ՙԱրդ, ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու փառքի համար: 1 Կորնթացիս 10:31):Ահա թե ինչու ենք մենք աղոթում(«Եւ ինչ որ ուզէք իմ անունով, այն կանեմ, որպէսզի Հայրը փառաւորուի Որդու միջոցով» Հովհաննես 14:13): Ահա թե ինչու ենք մենք բոլորս բարի գործեր անում («Թող այդպէս փայլի ձեր լոյսը մարդկանց առաջ, որպէսզի տեսնեն ձեր բարի գործերն ու փառաւորեն ձեր Հօրը, որ երկնքում է» Մաթևոս 5:16): <br /> <br /> Ահա թե ինչու մենք գոյություն ունենք. որպեսզի ցույց տանք Աստծո փառքը: Մարդկային կյանքը Աստծո մասին է: Դա է մարդ լինելու իմաստը: Մեր ստեղծված լինելու էությունը Աստծուն մեծ նշանակություն տալն է:Մեր փառքը Աստծո փառքը երկրպագելն է:Երբ մենք իրականացնում ենք մեր լինելու այս պատճառը, մենք էություն ենք ունենում: Մեր գոյության մեջ կշիռ և կարևորություն կա: Իմանալը, բավականություն ստանալը և այսպիսով Աստծո փառքը ցուցադրելը նշանակում է կիսել Աստսծո սերը: Ոչ թե մենք Աստված ենք դառնում:Բայց Նրա մեծությունից և գեղեցկությունից ինչ-որ բան էլ մենք ենք ունենում և երբ հասկանում ենք մեր լինելու նպատակը, որն է պատկերել նրա կատարելությունը: Սա է մեր իրականությունը: <br /> <br /> Մարդկային գոյության այս նպատակը չկատարելը կնշանակի պարզապես այն իրականության ստվերը լինել, որի համար մենք ստեղծվել ենք: Աստծո էությունը չդրսևորելը, ամենի ինչից վեր նրան բավականություն չպատճառելով, կնշանակի պարզապես լինել արձագանքն այն երաժշտության, որը մենք պետք է ստեղծեինք: Դա կնշանակի պարզապես մնացորդը լինել այն ազդեցության, որը մենք պետք է ունենայինք: <br /> <br /> Սա մեծ ողբերգություն է: Մարդիկ չեն ստեղծվել պարզապես ստվեր, արձագանք կամ մնացորդ լինելու համար: Մենք ստեղծվել ենք աստվածանման էություն ունենալու, աստվածանման երաժշտություն ստեղծելու և աստվածանման ազդեցություն թողնելու համար: Ահա թե ինչ է նշանակում Աստծո պատկերով ստեղծված լինելը (Ծննդոց 1:27): Բայց երբ մարդիկ լքում են իրենց Արարչին և ուրիշ բաներն ավելի շատ են սիրում, նրանք դառնում են այն բաների նման, որոնց սիրում են. փոքր, չնչին, անկշիռ, աննշան և Աստծուն փոքրացնող: <br /> <br /> Լսեք, թե ինչպես է դա նկարագրում Սաղմոսերգուն. ՙՀեթանոսների կուռքերը ոսկի ու արծաթ են, ձեռքի գործն են մարդկանց որդիների։ Բերան ունեն, բայց չեն խօսում, աչքեր ունեն, բայց չեն տեսնում։Ականջներ ունեն, բայց չեն լսում, եւ նրանց բերանում շունչ չկայ։Նրանց նման կը լինեն դրանք ստեղծողները եւ բոլոր նրանք, որ յոյսը դրել են նրանց վրայ՚։(Սաղմոս 134:15-18): <br /> <br /> Մտածեք և ահով լցվեք: Դուք դառնում եք մարդու ձեռքով սարքած այն իրերի նման, որոնց վստահում եք: Չեք կարողանում խոսել, տեսնել, լսել: Դա գոյության ստվեր է: Դա ինչի համար, որ դուք նախատեսված էիք, դրա արձականքն ու մնացորդն է: Դա պատմության բեմի վրա դատարկ մնջախաղ է՝ շատ շարժումներով, բայց քիչ իմաստով: <br /> <br /> Ո՜վ Բեթլեհեմ, մի՛ եղիր ստվեր, արձագանք և մնացուկ: Ազատվիր մեր դարի մարդամետ հոգու համաճարակից: Երեսդ փայլեցրու կայծքարի նման՝ տեսնելու, ճանաչելու, բավականություն ստանալու և ապրելու Տիրոջ լույսով:ՙԱրդ, ո՛վ տունդ Յակոբի, եկէ՛ք քայլենք Տիրոջ լոյսի մէջ՚ (Եսայի 2:5)։ Նրա լույսի մեջ դուք կտեսնեք Նրան և ամեն ինչը այնպես, ինչպես դրանք իրապես կան:Դուք կարթնանաք ստվերային երկրում գոյատևման նիրհից: Դուք կփափագեք գտնել միջոցը:Դուք ձեր կյանքով կստեղծեք աստվածանման երաժշտություն: Մահը ձեզ միայն կտանի դեպի դրախտ:Եվ այն ինչ դուք կթողնեք ձեզնից հետո ոչ թե մնացուկ կլինի, այլ տուրք Աստծո հաղթական շնորհքին՝ գրված երկնքում: <br /> <br /> Ձեզ հետ ստվերից փախչող՝ <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 2015-03-11T11:47:35Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|O Be Not Mere Shadows, Echoes, and Residue}}&lt;br&gt; Մենք Աստված չենք:Այսպիսով` ի համեմատ բարձրագույն, կատարյալ Իրականութ...</p> <hr /> <div>{{info|O Be Not Mere Shadows, Echoes, and Residue}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Մենք Աստված չենք:Այսպիսով` ի համեմատ բարձրագույն, կատարյալ Իրականությանը մենք մեզանից շատ բան չենք ներկայացնում: Մեր գոյությունը երկրորդական է և կախված է Աստծո բացառձակ իրականությունից: Նա միակ Աստվածն է տիեզերքում: Մենք ածանցյալ ենք: Նա միշտ կար և սկիզբ չունի:Այսպիսով նա չի ձևավորվել ուրիշի կողմից: Մենք կայինք: Նա պարզապես կա:Բայց մենք դառնում ենք:ՙ Ես եմ, Որ են՚ է իր անունը (Ելից 3:14): <br /> <br /> Այնուամենայնիվ, քանի որ նա մեզ պատրաստեց իր մտքում ամենաբարձր ստեղծագործական նպատակի համար՝ վայելել եւ ցուցադրել Արարչի փառքը, մենք կարող ենք ունենալ շատ նշանակալի կյանքը, որը հարատև է: Ահա , թե ինչու ենք մենք ստեղծվել(ՙԱմեն բան նրանով ստեղծվեց և նրա համար՚ Կողոսացիս 1:16): Սա է պատճառը, որ մեր սեքսուալությունը մարվել է («Հեռու մնացեք սեռական անբարոյականությունից ....Դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք: Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ՚ 1 Կորնթացիս 18-20): Ահա թե ինչու ենք մենք ուտում և խմում (ՙԱրդ, ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու փառքի համար: 1 Կորնթացիս 10:31):Ահա թե ինչու ենք մենք աղոթում(«Եւ ինչ որ ուզէք իմ անունով, այն կանեմ, որպէսզի Հայրը փառաւորուի Որդու միջոցով» Հովհաննես 14:13): Ահա թե ինչու ենք մենք բոլորս բարի գործեր անում («Թող այդպէս փայլի ձեր լոյսը մարդկանց առաջ, որպէսզի տեսնեն ձեր բարի գործերն ու փառաւորեն ձեր Հօրը, որ երկնքում է» Մաթևոս 5:16): <br /> <br /> Ահա թե ինչու մենք գոյություն ունենք. որպեսզի ցույց տանք Աստծո փառքը: Մարդկային կյանքը Աստծո մասին է: Դա է մարդ լինելու իմաստը: Մեր ստեղծված լինելու էությունը Աստծուն մեծ նշանակություն տալն է:Մեր փառքը Աստծո փառքը երկրպագելն է:Երբ մենք իրականացնում ենք մեր լինելու այս պատճառը, մենք էություն ենք ունենում: Մեր գոյության մեջ կշիռ և կարևորություն կա: Իմանալը, բավականություն ստանալը և այսպիսով Աստծո փառքը ցուցադրելը նշանակում է կիսել Աստսծո սերը: Ոչ թե մենք Աստված ենք դառնում:Բայց Նրա մեծությունից և գեղեցկությունից ինչ-որ բան էլ մենք ենք ունենում և երբ հասկանում ենք մեր լինելու նպատակը, որն է պատկերել նրա կատարելությունը: Սա է մեր իրականությունը: <br /> <br /> Մարդկային գոյության այս նպատակը չկատարելը կնշանակի պարզապես այն իրականության ստվերը լինել, որի համար մենք ստեղծվել ենք: Աստծո էությունը չդրսևորելը, ամենի ինչից վեր նրան բավականություն չպատճառելով, կնշանակի պարզապես լինել արձագանքն այն երաժշտության, որը մենք պետք է ստեղծեինք: Դա կնշանակի պարզապես մնացորդը լինել այն ազդեցության, որը մենք պետք է ունենայինք: <br /> <br /> Սա մեծ ողբերգություն է: Մարդիկ չեն ստեղծվել պարզապես ստվեր, արձագանք կամ մնացորդ լինելու համար: Մենք ստեղծվել ենք աստվածանման էություն ունենալու, աստվածանման երաժշտություն ստեղծելու և աստվածանման ազդեցություն թողնելու համար: Ահա թե ինչ է նշանակում Աստծո պատկերով ստեղծված լինելը (Ծննդոց 1:27): Բայց երբ մարդիկ լքում են իրենց Արարչին և ուրիշ բաներն ավելի շատ են սիրում, նրանք դառնում են այն բաների նման, որոնց սիրում են. փոքր, չնչին, անկշիռ, աննշան և Աստծուն փոքրացնող: <br /> <br /> Լսեք, թե ինչպես է դա նկարագրում Սաղմոսերգուն. ՙՀեթանոսների կուռքերը ոսկի ու արծաթ են, ձեռքի գործն են մարդկանց որդիների։ Բերան ունեն, բայց չեն խօսում, աչքեր ունեն, բայց չեն տեսնում։Ականջներ ունեն, բայց չեն լսում, եւ նրանց բերանում շունչ չկայ։Նրանց նման կը լինեն դրանք ստեղծողները եւ բոլոր նրանք, որ յոյսը դրել են նրանց վրայ՚։(Սաղմոս 134:15-18): <br /> <br /> Մտածեք և ահով լցվեք: Դուք դառնում եք մարդու ձեռքով սարքած այն իրերի նման, որոնց վստահում եք: Չեք կարողանում խոսել, տեսնել, լսել: Դա գոյության ստվեր է: Դա ինչի համար, որ դուք նախատեսված էիք, դրա արձականքն ու մնացորդն է: Դա պատմության բեմի վրա դատարկ մնջախաղ է՝ շատ շարժումներով, բայց քիչ իմաստով: <br /> <br /> Ո՜վ Բեթլեհեմ, մի՛ եղիր ստվեր, արձագանք և մնացուկ: Ազատվիր մեր դարի մարդամետ հոգու համաճարակից: Երեսդ փայլեցրու կայծքարի նման՝ տեսնելու, ճանաչելու, բավականություն ստանալու և ապրելու Տիրոջ լույսով:ՙԱրդ, ո՛վ տունդ Յակոբի, եկէ՛ք քայլենք Տիրոջ լոյսի մէջ՚ (Եսայի 2:5)։ Նրա լույսի մեջ դուք կտեսնեք Նրան և ամեն ինչը այնպես, ինչպես դրանք իրապես կան:Դուք կարթնանաք ստվերային երկրում գոյատևման նիրհից: Դուք կփափագեք գտնել միջոցը:Դուք ձեր կյանքով կստեղծեք աստվածանման երաժշտություն: Մահը ձեզ միայն կտանի դեպի դրախտ:Եվ այն ինչ դուք կթողնեք ձեզնից հետո ոչ թե մնացուկ կլինի, այլ տուրք Աստծո հաղթական շնորհքին՝ գրված երկնքում: <br /> <br /> Ձեզ հետ ստվերից փախչող՝ <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B3%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%BD%D5%AB_%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%BC%D5%A8 2015-02-09T14:24:55Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Finding the Doorway to Hope}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Հուսահատությունը հույսի դուռն է: Դու պետք է հույսդ կտրես քեզանից նախքան այն հույսով ոգևորվելը, որը քոնն է Քրիստոս Հիսուսով: <br /> <br /> *Մեկ հակված ենք մեզ շատ պատվել: <br /> *Մենք հակված ենք մեզ չափազանց շատ արդարություն վերագրել: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի շատ իմաստություն ունեք, քան իրականում է: <br /> *Մենք հակված ենք մեզանով հպարտանալու, որ &amp;lt;&amp;lt;ճիշտ&amp;gt;&amp;gt; բնավորություն ունենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ ավելի համբերատար ենք, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ դիմացկուն ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ մենք հեզ ու հնազանդ ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի ենք նվիրված Աստծո արքայությանը, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք պարզապես հակված ենք մեզ ավելի բարեպաշտ տեսնելու, քան իրականում ենք:<br /> <br /> Ահա հակվածության հետ պրոբլեմը. Երբ Դուք Ձեզ արդար եք համարում, երբ դուք Ձեզ ավելի շատ հասունություն եք վերագրում, քան իրականում ունեք, դուք չեք փնտրում շնորհքը, որը ձեր միակ հույսն է: <br /> <br /> Մենք չենք մտածում, որ արժեզրկում ենք շնորհքը, բայց իրականում մեզանից շատերը դա են անում: Որովհետև մենք նայում ենք ինքներս մեզ և եզրակացնում, որ մենք հոգևորապես լավ վիճակում ենք, մենք հակված չենք խորապես գնահատելու շնորհքը, որը մեր միակ հույսն է կյանքի և մահվան մեջ: Գիտեք, միայն այն մարդիկ են ոգևորվում այս շնորհքից, ովքեր գիտակցում են իրենց կարիքի խորությունը, մարդիկ, ովքեր ընդունում են, որ նրանք կարողություն չունեն բավարարելու այդ կարիքը, նրանք ոգևորվում են շնորհքից, որը բավարարում է նրանց հոգևոր կարիքներից յուրաքանչյուրը: <br /> <br /> Մյուս կողմից էլ մեզ դուր չի գալիս մեր մասին մտածել որպես կարիքավորի, այդ պատճառով մենք հակված ենք նվազեցնելու մեր մեղքը: Ցավոք մեզանից շատերն ավելի շատ մտահոգված են ուրիշների, քան սեփական մեղքերով: Մենք ավելի շատ ուշադրություն ենք դարձնում ուրիշների, քան մեր սեփական հոգևոր կարիքներին: Քանի որ մենք մինիմալացնում ենք մեր մեղքերը, մեզ արդար տեսնելով, մենք չենք լացում դրա համար և չենք վազում ազատագրող և փոխող շնորհքի հետևից, որը մեզ է պատկանում որպես Աստծո զավակներ: Քանի դեռ մենք մեր հույսը դնում ենք մեզ վրա, այսինքն մեր հույսը դնում ենք արդար լինելու մեր սեփական կարողության վրա, մենք չենք վազի Քրիստոս Հիսուսի կողմից առաջարկվող շնորհքի հետևից: Երբ մենք ցանկանում ենք այլևս մեր հույսը մեր վրա չդնել, միայն այդ դեպքում ենք որոնում Աստծո կողմից առաջարկվող ազատագրումը: <br /> <br /> Այո, իրականում ճիշտ է, որ հուսահատությունը հույսի դուռն է: Ձեզ անհույս և անօգնական տեսնելը նպաստում է Աստծո շնորհքի ձեր ձգտմանը: Փաստն այն է, որ մենք բոլորս ամեն օր համոզվում ենք, որ շնորհքի շարունակական կարիք ունենք: Պարզ ասած՝ մենք կարող չենք դա մեր սեփական ուժերով անել: Մենք դեռևս խիստ կարիք ունենք աստվածային օգնության: Դու ուզու՞մ ես դա ընդունել և վազել այնտեղ, որտեղ կարելի է գտնել շնորհքը: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B3%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%BD%D5%AB_%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%BC%D5%A8 2015-02-06T13:32:33Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Finding the Doorway to Hope}}&lt;br&gt; Հուսահատությունը հույսի դուռն է: Դու պետք է հույսդ կտրես քեզանից նախքան այն հ...</p> <hr /> <div>{{info|Finding the Doorway to Hope}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Հուսահատությունը հույսի դուռն է: Դու պետք է հույսդ կտրես քեզանից նախքան այն հույսով ոգևորվելը, որը քոնն է Քրիստոս Հիսուսով: <br /> <br /> *Մեկ հակված ենք մեզ շատ պատվել: <br /> *Մենք հակված ենք մեզ չափազանց շատ արդարություն վերագրել: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի շատ իմաստություն ունեք, քան իրականում է: <br /> *Մենք հակված ենք մեզանով հպարտանալու, որ ՙճիշտ՚ բնավորություն ունենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ ավելի համբերատար ենք, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ դիմացկուն ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ մենք հեզ ու հնազանդ ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի ենք նվիրված Աստծո արքայությանը, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք պարզապես հակված ենք մեզ ավելի բարեպաշտ տեսնելու, քան իրականում ենք:<br /> <br /> Ահա հակվածության հետ պրոբլեմը. Երբ Դուք Ձեզ արդար եք համարում, երբ դուք Ձեզ ավելի շատ հասունություն եք վերագրում, քան իրականում ունեք, դուք չեք փնտրում շնորհքը, որը ձեր միակ հույսն է: <br /> <br /> Մենք չենք մտածում, որ արժեզրկում ենք շնորհքը, բայց իրականում մեզանից շատերը դա են անում: Որովհետև մենք նայում ենք ինքներս մեզ և եզրակացնում, որ մենք հոգևորապես լավ վիճակում ենք, մենք հակված չենք խորապես գնահատելու շնորհքը, որը մեր միակ հույսն է կյանքի և մահվան մեջ: Գիտեք, միայն այն մարդիկ են ոգևորվում այս շնորհքից, ովքեր գիտակցում են իրենց կարիքի խորությունը, մարդիկ, ովքեր ընդունում են, որ նրանք կարողություն չունեն բավարարելու այդ կարիքը, նրանք ոգևորվում են շնորհքից, որը բավարարում է նրանց հոգևոր կարիքներից յուրաքանչյուրը: <br /> <br /> Մյուս կողմից էլ մեզ դուր չի գալիս մեր մասին մտածել որպես կարիքավորի, այդ պատճառով մենք հակված ենք նվազեցնելու մեր մեղքը: Ցավոք մեզանից շատերն ավելի շատ մտահոգված են ուրիշների, քան սեփական մեղքերով: Մենք ավելի շատ ուշադրություն ենք դարձնում ուրիշների, քան մեր սեփական հոգևոր կարիքներին: Քանի որ մենք մինիմալացնում ենք մեր մեղքերը, մեզ արդար տեսնելով, մենք չենք լացում դրա համար և չենք վազում ազատագրող և փոխող շնորհքի հետևից, որը մեզ է պատկանում որպես Աստծո զավակներ: Քանի դեռ մենք մեր հույսը դնում ենք մեզ վրա, այսինքն մեր հույսը դնում ենք արդար լինելու մեր սեփական կարողության վրա, մենք չենք վազի Քրիստոս Հիսուսի կողմից առաջարկվող շնորհքի հետևից: Երբ մենք ցանկանում ենք այլևս մեր հույսը մեր վրա չդնել, միայն այդ դեպքում ենք որոնում Աստծո կողմից առաջարկվող ազատագրումը: <br /> <br /> Այո, իրականում ճիշտ է, որ հուսահատությունը հույսի դուռն է: Ձեզ անհույս և անօգնական տեսնելը նպաստում է Աստծո շնորհքի ձեր ձգտմանը: Փաստն այն է, որ մենք բոլորս ամեն օր համոզվում ենք, որ շնորհքի շարունակական կարիք ունենք: Պարզ ասած՝ մենք կարող չենք դա մեր սեփական ուժերով անել: Մենք դեռևս խիստ կարիք ունենք աստվածային օգնության: Դու ուզու՞մ ես դա ընդունել և վազել այնտեղ, որտեղ կարելի է գտնել շնորհքը: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%A8_%D6%87_%D5%AB%D6%80_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A8:_%D4%BE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%B8%D5%B2%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 2015-01-23T12:42:26Z

<p>Pcain: «Հովիվը և իր ամբիոնը: Ծառայողական ամբողջականություն» վերանվանված է «Հովիվը և իր ամբիոնը. ծառայողական ամբողջականություն»</p> <hr /> <div>#ՎԵՐԱՀՂՈՒՄ [[Հովիվը և իր ամբիոնը. ծառայողական ամբողջականություն]]</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%A8_%D6%87_%D5%AB%D6%80_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A8._%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%B8%D5%B2%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 2015-01-23T12:42:26Z

<p>Pcain: «Հովիվը և իր ամբիոնը: Ծառայողական ամբողջականություն» վերանվանված է «Հովիվը և իր ամբիոնը. ծառայողական ամբողջականություն»</p> <hr /> <div>{{info|The Pastor and His Pulpit: Ministerial Integrity}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ծառայողի կյանքն իր ծառայության կյանքն է:Այս ասացվածքը ճիշտ է հիմա, ինչպես՝ երբևէ. Ի դեպ՝ ծառայողական ամբողջականությունը ցանկացած կայուն վստահելիության անբաժանելի տարրերից է այն խորաթափանց մարդկանց շրջանում, որոնց հետ մենք հովվական մտերմություն ունենք:Նման մտերմությունը մեզ խոցելի է դարձնում, որպեսզի հայտնի լինի, թե իրականում մենք ով և ինչ ենք փրկող ճշմարտության առումով, որով մենք շարժվում ենք: Հովիվ-հոտ կապը աստվածաշնչյան նկարագրով բնութագրվում է հարաբերությամբ, որտեղ փոխադարձ մտերմությունը կարևոր է (Հովհաննես10:14), հետևողական և համապարփակ ամբողջականությունը պարտադիր, եթե մեկը պետք է ծառայություն ունենա, որը և՛ ազդեցիկ է, և՛ հավանական: <br /> <br /> Կարճ հոդվածը ինձ թույլ չի տալիս պարզաբանել այն բազմաթիվ կատեգորիաները, որտեղ պետք է նախանձախնդրությամբ ձգտել այս ամբողջականությանը, ջանասիրաբար հետապնդել, եւ ուշադրությամբ պահպանել:Այս կատեգորիաներից որոշներին անդրադարձել ենք նախորդ հոդվածներում: Ես կանդրադառնամ առաջնային նշանակության երեք ոլորտների, մասնավորապես՝ անձնական, ներքին, եւ հովվական ամբողջականությանը: <br /> <br /> Գերագույն կարևորություն ունի անձնական ամբողջականությունը: Թերևս Աստվածաշնչում չկա մի հատված, որն այդքան հակիրճ, բայց համապարփակ նկարագրի այն, թե ինչպես դա պետք է լինի ,քան Գործք 24:16-ը:Պողոսն ասաց Ֆելիքսին.ՙԵս միշտ ջանում են մաքուր խիղճ ունենալ Աստծո և մարդկանց առաջ՚:Այս հատվածը բացահայտում է, որ ամբողջականության առանցքում ընկած է Աստծո ներկայության մեջ հարմարավետ ապրելու վճռականությունը՝ առանց մեղադրող խղճի: Որպեսզի մեր մտքերի գաղտնի սենյակներում, մեր շարժառիթների մութ ջրերում, մեր պատկերացումներում և ֆանտազիաներում կարողանանք պահել մեր խիղճի մաքրությունը:Դա ցանկացած ժամանակ մեր համակարգիչներից և հեռուստացույցերի առջևից հեռանալն է առանց դատապարտող խղճի:Եթե խիղճը խախտվել, ապա այն արագ կհոսի դեպի մեղքի և անմաքրության համար բացված շատրվանը: Այդ հարցի լուծումը սաղմոսերգուն է տալիս. ՙԵւ ի մտի պիտի ունենամ անբիծ ճանապարհով ընթանալ, մինչեւ որ նա գայ ինձ մօտ. քանզի ես իմ տան մէջ սրտիս անարատութեամբ էի ընթանում։ Աչքերիս առջեւ անիրաւ բան չդրի,եւ ուրացութիւն անողներին ատեցի՚(Սաղմոս 100:2–3): Այսպիսի մարդու համար օտար չէ օրինազանց աչքը անողաքաբար հանելը և օրինազանց ձեռքը անողոքաբար կտրելը: Ցանկացած բան, որն արյունոտում է իր խիղճը և խախտում է իր հարմարավետ ընթացքը Աստծո հետ, պետք է ամեն գնով դադարի մեղքը մեղքի վրա ավելացնելուց: <br /> <br /> Երկրորդ` առաքյալը հաստատեց, որ առանց ներքին ամբողջականության լավ չափանիշի ոչ ոք չպետք է վերակացու դառնա Աստծո տան մեջ (1 Տիմ.3:4–5): Հովիվը պետք է այնպես քայլի, որ կարողանա իր ընտանիքի անդամների խիղճը պահել կյանքի հետևողական ամբողջականության ամուր ճանկերում: Մեր կանայք և երեխաները պետք է կարողանան իրենց և ուրիշներին ասել.ՙԵթե երկրի վրա իրական քարոզիչ չկա, ապա իմ ամուսինը, իմ հայրիկը իրական է՚:Դա նշանակում է, որ Դուք պետք է պատրաստ լինեք Ձեզ վրա վերցնել և ազնվորեն խոստովանել Ձեր կնոջը և երեխաներին Ձեր մեղքերը, վերաբերմունքը և արարքները: Ոչ մի փնթփնթոց, ՙկներես՚-ի մրթմրթոց, բայց՝ ՙԵս մեղք եմ գործել՚ և անվանել մեղքը: ՙԴու ինձ կներես՞, ինչպես Աստված Քրիստոսի մեջ ինձ ներեց: Հետո, այնպես անեք, որ ընտանիքի անդամները տեսնեն այդ ապաշխարության պտուղները, մինչ դուք որոշված ջանքեր եք գործադրում՝ ճնշելու մեղքը, որը ժամանակավորապես խաթարել է ձեր վկայությունը, և զարգացրել է շնորհիքի հակապատկերը. Սա է ՙքո տանն ամբողջականությամբ քայելը՚՛: <br /> <br /> Երրորդ՝ կա ծառայողական ամբողջականություն: Սա հիմնականում վերաբերում է ծառայողական կոչման և պատասխանատվության երկու առանձին լայն ոլորտի, հատկապես այն երեցների համար, ովքեր ՙքարոզելու և սովորեցնելու մեջ են՚(1Տիմ.5:17): Եթե մենք պետք է մեր քարոզչության մեջ ամբողջականություն պահենք, ապա մենք պետք է վճարենք ցանկացած անկեղծ ջանքի գին, որպեսզի համապատասխանենք 2 Տիմոթեոս 2:13-ին՝ ՙՋանա՛ Աստծու առաջ ներկայացնել քեզ փորձուած, որպէս մի մշակ, որ ամօթով չի մնում, ճշմարտութեան խօսքը ուղիղ ներկայացնող՚։ Ամեն շաբաթ և տարեց տարի քարոզ պատրաստելը, որը էգզեգետիկայի տեսանկյունից ճշգրիտ է, աստվածաբանորեն ամուր, պարզորեն լուսաբանված, հոմիլետիկորեն մաքուր, գործնականորեն կիրառելի և լցված Քրիստոսի բույրով և շնորհքի մեծ ցուցանիշներով, կպահանջի աշխատանք, աշխատանք և ավելի շատ աշխատանք: Մեր ամբողջականության պահպանումը ուրիշ այլ ձևով չի կարող իրականացվել: <br /> <br /> Նմանապես ամբողջականությունը Աստծո հոտի կառավարման և հովվության ոլորտներում կպահանջի այն, ինչ Պողոսն անվանում է ՙծննդաբերության ցավ՚, որպեսզի Քրիստոսը ձևավորվի Իր ժողովրդի մեջ (Գաղ.4:19): Այս գործի հատուկ ոլորտներն են բարեխոսական աղոթքը, անձնական և մատնանշված քաջալերանքները և հորդորները, չնայած ինչքան շատ դու սիրես ոչխարներին այս ձևով, այնքան քիչ քեզ կսիրեն (Կող.1:28; 2 Կող.12:15): <br /> <br /> Փոքր Ասիայում եկեղեցիների երեցներին ուղղված իր հորդորներում Պողոսն ընդգծում է այս շատ կարևոր հարցը:Նրանց պատվիրելով ՙ հովվել Աստծո հոտ՚՝ նա թվարկում է մեղավոր վերաբերմունքը և գործողությունները, որոնք երբեք չպետք է բնութագրեն շարժառիթները կամ այն ձևը, որով նրանք իրականացնում են այս առաջադրանքը: Այս պատվիրանի գագաթնակետը հորդորն է, որ նրանք օրինակ ծառայեն հոտին (1Պետրոս 5:1–3): Այսպիսի մարդիկ իրենց խղճով կապված են Տիտոսին ուղղված Պողոսի հրահանգներն.ՙքո անձը բոլորին օրինակ դարձրո՛ւ ՚(Տիտոս 2:7): <br /> <br /> Այո ճիշտ է, որ ՙծառայողի կյանքը իր ծառայության կյանքն է՚: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%A8_%D6%87_%D5%AB%D6%80_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A8._%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%B8%D5%B2%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 2015-01-22T20:13:02Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|The Pastor and His Pulpit: Ministerial Integrity}}&lt;br&gt; Ծառայողի կյանքն իր ծառայության կյանքն է:Այս ասացվածքը ճիշտ է հիմա,...</p> <hr /> <div>{{info|The Pastor and His Pulpit: Ministerial Integrity}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ծառայողի կյանքն իր ծառայության կյանքն է:Այս ասացվածքը ճիշտ է հիմա, ինչպես՝ երբևէ. Ի դեպ՝ ծառայողական ամբողջականությունը ցանկացած կայուն վստահելիության անբաժանելի տարրերից է այն խորաթափանց մարդկանց շրջանում, որոնց հետ մենք հովվական մտերմություն ունենք:Նման մտերմությունը մեզ խոցելի է դարձնում, որպեսզի հայտնի լինի, թե իրականում մենք ով և ինչ ենք փրկող ճշմարտության առումով, որով մենք շարժվում ենք: Հովիվ-հոտ կապը աստվածաշնչյան նկարագրով բնութագրվում է հարաբերությամբ, որտեղ փոխադարձ մտերմությունը կարևոր է (Հովհաննես10:14), հետևողական և համապարփակ ամբողջականությունը պարտադիր, եթե մեկը պետք է ծառայություն ունենա, որը և՛ ազդեցիկ է, և՛ հավանական: <br /> <br /> Կարճ հոդվածը ինձ թույլ չի տալիս պարզաբանել այն բազմաթիվ կատեգորիաները, որտեղ պետք է նախանձախնդրությամբ ձգտել այս ամբողջականությանը, ջանասիրաբար հետապնդել, եւ ուշադրությամբ պահպանել:Այս կատեգորիաներից որոշներին անդրադարձել ենք նախորդ հոդվածներում: Ես կանդրադառնամ առաջնային նշանակության երեք ոլորտների, մասնավորապես՝ անձնական, ներքին, եւ հովվական ամբողջականությանը: <br /> <br /> Գերագույն կարևորություն ունի անձնական ամբողջականությունը: Թերևս Աստվածաշնչում չկա մի հատված, որն այդքան հակիրճ, բայց համապարփակ նկարագրի այն, թե ինչպես դա պետք է լինի ,քան Գործք 24:16-ը:Պողոսն ասաց Ֆելիքսին.ՙԵս միշտ ջանում են մաքուր խիղճ ունենալ Աստծո և մարդկանց առաջ՚:Այս հատվածը բացահայտում է, որ ամբողջականության առանցքում ընկած է Աստծո ներկայության մեջ հարմարավետ ապրելու վճռականությունը՝ առանց մեղադրող խղճի: Որպեսզի մեր մտքերի գաղտնի սենյակներում, մեր շարժառիթների մութ ջրերում, մեր պատկերացումներում և ֆանտազիաներում կարողանանք պահել մեր խիղճի մաքրությունը:Դա ցանկացած ժամանակ մեր համակարգիչներից և հեռուստացույցերի առջևից հեռանալն է առանց դատապարտող խղճի:Եթե խիղճը խախտվել, ապա այն արագ կհոսի դեպի մեղքի և անմաքրության համար բացված շատրվանը: Այդ հարցի լուծումը սաղմոսերգուն է տալիս. ՙԵւ ի մտի պիտի ունենամ անբիծ ճանապարհով ընթանալ, մինչեւ որ նա գայ ինձ մօտ. քանզի ես իմ տան մէջ սրտիս անարատութեամբ էի ընթանում։ Աչքերիս առջեւ անիրաւ բան չդրի,եւ ուրացութիւն անողներին ատեցի՚(Սաղմոս 100:2–3): Այսպիսի մարդու համար օտար չէ օրինազանց աչքը անողաքաբար հանելը և օրինազանց ձեռքը անողոքաբար կտրելը: Ցանկացած բան, որն արյունոտում է իր խիղճը և խախտում է իր հարմարավետ ընթացքը Աստծո հետ, պետք է ամեն գնով դադարի մեղքը մեղքի վրա ավելացնելուց: <br /> <br /> Երկրորդ` առաքյալը հաստատեց, որ առանց ներքին ամբողջականության լավ չափանիշի ոչ ոք չպետք է վերակացու դառնա Աստծո տան մեջ (1 Տիմ.3:4–5): Հովիվը պետք է այնպես քայլի, որ կարողանա իր ընտանիքի անդամների խիղճը պահել կյանքի հետևողական ամբողջականության ամուր ճանկերում: Մեր կանայք և երեխաները պետք է կարողանան իրենց և ուրիշներին ասել.ՙԵթե երկրի վրա իրական քարոզիչ չկա, ապա իմ ամուսինը, իմ հայրիկը իրական է՚:Դա նշանակում է, որ Դուք պետք է պատրաստ լինեք Ձեզ վրա վերցնել և ազնվորեն խոստովանել Ձեր կնոջը և երեխաներին Ձեր մեղքերը, վերաբերմունքը և արարքները: Ոչ մի փնթփնթոց, ՙկներես՚-ի մրթմրթոց, բայց՝ ՙԵս մեղք եմ գործել՚ և անվանել մեղքը: ՙԴու ինձ կներես՞, ինչպես Աստված Քրիստոսի մեջ ինձ ներեց: Հետո, այնպես անեք, որ ընտանիքի անդամները տեսնեն այդ ապաշխարության պտուղները, մինչ դուք որոշված ջանքեր եք գործադրում՝ ճնշելու մեղքը, որը ժամանակավորապես խաթարել է ձեր վկայությունը, և զարգացրել է շնորհիքի հակապատկերը. Սա է ՙքո տանն ամբողջականությամբ քայելը՚՛: <br /> <br /> Երրորդ՝ կա ծառայողական ամբողջականություն: Սա հիմնականում վերաբերում է ծառայողական կոչման և պատասխանատվության երկու առանձին լայն ոլորտի, հատկապես այն երեցների համար, ովքեր ՙքարոզելու և սովորեցնելու մեջ են՚(1Տիմ.5:17): Եթե մենք պետք է մեր քարոզչության մեջ ամբողջականություն պահենք, ապա մենք պետք է վճարենք ցանկացած անկեղծ ջանքի գին, որպեսզի համապատասխանենք 2 Տիմոթեոս 2:13-ին՝ ՙՋանա՛ Աստծու առաջ ներկայացնել քեզ փորձուած, որպէս մի մշակ, որ ամօթով չի մնում, ճշմարտութեան խօսքը ուղիղ ներկայացնող՚։ Ամեն շաբաթ և տարեց տարի քարոզ պատրաստելը, որը էգզեգետիկայի տեսանկյունից ճշգրիտ է, աստվածաբանորեն ամուր, պարզորեն լուսաբանված, հոմիլետիկորեն մաքուր, գործնականորեն կիրառելի և լցված Քրիստոսի բույրով և շնորհքի մեծ ցուցանիշներով, կպահանջի աշխատանք, աշխատանք և ավելի շատ աշխատանք: Մեր ամբողջականության պահպանումը ուրիշ այլ ձևով չի կարող իրականացվել: <br /> <br /> Նմանապես ամբողջականությունը Աստծո հոտի կառավարման և հովվության ոլորտներում կպահանջի այն, ինչ Պողոսն անվանում է ՙծննդաբերության ցավ՚, որպեսզի Քրիստոսը ձևավորվի Իր ժողովրդի մեջ (Գաղ.4:19): Այս գործի հատուկ ոլորտներն են բարեխոսական աղոթքը, անձնական և մատնանշված քաջալերանքները և հորդորները, չնայած ինչքան շատ դու սիրես ոչխարներին այս ձևով, այնքան քիչ քեզ կսիրեն (Կող.1:28; 2 Կող.12:15): <br /> <br /> Փոքր Ասիայում եկեղեցիների երեցներին ուղղված իր հորդորներում Պողոսն ընդգծում է այս շատ կարևոր հարցը:Նրանց պատվիրելով ՙ հովվել Աստծո հոտ՚՝ նա թվարկում է մեղավոր վերաբերմունքը և գործողությունները, որոնք երբեք չպետք է բնութագրեն շարժառիթները կամ այն ձևը, որով նրանք իրականացնում են այս առաջադրանքը: Այս պատվիրանի գագաթնակետը հորդորն է, որ նրանք օրինակ ծառայեն հոտին (1Պետրոս 5:1–3): Այսպիսի մարդիկ իրենց խղճով կապված են Տիտոսին ուղղված Պողոսի հրահանգներն.ՙքո անձը բոլորին օրինակ դարձրո՛ւ ՚(Տիտոս 2:7): <br /> <br /> Այո ճիշտ է, որ ՙծառայողի կյանքը իր ծառայության կյանքն է՚: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8E%D5%A5%D6%80%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%B8%D5%B2_%D5%BD%D5%A5%D6%80 2015-01-05T14:04:54Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Transforming Love}}&lt;br&gt; Խոր հուսահատություն ապրող հայրը երկու շաբաթ անց էր կացրել է մանկական ինթենսիվ թերա...</p> <hr /> <div>{{info|Transforming Love}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Խոր հուսահատություն ապրող հայրը երկու շաբաթ անց էր կացրել է մանկական ինթենսիվ թերապիայի բաժնում` նայելով, թե ինչպես է իր երեք տարեկան տղան դանդաղ մահանում: Այս երկու շաբաթվա ընթացքում նա բավականին զարմանալի կերպով ավետարանի մասին գիրք կարդաց: Ավելի ուշ նա ինձ գրեց. «Ես ուզում եմ ասել, որ Ավետարանը իսկապես իրական կյանքի համար է»: <br /> <br /> Ես շփոթված էի իր հայտարարությունից: Ինչպե՞ս է ավետարանի մասին գիրքը ծառայել հորը իր խոր ողբերգության ժամանակ: Ես մտածում էի, որ Աստծուն վստահելու մասին գիրքն օգտակար կլիներ ձախորդությունների ժամանակ: Բայց Ավետարանի մասին գի՞րքը։ Ինչպե՞ս այն կարող էր օգտակար լինել մի այդպիսի պահի: Ես այս հարցի շուրջ մտածում էի մի քանի շաբաթ: Հետո մի օր, մինչ ես պատգամ էի պատրաստում Աստծո սիրո մասին, ես ստատցա պատասխանը: Ավետարանի մեջ հայրը տեսավ Աստծո սերը: <br /> <br /> Հովհաննես առաքյալը գրել է. «Եւ սրանո՛ւմ երեւաց Աստծու սէրը մեր հանդէպ. այն, որ Աստուած իր միածին Որդուն աշխարհ ուղարկեց, որպէսզի նրանով կենդանի լինենք։ Սրանո՛ւմ է սէրը. մենք չէ, որ սիրեցինք Աստծուն, այլ նա՛ սիրեց մեզ եւ ուղարկեց իր Որդուն մեր մեղքերի քաւութեան համար» (1 Հովհաննես 4:9–10)։ <br /> <br /> Ես հաճախ ասում եմ. «Եթե ուզում ես տեսնել Աստծո սերը, սկզբում նայիր Խաչին»,- որովհետև դա է Նրա սիրո ամենաակնառու ցուցադրումը: Աստված Իր որդուն ուղարկեց խաչի վրա մեր մեղքերի քավության համար: Քավությունը, թեև լավ Աստվածաշնչյան խոսք է, բայց այսօրվա քրիստոնյաները հազվադեպ են հասկանում այն: Թերևս լավագույն ճանապարհը դրա մասին խորհելու այն է, որ դա Աստծո արդար և սուրբ բարկության ողջ հարվածը Հիսուսի կողմից խաչի վրա կրելու ակտն էր, որը մենք պետք է կրեինք: <br /> <br /> Մենք բոլորս մեր մեղքերի պատճառով արժանի ենք Աստծո բարկությանը, ոչ միայն այն մեղքերի, որ մենք գործում էինք որպես անհավատներ, այլ նաև այն մեղքերի, որոնք, լինելով հավատացյալներ, գործում ենք ամեն օր: Բայց, եթե մենք վստահել ենք Աստծուն, մենք երբեք չենք ճաշակի Աստծո բարկության բաժակից անգամ մեկ կաթիլ: Հիսուսն այս բաժակը որպես մեզ փոխարինող մեր փոխարեն խմեց: Եվ Հովհաննեսը մեզ ասում է, որ Աստված ի սիրով ուղարկեց Հիսուսին մեզ համար դա անելու: <br /> <br /> Հիմնականում երկու դեպք կա, երբ հավատարիմ քրիստոնյաները հակված են լինում կասկածել Աստծո սիրուն: Ամենատարածվածն այն , երբ մենք, ինչ-ինչ պատճառներով, խորապես տեղյակ ենք մեր մեղավոր լինելու մասին: Գուցե դա ինչ-որ մշտական մեղքի առկայությունն է մեր կյանքում, կամ գուցե մեր ամբողջ էության մեղսավոր լինելը: Այսպիսի ժամանակներում մենք հակված ենք մտածելու. «&amp;nbsp;Ինչքա՞ն հավանական է, որ Աստված կարող էր սիրել ինձ պես մեղավոր մեկին»: <br /> <br /> Երկու դեպքում էլ մենք պետք է նորից նայենք Խաչին և տեսնենք, թե ինչպես է Հիսուսը կրում այդ նույն մեղքերը, որոնք ստիպում են մեզ մեղավոր զգալ: Եվ հետո, մենք կարիք ունենք մեզ հիշեցնել, որ. «Նրան, ով մեղքը չէր ճանաչել, Աստուած մեզ համար մեղաւոր արեց, որպէսզի մենք նրանո՛վ Աստծու արդարները լինենք» (2 Կորնթ. 5:21): Աստված վերցրեց մեր մեղքը, նույնիսկ այն, ինչն այդքան արագորեն վիշտ է առաջացնում, և հանձնեց Քրիստոսին, և Նա վերցրեց Իր կատարյալ արդարությունը և տվեց մեզ: Աստված դա արեց ոչ թե որովհետև մենք սիրո արժանի էինք, այլ Իր սուվերեն սիրո պատճառով: Ինչպես Հովհաննեսն ասաց վերոհիշյալ հատվածում. «Ոչ թե մենք սիրեցինք Աստծուն, այլ Նա սիրեց մեզ»: <br /> <br /> Երկրորդ հիմնական դեպքը, որը մեզ դրդում է կասկածի տակ դնել Աստծո սերը ձախողումների ժամանակ է: Մենք կարող ենք մտածել. «Եթե Աստված իրոք սիրեր ինձ, Նա թույլ չէր տա, որ դա կատարվեր ինձ հետ»: Կասկածի այդպիսի պահերին մենք կարիք ունենք նորից նայելու Խաչին և տեսնելու Աստծուն` իր Որդուն մեր մեղքերի համար մեռնելու ուղարկելիս (Հռոմ. 8:32): Ի վերջո, այդ համատեքստում էր, որ Պողոսը հարցրեց. «Ո՞վ կարող է մեզ բաժանել Քրիստոսի սիրուց»: Եվ մի քանի նախադասությունից հետո նա պատասխանում է իր տված հարցին հնչեղ հաստատումով․«Ո՛չ մի ուրիշ արարած չի կարող բաժանել մեզ Աստծու այդ սիրուց, որ կայ մեր Տէր Քրիստոս Յիսուսով» (Հռոմ. 8:35–39: <br /> <br /> Մեծ պուրիտան Ջոն Օվենը մի անգամ գրել է, որ «մեծագույն վիշտը և բեռը, որ Դուք կարող եք դնել Հոր վրա, մեծագույն չարությունը, որ Դուք կարող եք անել Նրան, չհավատալն է, որ Նա սիրում է ձեզ»: Մենք կարող է ակնկալեինք, որ Օվենը կասեր, որ Դուք առավելագույնս կարող եք վշտացնելը Հորը մի քանի սկանդալային մեղքեր գործելով, որը կանպատվեր Նրա անունը: Անշուշտ մեղքը վշտացնում է Աստծուն, բայց Օվենը մեզ ասում է, որ Աստծո սերը կասկածի տակ դնելը Նրան ավելի է վշտացնում: <br /> <br /> Այսպիսով, երբ Դուք գայթակղություն եք ունենում Աստծո սերը հարցականի տակ դնելու Ձեր մեղքի կամ դժվար հանգամանքների պատճառով, նայեք Խաչին և ինքներդ ձեզ հիշեցրեք , որ Խաչի վրա Աստված ապացուցեց Իր սերը ձեր հանդեպ, որը վեր է բոլոր կասկածներից: Ի դեպ մի՛ սպասեք այն դժվար ժամանակներին: Ուշադիր նայեք Խաչին ամեն օր՝ ամրապնդելու ինքներդ ձեզ այդ կասկածի և հիասթափության ժամանակների համար: <br /> <br /> Սակայն, ինչքան էլ փառավոր է մեր հանդեպ Աստծո սիրո ճշմարտությունը, Հովհաննեսը մեզ չի թույլատրում այդ սիրով միայն ջերմանալ մեր սեփական հաճույքի համար: Փոխարենը, նա կատարում է մի շատ նշանակալի հայտարարություն: «Սիրելինե՛ր, եթէ Աստուած այսպէս սիրեց մեզ, մենք ալ պարտաւոր ենք սիրել զիրար» (1 Հովհ. 4.11)։ Եզրակացությունն այն է, որ մենք ոչ միայն պետք է սիրենք միմիանց, որովհետև Աստված սիրեց մեզ, այլ մենք պետք է սիրենք միմիանց նույն ձևով, ինչպես Աստված սիրեց մեզ: Այսինքն, քանի որ Աստված սիրում է մեզ անկախ մեր մեղքից և սիրո արժանի չլինելուց, մենք էլ պետք է միմիանց սիրենք անկախ ամեն ինչից: Սա չի նշանակում, որ մենք անտեսում ենք մյուս մարդկանց մեջ մեղքի առկայությունը, այլ երբ այդ մեղքը մեզ է ուղղված, մենք ներում ենք՝ ինչպես Աստված Քրիստոսի մեջ մեզ է ներում (Եփ. 4:32): <br /> <br /> Կարծում եմ, որ միմյանց նկատմամբ մեր սիրո մեծագույն դրսևորումը միմյանց ներելու պատրաստակամությունն է` հիմք ընդունելով Աստծո մեզ ներելը: Հիսուսի առակը չներող ծառայի մասին (Մաթ. 18:21–35) շատ ուսուցողական է այս թեմայի առումով: Առաջին ծառան իր տիրոջը պարտք էր 10,000 տաղանդ, որը համարժեք էր շարքային բանվորի 200,000 տարվա աշխատավարձին, գումար, որն անհնար է մարել: Երկրորդ ծառան առաջին ծառային 100 դահեկան էր պարտք, որը հավասար էր իր տարվա աշխատավարձի մոտավորապես մեկ երրորդին: Ինքնին դա չնչին գումար չէր: Մեզանից ոչ բոլորը կուզենային անվավեր համարել տարեկան աշխատավարձի մեկ երրորդին հավասար պարտքը, բայց 200,000 տարվա համեմատ տարվա մեկ երրորս մասը չնչին է: <br /> <br /> Առակի իմաստն այն է, որ մեզանից յուրաքանչյուրը առաջին ծառան է: Մեր մեղքերի պատճառով մեր պարտքն Աստծուն ահռելի է, գումար, որն անհնար է վճարել: Ի հակադրություն դրա, մեկ ուրիշի մեղքի պարտքը իմ հանդեպ, չնայած կարող է ինքնին նշանակալի լինել, բայց ոչինչ է Աստծո հանդեպ իմ պարտքի համեմատ: Այսպիսով, երբ ինչ-որ մեկը մեղանչում է իմ դեմ, ինչպես փաստացի այնպես էլ պարզապես իմ համոզմամբ, ես փորձում եմ պատասխանել. «Բայց Հայր, ես ծառան եմ, ով պարտք է 10,000 տաղանդ»: Դա ինձ օգնում է այդ անձնավորության մեղքին պատշաճ տեսանկյունից նայել, և դա ինձ հնարավորություն է տալիս ազատորեն ներելու, այնպես ինչպես Աստված է ինձ ներել: <br /> <br /> Սեղանի շուրջ զրույցին ծանոթ յուրաքանչյուր ընթերցող որոշ չափով ծանոթ է 1Կորնթացիս 13-ին` սիրո դասական հատվածին: Բայց Դուք երբևէ նկատե՞լ եք, թե 4-7 խոսքերում սերը նկարագրող ինչքան շատ տերմիններ գործ ունեն ներման կամ համբերատարության հետ: Սերը նախ և առաջ համբերող է, որն արտահայտվում է համբերությամբ և ներմամբ (տես` Կող. 3:12–13): Այն չի գրգռվում կամ չի բարկանում: Հետո սերն ամեն բանի դիմանում է և ամեն բանի համբերում: Սրանք նույն գաղափարի արտահայտման տարբեր ձևեր են` ներում և համբերատարություն: Եվ մենք պետք է ներենք, քանի որ Աստված Քրիստոսի միջոցով ներեց մեզ: <br /> <br /> Ի հարկե, սիրելու ավելի շատ բան կա, քան ներելը` անկախ նրանից դա Աստծո սերն է, թե` մերը: Աստված խոստացել է, որ մեզ երբեք չի թողնի (Եբր. 13:5)և կհոգա մեր ամենօրյա կարիքները (Փիլիպ. 4:19), և ամեն բան բարիի գործակից դարձնել (Հռոմ. 8:28): Նա նույնիսկ ասել է, որ կարգ ու կանոնը, որը ժամանակ առ ժամանակ դնում է մեզ վրա Նրա սիրո նշանն է, քանի որ այն նախատեսված է, որպեսզի մենք ավելի ու ավելի շատ բաժնեկցենք իր սրբությամբ (Եբր. 12:5–11): <br /> <br /> Նույն ձևով էլ մենք պետք է Քրիստոսի մարմնի մեջ սիրենք միմյանց եղբայրական ջերմությամբ (Հռոմ. 12:10): Սա նշանակում է, որ մենք նայում ենք միմյանց, միմյանց քաջալերում, աղոթում միմյանց համար և ինչպես վայել է օգնում միմյանց նյութապես (1 Հովհաննես 3: 16-18): <br /> <br /> Ակնհայտ է, որ մենք երբեք չենք կարող սիրել միմյանց նույն կերպ, կամ նույն չափով, ինչպես Աստված է սիրում մեզ: Մենք կարող ենք ներել, բայց մենք չենք կարող գնել ուրիշի մեղքը: Եվ Աստված սուվերեն է իր սիրո մեջ: Նա զորություն ունի` արտահայտելու Իր սերը Իր նպատակի ամբողջ չափով: Մենք դա չենք կարող անել: Մեր ցանկությունը հաճախ շոշափելիորեն գերազանցում է մեր սիրո արտահայտման կարողությունից: Բայց մենք երբեք չպետք է մոռանանք, որ Նրա սերը մեր հանդեպ հիմքն է Նրա կամ միմիանց հետ մեր կապի: Հովհաննեսն ասել է․ «Մենք սիրում ենք, որովհետև սկզբում Նա սիրեց մեզ» (1 Հով. 4:19) Նշենք, որ մեր սիրո առարկան անորոշ է: Հովհաննեսն ի՞նչ ի նկատի ուներ։ մենք սիրում ենք Աստծու՞ն, թե միմյանց: Համատեքստը ենթադրում է միմյանց: Բայց ես կարծում եմ, որ հավանական է, որ Սուրբ Հոգին առաջնորդել է Հովհաննեսին մեր սիրո առարկան ոչ միանշանակ թողնելու, քանի որ երկուսն էլ ճիշտ են: Մենք կարող ենք միայն սիրել Աստծուն, երբ մենք ջերմանում են մեր հանդեպ Նրա ունեցած սիրով: Եվ մենք կարող ենք միայն սիրել միմյանց, երբ մենք շարունակաբար խորհենք մեր հանդեպ Աստծո անսահման սիրո մասին: Սիրելինե՛ր, եկե'ք սիրենք միմյանց, որովհետև սերն Աստծուց է:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%BD%D5%AB%D6%80%D5%B8_%D5%B6%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%AF%D5%A8_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%B8%D5%B2_%D5%A7_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%B9%D5%AC%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D5%AC,_%D5%AB%D5%B6%D5%B9_%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B4_%D5%A5%D5%B6%D6%84 2014-12-02T20:23:24Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|The Goal of God's Love May Not Be What You Think It Is}}&lt;br&gt; Արդյո ՞ ք, մարդիկ Գրանդ Կանյոն են գնում` բարձրացնելու իրենց ինք...</p> <hr /> <div>{{info|The Goal of God's Love May Not Be What You Think It Is}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Արդյո ՞ ք, մարդիկ Գրանդ Կանյոն են գնում` բարձրացնելու իրենց ինքնագնահատականը: Հավանաբար` ոչ: Սա առնվազն ակնարկ է այն մասին, որ կյանքի ամենամեծ ուրախությունները գալիս են ոչ թե ինքդ քեզանով զմայլվելուց, այլ շքեղություն տեսնելով: Եվ, ի վերջո, նույնիսկ Գրանդ Կանյոնը դա չի անի: Մենք ստեղծվել ենք Աստծուն բավականություն պատճառելու համար: <br /> <br /> Մենք բոլորս հակված ենք մտածել, որ տիեզերքում կենտրոնական տեղ ենք գրավում: Ինչպե ՞ ս մենք պետք է բժշկվենք այդ ուրախությունը կործանող հիվանդությունից: Թերևս նորից լսելով, թե որքան արմատապես աստվածակենտրոն է իրականությունն ըստ Աստվածաշնչի: <br /> <br /> Եվ հին և նոր կտակարանները մեզ պատմում են, որ Աստծո սերը մեր հանդեպ միջոց է Նրան փառաբանելու: «Յիսուս Քրիստոսը ... սպասաւոր եղաւ ... որպեսզի հեթանոսները ողորմութեան համար փառաւորեն Աստուծուն» (Հռոմ. 15:8-9) Աստված ողորմած է մեր նկատմամբ, որպեսզի մենք մեծարենք Նրան: Մենք դա նորից տեսնում ենք «[Աստված] սիրով նախասահմանեց մեզ որդեգրութեան... որպեսզի գովենք Նրան փառքի համար» խոսքի մեջ (Եփեսացիս 1:5-6): Այլ կերպ ասած, Աստծո մեզ սիրելու նպատակը, այն է, որ մենք Նրան փառաբանենք: Եվս մեկ լուսաբանում Սաղմոս 85: 12-13-ից. «Ամբողջ սրտովս գոհութիւն պիտի մատուցեմ քեզ, Տէ՛ր Աստուած իմ, յաւիտեան փառք պիտի տամ քո անուանը։ Մեծ եղաւ քո ողորմութիւնն իմ հանդէպ»: Աստծո սերը հիմքն է: Նրա փառքը նպատակն է: <br /> <br /> Սա ցնցող է: Աստծո սերը մեզ շատ կարևորելը չի , այլ Աստված մեզ փրկում է եսակենտրոն լինելուց, որպեսզի մենք կարողանանք ուրախանալ` նրան հավիտյան կարևորելով: Եվ մեր սերը ուրիշների հանդեպ նրանց կարևորելը չէ, այլ օգնելը, որպեսզի նրանք բավականություն ստանան Աստծուն կարևորելուց: Ճշմարիտ սիրո նպատակը Աստծո փառքի մեջ մարդկանց բավականություն ստանալն է: Ցանկացած սեր, որ վերջանում է մարդկանց վրա, ի վերջո, կործանարար է: Այն մարդկանց չի առաջնորդում դեպի միակ տևական ուրախությունը` մասնավորապես դեպի Աստված: Սերը պետք է աստվածակենտրոն լինի, կամ այն ճշմարիտ սեր չէ. այն մարդկանց թողնում է առանց իրենց վերջնական ուրախության հույսի: <br /> <br /> Օրինակի համար վերցնենք Քրիստոսի խաչը: Հիսուս Քրիստոսի մահը աստվածային սիրո վերջնական արտահայտությունն է: «Աստուած իր սէրը մեր հանդէպ յայտնեց նրանով, որ, մինչդեռ մեղաւոր էինք, Քրիստոս մեզ համար մեռաւ» (Հռովմեացիս 5:8)։ Բայց Աստվածաշունչը նաև ասում է, որ Քրիստոսի մահվան նպատակն էր «ցույց տալ, [Աստծո] արդարությունը, քանի որ Աստծո համբերատարությամբ նա անցավ նախկինում կատարված մեղքերի կողքով» (Հռովմայեցիս 3.25). Մեղքերի կողքով անցնելը Աստծո արդարության համար մեծ պրոբլեմ է առաջացնում: Այն Նրան նմանեցնում է մի դատավորի, որը հանցագործներին ազատ է արձակում առանց պատժի: Այլ կերպ ասած` Աստծո ողորմությունը վտանգի տակ է դնում Աստծո արդարությունը: <br /> <br /> Այսպիսով, Իր արդարաությունը արդարացնելու համար Նա Իր Որդուն մահվան է մատնում որպես մեր մեղքերի համար տուգանք: Խաչը բոլորի համար պարզ է դարձնում, որ Աստված չի ավլում տիեզերքի կարպետի տակ գտնվող չարը: Նա այն պատժում է Հիսուսի միջոցով նրանց համար, ովքեր հավատում են: <br /> <br /> Բայց նկատեք, որ այս սիրո արարքի կենտրոնական մասը Աստծո արդարության արդարացումն է: Ավագ ուրբաթի սերն Աստծուն փառաբանող սեր է: Աստված վեհացնում է Աստծուն խաչի վրա: Եթե Նա դա չաներ, Նա չէր կարող արդար լինել և մեզ ազատել մեղքից: Բայց սխալ է ասել,- «Լավ, եթե նպատակը մեզ փրկելն էր, ապա մենք էինք խաչի վերջնական նպատակը»: Ոչ, մենք փրկվել ենք մեղքից, որպեսզի մենք կարողանանք տեսնել և ըմբոշխնել Աստծո փառքը: Սա է Քրիստոսի սիրո վերջնական նպատակը: Նա չմահացավ մեզ կարևորելու` այլ ազատելու համար, որպեսզի մենք բավականություն ստանաք նարն հավիտյան կարևորելուց: <br /> <br /> Խորապես սխալ է խաչն ընդունել որպես ապացույց, որ ինքնագնահատումը հոգեկան առողջության արմատն է: Եթե ես կանգնեմ Աստծո սիրո առաջ և չզգամ առողջ, բավարարող, ազատող ուրախությունը, մինչև ես այդ սերը չվերափոխեմ իմ ինքնագնահատման արձագանքին` ես նման կլինեմ մի մարդու, որը կանգնում է Գրանդ Կանյոնի առաջ և չի զգում ոչ մի բավարարող հրաշք մինչև կանյոնը չի դիտարկում որպես իր սեփական կարևորության դեպք: Դա ոչ թե հոգեկան առողջության առկայություն է, այլ ինքնակապվածության: <br /> <br /> Այս կապվածությունից բժշկվելու համար պետք է Աստծուն տեսնել որպես մեկը տիեզերքում, ում համար ինքնավեհացումը սիրո ամենամեծ դրսևորումն է: Ի մեծարումն իրեն( Գրանդ Կանյոնի նման) Նա ստանում է փառքը, իսկ մենք ստանում ենք ուրախությունը: Ամենամեծ նորությունն ամբողջ աշխարհում այն է, որ չկա վերջնական կոնֆլիկտ իմ ուրախության տենչանքի և Աստծո փառքի տենչանքի միջև: Այս հարաբերությունները կապող հանգույցը ճշմարտությունն է այն մասին, որ Աստված ամենից շատը փառավորվում է մեր մեջ այն ժամանակ, երբ մենք ամենից շատն ենք բավականություն ստանում Նրա մեջ: Հիսուս Քրիստոսը մահացավ և հարություն առավ ` ներելու մեր հոգիների դավաճանությունը, որոնք Աստծուն վայելելու փոխարեն, իրենք իրենց էին վայելում: Քրիստոսի խաչին Աստված մեզ ազատում է հայելիների տնից և առաջնորդում իր վեհության կիրճերն ու լեռները: Ոչինչ մեզ ավելի շատ բավականություն չի պատճառում կամ չի վեհացնում Նրան: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%AB%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A8._%D5%AB%D5%BD%D5%AC%D5%A1%D5%B4%D5%A8,_%D6%83%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%A5%D6%81%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8_%D6%87_%D5%8A%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BD%D5%AB_%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%B5%D5%A1%D5%AC_%D5%B6%D5%B8%D6%80_%D5%BF%D5%A5%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%AB%D6%81 2014-11-05T19:23:49Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>#ՎԵՐԱՀՂՈՒՄ [[Հիսուսը. իսլամը, փարիսեցիները և Պողոսի վերաբերյալ նոր տեսանկյունը]]</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%AB%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A8._%D5%AB%D5%BD%D5%AC%D5%A1%D5%B4%D5%A8,_%D6%83%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%A5%D6%81%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8_%D6%87_%D5%8A%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BD%D5%AB_%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%B5%D5%A1%D5%AC_%D5%B6%D5%B8%D6%80_%D5%BF%D5%A5%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8 2014-11-05T19:23:49Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Jesus, Islam, Pharisees and the New Perspective on Paul}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Թաբիթի Էնիաբվիլի հետ Մարկ Դեվերի մի հարցազրույցի ժամանակ ես մի լուսաբանում լսեցի, որը շատ օգտակար գտա: Այն վերաբերվում է այն հարցին, թե արդյո՞ք, մահմեդականները և քրիստոնյաները պաշտում են տարբեր անուններով միևնույն Աստծուն: <br /> <br /> Նա ասաց, որ մենք պետք է պատկերացնեք երկու համադասարանցու, որոնք քննարկում են իրենց ընդհանուր ընկերոջը, որին ճանաչում են երեսուն տարի: Նրանք ուզում են իմանալ, թե, արդյո՞ք, նույն մարդու մասին են խոսում: Նրանցից մեկը համոզված է, որ նույն մարդու մասին են խոսում, իսկ մյուսը մտածում է, որ Նա այդ ձև չի հիշում իր ընկերոջը: Ի վերջո նրանք որոշում են հանել հին տարեգիրքը և կարգավորել այս հարցը: Նրանք բացում են գիրքը և հենց որ տեսնում են իրենց համադասարանցու նկարը, մեկն ասում է, «Ոչ, ես նրա մասին չէի խոսում»: Այսպիսով, վերջ ի վերջո դա նույն մարդը չէր: <br /> <br /> Մարկն ասաց, որ Հիսուսը, այնպես ինչպես որ նա նկարագրված է Աստվածաշնչում, տարեգրքի նկար է: Երբ մահմեդականը և քրիստոնյան, որոնք քննարկում էին այն հարցը, թե նրանք նույն Աստծուն են պաշտում, նայում են Աստծուն տարեգրքում, դա լուծում է հարցը. -Ո'չ,- ասում է մահմեդականը,- նա ինքը չէ,ում մասին ես խոսում եմ: <br /> <br /> Բայց նա ինքն է, ում մասին խոսում է Քրիստոնյան: Հովհաննես 1:18-ում ասվում է. «Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել, բացի միայն միածին Որդուց, որ Հօր ծոցում է. նա՛ յայտնեց Նրան»։ Հիսուսն անտեսանելի Աստծուն մեզ համար տեսանելի է դարձնում: Հովհաննես 14:8-ում Փիլիպպոսն ասաց նրան. «Տէ՛ր, Հօրը մեզ ցո՛յց տուր, եւ այդ բաւական է մեզ»։ Յիսուս նրան ասաց. «Այսքան ժամանակ ձեզ հետ եմ, Փիլիպպո՛ս, եւ ինձ չճանաչեցի՞ր։ Ով ինձ տեսաւ, տեսաւ Հօրը. իսկ դու ինչպէ՞ս ես ասում, թէ՝ Հօրը մեզ ցո՛յց տուր»։ Եվ 2 Կորնթացիս 4:6-ում, Պողոսն ասում է. «Որովհետեւ Աստուած է, որ ասաց. «Խաւարից թող լոյս ծագի». եւ նա ծագեցրեց մեր սրտերում Աստծու փառքի գիտութեան լոյսը, որը ճառագայթում է Յիսուս Քրիստոսի դէմքից»։ <br /> <br /> Այլ կերպ ասած` Հիսուսը այն տարեգրքի նկարն է, որը լուծում է հարցը , թե ով է պաշտում ճշմարիտ Աստծուն և ով` ոչ: Եթե Աստծուն երկրպագողը Հիսուս Քրիստոսի մեջ չի տեսնում իր Աստծո անձին, նա Աստծուն չի երկրպագում: Սա է Հիսուսի և իր առաքյալների բարձրաձայն վկայությունը, որը մենք տեսնում ենք հետևյալ հատվածներից. <br /> <br /> *Մարկոս 9:36 «Ով ինձ է ընդունում, ոչ թէ ինձ է ընդունում, այլ նրան, ով ինձ ուղարկեց»։ (Տես նաև` Մաթևոս 10: 40, Ղուկաս 9:48, Հովհաննես 13:20): <br /> *Հովհաննես 5:23 «Ով Որդուն չի պատւում, չի պատւում եւ Հօրը՝ նրան առաքողին»: <br /> *1 Հովհաննես 2:23 «Ամէն մարդ, որ ուրանում է Որդուն, իր մէջ չունի նաեւ Հօրը։ Իսկ ով խոստովանում է Որդուն, նա իր մէջ ունի նաեւ Հօրը»: <br /> *Ղուկաս 12:9 «Իսկ ով որ մարդկանց առաջ ինձ կուրանայ, Աստծու հրեշտակների առաջ պիտի ուրացուի»։ <br /> *Հովհաննես 15:23 «Ով ինձ է ատում, ատում է եւ իմ Հօրը»: <br /> *2 Հովհաննես 1:9 «Ամէն ոք, ով առաջ է անցնում եւ չի մնում Քրիստոսի վարդապետութեան մէջ, չի ճանաչում Աստծուն: Ով մնում է վարդապետութեան մէջ, նա ընդունում է ե՛ւ Որդուն, ե՛ւ Հօրը»:<br /> <br /> Հիմա, եթե այս նույն հարցը վերցնենք և գնանք երկու հազար տարի հետ և մահմեդական-քրիստոնյա հարցը փոխենք փարիսեցի-Հիսուսի հետևորդ հարցի` նույն բանը կառաջանա: Արդյո՞ք, փարիսեցիները պաշտում էին նույն Աստծուն, ում պաշտում էին Հիսուսի հետևորդները: Ես չեմ ուզում ասել, որ բոլոր փարիսեցիները նույնն են: Օրինակ` Նիկոդեմոսը (Հովհաննես 3:1) թվում էր, որ նույն հոգու մեջ չէ մեծամասնության հետ (չնայած վերստին ծնունդը նրա համար սկզբում անհասկանալի էր): Այս հարցը տալով` ես պարզապես ի նկատի ունեի փարիսեցիների խումբը ընդհանրապես այնպես, ինչպես Հիսուսը տեսնում էր նրանց: Արդյո՞ք, այս փարիսեցիները պաշտում էին նույն Աստծուն, ում Հիսուսի հետևորդները: <br /> <br /> Այս հարցը նույնիսկ ավելի հետաքրքիր է, քան մահմեդական-քրիստոնյա հարցը, որովհետև փարիսեցիները և Հիսուսի հետևորդները ունեին նույն Սուրբ գիրքը` Թանախը` Հին կտակարանը: Դա նշանակում է, որ նրանք օգտագործում էին Աստծո նույն անունը և պատմում էին նույն պատմությունները և հետևում էին Աստծո հետ առնչվող նույն ծեսերին: Ինչու՞ պետք է նույնիսկ այս հարցն առաջանար կապված փարիսեցիների և Հիսուսի հետևորդների նույն Աստծուն պաշտելու հետ: <br /> <br /> Որովհետև Հիսուսը խոսեց դրա մասին: Եվ ինչ ձևով, որ նա բարձրացրեց և խոսեց այդ հարցի շուրջ, դժվար է դարձնում հավատալ որոշ բաների, որն ասվում է Հիսուսի օրերի հրեա առաջնորդների մասին Պողոսի վերաբերյալ նոր դիտանկյունից (NPP): Ե. Փ. Սանդերսը միակ խոսնակն է Նոր դիտանկյունից փարիսեցիությունը վերաիմաստավորելու ոլորտում: Ահա թե ինչպես է Ն.Թ. Ռայթը ամփոփում այն. <br /> <br /> :[Սանդերսի] հիմնական միտքը, որին ենթակա են մնացած բոլոր մտքերը, կարելի է շատ պարզ բացատրել: Հուդայականությունը Պողոսի օրերում այնպիսին չէր, ինչպիսին սովորաբար ենթադրվում էր, որ այն պետք է լիներ` արդարության օրինական գործերի կրոն: Եթե պատկերացնենք, որ այն ադպիսին էր, և որ Պողոսը հարձակվում էր նրանց վրա, այնպես ինչպես որ հարձակվում էր իրականում, մենք մեծ բռնություն կգործադրեինք և դրա և Պողոսի հանդեպ... Հրեան օրենքը պահում է երախտագիտությունից դրդված որպես շնորհքի պատշած պատասխան,այլ կերպ ասած` ոչ թե ''մտնելու'' ուխտի ժողովրդի մեջ, այլ ''մնալու'': Առաջին տեղում «մնալը» որպես Աստծո պարգև էր: Այս սխեման Սանդերսը պիտակավորել է որպես հայտնի «ուխտի նոմինիզմ» (հունական nomos ` օրենք բառից) ( ''Ինչ է իրականում ասել սուրբ Պողոսը, էջ` 18-19'')<br /> <br /> Ռայթը համաձայնվում է Նոր դիտանկյան այս հիմանական թեզիսի հետ. «&amp;nbsp;Սանդերսը... գերիշխում է բնաշխարհում և մինչև առաջ քաշվի նրա այս կենտրոնական թեզիսի հերքումը, ազնվությունը ստիպում է հաշվի նստել նրա հետ: Ես ինքս չեմ հավատում, որ կարող է առաջ գալ այդպիսի մի հերքում. դրա համար լուրջ փոփոխություններ են անհրաժեշտ, բայց ես նրա հիմնական կետը ընդունում եմ, որպես հաստատված կետ (նույն տեղում, էջ` 20): <br /> <br /> Օրինակ` Ռայթը ասում է, որ պարծենկոտությունը, որը Պողոսը փորձում է բացառել հավատքի միջոցով արդարանալու վարդապետությունից (օր.` Հռոմեացիս 3:27-ում), այն չէ, ինչ մենք սովորաբար մտածում ենք: <br /> <br /> :Այս «պարծենկոտությունը», որը բացառված է, ոչ թե հաջողակ բարոյախոսի պարծենկոտությունն է, այլ հրեաների ռասսայական պարծենկոտությունը, ինչպես [Հռովմեացիս] 2:17-24-ում: Եթե դա այդպես չէ, ապա [Հռովմեացիս] 3:29-ը («Կամ Աստված հրեաների Աստվա՞ծն է միայն: Արդյո՞ք Նա հեթանոսների Աստվածը չէ նաև) անտրամաբանական եզրահանգում է: Պողոսը այս հատվածում միտք չունի խուսափելու պրոտո- պելագիանիզմից, որի համար ամեն դեպքում իր ժամանակակիցները մեղավոր չէին: Նա այստեղ, ինչպես և Գաղատացիների ու Փիլիպեցիների թղթում, հայտարարում է, որ Հերաների ռասսայական արտոնության հիմքերի միջոցով ուխտի անդամություն տանող ճանապարհ չկա: ը (Նույն տեղում, էջ` 129)<br /> <br /> Ռայթի հայտարարությունները մտահոգում են որոշ առումներով: Մի ձևը այն է, որ Հռոմեացիս 2:17-24-ի հրեաները,իրոք, որ հավակնում էին հաջողալ բարոյագետներ լինել: Նրանք ուսուցանում էին բարոյականություն, բայց իրենք իրենց չէին սովորեցնում (խ. 21): Նրանք գողության դեմ էին քարոզում, բայց գողանում էին (խ. 21): Նրանք դեմ էին շնությանը, բայց շնանում էին (խ. 22): Նրանք դատապարտում էին կռապաշտությունը, բայց զբաղվում էին կռապաշտությամբ (խ. 22): Նրանք պարծենում էին օրենքով, բայց անարգում էին օրենքը (խ. 23): Եվ այս ամենով նրանք պատճառ էին հանդիսանում, որ հեթանոսները հայհոյեն Աստծուն (խ. 24): Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես Ռայթը կարող է օգտագործել այս պարբերությունը բարոյական պարծենկոտությունը ռասայական պարծենկոտությունից տարբերելու համար (ինչպես նաև այդ տարբերությունը): <br /> <br /> Այնուհետև Ռայթը հաստատում Սանդեսրի պնդումը, որ փարիսեցիների կրոնը «օրենքի գործերով արդարանալու կրոն» չէ, և որ «Հիսուսի օրերի հրեան օրենքը պահում էր երախտագիտության զգացումից դրդված` որպես շնորհքի պատշաճ պատասխան»: Այս զարմանալի բացատրությունների միակ բացատրությունը այն է, որ Հիսուսի վկայությունը մերժվում է կամ ստվերի տակ է մնում: Այն տպավորությունն է, որ ավետարանականները տարվելով NPP-ով բավականաչափ լրջությամբ չեն մոտենում այն փաստին, որ NPP-ն թվում է, թե ծագել է այսպիսի մերժման և ստվերի տակ թողնող դահլիճներում: <br /> <br /> Երբ Հիսուսը դիմում էր իր օրերի հրեա առաջնորդներին (փարիսեցիներ, իրավաբաններ, ծերեր, սադուկեցիներ, քահանայապետեր), նրա շռնդալից եզրակացությունը այն էր, որ նրանք նույնիսկ չեն ճանաչում Աստծուն: Եվ չճանաչելով Աստծուն` նրանց կրոնական ապրելակերպը (որի համար Հիսուսը մտահոգվում է) ոչ «երախտագիտությունից դրդված է», ոչ էլ շնորհք պատշաճ պատասխան: <br /> <br /> Երբ Հիսուսը հրեա առաջնորդներին հարցրեց. «Իսկ ես, որ ճշմարտութիւնն եմ ասում, ինձ չէք հաւատում»: Նրա պատասխանն էր «Ով Աստծուց է, Աստծու խօսքերն է լսում: իսկ դուք չէք լսում նրա համար, որ Աստծուց չէք» (Հովհաննես 8:47): Սա էր Հիսուսի պահանջը` լինել տարեգրքի Աստծո նկարը: «Ես Աստծուց ելայ ու եկայ. եւ ես Աստծո խոսքերն եմ խոսում։ Դուք չեք տեսնում կամ լսում Աստծուն, այդ պատճառով դուք Աստծուց չեք»։ <br /> <br /> Դա նշանակում է, որ ոչ թե Աստված է նրանց Հայրը, այլ սատանան: Յիսուս նրանց ասաց. «Եթէ Աստուած ձեր Հայրը լինէր, ինձ իրապէս կը սիրէիք... Դուք հօր կողմից սատանայի զաւակներ էք, եւ ձեր հօր ցանկութիւններն էք ուզում կատարել» (Հովհաննես 8:42-44): Այս է այն արմատական պատճառը, որի համար հրեա առաջնորդները չեն գալիս Քրիստոսին: Նրանց կամքը կառավարվում է ոչ թե երախտագիտության զգացումով առ Աստված, Նրան տալով «շնորհի պատշաճ պատասխան», այլ իրենց հոր կամքով, եւ դա Աստծո սերը չէ: Եւ դուք չէք կամենում դէպի ինձ գալ, որպէսզի կեանք ունենաք... Բայց գիտեմ ձեզ, որ Աստծու հանդէպ սէր չունէք ձեր մէջ։ Ես եկայ իմ Հօր անունով, եւ ինձ չէք ընդունում (Հովհաննես 5:40-43): Նրանք պարզապես չեն ճանաչում իրական Աստծուն. «Ու չէք ճանաչում նրան» (Հովհաննես 8:55): <br /> <br /> Ինձ համար անհասկանալի է այն, ինչ Հիսուսն ասում է իր օրերի հրեա առաջնորդների մասին ընդհանուր առումով (ոչ թե անհատապես), կարող է լուրջ ընդունվել, իսկ նրանց իրական կրոնը կարող է արդարացվել «ինքնակատարելագործման բարոյագիտությամբ» (Ռայթի տերմին): Ի՞նչու են նրանք «դժոխքի որդիներ» (Մաթևոս 23:15): Մարդիկ չեն գնում դժոխք որպես «շնորհքի պատշաճ պատասխան» «երախտագիտության զգացումիս օրենք պահելով»&amp;nbsp;: Մարդիկ գնում են դժոխք` շնորհքի փոխարեն իրենց վրա հույս դնելով: <br /> <br /> Հիսուսը տարեգրքի նկարն է, որին փարիսեցիները չեն ճանաչում: Պատճառը, որ նրանք չեն ճանաչում, այն է, որ նրանք ուզում են Մեսսիա, ով կհաստատի իրենց նվաճումների համար մարդկանց կողմից փառաբանվելու հանդեպ ունեցած սերը (Հովհաննես 5:43-44): Այս ինքնավեհացնող կրոնի հետևորդը կարող է ճշմարտապես շնորհակալ լինել Աստծուց իր արտաքին բարոյական մաքրության համար(«Աստուած իմ, շնորհակալ եմ քեզնից, որ ես նման չեմ ուրիշ մարդկանց, ինչպէս՝ յափշտակողները, անիրաւներն ու շնացողները») Բայց նրա վստահությունն Աստծո առաջ այն է, թե ինչ է նա (անկախ նրանից, ով է նրան այդպիսին դարձրել): Այն հարցը, թե արդյոք, այս կրոնը պետք է կոչել «ինքնօգնոթյան բարոյագիտություն» բաց է: Բայց այն, որ այս կրոնը վստահում է իր սեփական բարոյականությանը և վեհացնում է իր անձը, պարզ է: Այն ինչ Հիսուսը մտածում էր այդ մասին, նույնպես պարզ է. <br /> <br /> *Նրանք մեղադրեցին Հիսուսին դիվային լինելու մեջ (Մաթևոս 12:24): <br /> *Նրանք չգիտեն, թե ինչպես հասկանան օրենքը (Մաթևոս 12:2-7): <br /> *Նրանք ձգտում են ոչնչացնել Հիսուսին (Մաթևոս 12:14): <br /> *Նրանք չար և շնացող սերունդ են (16:4): <br /> *Նրանք խախտում են պատվիրանները իրենց ավանդույթներով (Մաթևոս 15:6). <br /> *Նրանք զուր են պաշտում, և նրանց սիրտը հեռացած է Աստծուն (Մաթևոս 15:8-9): <br /> *Նրանք Հոր կողմից չեն տնկված (Մաթևոս 15:12): <br /> *Նրանց վարդապետությունից պետք է խուսափել (Մաթևոս 16:12): <br /> *Նրանք չեն կրում արքայության պտուղը և կկորցնեն այն (Մաթևոս 21: 43-45) . <br /> *Նրանք դժոխքի որդիներ են(Մաթևոս 23:15, 33): <br /> *Նրանք անտեսում են օրենքի ծանրակշիռ հարցերը (Մաթևոս 23:23): <br /> *Նրանք լի են ագահությամբ և ցանկությամբ (Մաթևոս 23:25, 27): <br /> *Դրսից նրանք արդար են երևում, բայց ներսից անօրեն են (Մաթևոս 23:28): <br /> *Նրանք արծաթասեր են (Ղուկաս 16:14):<br /> <br /> Այս ամենի եզրահանգումն այն է, որ մենք պետք է միշտ հետևենք Նոր կտակարանի Ավետարանների տարեգրքին` տեսնելու Հիսուսի նկարը: Նա պարզ կդարձնի, մահմեդականներն ու քրիստոնյաները, փարիսեցիները և Հիսուսի հետևորդները նույն Աստծու՞ն են երկրպագում, թե` ոչ: <br /> <br /> Աչքերս հառելով Հիսուսի վրա, <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%AB%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A8._%D5%AB%D5%BD%D5%AC%D5%A1%D5%B4%D5%A8,_%D6%83%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%A5%D6%81%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8_%D6%87_%D5%8A%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BD%D5%AB_%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%A2%D5%A5%D6%80%D5%B5%D5%A1%D5%AC_%D5%B6%D5%B8%D6%80_%D5%BF%D5%A5%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%AF%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8 2014-11-04T13:48:51Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Jesus, Islam, Pharisees and the New Perspective on Paul}}&lt;br&gt; Թաբիթի Էնիաբվիլի հետ Մարկ Դեվերի մի հարցազրույցի ժամանակ ես մ...</p> <hr /> <div>{{info|Jesus, Islam, Pharisees and the New Perspective on Paul}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Թաբիթի Էնիաբվիլի հետ Մարկ Դեվերի մի հարցազրույցի ժամանակ ես մի լուսաբանում լսեցի, որը շատ օգտակար գտա: Այն վերաբերվում է այն հարցին, թե արդյո՞ք, մահմեդականները և քրիստոնյաները պաշտում են տարբեր անուններով միևնույն Աստծուն: <br /> <br /> Նա ասաց, որ մենք պետք է պատկերացնեք երկու համադասարանցու, որոնք քննարկում են իրենց ընդհանուր ընկերոջը, որին ճանաչում են երեսուն տարի: Նրանք ուզում են իմանալ, թե, արդյո՞ք, նույն մարդու մասին են խոսում: Նրանցից մեկը համոզված է, որ նույն մարդու մասին են խոսում, իսկ մյուսը մտածում է, որ Նա այդ ձև չի հիշում իր ընկերոջը: Ի վերջո նրանք որոշում են հանել հին տարեգիրքը և կարգավորել այս հարցը: Նրանք բացում են գիրքը և հենց որ տեսնում են իրենց համադասարանցու նկարը, մեկն ասում է, «Ոչ, ես նրա մասին չէի խոսում»: Այսպիսով, վերջ ի վերջո դա նույն մարդը չէր: <br /> <br /> Մարկն ասաց, որ Հիսուսը, այնպես ինչպես որ նա նկարագրված է Աստվածաշնչում, տարեգրքի նկար է: Երբ մահմեդականը և քրիստոնյան, որոնք քննարկում էին այն հարցը, թե նրանք նույն Աստծուն են պաշտում, նայում են Աստծուն տարեգրքում, դա լուծում է հարցը. -Ո'չ,- ասում է մահմեդականը,- նա ինքը չէ,ում մասին ես խոսում եմ: <br /> <br /> Բայց նա ինքն է, ում մասին խոսում է Քրիստոնյան: Հովհաննես 1:18-ում ասվում է. «Աստծուն ոչ ոք երբեք չի տեսել, բացի միայն միածին Որդուց, որ Հօր ծոցում է. նա՛ յայտնեց Նրան»։ Հիսուսն անտեսանելի Աստծուն մեզ համար տեսանելի է դարձնում: Հովհաննես 14:8-ում Փիլիպպոսն ասաց նրան. «Տէ՛ր, Հօրը մեզ ցո՛յց տուր, եւ այդ բաւական է մեզ»։ Յիսուս նրան ասաց. «Այսքան ժամանակ ձեզ հետ եմ, Փիլիպպո՛ս, եւ ինձ չճանաչեցի՞ր։ Ով ինձ տեսաւ, տեսաւ Հօրը. իսկ դու ինչպէ՞ս ես ասում, թէ՝ Հօրը մեզ ցո՛յց տուր»։ Եվ 2 Կորնթացիս 4:6-ում, Պողոսն ասում է. «Որովհետեւ Աստուած է, որ ասաց. «Խաւարից թող լոյս ծագի». եւ նա ծագեցրեց մեր սրտերում Աստծու փառքի գիտութեան լոյսը, որը ճառագայթում է Յիսուս Քրիստոսի դէմքից»։ <br /> <br /> Այլ կերպ ասած` Հիսուսը այն տարեգրքի նկարն է, որը լուծում է հարցը , թե ով է պաշտում ճշմարիտ Աստծուն և ով` ոչ: Եթե Աստծուն երկրպագողը Հիսուս Քրիստոսի մեջ չի տեսնում իր Աստծո անձին, նա Աստծուն չի երկրպագում: Սա է Հիսուսի և իր առաքյալների բարձրաձայն վկայությունը, որը մենք տեսնում ենք հետևյալ հատվածներից. <br /> <br /> *Մարկոս 9:36 «Ով ինձ է ընդունում, ոչ թէ ինձ է ընդունում, այլ նրան, ով ինձ ուղարկեց»։ (Տես նաև` Մաթևոս 10: 40, Ղուկաս 9:48, Հովհաննես 13:20): <br /> *Հովհաննես 5:23 «Ով Որդուն չի պատւում, չի պատւում եւ Հօրը՝ նրան առաքողին»: <br /> *1 Հովհաննես 2:23 «Ամէն մարդ, որ ուրանում է Որդուն, իր մէջ չունի նաեւ Հօրը։ Իսկ ով խոստովանում է Որդուն, նա իր մէջ ունի նաեւ Հօրը»: <br /> *Ղուկաս 12:9 «Իսկ ով որ մարդկանց առաջ ինձ կուրանայ, Աստծու հրեշտակների առաջ պիտի ուրացուի»։ <br /> *Հովհաննես 15:23 «Ով ինձ է ատում, ատում է եւ իմ Հօրը»: <br /> *2 Հովհաննես 1:9 «Ամէն ոք, ով առաջ է անցնում եւ չի մնում Քրիստոսի վարդապետութեան մէջ, չի ճանաչում Աստծուն: Ով մնում է վարդապետութեան մէջ, նա ընդունում է ե՛ւ Որդուն, ե՛ւ Հօրը»:<br /> <br /> Հիմա, եթե այս նույն հարցը վերցնենք և գնանք երկու հազար տարի հետ և մահմեդական-քրիստոնյա հարցը փոխենք փարիսեցի-Հիսուսի հետևորդ հարցի` նույն բանը կառաջանա: Արդյո՞ք, փարիսեցիները պաշտում էին նույն Աստծուն, ում պաշտում էին Հիսուսի հետևորդները: Ես չեմ ուզում ասել, որ բոլոր փարիսեցիները նույնն են: Օրինակ` Նիկոդեմոսը (Հովհաննես 3:1) թվում էր, որ նույն հոգու մեջ չէ մեծամասնության հետ (չնայած վերստին ծնունդը նրա համար սկզբում անհասկանալի էր): Այս հարցը տալով` ես պարզապես ի նկատի ունեի փարիսեցիների խումբը ընդհանրապես այնպես, ինչպես Հիսուսը տեսնում էր նրանց: Արդյո՞ք, այս փարիսեցիները պաշտում էին նույն Աստծուն, ում Հիսուսի հետևորդները: <br /> <br /> Այս հարցը նույնիսկ ավելի հետաքրքիր է, քան մահմեդական-քրիստոնյա հարցը, որովհետև փարիսեցիները և Հիսուսի հետևորդները ունեին նույն Սուրբ գիրքը` Թանախը` Հին կտակարանը: Դա նշանակում է, որ նրանք օգտագործում էին Աստծո նույն անունը և պատմում էին նույն պատմությունները և հետևում էին Աստծո հետ առնչվող նույն ծեսերին: Ինչու՞ պետք է նույնիսկ այս հարցն առաջանար կապված փարիսեցիների և Հիսուսի հետևորդների նույն Աստծուն պաշտելու հետ: <br /> <br /> Որովհետև Հիսուսը խոսեց դրա մասին: Եվ ինչ ձևով, որ նա բարձրացրեց և խոսեց այդ հարցի շուրջ, դժվար է դարձնում հավատալ որոշ բաների, որն ասվում է Հիսուսի օրերի հրեա առաջնորդների մասին Պողոսի վերաբերյալ նոր դիտանկյունից (NPP): Ե. Փ. Սանդերսը միակ խոսնակն է Նոր դիտանկյունից փարիսեցիությունը վերաիմաստավորելու ոլորտում: Ահա թե ինչպես է Ն.Թ. Ռայթը ամփոփում այն. <br /> <br /> :[Սանդերսի] հիմնական միտքը, որին ենթակա են մնացած բոլոր մտքերը, կարելի է շատ պարզ բացատրել: Հուդայականությունը Պողոսի օրերում այնպիսին չէր, ինչպիսին սովորաբար ենթադրվում էր, որ այն պետք է լիներ` արդարության օրինական գործերի կրոն: Եթե պատկերացնենք, որ այն ադպիսին էր, և որ Պողոսը հարձակվում էր նրանց վրա, այնպես ինչպես որ հարձակվում էր իրականում, մենք մեծ բռնություն կգործադրեինք և դրա և Պողոսի հանդեպ... Հրեան օրենքը պահում է երախտագիտությունից դրդված որպես շնորհքի պատշած պատասխան,այլ կերպ ասած` ոչ թե ''մտնելու'' ուխտի ժողովրդի մեջ, այլ ''մնալու'': Առաջին տեղում «մնալը» որպես Աստծո պարգև էր: Այս սխեման Սանդերսը պիտակավորել է որպես հայտնի «ուխտի նոմինիզմ» (հունական nomos ` օրենք բառից) ( ''Ինչ է իրականում ասել սուրբ Պողոսը, էջ` 18-19'')<br /> <br /> Ռայթը համաձայնվում է Նոր դիտանկյան այս հիմանական թեզիսի հետ. «&amp;nbsp;Սանդերսը... գերիշխում է բնաշխարհում և մինչև առաջ քաշվի նրա այս կենտրոնական թեզիսի հերքումը, ազնվությունը ստիպում է հաշվի նստել նրա հետ: Ես ինքս չեմ հավատում, որ կարող է առաջ գալ այդպիսի մի հերքում. դրա համար լուրջ փոփոխություններ են անհրաժեշտ, բայց ես նրա հիմնական կետը ընդունում եմ, որպես հաստատված կետ (նույն տեղում, էջ` 20): <br /> <br /> Օրինակ` Ռայթը ասում է, որ պարծենկոտությունը, որը Պողոսը փորձում է բացառել հավատքի միջոցով արդարանալու վարդապետությունից (օր.` Հռոմեացիս 3:27-ում), այն չէ, ինչ մենք սովորաբար մտածում ենք: <br /> <br /> :Այս «պարծենկոտությունը», որը բացառված է, ոչ թե հաջողակ բարոյախոսի պարծենկոտությունն է, այլ հրեաների ռասսայական պարծենկոտությունը, ինչպես [Հռովմեացիս] 2:17-24-ում: Եթե դա այդպես չէ, ապա [Հռովմեացիս] 3:29-ը («Կամ Աստված հրեաների Աստվա՞ծն է միայն: Արդյո՞ք Նա հեթանոսների Աստվածը չէ նաև) անտրամաբանական եզրահանգում է: Պողոսը այս հատվածում միտք չունի խուսափելու պրոտո- պելագիանիզմից, որի համար ամեն դեպքում իր ժամանակակիցները մեղավոր չէին: Նա այստեղ, ինչպես և Գաղատացիների ու Փիլիպեցիների թղթում, հայտարարում է, որ Հերաների ռասսայական արտոնության հիմքերի միջոցով ուխտի անդամություն տանող ճանապարհ չկա: ը (Նույն տեղում, էջ` 129)<br /> <br /> Ռայթի հայտարարությունները մտահոգում են որոշ առումներով: Մի ձևը այն է, որ Հռոմեացիս 2:17-24-ի հրեաները,իրոք, որ հավակնում էին հաջողալ բարոյագետներ լինել: Նրանք ուսուցանում էին բարոյականություն, բայց իրենք իրենց չէին սովորեցնում (խ. 21): Նրանք գողության դեմ էին քարոզում, բայց գողանում էին (խ. 21): Նրանք դեմ էին շնությանը, բայց շնանում էին (խ. 22): Նրանք դատապարտում էին կռապաշտությունը, բայց զբաղվում էին կռապաշտությամբ (խ. 22): Նրանք պարծենում էին օրենքով, բայց անարգում էին օրենքը (խ. 23): Եվ այս ամենով նրանք պատճառ էին հանդիսանում, որ հեթանոսները հայհոյեն Աստծուն (խ. 24): Ես չեմ հասկանում, թե ինչպես Ռայթը կարող է օգտագործել այս պարբերությունը բարոյական պարծենկոտությունը ռասայական պարծենկոտությունից տարբերելու համար (ինչպես նաև այդ տարբերությունը): <br /> <br /> Այնուհետև Ռայթը հաստատում Սանդեսրի պնդումը, որ փարիսեցիների կրոնը «օրենքի գործերով արդարանալու կրոն» չէ, և որ «Հիսուսի օրերի հրեան օրենքը պահում էր երախտագիտության զգացումից դրդված` որպես շնորհքի պատշաճ պատասխան»: Այս զարմանալի բացատրությունների միակ բացատրությունը այն է, որ Հիսուսի վկայությունը մերժվում է կամ ստվերի տակ է մնում: Այն տպավորությունն է, որ ավետարանականները տարվելով NPP-ով բավականաչափ լրջությամբ չեն մոտենում այն փաստին, որ NPP-ն թվում է, թե ծագել է այսպիսի մերժման և ստվերի տակ թողնող դահլիճներում: <br /> <br /> Երբ Հիսուսը դիմում էր իր օրերի հրեա առաջնորդներին (փարիսեցիներ, իրավաբաններ, ծերեր, սադուկեցիներ, քահանայապետեր), նրա շռնդալից եզրակացությունը այն էր, որ նրանք նույնիսկ չեն ճանաչում Աստծուն: Եվ չճանաչելով Աստծուն` նրանց կրոնական ապրելակերպը (որի համար Հիսուսը մտահոգվում է) ոչ «երախտագիտությունից դրդված է», ոչ էլ շնորհք պատշաճ պատասխան: <br /> <br /> Երբ Հիսուսը հրեա առաջնորդներին հարցրեց. «Իսկ ես, որ ճշմարտութիւնն եմ ասում, ինձ չէք հաւատում»: Նրա պատասխանն էր «Ով Աստծուց է, Աստծու խօսքերն է լսում: իսկ դուք չէք լսում նրա համար, որ Աստծուց չէք» (Հովհաննես 8:47): Սա էր Հիսուսի պահանջը` լինել տարեգրքի Աստծո նկարը: «Ես Աստծուց ելայ ու եկայ. եւ ես Աստծո խոսքերն եմ խոսում։ Դուք չեք տեսնում կամ լսում Աստծուն, այդ պատճառով դուք Աստծուց չեք»։ <br /> <br /> Դա նշանակում է, որ ոչ թե Աստված է նրանց Հայրը, այլ սատանան: Յիսուս նրանց ասաց. «Եթէ Աստուած ձեր Հայրը լինէր, ինձ իրապէս կը սիրէիք... Դուք հօր կողմից սատանայի զաւակներ էք, եւ ձեր հօր ցանկութիւններն էք ուզում կատարել» (Հովհաննես 8:42-44): Այս է այն արմատական պատճառը, որի համար հրեա առաջնորդները չեն գալիս Քրիստոսին: Նրանց կամքը կառավարվում է ոչ թե երախտագիտության զգացումով առ Աստված, Նրան տալով «շնորհի պատշաճ պատասխան», այլ իրենց հոր կամքով, եւ դա Աստծո սերը չէ: Եւ դուք չէք կամենում դէպի ինձ գալ, որպէսզի կեանք ունենաք... Բայց գիտեմ ձեզ, որ Աստծու հանդէպ սէր չունէք ձեր մէջ։ Ես եկայ իմ Հօր անունով, եւ ինձ չէք ընդունում (Հովհաննես 5:40-43): Նրանք պարզապես չեն ճանաչում իրական Աստծուն. «Ու չէք ճանաչում նրան» (Հովհաննես 8:55): <br /> <br /> Ինձ համար անհասկանալի է այն, ինչ Հիսուսն ասում է իր օրերի հրեա առաջնորդների մասին ընդհանուր առումով (ոչ թե անհատապես), կարող է լուրջ ընդունվել, իսկ նրանց իրական կրոնը կարող է արդարացվել «ինքնակատարելագործման բարոյագիտությամբ» (Ռայթի տերմին): Ի՞նչու են նրանք «դժոխքի որդիներ» (Մաթևոս 23:15): Մարդիկ չեն գնում դժոխք որպես «շնորհքի պատշաճ պատասխան» «երախտագիտության զգացումիս օրենք պահելով»&amp;nbsp;: Մարդիկ գնում են դժոխք` շնորհքի փոխարեն իրենց վրա հույս դնելով: <br /> <br /> Հիսուսը տարեգրքի նկարն է, որին փարիսեցիները չեն ճանաչում: Պատճառը, որ նրանք չեն ճանաչում, այն է, որ նրանք ուզում են Մեսսիա, ով կհաստատի իրենց նվաճումների համար մարդկանց կողմից փառաբանվելու հանդեպ ունեցած սերը (Հովհաննես 5:43-44): Այս ինքնավեհացնող կրոնի հետևորդը կարող է ճշմարտապես շնորհակալ լինել Աստծուց իր արտաքին բարոյական մաքրության համար(«Աստուած իմ, շնորհակալ եմ քեզնից, որ ես նման չեմ ուրիշ մարդկանց, ինչպէս՝ յափշտակողները, անիրաւներն ու շնացողները») Բայց նրա վստահությունն Աստծո առաջ այն է, թե ինչ է նա (անկախ նրանից, ով է նրան այդպիսին դարձրել): Այն հարցը, թե արդյոք, այս կրոնը պետք է կոչել «ինքնօգնոթյան բարոյագիտություն» բաց է: Բայց այն, որ այս կրոնը վստահում է իր սեփական բարոյականությանը և վեհացնում է իր անձը, պարզ է: Այն ինչ Հիսուսը մտածում էր այդ մասին, նույնպես պարզ է. <br /> <br /> *Նրանք մեղադրեցին Հիսուսին դիվային լինելու մեջ (Մաթևոս 12:24): <br /> *Նրանք չգիտեն, թե ինչպես հասկանան օրենքը (Մաթևոս 12:2-7): <br /> *Նրանք ձգտում են ոչնչացնել Հիսուսին (Մաթևոս 12:14): <br /> *Նրանք չար և շնացող սերունդ են (16:4): <br /> *Նրանք խախտում են պատվիրանները իրենց ավանդույթներով (Մաթևոս 15:6). <br /> *Նրանք զուր են պաշտում, և նրանց սիրտը հեռացած է Աստծուն (Մաթևոս 15:8-9): <br /> *Նրանք Հոր կողմից չեն տնկված (Մաթևոս 15:12): <br /> *Նրանց վարդապետությունից պետք է խուսափել (Մաթևոս 16:12): <br /> *Նրանք չեն կրում արքայության պտուղը և կկորցնեն այն (Մաթևոս 21: 43-45) . <br /> *Նրանք դժոխքի որդիներ են(Մաթևոս 23:15, 33): <br /> *Նրանք անտեսում են օրենքի ծանրակշիռ հարցերը (Մաթևոս 23:23): <br /> *Նրանք լի են ագահությամբ և ցանկությամբ (Մաթևոս 23:25, 27): <br /> *Դրսից նրանք արդար են երևում, բայց ներսից անօրեն են (Մաթևոս 23:28): <br /> *Նրանք արծաթասեր են (Ղուկաս 16:14):<br /> <br /> Այս ամենի եզրահանգումն այն է, որ մենք պետք է միշտ հետևենք Նոր կտակարանի Ավետարանների տարեգրքին` տեսնելու Հիսուսի նկարը: Նա պարզ կդարձնի, մահմեդականներն ու քրիստոնյաները, փարիսեցիները և Հիսուսի հետևորդները նույն Աստծու՞ն են երկրպագում, թե` ոչ: <br /> <br /> Աչքերս հառելով Հիսուսի վրա, <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BF%D5%A1%D5%B6%D5%B9%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB_%D6%87_%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6%60_%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BD%D5%AB%D5%B6_%D5%B7%D5%A1%D5%B0%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2014-09-23T11:07:12Z

<p>Pcain: Հետ է շրջվում 143 խմբագրումը, որի հեղինակն է՝ Pcain (քննարկում)</p> <hr /> <div>{{info|Called to Suffer and Rejoice: For Holiness and Hope}}&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;'''Թուղթ առ Հռովմայեցիս 5:1-8'''&lt;br&gt;&lt;br&gt;«1 Արդ մենք՝ հաւատքով արդարացած լինելով Աստուծոյ հետ խաղաղութիւն ունինք՝ մեր Տէր Յիսուս Քրիստոսի ձեռովը։ 2 Որով ընդունեցինք հաւատքով այս շնորհքի մէջ մտնելն էլ, որ նորանում կանգնած ենք, եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։ 3 Եւ ոչ միայն այսքան, այլ նեղութիւնների մէջ էլ պարծենում ենք. գիտենալով որ նեղութիւնը համբերութիւն է գործում, 4 Համբերութիւնը՝ փորձառութիւն, փորձառութիւնը՝ յոյս. 5 Յոյսն էլ չէ ամաչեցնում. որովհետեւ Աստուծոյ սերը փռուած է մեր սրտերի մէջ Սուրբ Հոգու ձեռովը՝ որ տրուեցաւ մեզ։ 6Որովհետեւ երբոր մենք դեռ տկար էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար իր ժամանակումն ամբարիշտների տեղ մեռաւ։ 7 Վասնզի հազիւ թէ մի արդարի համար մէկը մեռնի. (բայց մի բարի մարդի համար իցէ թէ մէկը համարձակի մեռնիլ.) 8 Բայց Աստուած յայտնեց իր սէրը դէպի մեզ, որ՝ երբոր մենք դեռ մեղաւոր էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար մեռաւ.:» &lt;/blockquote&gt; <br /> Հույս ունեմ հաջորդ 4 շաբաթների ընթացքում օգնել Ձեզ պատրաստվել չարչարվելու Քրիստոսի համար: Պատճառներից մեկը, որ իմ կարծիքով պետք է նախապատրաստվենք չարչարվելու Քրիստոսի համար, այն է, որ այդպես Աստվածաշունչն է ասում, իսկ մյուսը այն է, որ այդպես թելադրում է ներկա իրավիճակը: <br /> <br /> ==== Պատրաստվելով չարչարվել ====<br /> <br /> Միսիոներ գիտնական Դեյվիդ Բարեթը, ով խմբագրել է Օքսֆորդի համաշխարհային քրիստոնեական հանրագիտարանը, ամեն տարի տպագրում է ամբողջ աշխարհում քրիստոնեկան շարժման վերաբերյալ նորություններ, կանխատեսելով, թե ինչպիսի իրավիճակ է սպասվում 2000 թվականին: Այս տարվա հրատարակված նորություններում նա հայտարարել է, որ 1980 թվականին եղել են մոտ 270,000 քրիստոնյա նահատակներ: Այս տարի հավանաբար նրանց թիվը կհասնի 308,000-ի, իսկ 2000 թվականին` 500,000-ի: Նրանք այն մարդիկ են, ովքեր մահանում են քիչ թե շատ այն պատճառով, որ քրիստոնյաներ են: <br /> <br /> Սոմալիում այսօր տաս հազարավոր քրիստոնյաներ դիտավորյալ մեկուսացվում են և սովամահության մատնվում թշնամի խմբավորումների կողմից: Մուսուլման և քրիստոնյա բնակչությունների մեջև լարվածությունը Նիգերիայում հնարավոր է, որ հանգեցնի մեծ վտանգների: Չինաստանում և այլ երկրներում միլիոնավոր քրիստոնյաներ ապրում են հարձակումների և բանտարկությունների մշտական վտանգի մեջ: <br /> <br /> Մեր սեփական երկրում էլ աշխարհիկ հասարակությունը մեծամասամբ, հատկապես մտավորական խավը և մեդիա ղեկավարները, ավելի ու ավելի թշնամաբար են տրամադրվում ավետարանական եկեղեցիների, աստվածաշնչյան արդարության և առաքինության վերաբերյալ մեր ունեցած համոզմունքների հանդեպ: <br /> <br /> Առաջին բարեփոխումը այնքան խորամանկորեն է շարադրված աշխարհիկ հակառակորդների ծառայության մեջ, որ այլևս որևէ դատավորի համար անհնարին չի կարող համարվել չվիճելը, որ ջրի , էլեկտրականության և կոյուղու ծառայությունները ավետարանական եկեղեցիների համար տրամադրում է կրոնական հակասահմանադրական հաստատության, կառավարության ռեսուրսների և որոշումների կողմից; <br /> <br /> Աբորտի դեմ պայքարող խաղաղ ցուցարարները, ովքեր պարզապես աղոթել են պետական սեփականության համար, կարող են կատաղի ոտնձգությունների ենթարկվել աբորտի կողմնակիցների կողմից, ինչպես եղավ Նյու-Յորքի Բաֆլոյում, և ոչ մի աջակցություն չստանալ ոստիկանության կողմից, այլ փոխարենը մեղադրվել հանցագործության մեջ: <br /> <br /> Հիսուսի անունը բացահայտորեն արհամարհվում է և անարգվում հանրահայտ շոումենների կողմից այնպես, որ նախկին տասնամյակներում դատապարտելի կլիներ հանրության աչքերում, սակայն այսօր հավանության է արժանանում կամ մատնվում անտարբերության: <br /> <br /> ==== Մեծ առաքելության գինը ====<br /> <br /> Այս ամենը հանգեցնում է նրան, որ քրիստոնյա լինելը շատ թանկ է նստելու առաջիկա տարիներին: Եվ մեծ առաքելությունը իրականացնելը մեզ որոշներիս համար կյանքի գին կունենա` ինչպես արդեն եղել է, և ինչպես միշտ լինում է: 1800 տարի առաջ Թերթուլյանն ասել է . «&amp;nbsp;Մենք [քրիստոնյաներս] բազմանում ենք, երբ էլ որ դուք մեզ հնձում եք. քրիստոնյաների արյունը սերմ է տալիս» (ապոլոգետիկա, 50): Իսկ դրանից 200 տարի անց Սուրբ Ջերոմն ասել է. «Քրիստոսի եկեղեցին հիմնվել է իր սեփական, ոչ թե ուրիշների արյունը հեղելով, կրելով անարգանք, և ոչ թե այն պատճառելով: Հալածանքները աճեցրել են նրան, նահատակությունը պսակել է նրան» (նամակ 82): <br /> <br /> Այսօր մենք այնքան շատ ենք խոսում փակ երկրների մասին, որ գրեթե ամբողջովին կորցրել ենք Աստծո ծրագիրը առաքելության վերաբերյալ, կարծես թե Նա երբևէ խոստացել էր, որ դա հեշտ ու ապահով կլինի: Փակ երկրներ գոյություն չունեն այն մարդկանց համար, ովքեր ընդունում են, որ հալածանքը, բանտարկությունը և մահը ավետարանը տարածելու հնարավոր հետևանքներն են: Եվ Հիսուսն էլ պարզ ասաց, որ դրանք են հնարավոր հետևանքները: «Այն ժամանակ ձեզ նեղութեան կ’մատնեն. Եւ ձեզ կ’սպանեն, եւ իմ անունի համար ամեն ազգերից ատուած կ’լինիք» (Մաթևոսի 24:9)։ «&amp;nbsp;…Եթէ ինձ հալածեցին, ձեզ էլ են հալածելու…» (Հովհաննես 15:20): <br /> <br /> Մինչև որ մենք չվերականգնենք Աստծո չարչարանքների և Ավետարանի տարածման հեռանկարը, մենք Նրա ծրագրած շնորհքի հաղթանակների ուրախությունը չենք ունենա: <br /> <br /> Առաքելությունների հնազանդությունը և սոցիալական արդարությունը միշտ թանկ է նստել, և միշտ այդպիսին կլինի: Նիգերիայի Միանգո գյուղում կա SIM քրիստոնյա առաքելական ընկերության հյուրանոց և Քըրք Չեփլ անունով մի եկեղեցի: Եկեղեցու ետևում կա մի փոքրիկ գերեզմանոց` 56 գերեզմաններով: Դրանցից 36-ում թաղված են միսիոներների երեխաների մարմինները: Քարերի վրա գրված է. «Էթիլ Առնոլդ, 1928 թ. սեպտեմբերի 1 – 1928 թ. սեպտեմբերի 2», «Բարբարա Ջեյ Սուանսըն, 1946 թ. – 1952թ.», «Էյլին Լուիզ Ուիթմոյը, 1952 թ. մայիսի 6 – 1955 թ. հուլիսի 3»: Սա Նիգերիայում ավետարանը տարածելու գինն էր շատ ընտանիքների համար վերջին տարիներին: Չարլզ Ուայթը պատմեց, թե ինչպես է նա այցելել այս փոքրիկ գերեզմանոցը և այն ավարտել ցնցող զորավոր նախադասությամբ` ասելով. «Միակ ճանապարհը, որով կարող ենք ընդունել Միանգոյի գերեզմանոցի գոյությունը, այն է, որ պետք է հիշենք, որ Աստված նույնպես գերեզման դրեց Իր Որդուն միսիոներական գործում»: <br /> <br /> Իսկ երն Նա Նրա մեռելներից հարություն տվեց, Նա կանչեց եկեղեցուն` հետրել Իրեն նույն վտանգավոր գործում, որը կոչվում է «ամբողջ աշխարհ»: Սակայն պատրա՞ստ ենք մենք արդյոք հետևել: <br /> <br /> ==== Ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ ====<br /> <br /> 2 տարի առաջ Հոլանդիայի Էրմելոյում Անդրու եղբայրը պատմեց այն մասին, որ Հունգարիայի Բուդապեշտ քաղաքում նստած էին այդ քաղաքի մի խումբ հովիվների հետ, որոնց նա սովորեցնում էր Աստվածաշնչից: Ներս է մտնում մի հին ընկեր, Ռումինիայից մի հոգևոր հովիվ, ով վերջերս էր ազատված եղել բանտից: Անդրու եղբայրը ասում է, որ ինքը այդ ժամանակ դադարեցնում է սովորեցնելը, քանի որ գիտեր, որ եկել էր լսելու ժամանակը: <br /> <br /> Երկար դադարից հետո Ռումինացի հովիվն ասում է . «Անդրու, Հոլանդիայում բանտարկված եղբայրներ կա՞ն»: «Ոչ»,- պատասխանում է նա: «Ինչու՞», -հարցնում է հովիվը: Անդրու եղբայրը մի պահ մտածում է և ասում. «Ես կարծում եմ, որ դա նրանից է, որ մենք չենք օգտվում այն բոլոր հնարավորւոթյուններից, որ տալիս է մեզ Աստված»: <br /> <br /> Հետո հետևեց ամենադժվար հարցը. «Անդրու, ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ»: Անդրու եղբայրը բացեց իր Աստվածաշունչը և բացելով տեքստը, բարձրաձայն կարդաց. «Եւ ամենը որ կամենում են աստուածպաշտութեամբ ապրիլ Քրիստոս Յիսուսումը, հալածանք պիտի կրեն»: Նա դանդաղ փակեց Աստվածաշունչը և ասաց . «Եղբայր, խնդրում եմ, ներիր ինձ: Այդ խոսքի հետ մենք ոչինչ չենք անում»: <br /> <br /> Ես վախենում եմ, որ մենք այնպես ենք հարմարեցրել աստվածպաշտության գաղափարը անվնաս միջին կարգի բարոյախոսության և իրավունքի պահպանման հետ, որ 2 Տիմոթեոսի 3:12 խոսքը դարձել է մեզ համար անըմբռնելի: Ես կարծում եմ, որ մեզանից շատերը պատրաստ չեն Ավետարանի համար չարչարվելու: Եվ այդ է պատճառը, որ ես զգում եմ, որ կանչված եմ 4 շաբաթ վերցնելու` խոսելու այն մասին, թե ինչ է ասում Աստվածաշուչը այս մասին և թե ինչի է Աստված մեզ կանչում այսօր: <br /> <br /> ==== Տառապանքի համար 4 Աստվածաշնչյան նպատակներ ====<br /> <br /> Բերված յուրաքանչյուր միտք համապատասխանում է տառապանքի չորս նպատակներից մեկին: Եվ մենք կարող ենք խոսել տառապանքի նպատակների մասին, որովհետև դա Աստծո պարզորոշ նպատակն է, որը մենք ժամանակ առ ժամանակ կրում ենք հանուն արդարության և հանուն Ավետարանի: Օրինակ` «Սորա համար Աստուծոյ կամքի պէս չարչարուողներն էլ թող ինչպէս հաւատարիմ Ստեղծողին յանձնեն իրանց հոգիները բարեգործութիւնով» (1 Պետրոս 4:9, համեմատի'ր 3:17, Եբրայեցիս 4:11): <br /> <br /> Իմ բերած տառապանքի չորս նպատակները հետևյալն են` <br /> <br /> #Բարոյական նպատակ` քանի որ տառապանքը կատարյալ է դարձնում մեր սրբությունն ու մեր հույսը (Հռոմեացիս 5:1-8): <br /> #Մտերմության նպատակ, քանի որ տառապանքի մեջ Քրիստոսի հետ մեր հաղորդակցությունը ավելի խորն ու քաղցր է դառնում (Փիլիպեցիս 3:7-10): <br /> #Առաքելության նպատակ` քանի որ Աստված մեզ կանչում է մասնակցելու Քրիստոսի տանջանքներին, երբ մենք մեզանով տարածում ենք Նրա փառքը (Կողոսացիս 1:24): <br /> #Եվ փառքի նպատակ, քանի որ մեր թեթև և վաղանցուկ նեղությունը հավիտենական փառքի արժեք է առաջ բերում մեզ համար (2 Կորնթացիս 4:16-18):<br /> <br /> '''Տառապանքի բարոյական (հոգևոր) նպատակը''' <br /> <br /> Այսօր մենք կխոսենք տառապանքի բարոյական (կամ հոգևոր) նպատակի շուրջ: Աստված կարգադրում է, որ մենք պետք է չարչարվենք ավետարանի համար և արդարության գործի համար, այն բարոյական և հոգևոր ազդեցությունների պատճառով, որ չարչարվելը ունենում է մեզ վրա: <br /> <br /> '''Աստծո փառքի հույսով ուրախանալը''' <br /> <br /> Եկեք կարդանք այս մասին ամենամեծ հատվածը` Հռոմեացիս 5:3-4: Ցույց տալուց հետո, որ մենք արդարանում ենք հավատքով, և որ Հիսուսի միջոցով մենք մուտք ունենք շնորհքի մեջ, և որ մենք շնորհքի մեջ կանգնած ենք, նա 2-րդ խոսքում ասում է, որ մենք` քրիստոնյաներս, «եւ պարծենում ենք եԱստուծոյ փառքի յոյսովը&amp;nbsp;»: Քրիստոնյայի կյանքի ուրախության ամենամեծ պատճառը դա այն փափագով սպասումն է, որ մենք կտեսնենք և մասնակից կլինենք Աստծո փառքին: Աստծո փառքի հույսը մեր ուրախության սկզբնաղբյուրն է: <br /> <br /> Ուրեմն, եթե դա այդպես է, ապա Պողոսը միանգամայն հետևողականորեն շարունակում է 3-րդ և 4-րդ խոսքերում, ասելով, որ մենք կուրախանանք նաև այն բաներում, որոնք մեծացնում են մեր այդ հույսը: Ահա դրա տրամաբանական ընթացքը` 2-րդ խոսքի վերջում մենք սկսում ենք Աստծո փառքի հույսով, իսկ հետո ավարտում ենք հույսով 4-րդ խոսքի վերջում: Միտքը հետևյալն է` եթե մենք ուրախանում ենք հույսով, ուրախանում ենք այն ամենով, ինչ առաջ է բերում հույս: <br /> <br /> '''Ի՞նչն է առաջ բերում հույս''' <br /> <br /> Այսպիսով 3-րդ և 4-րդ խոսքերը նկարագրում է , թե դա ինչն է. «Եվ ոչ միայն այսքանը [մենք ոչ միայն ուրախանում ենք Աստծո փառքի հույսով], այլ նաև պարծենում ենք նեղությունների մեջ, գիտենալով, որ նեղությունը համբերությւոն է առաջ բերում, և համբերությունը [առաջ է բերում] փորձառություն [հավանություն անցած զգացողություն], իսկ փորձառությունը`[առաջ է բերում] հույս: <br /> <br /> Այսպիսով, վշտերի մեջ մեր ուրախության պատճառը նա չէ, որ մեզ դուր է գալիս ցավը կամ թշվառությունը կամ նեղությունը կամ տառապանքը (մենք մազոխիստներ չենք), այլ այն է, որ վշտերը առաջ են բերում այն, ինչ մենք սիրում ենք, այսինքն` հույսի ավելի ու ավելի մեծ զգացողություն, որը գալիս է համբերատարության և փորձված լինելու զգացողության փորձառությունից: <br /> <br /> '''Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի''' <br /> <br /> Այսպիսով, այստեղ ամենակարևոր դասը այն է, որ Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի: Եվ այդ նպատակը հաճախ տարբեր է այն ծառայությունների նպատակներից, որոնցում նրանք աշխատում են: Ծառայության նպատակ կարող է լինել Երկվորյակ քաղաքների չեկեղեցականացված միայնակ մարդկանց կամ արվարձարանային մասնագետներին կամ թուրք մուսուլմաններին ավետարանելը: Բայց Աստծո նպատակը կարող է լինել ավելի մեծ հույսի առաջացնելը միսիոներների և ծառայողների մեջ` նրանց բանտ դնելով: Աստված միշտ անում է ավելին (ինչպես կտեսնենք առաջիկա շաբաթներին), բայց դա էլ բավական կլիներ: <br /> <br /> Այլ կերպ ասած` Աստված ծառայության արդյունավետության և արտադրողականության չէր ձգտի այնպես, ինչպես մենք: Կրկին ու կրկին Պողոսը ստիպված էր տեսնել Աստծո տարօրինակ աշխատանքը իր բանտարկություններում, ծեծերում, նավակոծություններում և ձախողված պլաններում: Ինչպե՞ս կարող էր Աստված լինել այնքան անհմուտ, որ թույլ տար, որ այս ձևով իր ծառայությունը ձախողվեր կրկին ու կրկին: Այս հատվածի պատասխանը (և ոչ միայն միակ պատասխանը) կլիներ հետևյալը` Աստված նպատակ ունի իր ժողովրդի հույսն ու սրբությունը ավելացնել կորածներին փրկության բերելու գործընթացում: Եվ միայն Աստված գիտե, թե ինչպես հավասարակշռել այդ երկու բաները և իրագործել դրանք ամենալավ ճանապարհով: <br /> <br /> ==== Տառապանքների երեք արդյունքները ====<br /> <br /> Այժմ եկեք արդյունքի ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրում կատարենք: Կան 3-րդ և 4-րդ խոսքերում նշված երեք բնորոշ արդյունքներ: <br /> <br /> '''1. Համբերատարություն''' <br /> <br /> Նախ, չարչարանքները առաջացնում են համբերություն կամ համբերատար տոկունություն: Պողոսը նկատի չունի, որ սա ամեն դեպքերում է ճիշտ: Շատերի մոտ տառապանքները վեր են հանում ատելություն և դառնություն և բարկություն և վրդովմունք և տրտունջ: Բայց դա այն համընթաց արդյունքը չէ, որին հասնում են Քրիստոսի Հոգին ունեցողները: Նրանց համար արդյունքն է համբերատար տոկունությունը, քանի որ Հոգու պտուղն է համբերությունը: <br /> <br /> Այստեղ բանն այն է, որ մինչև դժվարությունը չի գալիս մեր կյանքի մեջ, հատկապես Քրիստոսի համար և Նրա արդարության համար դժվարությունը, մենք չունենք մեր` Քրիստոսին նվիրված լինելու աստիճանի ու խորության փորձվածությունը: Մինչև ծանր ժամանակներ չեն գալիս, մենք չենք ճաշակում և իսկապես չենք իմանում, թե արդյոք մենք այն ոչ անկեղծ քրիստոնյաներն ենք, որոնց Քրիստոսը նկարագրում է սերմնացանի առակի մեջ Մարկոսի Ավետարանի 4:16-17-ում: <br /> <br /> «Նոյնպէս էլ քարքարուտ տեղը սերմուածները նորանք են, որոնք, երբոր խօսքը լսում են, շուտով ուրախութիւնով ընդունում են նորան. Եւ իրանց մէջ արմատ չ’ունին, այլ առժամանակեայ են. Յետոյ երբոր այն խօսքի համար նեղութիւն կամ հալածմունք է լինում, շուտով գայթակղում են։» <br /> <br /> Այսպիսով, Պողոսն ասում է, որ փորձության մեծ հետևանքներից մեկը այն է, որ այն առաջացնում է համբերատար տոկունություն և համբերատարություն Աստծո ժողովրդի մեջ, այնպես որ նրանք կարող են տեսնել Աստծո հավատարմությունը իրենց կյանքում և իմանալ, որ նրանք իսկապես Նրանն են: <br /> <br /> '''2. Փորձվածություն''' <br /> <br /> Սա նշված արդյունքներից երկրորդն է (խ. 4). «Համբերութիւնը՝ [առաջ է բերում] փորձառութիւն»: Բառացիորեն dokimen բառը նշանակում է «փորձարկված և հաստատված լինելու փորձառություն»&amp;nbsp;: Կարելի է ասել «փորձվածություն և վավերացվածություն» <br /> <br /> Սա դժվար չէ ըմբռնելը. Եթե, երբ գալիս են փորձությունները, և դուք դիմակայում եք Քրիստոսին նվիրված լինելով և Նրան չեք հակառակվում, ապա դուք այդ փորձությունից դուրս եք գալիս ավելի մեծ այն զգացողությամբ, որ դուք նվիրված, փորձված եք և փարիսեցի չեք: Վստահության ծառը ճկվեց, բայց չկոտրվեց: Ձեր հավատարմությունը և նվիրվածությունը փորձության ենթարկվեցին և այն հաղթահարեցին: Հիմա դրանք ունեն «փորձվածություն»: Ձեր հավատքի ոսկին դրվեց կրակի մեջ և դուրս եկավ զտված և ոչ թե ոչնչացած: <br /> <br /> Երբ ճանապարհդ ընկած լինի այրող փորձանքների միջով,&lt;br&gt; Իմ շնորհքը` միանգամայն բավարար, կլինի քո օգնությունը,&lt;br&gt; Կրակը քեզ չի վառի, Ես միայն նպատակ ունեմ &lt;br&gt; Քո խարամը ոչնչացնելու և քո ոսկին հղկելու: <br /> <br /> Դա է փորձանքների երկրորդ արդյունքը` փորձարկելու և հղկելու Հիսուսին մեր հավատարմության ոսկին: Հաստատուն լինելը առաջ է բերում փորձված լինելու փորձառությունը: <br /> <br /> '''3. Հույս''' <br /> <br /> Երրորդ արդյունքը գալիս է փորձարկված, փորձված և հղկված լինելու զգացողությունից: Խոսք 4բ «իսկ փորձառությունը [առաջ է բերում] հույս:» Այս խոսքը մեզ տանում է ետ դեպի 2-րդ խոսքը`«…. եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։» Քրիստոնեական կյանքը Ավետարանում Աստծո խոստումների վրա ունեցած հույսով, և այն արագ մեծանում է տառապանքների միջոցով` ավելի ու ավելի մեծ հույս առաջացնելով: <br /> <br /> Փորձված լինելու փորձառությունը առաջ է բերում ավելի մեծ հույս, որովհետև մեր հույսը աճում է, երբ մենք փորձարկվելով անցնում ենք մեր սեփական հավատարմության իրական լինելու փորձառությունը: Այն մարդիկ, որ Աստծուն ամենածատն են ճանաչում, դրանք այն մարդիկ են, ովքեր տառապում են Քրիստոսի հետ: Հույսի մեջ անշարժ են այն մարդիկ, ովքեր ավելի խորն են փորձարկվել: ԱՅն մարդիկ, ովքեր ավելի մեծ եռանդով, փափագով, ավելի մեծ հաստատակամությամբ են նայում փառքի հույսին, այն մարդիկ են, ովքեր այս կյանքի հարմարավետությունը հեռացրել են իրենցից տառապանքների միջոցով: <br /> <br /> ==== Ցնծալ Փառքի հույսով և տառապանքների մեջ ====<br /> <br /> Այսպիսով, առաջին բանը, որ մենք ասում ենք տառապանքի և նեղությունների մասին այս շարքում, դա այն է, որ Աստված դրա մեջ նպատակներ ունի: Իսկ այդ նպատակն է առաջացնել իր մարդկանց համբերատարություն` Իր փառքի համար, և դրա միջոցով փորձել, ապացուցել և հղկել հավատքի և Հիսուսին նվիրվածության իսկական լինելը, և այդ փորձված լինելու զգացողությամբ ամրապնդել, խորացնել և ուժեղացնել մեր հույսը; <br /> <br /> Որպես եկեղեցի, մենք ունենք ծառայության նպատակներ ( քաղաքային աշակերտություն, փոքր խմբերի հովվություն, ավետարանչական ինտերնետային ցանցեր, չծնվածների ապշատպանություն, երեխաների և երիտասարդության ներգրավում); մենք ունենք 2000-2000 ուղարկելու մեծ միսիոներական տեսլական, մենք ունենք վճարվող շենք և բյուջե` այդ ամենը ֆինանսավորելու Քրիստոսի և Իր թագավորության համար; Թե սրանցից որքանը Աստված Իր իրնքնիշխանությամբ թույլ կտա իրագործվելու, ես չգիտեմ: Բայս ես գիտեմ մի բան, որ մեր այս նպատակները հնազանդորեն հետապնդելու մեջ, Աստված ունի Իր նպատակը ամեն մի արգելքի և հիասթափության և ամեն մի ցավի ու ամեն տառապանքի համար, և այդ նպատակը նույնքան կարևոր է, որքան հենց այդ նպատակները` ձեր համբերատարությունը, ձեր փորձվածությունը և Աստծո փառքի համար ձեր հույսը: <br /> <br /> Ուրիշ ինչ էլ որ Աստված անում է` ծրագրելով մեր կյանքը, նա դա միշտ անում է մեր հոգու հարթության վրա: Այսպիսով, եկեք Պողոսի հետ ցնծանք փառքի հույսով, ինչպես նաև մեզ հանդիպող նեղություններով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BF%D5%A1%D5%B6%D5%B9%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB_%D6%87_%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80._%D5%8D%D6%80%D5%A2%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D6%87_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%BD%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2014-09-23T11:06:13Z

<p>Pcain: «Կանչված չարչարանքի և ուրախության համար. Սրբության և հույսի համար» վերանվանված է «[[Կանչված չարչարանքի և ուրախության` Քրիստոսին շահելու </p> <hr /> <div>#ՎԵՐԱՀՂՈՒՄ [[Կանչված չարչարանքի և ուրախության` Քրիստոսին շահելու համար]]</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BF%D5%A1%D5%B6%D5%B9%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB_%D6%87_%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6%60_%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BD%D5%AB%D5%B6_%D5%B7%D5%A1%D5%B0%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2014-09-23T11:06:13Z

<p>Pcain: «Կանչված չարչարանքի և ուրախության համար. Սրբության և հույսի համար» վերանվանված է «[[Կանչված չարչարանքի և ուրախության` Քրիստոսին շահելու </p> <hr /> <div>{{info|Called to Suffer and Rejoice: For Holiness and Hope}}&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> '''Թուղթ առ Հռովմայեցիս 5:1-8'''&lt;br&gt;&lt;br&gt;«1 Արդ մենք՝ հաւատքով արդարացած լինելով Աստուծոյ հետ խաղաղութիւն ունինք՝ մեր Տէր Յիսուս Քրիստոսի ձեռովը։ 2 Որով ընդունեցինք հաւատքով այս շնորհքի մէջ մտնելն էլ, որ նորանում կանգնած ենք, եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։ 3 Եւ ոչ միայն այսքան, այլ նեղութիւնների մէջ էլ պարծենում ենք. գիտենալով որ նեղութիւնը համբերութիւն է գործում, 4 Համբերութիւնը՝ փորձառութիւն, փորձառութիւնը՝ յոյս. 5 Յոյսն էլ չէ ամաչեցնում. որովհետեւ Աստուծոյ սերը փռուած է մեր սրտերի մէջ Սուրբ Հոգու ձեռովը՝ որ տրուեցաւ մեզ։ 6Որովհետեւ երբոր մենք դեռ տկար էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար իր ժամանակումն ամբարիշտների տեղ մեռաւ։ 7 Վասնզի հազիւ թէ մի արդարի համար մէկը մեռնի. (բայց մի բարի մարդի համար իցէ թէ մէկը համարձակի մեռնիլ.) 8 Բայց Աստուած յայտնեց իր սէրը դէպի մեզ, որ՝ երբոր մենք դեռ մեղաւոր էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար մեռաւ.:»<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Հույս ունեմ հաջորդ 4 շաբաթների ընթացքում օգնել Ձեզ պատրաստվել չարչարվելու Քրիստոսի համար: Պատճառներից մեկը, որ իմ կարծիքով պետք է նախապատրաստվենք չարչարվելու Քրիստոսի համար, այն է, որ այդպես Աստվածաշունչն է ասում, իսկ մյուսը այն է, որ այդպես թելադրում է ներկա իրավիճակը: <br /> <br /> ==== Պատրաստվելով չարչարվել ====<br /> <br /> Միսիոներ գիտնական Դեյվիդ Բարեթը, ով խմբագրել է Օքսֆորդի համաշխարհային քրիստոնեական հանրագիտարանը, ամեն տարի տպագրում է ամբողջ աշխարհում քրիստոնեկան շարժման վերաբերյալ նորություններ, կանխատեսելով, թե ինչպիսի իրավիճակ է սպասվում 2000 թվականին: Այս տարվա հրատարակված նորություններում նա հայտարարել է, որ 1980 թվականին եղել են մոտ 270,000 քրիստոնյա նահատակներ: Այս տարի հավանաբար նրանց թիվը կհասնի 308,000-ի, իսկ 2000 թվականին` 500,000-ի: Նրանք այն մարդիկ են, ովքեր մահանում են քիչ թե շատ այն պատճառով, որ քրիստոնյաներ են: <br /> <br /> Սոմալիում այսօր տաս հազարավոր քրիստոնյաներ դիտավորյալ մեկուսացվում են և սովամահության մատնվում թշնամի խմբավորումների կողմից: Մուսուլման և քրիստոնյա բնակչությունների մեջև լարվածությունը Նիգերիայում հնարավոր է, որ հանգեցնի մեծ վտանգների: Չինաստանում և այլ երկրներում միլիոնավոր քրիստոնյաներ ապրում են հարձակումների և բանտարկությունների մշտական վտանգի մեջ: <br /> <br /> Մեր սեփական երկրում էլ աշխարհիկ հասարակությունը մեծամասամբ, հատկապես մտավորական խավը և մեդիա ղեկավարները, ավելի ու ավելի թշնամաբար են տրամադրվում ավետարանական եկեղեցիների, աստվածաշնչյան արդարության և առաքինության վերաբերյալ մեր ունեցած համոզմունքների հանդեպ: <br /> <br /> Առաջին բարեփոխումը այնքան խորամանկորեն է շարադրված աշխարհիկ հակառակորդների ծառայության մեջ, որ այլևս որևէ դատավորի համար անհնարին չի կարող համարվել չվիճելը, որ ջրի , էլեկտրականության և կոյուղու ծառայությունները ավետարանական եկեղեցիների համար տրամադրում է կրոնական հակասահմանադրական հաստատության, կառավարության ռեսուրսների և որոշումների կողմից; <br /> <br /> Աբորտի դեմ պայքարող խաղաղ ցուցարարները, ովքեր պարզապես աղոթել են պետական սեփականության համար, կարող են կատաղի ոտնձգությունների ենթարկվել աբորտի կողմնակիցների կողմից, ինչպես եղավ Նյու-Յորքի Բաֆլոյում, և ոչ մի աջակցություն չստանալ ոստիկանության կողմից, այլ փոխարենը մեղադրվել հանցագործության մեջ: <br /> <br /> Հիսուսի անունը բացահայտորեն արհամարհվում է և անարգվում հանրահայտ շոումենների կողմից այնպես, որ նախկին տասնամյակներում դատապարտելի կլիներ հանրության աչքերում, սակայն այսօր հավանության է արժանանում կամ մատնվում անտարբերության: <br /> <br /> ==== Մեծ առաքելության գինը ====<br /> <br /> Այս ամենը հանգեցնում է նրան, որ քրիստոնյա լինելը շատ թանկ է նստելու առաջիկա տարիներին: Եվ մեծ առաքելությունը իրականացնելը մեզ որոշներիս համար կյանքի գին կունենա` ինչպես արդեն եղել է, և ինչպես միշտ լինում է: 1800 տարի առաջ Թերթուլյանն ասել է . «&amp;nbsp;Մենք [քրիստոնյաներս] բազմանում ենք, երբ էլ որ դուք մեզ հնձում եք. քրիստոնյաների արյունը սերմ է տալիս» (ապոլոգետիկա, 50): Իսկ դրանից 200 տարի անց Սուրբ Ջերոմն ասել է. «Քրիստոսի եկեղեցին հիմնվել է իր սեփական, ոչ թե ուրիշների արյունը հեղելով, կրելով անարգանք, և ոչ թե այն պատճառելով: Հալածանքները աճեցրել են նրան, նահատակությունը պսակել է նրան» (նամակ 82): <br /> <br /> Այսօր մենք այնքան շատ ենք խոսում փակ երկրների մասին, որ գրեթե ամբողջովին կորցրել ենք Աստծո ծրագիրը առաքելության վերաբերյալ, կարծես թե Նա երբևէ խոստացել էր, որ դա հեշտ ու ապահով կլինի: Փակ երկրներ գոյություն չունեն այն մարդկանց համար, ովքեր ընդունում են, որ հալածանքը, բանտարկությունը և մահը ավետարանը տարածելու հնարավոր հետևանքներն են: Եվ Հիսուսն էլ պարզ ասաց, որ դրանք են հնարավոր հետևանքները: «Այն ժամանակ ձեզ նեղութեան կ’մատնեն. Եւ ձեզ կ’սպանեն, եւ իմ անունի համար ամեն ազգերից ատուած կ’լինիք» (Մաթևոսի 24:9)։ «&amp;nbsp;…Եթէ ինձ հալածեցին, ձեզ էլ են հալածելու…» (Հովհաննես 15:20): <br /> <br /> Մինչև որ մենք չվերականգնենք Աստծո չարչարանքների և Ավետարանի տարածման հեռանկարը, մենք Նրա ծրագրած շնորհքի հաղթանակների ուրախությունը չենք ունենա: <br /> <br /> Առաքելությունների հնազանդությունը և սոցիալական արդարությունը միշտ թանկ է նստել, և միշտ այդպիսին կլինի: Նիգերիայի Միանգո գյուղում կա SIM քրիստոնյա առաքելական ընկերության հյուրանոց և Քըրք Չեփլ անունով մի եկեղեցի: Եկեղեցու ետևում կա մի փոքրիկ գերեզմանոց` 56 գերեզմաններով: Դրանցից 36-ում թաղված են միսիոներների երեխաների մարմինները: Քարերի վրա գրված է. «Էթիլ Առնոլդ, 1928 թ. սեպտեմբերի 1 – 1928 թ. սեպտեմբերի 2», «Բարբարա Ջեյ Սուանսըն, 1946 թ. – 1952թ.», «Էյլին Լուիզ Ուիթմոյը, 1952 թ. մայիսի 6 – 1955 թ. հուլիսի 3»: Սա Նիգերիայում ավետարանը տարածելու գինն էր շատ ընտանիքների համար վերջին տարիներին: Չարլզ Ուայթը պատմեց, թե ինչպես է նա այցելել այս փոքրիկ գերեզմանոցը և այն ավարտել ցնցող զորավոր նախադասությամբ` ասելով. «Միակ ճանապարհը, որով կարող ենք ընդունել Միանգոյի գերեզմանոցի գոյությունը, այն է, որ պետք է հիշենք, որ Աստված նույնպես գերեզման դրեց Իր Որդուն միսիոներական գործում»: <br /> <br /> Իսկ երն Նա Նրա մեռելներից հարություն տվեց, Նա կանչեց եկեղեցուն` հետրել Իրեն նույն վտանգավոր գործում, որը կոչվում է «ամբողջ աշխարհ»: Սակայն պատրա՞ստ ենք մենք արդյոք հետևել: <br /> <br /> ==== Ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ ====<br /> <br /> 2 տարի առաջ Հոլանդիայի Էրմելոյում Անդրու եղբայրը պատմեց այն մասին, որ Հունգարիայի Բուդապեշտ քաղաքում նստած էին այդ քաղաքի մի խումբ հովիվների հետ, որոնց նա սովորեցնում էր Աստվածաշնչից: Ներս է մտնում մի հին ընկեր, Ռումինիայից մի հոգևոր հովիվ, ով վերջերս էր ազատված եղել բանտից: Անդրու եղբայրը ասում է, որ ինքը այդ ժամանակ դադարեցնում է սովորեցնելը, քանի որ գիտեր, որ եկել էր լսելու ժամանակը: <br /> <br /> Երկար դադարից հետո Ռումինացի հովիվն ասում է . «Անդրու, Հոլանդիայում բանտարկված եղբայրներ կա՞ն»: «Ոչ»,- պատասխանում է նա: «Ինչու՞», -հարցնում է հովիվը: Անդրու եղբայրը մի պահ մտածում է և ասում. «Ես կարծում եմ, որ դա նրանից է, որ մենք չենք օգտվում այն բոլոր հնարավորւոթյուններից, որ տալիս է մեզ Աստված»: <br /> <br /> Հետո հետևեց ամենադժվար հարցը. «Անդրու, ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ»: Անդրու եղբայրը բացեց իր Աստվածաշունչը և բացելով տեքստը, բարձրաձայն կարդաց. «Եւ ամենը որ կամենում են աստուածպաշտութեամբ ապրիլ Քրիստոս Յիսուսումը, հալածանք պիտի կրեն»: Նա դանդաղ փակեց Աստվածաշունչը և ասաց . «Եղբայր, խնդրում եմ, ներիր ինձ: Այդ խոսքի հետ մենք ոչինչ չենք անում»: <br /> <br /> Ես վախենում եմ, որ մենք այնպես ենք հարմարեցրել աստվածպաշտության գաղափարը անվնաս միջին կարգի բարոյախոսության և իրավունքի պահպանման հետ, որ 2 Տիմոթեոսի 3:12 խոսքը դարձել է մեզ համար անըմբռնելի: Ես կարծում եմ, որ մեզանից շատերը պատրաստ չեն Ավետարանի համար չարչարվելու: Եվ այդ է պատճառը, որ ես զգում եմ, որ կանչված եմ 4 շաբաթ վերցնելու` խոսելու այն մասին, թե ինչ է ասում Աստվածաշուչը այս մասին և թե ինչի է Աստված մեզ կանչում այսօր: <br /> <br /> ==== Տառապանքի համար 4 Աստվածաշնչյան նպատակներ ====<br /> <br /> Բերված յուրաքանչյուր միտք համապատասխանում է տառապանքի չորս նպատակներից մեկին: Եվ մենք կարող ենք խոսել տառապանքի նպատակների մասին, որովհետև դա Աստծո պարզորոշ նպատակն է, որը մենք ժամանակ առ ժամանակ կրում ենք հանուն արդարության և հանուն Ավետարանի: Օրինակ` «Սորա համար Աստուծոյ կամքի պէս չարչարուողներն էլ թող ինչպէս հաւատարիմ Ստեղծողին յանձնեն իրանց հոգիները բարեգործութիւնով» (1 Պետրոս 4:9, համեմատի'ր 3:17, Եբրայեցիս 4:11): <br /> <br /> Իմ բերած տառապանքի չորս նպատակները հետևյալն են` <br /> <br /> #Բարոյական նպատակ` քանի որ տառապանքը կատարյալ է դարձնում մեր սրբությունն ու մեր հույսը (Հռոմեացիս 5:1-8): <br /> #Մտերմության նպատակ, քանի որ տառապանքի մեջ Քրիստոսի հետ մեր հաղորդակցությունը ավելի խորն ու քաղցր է դառնում (Փիլիպեցիս 3:7-10): <br /> #Առաքելության նպատակ` քանի որ Աստված մեզ կանչում է մասնակցելու Քրիստոսի տանջանքներին, երբ մենք մեզանով տարածում ենք Նրա փառքը (Կողոսացիս 1:24): <br /> #Եվ փառքի նպատակ, քանի որ մեր թեթև և վաղանցուկ նեղությունը հավիտենական փառքի արժեք է առաջ բերում մեզ համար (2 Կորնթացիս 4:16-18):<br /> <br /> '''Տառապանքի բարոյական (հոգևոր) նպատակը''' <br /> <br /> Այսօր մենք կխոսենք տառապանքի բարոյական (կամ հոգևոր) նպատակի շուրջ: Աստված կարգադրում է, որ մենք պետք է չարչարվենք ավետարանի համար և արդարության գործի համար, այն բարոյական և հոգևոր ազդեցությունների պատճառով, որ չարչարվելը ունենում է մեզ վրա: <br /> <br /> '''Աստծո փառքի հույսով ուրախանալը''' <br /> <br /> Եկեք կարդանք այս մասին ամենամեծ հատվածը` Հռոմեացիս 5:3-4: Ցույց տալուց հետո, որ մենք արդարանում ենք հավատքով, և որ Հիսուսի միջոցով մենք մուտք ունենք շնորհքի մեջ, և որ մենք շնորհքի մեջ կանգնած ենք, նա 2-րդ խոսքում ասում է, որ մենք` քրիստոնյաներս, «եւ պարծենում ենք եԱստուծոյ փառքի յոյսովը&amp;nbsp;»: Քրիստոնյայի կյանքի ուրախության ամենամեծ պատճառը դա այն փափագով սպասումն է, որ մենք կտեսնենք և մասնակից կլինենք Աստծո փառքին: Աստծո փառքի հույսը մեր ուրախության սկզբնաղբյուրն է: <br /> <br /> Ուրեմն, եթե դա այդպես է, ապա Պողոսը միանգամայն հետևողականորեն շարունակում է 3-րդ և 4-րդ խոսքերում, ասելով, որ մենք կուրախանանք նաև այն բաներում, որոնք մեծացնում են մեր այդ հույսը: Ահա դրա տրամաբանական ընթացքը` 2-րդ խոսքի վերջում մենք սկսում ենք Աստծո փառքի հույսով, իսկ հետո ավարտում ենք հույսով 4-րդ խոսքի վերջում: Միտքը հետևյալն է` եթե մենք ուրախանում ենք հույսով, ուրախանում ենք այն ամենով, ինչ առաջ է բերում հույս: <br /> <br /> '''Ի՞նչն է առաջ բերում հույս''' <br /> <br /> Այսպիսով 3-րդ և 4-րդ խոսքերը նկարագրում է , թե դա ինչն է. «Եվ ոչ միայն այսքանը [մենք ոչ միայն ուրախանում ենք Աստծո փառքի հույսով], այլ նաև պարծենում ենք նեղությունների մեջ, գիտենալով, որ նեղությունը համբերությւոն է առաջ բերում, և համբերությունը [առաջ է բերում] փորձառություն [հավանություն անցած զգացողություն], իսկ փորձառությունը`[առաջ է բերում] հույս: <br /> <br /> Այսպիսով, վշտերի մեջ մեր ուրախության պատճառը նա չէ, որ մեզ դուր է գալիս ցավը կամ թշվառությունը կամ նեղությունը կամ տառապանքը (մենք մազոխիստներ չենք), այլ այն է, որ վշտերը առաջ են բերում այն, ինչ մենք սիրում ենք, այսինքն` հույսի ավելի ու ավելի մեծ զգացողություն, որը գալիս է համբերատարության և փորձված լինելու զգացողության փորձառությունից: <br /> <br /> '''Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի''' <br /> <br /> Այսպիսով, այստեղ ամենակարևոր դասը այն է, որ Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի: Եվ այդ նպատակը հաճախ տարբեր է այն ծառայությունների նպատակներից, որոնցում նրանք աշխատում են: Ծառայության նպատակ կարող է լինել Երկվորյակ քաղաքների չեկեղեցականացված միայնակ մարդկանց կամ արվարձարանային մասնագետներին կամ թուրք մուսուլմաններին ավետարանելը: Բայց Աստծո նպատակը կարող է լինել ավելի մեծ հույսի առաջացնելը միսիոներների և ծառայողների մեջ` նրանց բանտ դնելով: Աստված միշտ անում է ավելին (ինչպես կտեսնենք առաջիկա շաբաթներին), բայց դա էլ բավական կլիներ: <br /> <br /> Այլ կերպ ասած` Աստված ծառայության արդյունավետության և արտադրողականության չէր ձգտի այնպես, ինչպես մենք: Կրկին ու կրկին Պողոսը ստիպված էր տեսնել Աստծո տարօրինակ աշխատանքը իր բանտարկություններում, ծեծերում, նավակոծություններում և ձախողված պլաններում: Ինչպե՞ս կարող էր Աստված լինել այնքան անհմուտ, որ թույլ տար, որ այս ձևով իր ծառայությունը ձախողվեր կրկին ու կրկին: Այս հատվածի պատասխանը (և ոչ միայն միակ պատասխանը) կլիներ հետևյալը` Աստված նպատակ ունի իր ժողովրդի հույսն ու սրբությունը ավելացնել կորածներին փրկության բերելու գործընթացում: Եվ միայն Աստված գիտե, թե ինչպես հավասարակշռել այդ երկու բաները և իրագործել դրանք ամենալավ ճանապարհով: <br /> <br /> ==== Տառապանքների երեք արդյունքները ====<br /> <br /> Այժմ եկեք արդյունքի ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրում կատարենք: Կան 3-րդ և 4-րդ խոսքերում նշված երեք բնորոշ արդյունքներ: <br /> <br /> '''1. Համբերատարություն''' <br /> <br /> Նախ, չարչարանքները առաջացնում են համբերություն կամ համբերատար տոկունություն: Պողոսը նկատի չունի, որ սա ամեն դեպքերում է ճիշտ: Շատերի մոտ տառապանքները վեր են հանում ատելություն և դառնություն և բարկություն և վրդովմունք և տրտունջ: Բայց դա այն համընթաց արդյունքը չէ, որին հասնում են Քրիստոսի Հոգին ունեցողները: Նրանց համար արդյունքն է համբերատար տոկունությունը, քանի որ Հոգու պտուղն է համբերությունը: <br /> <br /> Այստեղ բանն այն է, որ մինչև դժվարությունը չի գալիս մեր կյանքի մեջ, հատկապես Քրիստոսի համար և Նրա արդարության համար դժվարությունը, մենք չունենք մեր` Քրիստոսին նվիրված լինելու աստիճանի ու խորության փորձվածությունը: Մինչև ծանր ժամանակներ չեն գալիս, մենք չենք ճաշակում և իսկապես չենք իմանում, թե արդյոք մենք այն ոչ անկեղծ քրիստոնյաներն ենք, որոնց Քրիստոսը նկարագրում է սերմնացանի առակի մեջ Մարկոսի Ավետարանի 4:16-17-ում: <br /> <br /> «Նոյնպէս էլ քարքարուտ տեղը սերմուածները նորանք են, որոնք, երբոր խօսքը լսում են, շուտով ուրախութիւնով ընդունում են նորան. Եւ իրանց մէջ արմատ չ’ունին, այլ առժամանակեայ են. Յետոյ երբոր այն խօսքի համար նեղութիւն կամ հալածմունք է լինում, շուտով գայթակղում են։» <br /> <br /> Այսպիսով, Պողոսն ասում է, որ փորձության մեծ հետևանքներից մեկը այն է, որ այն առաջացնում է համբերատար տոկունություն և համբերատարություն Աստծո ժողովրդի մեջ, այնպես որ նրանք կարող են տեսնել Աստծո հավատարմությունը իրենց կյանքում և իմանալ, որ նրանք իսկապես Նրանն են: <br /> <br /> '''2. Փորձվածություն''' <br /> <br /> Սա նշված արդյունքներից երկրորդն է (խ. 4). «Համբերութիւնը՝ [առաջ է բերում] փորձառութիւն»: Բառացիորեն dokimen բառը նշանակում է «փորձարկված և հաստատված լինելու փորձառություն»&amp;nbsp;: Կարելի է ասել «փորձվածություն և վավերացվածություն» <br /> <br /> Սա դժվար չէ ըմբռնելը. Եթե, երբ գալիս են փորձությունները, և դուք դիմակայում եք Քրիստոսին նվիրված լինելով և Նրան չեք հակառակվում, ապա դուք այդ փորձությունից դուրս եք գալիս ավելի մեծ այն զգացողությամբ, որ դուք նվիրված, փորձված եք և փարիսեցի չեք: Վստահության ծառը ճկվեց, բայց չկոտրվեց: Ձեր հավատարմությունը և նվիրվածությունը փորձության ենթարկվեցին և այն հաղթահարեցին: Հիմա դրանք ունեն «փորձվածություն»: Ձեր հավատքի ոսկին դրվեց կրակի մեջ և դուրս եկավ զտված և ոչ թե ոչնչացած: <br /> <br /> Երբ ճանապարհդ ընկած լինի այրող փորձանքների միջով,&lt;br&gt; Իմ շնորհքը` միանգամայն բավարար, կլինի քո օգնությունը,&lt;br&gt; Կրակը քեզ չի վառի, Ես միայն նպատակ ունեմ &lt;br&gt; Քո խարամը ոչնչացնելու և քո ոսկին հղկելու: <br /> <br /> Դա է փորձանքների երկրորդ արդյունքը` փորձարկելու և հղկելու Հիսուսին մեր հավատարմության ոսկին: Հաստատուն լինելը առաջ է բերում փորձված լինելու փորձառությունը: <br /> <br /> '''3. Հույս''' <br /> <br /> Երրորդ արդյունքը գալիս է փորձարկված, փորձված և հղկված լինելու զգացողությունից: Խոսք 4բ «իսկ փորձառությունը [առաջ է բերում] հույս:» Այս խոսքը մեզ տանում է ետ դեպի 2-րդ խոսքը`«…. եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։» Քրիստոնեական կյանքը Ավետարանում Աստծո խոստումների վրա ունեցած հույսով, և այն արագ մեծանում է տառապանքների միջոցով` ավելի ու ավելի մեծ հույս առաջացնելով: <br /> <br /> Փորձված լինելու փորձառությունը առաջ է բերում ավելի մեծ հույս, որովհետև մեր հույսը աճում է, երբ մենք փորձարկվելով անցնում ենք մեր սեփական հավատարմության իրական լինելու փորձառությունը: Այն մարդիկ, որ Աստծուն ամենածատն են ճանաչում, դրանք այն մարդիկ են, ովքեր տառապում են Քրիստոսի հետ: Հույսի մեջ անշարժ են այն մարդիկ, ովքեր ավելի խորն են փորձարկվել: ԱՅն մարդիկ, ովքեր ավելի մեծ եռանդով, փափագով, ավելի մեծ հաստատակամությամբ են նայում փառքի հույսին, այն մարդիկ են, ովքեր այս կյանքի հարմարավետությունը հեռացրել են իրենցից տառապանքների միջոցով: <br /> <br /> ==== Ցնծալ Փառքի հույսով և տառապանքների մեջ ====<br /> <br /> Այսպիսով, առաջին բանը, որ մենք ասում ենք տառապանքի և նեղությունների մասին այս շարքում, դա այն է, որ Աստված դրա մեջ նպատակներ ունի: Իսկ այդ նպատակն է առաջացնել իր մարդկանց համբերատարություն` Իր փառքի համար, և դրա միջոցով փորձել, ապացուցել և հղկել հավատքի և Հիսուսին նվիրվածության իսկական լինելը, և այդ փորձված լինելու զգացողությամբ ամրապնդել, խորացնել և ուժեղացնել մեր հույսը; <br /> <br /> Որպես եկեղեցի, մենք ունենք ծառայության նպատակներ ( քաղաքային աշակերտություն, փոքր խմբերի հովվություն, ավետարանչական ինտերնետային ցանցեր, չծնվածների ապշատպանություն, երեխաների և երիտասարդության ներգրավում); մենք ունենք 2000-2000 ուղարկելու մեծ միսիոներական տեսլական, մենք ունենք վճարվող շենք և բյուջե` այդ ամենը ֆինանսավորելու Քրիստոսի և Իր թագավորության համար; Թե սրանցից որքանը Աստված Իր իրնքնիշխանությամբ թույլ կտա իրագործվելու, ես չգիտեմ: Բայս ես գիտեմ մի բան, որ մեր այս նպատակները հնազանդորեն հետապնդելու մեջ, Աստված ունի Իր նպատակը ամեն մի արգելքի և հիասթափության և ամեն մի ցավի ու ամեն տառապանքի համար, և այդ նպատակը նույնքան կարևոր է, որքան հենց այդ նպատակները` ձեր համբերատարությունը, ձեր փորձվածությունը և Աստծո փառքի համար ձեր հույսը: <br /> <br /> Ուրիշ ինչ էլ որ Աստված անում է` ծրագրելով մեր կյանքը, նա դա միշտ անում է մեր հոգու հարթության վրա: Այսպիսով, եկեք Պողոսի հետ ցնծանք փառքի հույսով, ինչպես նաև մեզ հանդիպող նեղություններով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BF%D5%A1%D5%B6%D5%B9%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%B9%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%AB_%D6%87_%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A1%D5%AD%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6%60_%D5%94%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%BD%D5%AB%D5%B6_%D5%B7%D5%A1%D5%B0%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 2014-09-22T12:34:16Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Called to Suffer and Rejoice: For Holiness and Hope}}&lt;br&gt; &lt;blockquote&gt; '''Թուղթ առ Հռովմայեցիս 5:1-8'''&lt;br&gt;&lt;br&gt;«1 Արդ մենք՝ հաւատքով արդա...</p> <hr /> <div>{{info|Called to Suffer and Rejoice: For Holiness and Hope}}&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> '''Թուղթ առ Հռովմայեցիս 5:1-8'''&lt;br&gt;&lt;br&gt;«1 Արդ մենք՝ հաւատքով արդարացած լինելով Աստուծոյ հետ խաղաղութիւն ունինք՝ մեր Տէր Յիսուս Քրիստոսի ձեռովը։ 2 Որով ընդունեցինք հաւատքով այս շնորհքի մէջ մտնելն էլ, որ նորանում կանգնած ենք, եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։ 3 Եւ ոչ միայն այսքան, այլ նեղութիւնների մէջ էլ պարծենում ենք. գիտենալով որ նեղութիւնը համբերութիւն է գործում, 4 Համբերութիւնը՝ փորձառութիւն, փորձառութիւնը՝ յոյս. 5 Յոյսն էլ չէ ամաչեցնում. որովհետեւ Աստուծոյ սերը փռուած է մեր սրտերի մէջ Սուրբ Հոգու ձեռովը՝ որ տրուեցաւ մեզ։ 6Որովհետեւ երբոր մենք դեռ տկար էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար իր ժամանակումն ամբարիշտների տեղ մեռաւ։ 7 Վասնզի հազիւ թէ մի արդարի համար մէկը մեռնի. (բայց մի բարի մարդի համար իցէ թէ մէկը համարձակի մեռնիլ.) 8 Բայց Աստուած յայտնեց իր սէրը դէպի մեզ, որ՝ երբոր մենք դեռ մեղաւոր էինք՝ Քրիստոսը մեզ համար մեռաւ.:»<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Հույս ունեմ հաջորդ 4 շաբաթների ընթացքում օգնել Ձեզ պատրաստվել չարչարվելու Քրիստոսի համար: Պատճառներից մեկը, որ իմ կարծիքով պետք է նախապատրաստվենք չարչարվելու Քրիստոսի համար, այն է, որ այդպես Աստվածաշունչն է ասում, իսկ մյուսը այն է, որ այդպես թելադրում է ներկա իրավիճակը: <br /> <br /> ==== Պատրաստվելով չարչարվել ====<br /> <br /> Միսիոներ գիտնական Դեյվիդ Բարեթը, ով խմբագրել է Օքսֆորդի համաշխարհային քրիստոնեական հանրագիտարանը, ամեն տարի տպագրում է ամբողջ աշխարհում քրիստոնեկան շարժման վերաբերյալ նորություններ, կանխատեսելով, թե ինչպիսի իրավիճակ է սպասվում 2000 թվականին: Այս տարվա հրատարակված նորություններում նա հայտարարել է, որ 1980 թվականին եղել են մոտ 270,000 քրիստոնյա նահատակներ: Այս տարի հավանաբար նրանց թիվը կհասնի 308,000-ի, իսկ 2000 թվականին` 500,000-ի: Նրանք այն մարդիկ են, ովքեր մահանում են քիչ թե շատ այն պատճառով, որ քրիստոնյաներ են: <br /> <br /> Սոմալիում այսօր տաս հազարավոր քրիստոնյաներ դիտավորյալ մեկուսացվում են և սովամահության մատնվում թշնամի խմբավորումների կողմից: Մուսուլման և քրիստոնյա բնակչությունների մեջև լարվածությունը Նիգերիայում հնարավոր է, որ հանգեցնի մեծ վտանգների: Չինաստանում և այլ երկրներում միլիոնավոր քրիստոնյաներ ապրում են հարձակումների և բանտարկությունների մշտական վտանգի մեջ: <br /> <br /> Մեր սեփական երկրում էլ աշխարհիկ հասարակությունը մեծամասամբ, հատկապես մտավորական խավը և մեդիա ղեկավարները, ավելի ու ավելի թշնամաբար են տրամադրվում ավետարանական եկեղեցիների, աստվածաշնչյան արդարության և առաքինության վերաբերյալ մեր ունեցած համոզմունքների հանդեպ: <br /> <br /> Առաջին բարեփոխումը այնքան խորամանկորեն է շարադրված աշխարհիկ հակառակորդների ծառայության մեջ, որ այլևս որևէ դատավորի համար անհնարին չի կարող համարվել չվիճելը, որ ջրի , էլեկտրականության և կոյուղու ծառայությունները ավետարանական եկեղեցիների համար տրամադրում է կրոնական հակասահմանադրական հաստատության, կառավարության ռեսուրսների և որոշումների կողմից; <br /> <br /> Աբորտի դեմ պայքարող խաղաղ ցուցարարները, ովքեր պարզապես աղոթել են պետական սեփականության համար, կարող են կատաղի ոտնձգությունների ենթարկվել աբորտի կողմնակիցների կողմից, ինչպես եղավ Նյու-Յորքի Բաֆլոյում, և ոչ մի աջակցություն չստանալ ոստիկանության կողմից, այլ փոխարենը մեղադրվել հանցագործության մեջ: <br /> <br /> Հիսուսի անունը բացահայտորեն արհամարհվում է և անարգվում հանրահայտ շոումենների կողմից այնպես, որ նախկին տասնամյակներում դատապարտելի կլիներ հանրության աչքերում, սակայն այսօր հավանության է արժանանում կամ մատնվում անտարբերության: <br /> <br /> ==== Մեծ առաքելության գինը ====<br /> <br /> Այս ամենը հանգեցնում է նրան, որ քրիստոնյա լինելը շատ թանկ է նստելու առաջիկա տարիներին: Եվ մեծ առաքելությունը իրականացնելը մեզ որոշներիս համար կյանքի գին կունենա` ինչպես արդեն եղել է, և ինչպես միշտ լինում է: 1800 տարի առաջ Թերթուլյանն ասել է . «&amp;nbsp;Մենք [քրիստոնյաներս] բազմանում ենք, երբ էլ որ դուք մեզ հնձում եք. քրիստոնյաների արյունը սերմ է տալիս» (ապոլոգետիկա, 50): Իսկ դրանից 200 տարի անց Սուրբ Ջերոմն ասել է. «Քրիստոսի եկեղեցին հիմնվել է իր սեփական, ոչ թե ուրիշների արյունը հեղելով, կրելով անարգանք, և ոչ թե այն պատճառելով: Հալածանքները աճեցրել են նրան, նահատակությունը պսակել է նրան» (նամակ 82): <br /> <br /> Այսօր մենք այնքան շատ ենք խոսում փակ երկրների մասին, որ գրեթե ամբողջովին կորցրել ենք Աստծո ծրագիրը առաքելության վերաբերյալ, կարծես թե Նա երբևէ խոստացել էր, որ դա հեշտ ու ապահով կլինի: Փակ երկրներ գոյություն չունեն այն մարդկանց համար, ովքեր ընդունում են, որ հալածանքը, բանտարկությունը և մահը ավետարանը տարածելու հնարավոր հետևանքներն են: Եվ Հիսուսն էլ պարզ ասաց, որ դրանք են հնարավոր հետևանքները: «Այն ժամանակ ձեզ նեղութեան կ’մատնեն. Եւ ձեզ կ’սպանեն, եւ իմ անունի համար ամեն ազգերից ատուած կ’լինիք» (Մաթևոսի 24:9)։ «&amp;nbsp;…Եթէ ինձ հալածեցին, ձեզ էլ են հալածելու…» (Հովհաննես 15:20): <br /> <br /> Մինչև որ մենք չվերականգնենք Աստծո չարչարանքների և Ավետարանի տարածման հեռանկարը, մենք Նրա ծրագրած շնորհքի հաղթանակների ուրախությունը չենք ունենա: <br /> <br /> Առաքելությունների հնազանդությունը և սոցիալական արդարությունը միշտ թանկ է նստել, և միշտ այդպիսին կլինի: Նիգերիայի Միանգո գյուղում կա SIM քրիստոնյա առաքելական ընկերության հյուրանոց և Քըրք Չեփլ անունով մի եկեղեցի: Եկեղեցու ետևում կա մի փոքրիկ գերեզմանոց` 56 գերեզմաններով: Դրանցից 36-ում թաղված են միսիոներների երեխաների մարմինները: Քարերի վրա գրված է. «Էթիլ Առնոլդ, 1928 թ. սեպտեմբերի 1 – 1928 թ. սեպտեմբերի 2», «Բարբարա Ջեյ Սուանսըն, 1946 թ. – 1952թ.», «Էյլին Լուիզ Ուիթմոյը, 1952 թ. մայիսի 6 – 1955 թ. հուլիսի 3»: Սա Նիգերիայում ավետարանը տարածելու գինն էր շատ ընտանիքների համար վերջին տարիներին: Չարլզ Ուայթը պատմեց, թե ինչպես է նա այցելել այս փոքրիկ գերեզմանոցը և այն ավարտել ցնցող զորավոր նախադասությամբ` ասելով. «Միակ ճանապարհը, որով կարող ենք ընդունել Միանգոյի գերեզմանոցի գոյությունը, այն է, որ պետք է հիշենք, որ Աստված նույնպես գերեզման դրեց Իր Որդուն միսիոներական գործում»: <br /> <br /> Իսկ երն Նա Նրա մեռելներից հարություն տվեց, Նա կանչեց եկեղեցուն` հետրել Իրեն նույն վտանգավոր գործում, որը կոչվում է «ամբողջ աշխարհ»: Սակայն պատրա՞ստ ենք մենք արդյոք հետևել: <br /> <br /> ==== Ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ ====<br /> <br /> 2 տարի առաջ Հոլանդիայի Էրմելոյում Անդրու եղբայրը պատմեց այն մասին, որ Հունգարիայի Բուդապեշտ քաղաքում նստած էին այդ քաղաքի մի խումբ հովիվների հետ, որոնց նա սովորեցնում էր Աստվածաշնչից: Ներս է մտնում մի հին ընկեր, Ռումինիայից մի հոգևոր հովիվ, ով վերջերս էր ազատված եղել բանտից: Անդրու եղբայրը ասում է, որ ինքը այդ ժամանակ դադարեցնում է սովորեցնելը, քանի որ գիտեր, որ եկել էր լսելու ժամանակը: <br /> <br /> Երկար դադարից հետո Ռումինացի հովիվն ասում է . «Անդրու, Հոլանդիայում բանտարկված եղբայրներ կա՞ն»: «Ոչ»,- պատասխանում է նա: «Ինչու՞», -հարցնում է հովիվը: Անդրու եղբայրը մի պահ մտածում է և ասում. «Ես կարծում եմ, որ դա նրանից է, որ մենք չենք օգտվում այն բոլոր հնարավորւոթյուններից, որ տալիս է մեզ Աստված»: <br /> <br /> Հետո հետևեց ամենադժվար հարցը. «Անդրու, ի՞նչ եք դուք անում 2 Տիմոթեոս 3:12 խոսքի հետ»: Անդրու եղբայրը բացեց իր Աստվածաշունչը և բացելով տեքստը, բարձրաձայն կարդաց. «Եւ ամենը որ կամենում են աստուածպաշտութեամբ ապրիլ Քրիստոս Յիսուսումը, հալածանք պիտի կրեն»: Նա դանդաղ փակեց Աստվածաշունչը և ասաց . «Եղբայր, խնդրում եմ, ներիր ինձ: Այդ խոսքի հետ մենք ոչինչ չենք անում»: <br /> <br /> Ես վախենում եմ, որ մենք այնպես ենք հարմարեցրել աստվածպաշտության գաղափարը անվնաս միջին կարգի բարոյախոսության և իրավունքի պահպանման հետ, որ 2 Տիմոթեոսի 3:12 խոսքը դարձել է մեզ համար անըմբռնելի: Ես կարծում եմ, որ մեզանից շատերը պատրաստ չեն Ավետարանի համար չարչարվելու: Եվ այդ է պատճառը, որ ես զգում եմ, որ կանչված եմ 4 շաբաթ վերցնելու` խոսելու այն մասին, թե ինչ է ասում Աստվածաշուչը այս մասին և թե ինչի է Աստված մեզ կանչում այսօր: <br /> <br /> ==== Տառապանքի համար 4 Աստվածաշնչյան նպատակներ ====<br /> <br /> Բերված յուրաքանչյուր միտք համապատասխանում է տառապանքի չորս նպատակներից մեկին: Եվ մենք կարող ենք խոսել տառապանքի նպատակների մասին, որովհետև դա Աստծո պարզորոշ նպատակն է, որը մենք ժամանակ առ ժամանակ կրում ենք հանուն արդարության և հանուն Ավետարանի: Օրինակ` «Սորա համար Աստուծոյ կամքի պէս չարչարուողներն էլ թող ինչպէս հաւատարիմ Ստեղծողին յանձնեն իրանց հոգիները բարեգործութիւնով» (1 Պետրոս 4:9, համեմատի'ր 3:17, Եբրայեցիս 4:11): <br /> <br /> Իմ բերած տառապանքի չորս նպատակները հետևյալն են` <br /> <br /> #Բարոյական նպատակ` քանի որ տառապանքը կատարյալ է դարձնում մեր սրբությունն ու մեր հույսը (Հռոմեացիս 5:1-8): <br /> #Մտերմության նպատակ, քանի որ տառապանքի մեջ Քրիստոսի հետ մեր հաղորդակցությունը ավելի խորն ու քաղցր է դառնում (Փիլիպեցիս 3:7-10): <br /> #Առաքելության նպատակ` քանի որ Աստված մեզ կանչում է մասնակցելու Քրիստոսի տանջանքներին, երբ մենք մեզանով տարածում ենք Նրա փառքը (Կողոսացիս 1:24): <br /> #Եվ փառքի նպատակ, քանի որ մեր թեթև և վաղանցուկ նեղությունը հավիտենական փառքի արժեք է առաջ բերում մեզ համար (2 Կորնթացիս 4:16-18):<br /> <br /> '''Տառապանքի բարոյական (հոգևոր) նպատակը''' <br /> <br /> Այսօր մենք կխոսենք տառապանքի բարոյական (կամ հոգևոր) նպատակի շուրջ: Աստված կարգադրում է, որ մենք պետք է չարչարվենք ավետարանի համար և արդարության գործի համար, այն բարոյական և հոգևոր ազդեցությունների պատճառով, որ չարչարվելը ունենում է մեզ վրա: <br /> <br /> '''Աստծո փառքի հույսով ուրախանալը''' <br /> <br /> Եկեք կարդանք այս մասին ամենամեծ հատվածը` Հռոմեացիս 5:3-4: Ցույց տալուց հետո, որ մենք արդարանում ենք հավատքով, և որ Հիսուսի միջոցով մենք մուտք ունենք շնորհքի մեջ, և որ մենք շնորհքի մեջ կանգնած ենք, նա 2-րդ խոսքում ասում է, որ մենք` քրիստոնյաներս, «եւ պարծենում ենք եԱստուծոյ փառքի յոյսովը&amp;nbsp;»: Քրիստոնյայի կյանքի ուրախության ամենամեծ պատճառը դա այն փափագով սպասումն է, որ մենք կտեսնենք և մասնակից կլինենք Աստծո փառքին: Աստծո փառքի հույսը մեր ուրախության սկզբնաղբյուրն է: <br /> <br /> Ուրեմն, եթե դա այդպես է, ապա Պողոսը միանգամայն հետևողականորեն շարունակում է 3-րդ և 4-րդ խոսքերում, ասելով, որ մենք կուրախանանք նաև այն բաներում, որոնք մեծացնում են մեր այդ հույսը: Ահա դրա տրամաբանական ընթացքը` 2-րդ խոսքի վերջում մենք սկսում ենք Աստծո փառքի հույսով, իսկ հետո ավարտում ենք հույսով 4-րդ խոսքի վերջում: Միտքը հետևյալն է` եթե մենք ուրախանում ենք հույսով, ուրախանում ենք այն ամենով, ինչ առաջ է բերում հույս: <br /> <br /> '''Ի՞նչն է առաջ բերում հույս''' <br /> <br /> Այսպիսով 3-րդ և 4-րդ խոսքերը նկարագրում է , թե դա ինչն է. «Եվ ոչ միայն այսքանը [մենք ոչ միայն ուրախանում ենք Աստծո փառքի հույսով], այլ նաև պարծենում ենք նեղությունների մեջ, գիտենալով, որ նեղությունը համբերությւոն է առաջ բերում, և համբերությունը [առաջ է բերում] փորձառություն [հավանություն անցած զգացողություն], իսկ փորձառությունը`[առաջ է բերում] հույս: <br /> <br /> Այսպիսով, վշտերի մեջ մեր ուրախության պատճառը նա չէ, որ մեզ դուր է գալիս ցավը կամ թշվառությունը կամ նեղությունը կամ տառապանքը (մենք մազոխիստներ չենք), այլ այն է, որ վշտերը առաջ են բերում այն, ինչ մենք սիրում ենք, այսինքն` հույսի ավելի ու ավելի մեծ զգացողություն, որը գալիս է համբերատարության և փորձված լինելու զգացողության փորձառությունից: <br /> <br /> '''Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի''' <br /> <br /> Այսպիսով, այստեղ ամենակարևոր դասը այն է, որ Աստված իր ժողովրդի չարչարանքների մեջ նպատակ ունի: Եվ այդ նպատակը հաճախ տարբեր է այն ծառայությունների նպատակներից, որոնցում նրանք աշխատում են: Ծառայության նպատակ կարող է լինել Երկվորյակ քաղաքների չեկեղեցականացված միայնակ մարդկանց կամ արվարձարանային մասնագետներին կամ թուրք մուսուլմաններին ավետարանելը: Բայց Աստծո նպատակը կարող է լինել ավելի մեծ հույսի առաջացնելը միսիոներների և ծառայողների մեջ` նրանց բանտ դնելով: Աստված միշտ անում է ավելին (ինչպես կտեսնենք առաջիկա շաբաթներին), բայց դա էլ բավական կլիներ: <br /> <br /> Այլ կերպ ասած` Աստված ծառայության արդյունավետության և արտադրողականության չէր ձգտի այնպես, ինչպես մենք: Կրկին ու կրկին Պողոսը ստիպված էր տեսնել Աստծո տարօրինակ աշխատանքը իր բանտարկություններում, ծեծերում, նավակոծություններում և ձախողված պլաններում: Ինչպե՞ս կարող էր Աստված լինել այնքան անհմուտ, որ թույլ տար, որ այս ձևով իր ծառայությունը ձախողվեր կրկին ու կրկին: Այս հատվածի պատասխանը (և ոչ միայն միակ պատասխանը) կլիներ հետևյալը` Աստված նպատակ ունի իր ժողովրդի հույսն ու սրբությունը ավելացնել կորածներին փրկության բերելու գործընթացում: Եվ միայն Աստված գիտե, թե ինչպես հավասարակշռել այդ երկու բաները և իրագործել դրանք ամենալավ ճանապարհով: <br /> <br /> ==== Տառապանքների երեք արդյունքները ====<br /> <br /> Այժմ եկեք արդյունքի ավելի մանրակրկիտ ուսումնասիրում կատարենք: Կան 3-րդ և 4-րդ խոսքերում նշված երեք բնորոշ արդյունքներ: <br /> <br /> '''1. Համբերատարություն''' <br /> <br /> Նախ, չարչարանքները առաջացնում են համբերություն կամ համբերատար տոկունություն: Պողոսը նկատի չունի, որ սա ամեն դեպքերում է ճիշտ: Շատերի մոտ տառապանքները վեր են հանում ատելություն և դառնություն և բարկություն և վրդովմունք և տրտունջ: Բայց դա այն համընթաց արդյունքը չէ, որին հասնում են Քրիստոսի Հոգին ունեցողները: Նրանց համար արդյունքն է համբերատար տոկունությունը, քանի որ Հոգու պտուղն է համբերությունը: <br /> <br /> Այստեղ բանն այն է, որ մինչև դժվարությունը չի գալիս մեր կյանքի մեջ, հատկապես Քրիստոսի համար և Նրա արդարության համար դժվարությունը, մենք չունենք մեր` Քրիստոսին նվիրված լինելու աստիճանի ու խորության փորձվածությունը: Մինչև ծանր ժամանակներ չեն գալիս, մենք չենք ճաշակում և իսկապես չենք իմանում, թե արդյոք մենք այն ոչ անկեղծ քրիստոնյաներն ենք, որոնց Քրիստոսը նկարագրում է սերմնացանի առակի մեջ Մարկոսի Ավետարանի 4:16-17-ում: <br /> <br /> «Նոյնպէս էլ քարքարուտ տեղը սերմուածները նորանք են, որոնք, երբոր խօսքը լսում են, շուտով ուրախութիւնով ընդունում են նորան. Եւ իրանց մէջ արմատ չ’ունին, այլ առժամանակեայ են. Յետոյ երբոր այն խօսքի համար նեղութիւն կամ հալածմունք է լինում, շուտով գայթակղում են։» <br /> <br /> Այսպիսով, Պողոսն ասում է, որ փորձության մեծ հետևանքներից մեկը այն է, որ այն առաջացնում է համբերատար տոկունություն և համբերատարություն Աստծո ժողովրդի մեջ, այնպես որ նրանք կարող են տեսնել Աստծո հավատարմությունը իրենց կյանքում և իմանալ, որ նրանք իսկապես Նրանն են: <br /> <br /> '''2. Փորձվածություն''' <br /> <br /> Սա նշված արդյունքներից երկրորդն է (խ. 4). «Համբերութիւնը՝ [առաջ է բերում] փորձառութիւն»: Բառացիորեն dokimen բառը նշանակում է «փորձարկված և հաստատված լինելու փորձառություն»&amp;nbsp;: Կարելի է ասել «փորձվածություն և վավերացվածություն» <br /> <br /> Սա դժվար չէ ըմբռնելը. Եթե, երբ գալիս են փորձությունները, և դուք դիմակայում եք Քրիստոսին նվիրված լինելով և Նրան չեք հակառակվում, ապա դուք այդ փորձությունից դուրս եք գալիս ավելի մեծ այն զգացողությամբ, որ դուք նվիրված, փորձված եք և փարիսեցի չեք: Վստահության ծառը ճկվեց, բայց չկոտրվեց: Ձեր հավատարմությունը և նվիրվածությունը փորձության ենթարկվեցին և այն հաղթահարեցին: Հիմա դրանք ունեն «փորձվածություն»: Ձեր հավատքի ոսկին դրվեց կրակի մեջ և դուրս եկավ զտված և ոչ թե ոչնչացած: <br /> <br /> Երբ ճանապարհդ ընկած լինի այրող փորձանքների միջով,&lt;br&gt; Իմ շնորհքը` միանգամայն բավարար, կլինի քո օգնությունը,&lt;br&gt; Կրակը քեզ չի վառի, Ես միայն նպատակ ունեմ &lt;br&gt; Քո խարամը ոչնչացնելու և քո ոսկին հղկելու: <br /> <br /> Դա է փորձանքների երկրորդ արդյունքը` փորձարկելու և հղկելու Հիսուսին մեր հավատարմության ոսկին: Հաստատուն լինելը առաջ է բերում փորձված լինելու փորձառությունը: <br /> <br /> '''3. Հույս''' <br /> <br /> Երրորդ արդյունքը գալիս է փորձարկված, փորձված և հղկված լինելու զգացողությունից: Խոսք 4բ «իսկ փորձառությունը [առաջ է բերում] հույս:» Այս խոսքը մեզ տանում է ետ դեպի 2-րդ խոսքը`«…. եւ պարծենում ենք Աստուծոյ փառքի յոյսովը։» Քրիստոնեական կյանքը Ավետարանում Աստծո խոստումների վրա ունեցած հույսով, և այն արագ մեծանում է տառապանքների միջոցով` ավելի ու ավելի մեծ հույս առաջացնելով: <br /> <br /> Փորձված լինելու փորձառությունը առաջ է բերում ավելի մեծ հույս, որովհետև մեր հույսը աճում է, երբ մենք փորձարկվելով անցնում ենք մեր սեփական հավատարմության իրական լինելու փորձառությունը: Այն մարդիկ, որ Աստծուն ամենածատն են ճանաչում, դրանք այն մարդիկ են, ովքեր տառապում են Քրիստոսի հետ: Հույսի մեջ անշարժ են այն մարդիկ, ովքեր ավելի խորն են փորձարկվել: ԱՅն մարդիկ, ովքեր ավելի մեծ եռանդով, փափագով, ավելի մեծ հաստատակամությամբ են նայում փառքի հույսին, այն մարդիկ են, ովքեր այս կյանքի հարմարավետությունը հեռացրել են իրենցից տառապանքների միջոցով: <br /> <br /> ==== Ցնծալ Փառքի հույսով և տառապանքների մեջ ====<br /> <br /> Այսպիսով, առաջին բանը, որ մենք ասում ենք տառապանքի և նեղությունների մասին այս շարքում, դա այն է, որ Աստված դրա մեջ նպատակներ ունի: Իսկ այդ նպատակն է առաջացնել իր մարդկանց համբերատարություն` Իր փառքի համար, և դրա միջոցով փորձել, ապացուցել և հղկել հավատքի և Հիսուսին նվիրվածության իսկական լինելը, և այդ փորձված լինելու զգացողությամբ ամրապնդել, խորացնել և ուժեղացնել մեր հույսը; <br /> <br /> Որպես եկեղեցի, մենք ունենք ծառայության նպատակներ ( քաղաքային աշակերտություն, փոքր խմբերի հովվություն, ավետարանչական ինտերնետային ցանցեր, չծնվածների ապշատպանություն, երեխաների և երիտասարդության ներգրավում); մենք ունենք 2000-2000 ուղարկելու մեծ միսիոներական տեսլական, մենք ունենք վճարվող շենք և բյուջե` այդ ամենը ֆինանսավորելու Քրիստոսի և Իր թագավորության համար; Թե սրանցից որքանը Աստված Իր իրնքնիշխանությամբ թույլ կտա իրագործվելու, ես չգիտեմ: Բայս ես գիտեմ մի բան, որ մեր այս նպատակները հնազանդորեն հետապնդելու մեջ, Աստված ունի Իր նպատակը ամեն մի արգելքի և հիասթափության և ամեն մի ցավի ու ամեն տառապանքի համար, և այդ նպատակը նույնքան կարևոր է, որքան հենց այդ նպատակները` ձեր համբերատարությունը, ձեր փորձվածությունը և Աստծո փառքի համար ձեր հույսը: <br /> <br /> Ուրիշ ինչ էլ որ Աստված անում է` ծրագրելով մեր կյանքը, նա դա միշտ անում է մեր հոգու հարթության վրա: Այսպիսով, եկեք Պողոսի հետ ցնծանք փառքի հույսով, ինչպես նաև մեզ հանդիպող նեղություններով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%83%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B6_%D5%A1%D5%BD%D5%A1_%D5%AB%D5%B6%D6%84%D5%A4_%D6%84%D5%A5%D5%A6 2014-08-11T20:00:12Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Speak the Truth to Yourself}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ես այդ օրը հիվանդ արթնացա: «Ես մինչև օրվա վերջ չեմ դիմանա»,- փնթփնթացի ինքս ինձ: <br /> <br /> Ամուսինս պատրաստվում էր աշխատանքի գնալ: «Ինչպե՟ս եմ երեխաների մասին հոգ տանելու իմ այս վիճակում»: Այս մտքերն ինձ չէին թողնում ամբողջ օրվա ընթացքում ` ծնելով նորերը: «Սա չափազանց է, ես պարզապես չեմ կարողանում դա անել»: «Չե՟ն կարող տեսնել, որ ես հիվանդ եմ: Ինչու՟ չեն կարող ինձ լսել միանգամից»: Մինչ ուշքի կգայի ես արդեն ճշված, ջղագրգիր, ցնցված, ստրեսային վիճակում էի: <br /> <br /> '''Ինքներս մեզ հետ խոսելը:''' <br /> <br /> Ես հիշում եմ, որ երբ մայրս խոսում էր ինքն իրեն, ես ծաղրում էի նրան: Այժմ, ես ինձ բռնացնում եմ նույն բանն անելիս: Չնայած մեզանից շատերը կարող է ինքներն իրենց հետ բարձրաձայն խոսելու սովորություն չունեն, բայց մենք բոլորս էլ որոշակի ներքին երկխոսություն ենք ունենում: Խնդիրը նրանումն է, որ մեզ շատ հաճախ չի հաջողվում խոսել ինքներս մեզ հետ: <br /> <br /> Սաղմոսերգուն սաղմոս 41-ում խոր վիշտ էր ապրում. «Գիշեր-ցերեկ իմ արցունքներով սնուեցի» (խոսք 4): Բայց նա խոսեց ինքն իրեն. «Արդ, ինչո՞ւ ես տրտմում, հոգի՛ իմ, կամ ինչո՞ւ ես խռովեցնում ինձ. յոյսդ դի՛ր Աստծու վրայ, օրհներգի՛ր նրան,իմ անձը փրկողն Աստուած է» (Սաղմոս 41:6) Այս սաղմոսում գրողը մարտահրավեր է նետում և ճշմարտությամբ դեմ է կանգնում ինքն իրեն: <br /> <br /> Ողբ Երեմիայի գրքում պոետը նույն բանն է անում: Նա նույնպես ուժեղ փորձության մեջ էր, հոգնած ու հալումաշ եղած էր և զգացվում էր, որ հույսը կորցրել է: Ողջ գրքում նա ողբում է և’ մարդկանց մեղքի, և’ Աստծո հետագա դատաստանի համար: Նրա ձայնը հուսահատ է. «Ես մոռացայ բարութիւնը. կորաւ իմ արիութիւնը, եւ իմ յոյսը՝ առ Տէր» (Ողբ Երեմիայի 3:17–18): <br /> <br /> Բայց նա չմնաց այնտեղ: Նա ասաց իր ողբը: Նա բարձ արտահայտվեց իր վշտի և ցավի մասին և հետո ինքն իրեն հիշեցրեց այն, ինչ գիտեր, որ ճիշտ է: Չնայաց զգում էր, որ հույս չունի, բայց նա իրեն հիշեցրեց, որ իրականում հույս ունի: «Այդ եմ մտաբերում եւ դրա համար էլ համբերում եմ։Անսպառ են Տիրոջ ողորմութիւնները, նրա գթութիւնները չեն նուազում։ Ամէն նոր առաւօտի հետ բազմանում է քո ճշմարտութիւնը, Տէ՛ր։ Իմ հոգին ասաց, թէ՝ «Նա իմ բաժինն է, ահա թէ ինչու յոյսս պէտք է դնեմ նրա վրայ» (Ողբ Երեմիայի 3:21–24): <br /> <br /> Պողոսը 2 Կորնթացիս 10:5-ում խոսում է բոլոր մտքերը Քրիստոսին հնազանդեցնելու մասին: Երբ մենք ճնշված, ստրեսի տակ, մտահոգված, վախով լցված կամ հուսահատված ենք, մենք կարիք ունենք ինքներս մեզ հետ խոսելու: Մենք կարիք ունեք ավետարանի ճշմարտություն ասելու մեզ: Սաղմոս 41-ում սաղմսերգուի և Ողբ Երեմիայի գրողի նման մենք պետք է մեզ ցույց տանք այն հույսը, որն ունեք Քրիստոսի մեջ: <br /> <br /> Իր «Հոգևոր դեպրեսիա&amp;nbsp;» գրքում Մարտին Լլոյդ-Ջոնսը գրել է. <br /> <br /> Դու պետք է հավաքես քեզ, պետք է դիմես քեզ, քարոզես քեզ, հարցնես քեզ: Դու պետք է ասես քո հոգուն. «Ինչու՟ ես տրտում: Ի՟նչն է քեզ անհանգստացնում&amp;nbsp;»: Դու պետք է արթնացնեք քեզ, Կշտամբես, դատապարտես, հորդորես և ասես. «Տիրոջը հուսա» ընկճված և դժգոհությամբ փնթփնթալու փոխարեն: Եվ հետո դու պետք է շարունակես քեզ հիշեցնել Աստծո մասին` ով է Աստված, ինչ է Աստված և ինչ է Նա արել, և թե ինչ է Աստված խոստացել անել: <br /> <br /> '''Չորս ճշմարտություն, որ արժե հիշել''' <br /> <br /> Այսպիսով, ո՟րն է այն ճշմարտությունը, որը պետք է ասենք ինքներս մեզ: Ի՟նչ կարող ենք մենք ասել ինքներս մեզ, երբ կյանքից հոգնաց ենք զգում, կամ երբ վախեր ունեք անհայտ ապագայի վերաբերյալ, կամ հուսահատվում ենք փորձության ժամանակ: <br /> <br /> '''1. Հիշիր, որ Աստված սուվերեն է:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք, որ Աստված վերահսկում է ամեն բան (Եսայի 40, Առակած 21:1) Նա աշխարհը պահում է իր ձեռքերում: Ոչ մի բան առանց նրա կամքի չի կատարվում: Իրականում նրան չեն զարմացնում մեր հանգամանքները(Հոբ 28:24, Ողբ Երեմիայի 3:37–38, Ծննդոց 50:20): Այ ինչ կատարվում է մեզ հետ` պատահական չէ: Ավելի շուտ, դա Աստծո ձեռքի գործն է մեր բարու համար: <br /> <br /> '''2. Հիշիր, թե ով ենք մենք Քրիստոսի մեջ:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնեք, թե ով ենք մենք Քրիստոսի մեջ: Որովհետև Քրիստոսը մեզ ազատեց մեղքից, և մենք այլևս մեղքի գերի չենք (2 Կորնթացիս 5:17): Մենք Բարձրյալի որդիներն ու դստրերն ենք (Հռոմեացիս 8:15): Աստված մեզ սիրում է այնպես, ինչպես իր Որդուն(Հովհաննես 17:23): Աստված նայում է մեզ և տեսնում Քրիստոսի արդարաությունը (2 Կորնթացիս 5:21): Քրիստոսով մենք նրա արքայության ժառանգակիցներն ենք (1 Պետրոս 1:4): <br /> <br /> '''3. Հիշիր Աստծո բնավորությունը:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք, թե ով է Աստված, և ինչ ձևով է նա մեզ բացահայտել իրեն: Նա բարի է, նա սուրբ է, նա արդար է (Դանիել 4:37): Նա ամենազոր է, ամենագետ, հավիտյան հավատարիմ(Եբրայեցիս 10:23): Գթասիրտ, ողորմած է Տէրը, համբերատար ու ողորմաշատ (Սաղմոս 102:8): Եվ նրա ամբողջ բնավորությունը, ի հարկե, երևում է Հիսուսի մեջ, քանի որ Հիսուսն ասել է. «Ով ինձ տեսաւ, տեսաւ Հօրը» (Հովհաննես 14:9): <br /> <br /> '''4. Հիշի'ր Աստծո խոստումները:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք Աստծո խոստումների մասին: Նա փրկություն է խոստացել ամեն մեկին, ով կկանչի իր անունը (Գործք 2:21, Հովհաննես 6:37): Նա միշտ մեզ հետ է (Հեսու 1:9, Մաթևոս 28:20): Նա խոստացել է, որ մեզ երբեք չի թողնի և չի լքի (Հռովմ. 8:35–39): Նա լսում է մեզ, երբ մենք կանչում ենք նրան (Սաղմոս 34:15, 86:5–8): Նա կհոգա մեր բոլոր կարիքները (Փիլիպեցիս 4:19; Հռովմ. 8:32): Նա մեզ խոստացել է հավիտենություն իր հետ երկնքում (Հովհաննես 14:2–3, 1 Հովհաննես 2:25): <br /> <br /> Հաջորդ անգամ, երբ փորձության ենթարկվես և գտնես, որ մտածում ես նման ձևով. «Ես երբեք սա չեմ հաղթահարի»` խոսիր ճշմարտությունը: Առաջ գնա: Նորմալ է քեզ հետ խոսելը: Քեզ քարոզիր ավետարանը: Քեզ հիշեցրու այն հույսը, որն ունես Հիսուս Քրիստոսի պատճառով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%83%D5%B7%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%B6_%D5%A1%D5%BD%D5%A1_%D5%AB%D5%B6%D6%84%D5%A4_%D6%84%D5%A5%D5%A6 2014-07-25T19:28:42Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Speak the Truth to Yourself}}&lt;br&gt; Ես այդ օրը հիվանդ արթնացա: ՙԵս մինչև օրվա վերջ չեմ դիմանա՚,- փնթփնթացի ինքս ինձ...</p> <hr /> <div>{{info|Speak the Truth to Yourself}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ես այդ օրը հիվանդ արթնացա: ՙԵս մինչև օրվա վերջ չեմ դիմանա՚,- փնթփնթացի ինքս ինձ: <br /> <br /> Ամուսինս պատրաստվում էր աշխատանքի գնալ: ՙԻնչպե՟ս եմ երեխաների մասին հոգ տանելու իմ այս վիճակում՚: Այս մտքերն ինձ չէին թողնում ամբողջ օրվա ընթացքում ` ծնելով նորերը: ՙՍա չափազանց է, ես պարզապես չեմ կարողանում դա անել՚: ՙՉե՟ն կարող տեսնել, որ ես հիվանդ եմ: Ինչու՟ չեն կարող ինձ լսել միանգամից: Մինչ ուշքի կգայի ես արդեն ճշված, ջղագրգիր, ցնցված, ստրեսային վիճակում էի: <br /> <br /> '''Ինքներս մեզ հետ խոսելը:''' <br /> <br /> Ես հիշում եմ, որ երբ մայրս խոսում էր ինքն իրեն, ես ծաղրում էի նրան: Այժմ, ես ինձ բռնացնում եմ նույն բանն անելիս: Չնայած մեզանից շատերը կարող է ինքներն իրենց հետ բարձրաձայն խոսելու սովորություն չունեն, բայց մենք բոլորս էլ որոշակի ներքին երկխոսություն ենք ունենում: Խնդիրը նրանումն է, որ մեզ շատ հաճախ չի հաջողվում խոսել ինքներս մեզ հետ: <br /> <br /> Սաղմոսերգուն սաղմոս 41-ում խոր վիշտ էր ապրում. ՙԳիշեր-ցերեկ իմ արցունքներով սնուեցի՚ (խոսք 4): Բայց նա խոսեց ինքն իրեն. ՙԱրդ, ինչո՞ւ ես տրտմում, հոգի՛ իմ, կամ ինչո՞ւ ես խռովեցնում ինձ. յոյսդ դի՛ր Աստծու վրայ, օրհներգի՛ր նրան,իմ անձը փրկողն Աստուած է՚ (Սաղմոս 41:6) Այս սաղմոսում գրողը մարտահրավեր է նետում և ճշմարտությամբ դեմ է կանգնում ինքն իրեն: <br /> <br /> Ողբ Երեմիայի գրքում պոետը նույն բանն է անում: Նա նույնպես ուժեղ փորձության մեջ էր, հոգնած ու հալումաշ եղած էր և զգացվում էր, որ հույսը կորցրել է: Ողջ գրքում նա ողբում է և’ մարդկանց մեղքի, և’ Աստծո հետագա դատաստանի համար: Նրա ձայնը հուսահատ է. ՙԵս մոռացայ բարութիւնը. կորաւ իմ արիութիւնը, եւ իմ յոյսը՝ առ Տէր՚ (Ողբ Երեմիայի 3:17–18): <br /> <br /> Բայց նա չմնաց այնտեղ: Նա ասաց իր ողբը: Նա բարձ արտահայտվեց իր վշտի և ցավի մասին և հետո ինքն իրեն հիշեցրեց այն, ինչ գիտեր, որ ճիշտ է: Չնայաց զգում էր, որ հույս չունի, բայց նա իրեն հիշեցրեց, որ իրականում հույս ունի: ՙԱյդ եմ մտաբերում եւ դրա համար էլ համբերում եմ։Անսպառ են Տիրոջ ողորմութիւնները, նրա գթութիւնները չեն նուազում։ Ամէն նոր առաւօտի հետ բազմանում է քո ճշմարտութիւնը, Տէ՛ր։ Իմ հոգին ասաց, թէ՝ «Նա իմ բաժինն է», ահա թէ ինչու յոյսս պէտք է դնեմ նրա վրայ&amp;nbsp;» (Ողբ Երեմիայի 3:21–24): <br /> <br /> Պողոսը 2 Կորնթացիս 10:5-ում խոսում է բոլոր մտքերը Քրիստոսին հնազանդեցնելու մասին: Երբ մենք ճնշված, ստրեսի տակ, մտահոգված, վախով լցված կամ հուսահատված ենք, մենք կարիք ունենք ինքներս մեզ հետ խոսելու: Մենք կարիք ունեք ավետարանի ճշմարտություն ասելու մեզ: Սաղմոս 41-ում սաղմսերգուի և Ողբ Երեմիայի գրողի նման մենք պետք է մեզ ցույց տանք այն հույսը, որն ունեք Քրիստոսի մեջ: <br /> <br /> Իր ՙՀոգևոր դեպրեսիա՚ գրքում Մարտին Լլոյդ-Ջոնսը գրել է. <br /> <br /> Դու պետք է հավաքես քեզ, պետք է դիմես քեզ, քարոզես քեզ, հարցնես քեզ: Դու պետք է ասես քո հոգուն. ՙԻնչու՟ ես տրտում: Ի՟նչն է քեզ անհանգստացնում՚: Դու պետք է արթնացնեք քեզ, Կշտամբես, դատապարտես, հորդորես և ասես. ՙՏիրոջը հուսա՚ ընկճված և դժգոհությամբ փնթփնթալու փոխարեն: Եվ հետո դու պետք է շարունակես քեզ հիշեցնել Աստծո մասին` ով է Աստված, ինչ է Աստված և ինչ է Նա արել, և թե ինչ է Աստված խոստացել անել: <br /> <br /> '''Չորս ճշմարտություն, որ արժե հիշել''' <br /> <br /> Այսպիսով, ո՟րն է այն ճշմարտությունը, որը պետք է ասենք ինքներս մեզ: Ի՟նչ կարող ենք մենք ասել ինքներս մեզ, երբ կյանքից հոգնաց ենք զգում, կամ երբ վախեր ունեք անհայտ ապագայի վերաբերյալ, կամ հուսահատվում ենք փորձության ժամանակ: <br /> <br /> '''1. Հիշիր, որ Աստված սուվերեն է:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք, որ Աստված վերահսկում է ամեն բան(Եսայի 40, Առակած 21:1) Նա աշխարհը պահում է իր ձեռքերում: Ոչ մի բան առանց նրա կամքի չի կատարվում: Իրականում նրան չեն զարմացնում մեր հանգամանքները(Հոբ 28:24, Ողբ Երեմիայի 3:37–38, Ծննդոց 50:20): Այ ինչ կատարվում է մեզ հետ` պատահական չէ: Ավելի շուտ, դա Աստծո ձեռքի գործն է մեր բարու համար: <br /> <br /> '''2. Հիշիր, թե ով ենք մենք Քրիստոսի մեջ:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնեք, թե ով ենք մենք Քրիստոսի մեջ: Որովհետև Քրիստոսը մեզ ազատեց մեղքից, և մենք այլևս մեղքի գերի չենք (2 Կորնթացիս 5:17): Մենք Բարձրյալի որդիներն ու դստրերն ենք (Հռոմեացիս 8:15): Աստված մեզ սիրում է այնպես, ինչպես իր Որդուն(Հովհաննես 17:23): Աստված նայում է մեզ և տեսնում Քրիստոսի արդարաությունը (2 Կորնթացիս 5:21): Քրիստոսով մենք նրա արքայության ժառանգակիցներն ենք (1 Պետրոս 1:4): <br /> <br /> '''3. Հիշիր Աստծո բնավորությունը:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք, թե ով է Աստված, և ինչ ձևով է նա մեզ բացահայտել իրեն: Նա բարի է, նա սուրբ է, նա արդար է (Դանիել 4:37): Նա ամենազոր է, ամենագետ, հավիտյան հավատարիմ(Եբրայեցիս 10:23): Գթասիրտ, ողորմած է Տէրը, համբերատար ու ողորմաշատ (Սաղմոս 102:8): Եվ նրա ամբողջ բնավորությունը, ի հարկե, երևում է Հիսուսի մեջ, քանի որ Հիսուսն ասել է. ՙով ինձ տեսաւ, տեսաւ Հօրը՚ (Հովհաննես 14:9): <br /> <br /> '''4. Հիշի'ր Աստծո խոստումները:''' <br /> <br /> Մենք պետք է մեզ հիշեցնենք Աստծո խոստումների մասին: Նա փրկություն է խոստացել ամեն մեկին, ով կկանչի իր անունը (Գործք 2:21, Հովհաննես 6:37): Նա միշտ մեզ հետ է (Հեսու 1:9, Մաթևոս 28:20): Նա խոստացել է, որ մեզ երբեք չի թողնի և չի լքի (Հռովմ. 8:35–39): Նա լսում է մեզ, երբ մենք կանչում ենք նրան (Սաղմոս 34:15, 86:5–8): Նա կհոգա մեր բոլոր կարիքները (Փիլիպեցիս 4:19; Հռովմ. 8:32): Նա մեզ խոստացել է հավիտենություն իր հետ երկնքում (Հովհաննես 14:2–3, 1 Հովհաննես 2:25): <br /> <br /> Հաջորդ անգամ, երբ փորձության ենթարկվես և գտնես, որ մտածում ես նման ձևով. ՙ Ես երբեք սա չեմ հաղթահարի՚` խոսիր ճշմարտությունը: Առաջ գնա: Նորմալ է քեզ հետ խոսելը: Քեզ քարոզիր ավետարանը: Քեզ հիշեցրու այն հույսը, որն ունես Հիսուս Քրիստոսի պատճառով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%B2%D5%B8%D5%A9%D6%84%60_%D5%A5%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D6%81 2014-06-30T18:52:32Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|A Prayer for Being Claimed by God’s Promises}}&lt;br&gt; <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> Եւ նա ասեց նորանց. Ով անմիտներ եւ թուլասիրտներ, հաւատալու այն բոլոր բաներին, որ մարգարէները խօսեցին։ Չէ՞ որ պէտք էր՝ որ Քրիստոսը այս չարչարանքները քաշէր եւ իր փառքը մտնէր։ Եւ սկսելով Մովսէսիցը եւ բոլոր մարգարէներիցը մեկնում էր նորանց՝ ինչ որ գրքերի մէջ գրուած էր իր մասին: Ղուկաս 24:25-27<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Թանկագին Տե’ր Հիսուս, հարությունից հետո քո բոլոր հայտնություններից (1 Կորնթ. 15:3-7), ես ամենաշատը գնահատում եմ Էմմաուսի ճանապարհին քո այցն այն երկու հուսալքված ընկերներին (Ղուկաս. 24:13-35): Աներևակայելիորեն բուժիչ էր քո հանդիպումը քանդված և ամոթահարված Պետրսի հետ: Եվ քո հայտնությունը Պողոս առաքյալին, ով իր խոսքերով արժանի չէր նույնիսկ առաքյալ կոչվելու, որը նրան ընդմիշտ առանձնացրեց: Մենք բոլորս ճաշակել ենք այդ այցի պտուղները Պողոսի կյանքով և թղթերով: <br /> <br /> Բայց ինձ դուր է գալիս, թե ինչպես ես դու եկել Էմմաուսի տղամարդկանց մոտ, որովհետև ես այնքան նման եմ նրանց: Ես անմիտ, դանդաղկոտ սրտով մարդ եմ, որը կարիք ունի իր սրտին Սուրբ Հոգու միջոցով միշտ քարոզել Ավետարանը: Ինչքա~ն եմ ես գովաբանում քո նուրբ համբերատարությունը, անսահման համբերությունը և շնորհառատ համառությունը: <br /> <br /> Ինչպես խոսել ես իմ եղբայրների հետ, նույն ձևով էլ խոսիր ինձ հետ: Շարունակիր հայտնել քեզ որպես Սուրբ Գրքի գլխավոր հերոս: Տե'ր Հիսուս, ինձ թույլ մի' տուր կարդալ Մովսեսի գրություններն առանց քո մասին մտածելու` հատկապես օրենքները: Թող Մովսեսի խոսքերն ինձ միշտ ուղղորդեն դեպի քեզ: Որորվհետև դու կատարել ես օրենքի պահանջներն ինձ համար և հիմա իրականացնում ես օրենքի գեղեցկությունն իմ մեջ: Ես չեմ ուզում մոռանալ այդ բարի լուրը նույնիսկ անգամ մի նանովայրկյանով, որ չլինի թե տարվեմ լպիրշ մեղքով կամ կատարողականի վրա հիմնված հպարտությամբ: <br /> <br /> Եվ շարունակիր ինձ ցույց տալ, թե ինչպես ես դու կատարում այն ամենը, ինչ ասել են մարգարեները, ոչ թե միայն այն բաները, որոնք վերաբերվում են խաչի վրա քո տառապանքներին և մեռելներից քո հարությանը, այլ նաև այն բոլոր խոստումները, որոնք վերաբերվում են քո ներկա գործին որպես փրկող և վերականգնող: <br /> <br /> Իմ տեսիլքը քո ներկայիս թագավորվության և գալիք արքայության վերաբերյալ իմ մոտ &amp;lt;&amp;lt;փրկագնող այրոց &amp;gt;&amp;gt; է առաջացնում նման այն այրոցին, որը բռնկվել էր Էմմաուսի իմ եղբայրների սրտերում: Իսկապես շարունակիր ինձ բացել գրությունները մինչև այն Օրը, երբ դու կվերադառնաս` ավարտելու ամեն բան նոր դարձնելու գործը, Տե'ր Հիսուս: Այնպես որ, շատ Ամէն: Ես աղոթում եմ, որ քո սուրբ և փոխակերպող անունով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%B2%D5%B8%D5%A9%D6%84%60_%D5%A5%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D6%81 2014-06-30T18:51:45Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|A Prayer for Being Claimed by God’s Promises}}&lt;br&gt; Եւ նա ասեց նորանց. Ով անմիտներ եւ թուլասիրտներ, հաւատալու այն բոլոր ...</p> <hr /> <div>{{info|A Prayer for Being Claimed by God’s Promises}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Եւ նա ասեց նորանց. Ով անմիտներ եւ թուլասիրտներ, հաւատալու այն բոլոր բաներին, որ մարգարէները խօսեցին։ Չէ՞ որ պէտք էր՝ որ Քրիստոսը այս չարչարանքները քաշէր եւ իր փառքը մտնէր։ Եւ սկսելով Մովսէսիցը եւ բոլոր մարգարէներիցը մեկնում էր նորանց՝ ինչ որ գրքերի մէջ գրուած էր իր մասին: Ղուկաս 24:25-27 <br /> <br /> Թանկագին Տե’ր Հիսուս, հարությունից հետո քո բոլոր հայտնություններից (1 Կորնթ. 15:3-7), ես ամենաշատը գնահատում եմ Էմմաուսի ճանապարհին քո այցն այն երկու հուսալքված ընկերներին (Ղուկաս. 24:13-35): Աներևակայելիորեն բուժիչ էր քո հանդիպումը քանդված և ամոթահարված Պետրսի հետ: Եվ քո հայտնությունը Պողոս առաքյալին, ով իր խոսքերով արժանի չէր նույնիսկ առաքյալ կոչվելու, որը նրան ընդմիշտ առանձնացրեց: Մենք բոլորս ճաշակել ենք այդ այցի պտուղները Պողոսի կյանքով և թղթերով: <br /> <br /> Բայց ինձ դուր է գալիս, թե ինչպես ես դու եկել Էմմաուսի տղամարդկանց մոտ, որովհետև ես այնքան նման եմ նրանց: Ես անմիտ, դանդաղկոտ սրտով մարդ եմ, որը կարիք ունի իր սրտին Սուրբ Հոգու միջոցով միշտ քարոզել Ավետարանը: Ինչքա~ն եմ ես գովաբանում քո նուրբ համբերատարությունը, անսահման համբերությունը և շնորհառատ համառությունը: <br /> <br /> Ինչպես խոսել ես իմ եղբայրների հետ, նույն ձևով էլ խոսիր ինձ հետ: Շարունակիր հայտնել քեզ որպես Սուրբ Գրքի գլխավոր հերոս: Տե'ր Հիսուս, ինձ թույլ մի' տուր կարդալ Մովսեսի գրություններն առանց քո մասին մտածելու` հատկապես օրենքները: Թող Մովսեսի խոսքերն ինձ միշտ ուղղորդեն դեպի քեզ: Որորվհետև դու կատարել ես օրենքի պահանջներն ինձ համար և հիմա իրականացնում ես օրենքի գեղեցկությունն իմ մեջ: Ես չեմ ուզում մոռանալ այդ բարի լուրը նույնիսկ անգամ մի նանովայրկյանով, որ չլինի թե տարվեմ լպիրշ մեղքով կամ կատարողականի վրա հիմնված հպարտությամբ: <br /> <br /> Եվ շարունակիր ինձ ցույց տալ, թե ինչպես ես դու կատարում այն ամենը, ինչ ասել են մարգարեները, ոչ թե միայն այն բաները, որոնք վերաբերվում են խաչի վրա քո տառապանքներին և մեռելներից քո հարությանը, այլ նաև այն բոլոր խոստումները, որոնք վերաբերվում են քո ներկա գործին որպես փրկող և վերականգնող: <br /> <br /> Իմ տեսիլքը քո ներկայիս թագավորվության և գալիք արքայության վերաբերյալ իմ մոտ &amp;lt;&amp;lt;փրկագնող այրոց &amp;gt;&amp;gt; է առաջացնում նման այն այրոցին, որը բռնկվել էր Էմմաուսի իմ եղբայրների սրտերում: Իսկապես շարունակիր ինձ բացել գրությունները մինչև այն Օրը, երբ դու կվերադառնաս` ավարտելու ամեն բան նոր դարձնելու գործը, Տե'ր Հիսուս: Այնպես որ, շատ Ամէն: Ես աղոթում եմ, որ քո սուրբ և փոխակերպող անունով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B5%D5%A9%D5%A5_%D5%B0%D5%AB%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%AF%D5%A1%D5%B4%D6%84%D5%B6_%D5%A7,_%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%9E_%D5%B4%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D6%84_%D5%A7_%D6%83%D5%B8%D6%80%D5%B1%D5%A5%D5%B6%D6%84_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A1%D6%80%D5%B4%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%AD%D5%AB%D5%AC_%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC 2014-05-29T19:34:17Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|If God Wills Disease Why Should We Try to Eradicate It?}}&lt;br&gt; Այս հարցը ծագում է աստվածաշնչյան ուսուցումից, ըստ որի ամեն բան...</p> <hr /> <div>{{info|If God Wills Disease Why Should We Try to Eradicate It?}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Այս հարցը ծագում է աստվածաշնչյան ուսուցումից, ըստ որի ամեն բան ի վերջո Աստծո հսկողության տակ է: «Իմ բոլոր խորհուրդներն իրականանալու են, եւ ամէն բան, ինչ որ ցանկանամ, կատարելու եմ» (Եսայի 46:10)։ «Տէրն ինչ որ ցանկացաւ, կատարեց երկնքում ու երկրի վրայ, ծովում եւ բոլոր անդունդներում» (Սաղմոս 134:6): «Երկրի բոլոր բնակիչները ոչինչ են համարվում։ Նա ըստ իր կամքի է գործում երկնքի ուժերի եւ երկրի բնակիչների նկատմամբ, եւ չկայ մէկը, որ ընդդիմանայ նրա ձեռքին եւ ասի՝ «Ի՞նչ արեցիր» (Դանիել 5:35)։ «Նա ամէն ինչ յաջողեցնում է իր կամքի խորհուրդների համաձայն» (Եփեսացիների 1:11): <br /> <br /> Սա նշանակում է, որ Աստված կառավարում է բոլոր աղետներն ու հիվանդությունները: Սատանան իրական է, և նրա մատը խառն է դրա մեջ, բայց նա եզրափակող օղակը չէ, և չի կարող ոչինչ անել, եթե Աստված թույլ չտա (Հոբ 1:12-2:10): Եվ Աստված հենց այնպես բաներ թույլ չի տալիս: Նա բաներ է թույլատրում մի պատճառով: Անսահման իմաստություն կա այն ամենի մեջ, ինչ նա թույլ է տալիս: Այսպիսով՝ այն, ինչ նա թույլ է տալիս, իր ծրագրի մի մասն է կազմում այնքանով, որքանով այն, ինչ նա անում է ավելի ուղղակիորեն: <br /> <br /> Հետևաբար դա հարց է առաջացնում. եթե հիվանդությունը Աստծո կամքն է, ինչու՞ մենք պետք է փորձենք այն արմատախիլ անել: Սա կարևոր հարց է ինձ համար, որովհետև ես լսել եմ, որ քրիստոնյաները վերջերս ասում են, որ Աստծո սուվերենությանը հավատալը խոչընդոտում է ջանք գործադրել մալարիայի, թոքախտի, քաղցկեղի և ՁԻԱՀ-ի նման հիվանդություններն արմատախիլ անելուն: Նրանք մտածում են, որ դրա տրամաբանությունը հետևյալն է. Եթե Աստված սուվերենորեն կամենում է ամեն բան՝ ներառյալ մալարիան, ապա մենք Աստծուն դեմ կգնանք, եթե միլիոնավոր դոլլարներ ներդնենք, որպեսզի ճանապարհ գտնենք այն վերացնելու համար: <br /> <br /> Դա այն տրամաբանությունը չէ, որն Աստվածաշունչն է սովորեցնում: Եվ դա այն չէ, ինչին կալվինիստները պատմականորեն հավատացել են: Ի դեպ Աստծո գերիշխանության սիրահարները այն ամենաագրեսիվ գիտնականներից էին, ովքեր օգնել են ենթարկեցնել արարաչագործությունը և այն բերել մարդկանց իշխանության ներքո վերջիններիս օգուտի համար, ճիշտ այնպես, ինչպես Սաղմոս 8:7-8-ում է ասում. «Նրան կարգեցիր քո բոլոր ձեռակերտների վրայ։ Ամէն ինչ դրիր նրա ոտքերի ներքոյ»: <br /> <br /> Աստվածաշնչի տրամաբանությունն ասում է. «Գործիր Աստծո «պատվիրանի» և ոչ թե նրա «վճռի» համեմատ»: Աստծո «վճիռը» գալիս ու անցնում է: «Եթէ Տէրը կամենայ, եւ ապրենք, կ՚անենք այս կամ այն բանը»(Հակոբոս 4:15): Աստծո «վճիռը» որոշեց, որ իր Որդուն կդավաճանեն (Ղուկաս 22:22), կարհամարհեն(Եսայի 53:3), կծաղրեն (Ղուկաս 18:32), կմտրակեն (Մաթևոս 20:19), կլքեն(Մատևոս 26:31), կխոցեն (Հովհաննես 19:37) և կսպանեն (Մարկոս 9:31): Բայց Աստվածաշունչը մեզ պարզ սովորեցնում է, որ մենք չպետք է դավաճանենք, արհամարհենք, ծաղրենք, մտրակենք, լքենք, խոցենք կամ սպանենք անմեղ մարդկանց: Դա Աստծո «պատվիրանն» է: Մենք Հիսուսի մահվանը չենք նայում որպես Աստծո հստակ կամք, և եզրակացնում, որ Հիսուսին սպանելը լավ է, և մենք պետք է միանանք ծաղրողներին: <br /> <br /> Նույն ձևով մենք չենք նայում ոչնչացնող մալարիային կամ ՁԻԱՀ-ին և ենթադրում, որ մենք պետք է միանանք անտարբեր եղողների շարքին: Ոչ: «&amp;nbsp;Սիրիր քո դրացում» Աստծո պատվիրանն է (Մաթևոս 22:39): «Այն ամէնը, ինչ կը կամենաք, որ մարդիկ ձեզ անեն, այդպէս եւ դո՛ւք արէք նրանց» -ը Աստծո պատվիրանն է (Մաթևոս 7:12): «Եթէ քաղցած է քո թշնամին, հա՛ց տուր նրան» -ը Աստծո պատվիրանն է (Հռոմեացիս 12:20): Աղետները, որ Աստված նախասահմանում է, նպատակ չունեն կաթվածահար անել իր ժողովրդին անտարբերությամբ, այլ համախմբել նրանց կարեկցանքով: <br /> <br /> Երբ Պողոսը սովորեցնում էր , որ ստեղծուածները ունայնութեանը հնազանդուեցին (Հռով. 8:20), նա նաև սովորեցրեց, որ այս հնազանդությունն այն հույսով էր, որ «ստեղծուածներն իրենք էլ ազատուեն ապականութեան ծառայութիւնից՝ Աստծո որդիների փառքի ազատութեանը հասնելու համար» (խ. 21): Ոչ մի պատճառ չկա, որ քրիստոնյաները չպետք է ընդունեն այս ապականությունից հանող կոչը: Աստված կավարտի այն եկող դարում: Բայց լավ է Քրիստոսի անունով ինչքան հնարավոր է շատ հիվանդությունների և տառապանքների վերջ դնել: <br /> <br /> Ի դեպ, ես հենց հիմա դրոշ կծածանեի և կոչ կանեի ձեզանից ոմանց հետազոտություններ կատարել, որոնք կարող են աշխարհի խոշոր հիվանդությունների բուժման միջոց հանդիսանալ: Սա Աստծո դեմ մարտնչել չէ: Աստված նույնքան պատասխանատվություն է կրում հետազոտություների համար, որքան հիվանդությունների: Դու կարող ես Նրա ձեռքում գործիք դառնալ: Սա կարող է հաղթանակի համար նախատեսված ժամանակը լինել, որը Նա կամենում է տալ իր կողմից նշանակված հիվանդության համար: Մի' փորձեք կարդալ Աստծո միտքը` ելնելով աղետի վերաբերյալ իր խորհրդավոր որոշումներից: Արեք այն, ինչ Նա է ասում: Եվ այն, ինչ նա ասում է. «Եկեք բարին անենք բոլորի հանդեպ»-ն է (Գաղատացիս 6:10): <br /> <br /> Ձեզ հետ ձգտելով թեթևացնել տառապանքները` <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%B0%D5%A5%D5%BF,_%D6%84%D5%A1%D5%B6_%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%B4%D5%A1%D5%BD%D5%AB%D5%B6_%D5%AD%D5%B8%D5%BD%D5%A5%D5%AC 2014-05-06T12:07:34Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Talking to People Rather Than About Them}}&lt;br&gt; ''Այն, ինչ ես չեմ ասել օգոստոսի 6-ի քարոզի ժամանակ:'' 5 ամիս բացակայելուց ...</p> <hr /> <div>{{info|Talking to People Rather Than About Them}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''Այն, ինչ ես չեմ ասել օգոստոսի 6-ի քարոզի ժամանակ:'' <br /> <br /> 5 ամիս բացակայելուց հետո իմ առաջին քարոզում ես ինչ-որ բան եմ բաց թողել: Այն նշումների մեջ էր, բայց հիմնական թեմային կարծես թե չէր համապատասխանում, երբ հերթը դրան հասավ: Այսպիսով՝ ես այն բաց թողեցի: Բայց իրականում ես ուզում էի դա ասել: Այսպիսով՝ ահա այն, ինչ ուզում էի ասել: <br /> <br /> Հիշում եք, որ Ղուկաս 18:9-ում Ղուկասը ներկայացնում է փարիսեցու և մաքսանենգի առակը. &amp;lt;&amp;lt;''Այս առակն էլ ասաց ոմանց, որոնք իրենք իրենցով պարծենում էին, թէ արդար են, եւ արհամարհում էին ուրիշ շատերին''&amp;gt;&amp;gt;։ Սկզբում դա կարող է չնչին բան թվալ, բայց նկատենք, որ Հիսուսն է պատմել այս առակը ''ՈՄԱՆՑ'', որոնք իրենք իրենցով պարծենում էին, թէ արդար են: Այն չի ասում, որ նա առակը պատմեց նրանց ''ՄԱՍԻՆ'': Հիսուսը նայում էր փարիսեցիների աչքերին և նրանց պատմում էր առակ, որը ենթադրում է, որ նրանք ինքնագոհ էին: Նա չէր պատմում նրանց մասին, այլ նրանց էր պատում: <br /> <br /> Չնայած դա չնչին բան կարող է թվալ, բայց այն դաս է ներառում, որը շատ կարևոր է եկեղեցու առողջության համար: Եկե՛ք այդպիսին լինենք: Եկե՛ք ''ուրիշների հետ'' չխոսենք մարդկանց սխալների մասին: Եկե՛ք ''նրանց հետ'' խոսենք իրենց սխալների ''մասին'': Հեշտ և մեր մեղավոր հոգու լեզվի համար հաճելի է խոսել մարդկանց ''մասին'': Բայց դժվար և հաճախ դառն է խոսել նրանց ''հետ'': Երբ դուք խոսում եք նրանց ''մասին'' նրանք չեն կարող ուղղել ձեզ կամ սեղանները շուռ տալ և ձեզ անախորժություն պատճառել: Բայց եթե դուք նրանց հետ խոսեք պրոբլեմի մասին, դա կաող է ցավոտ լինել: Այսպիսով՝ ավելի ապահով է մարդկանց մասին խոսելը քան նրանց հետ խոսելը: <br /> <br /> Բայց Հիսուսը մեզ չի կանչում ապահով ընտրություններ կատարել: Նա մեզ կանչում է սիրով լի ընտրություններ կատարել: Կարճաժամկետ հեռանկարում սերը հաճախ ավելի ցավալի է, քան ինքնապաշտպանիչ խուսափումը կոնֆլիկտից: Բայց երկարաժամկետ հեռանկարում մեր խիղճը դատապարտում է մեզ այս հեշտ ուղու և այն բանի համար, որ մենք քիչ լավ բան ենք անում ուրիշների համար: Այսպիսով՝ եկեք այս դեպքում ավելի շատ Հիսուսին նմանվենք և խոսենք ոչ թե մարդկանց մասին, այլ նրանց հետ և՛ քաջալերական խոսքերով, այն շնորհքի պատճառով, որը մենք տեսնում ենք նրանց կյանքում, և՛ զգուշացնող կամ նախազգուշացնող, կամ ուղղող կամ նույնիսկ հանդիմանության խոսքերով: Պողոսը հորդորել է մեզ օգտագործել բառերի ամբողջական սպեկտորը կարիքների ամբողջական սպեկտորի համար: &amp;lt;&amp;lt;Խրատեցէ՛ք ստահակներին, քաջալերեցէ՛ք երկչոտներին, օգնակա՛ն եղէք տկարներին, համբերատա՛ր եղէք բոլորի հանդէպ&amp;gt;&amp;gt;(1 Թեսաղոնիկեցիների 5:14)։ <br /> <br /> Ես չեմ ասում, որ դուք չեք կարող քննադատել նախագահ Բուշին՝ առանց սկզբում նրան զանգելու: Եվ ես չեմ ասում, որ դուք չեք կարող առանց իմ մոտ գալու քննարկել իմ քարոզն ինչպես բացասական, այնպես էլ դրական կողմից: Հասարակական գործիչները ռիսկի են գնում և հասկանում են, որ յուրաքանչյուրը կարծիք ունի այն ամենի մասին, ինչ նրանք ասում են: Դա նորմալ է: Ինչ ես ի նկատի ունեմ, այն է, որ երբ դուք գիտեք որ մի եղբայր կամ քույր գտնվում է մեղավոր վարքագծի կամ վերաբերմունքի ճիրաններում, հանեք գերանը ձեր աչքից և հետո գնացեք նրանց մոտ և փորձեք օգնել նրանց խոնարհ աստվածային խորհրդով: <br /> <br /> Գուցե նրանց առակ պատմեք: Դա այն է ինչ Հիսուսն արեց Ղուկաս 18:9-14-ում: Եվ դա այն է ինչ Նաթանայելն արեց Դավիթի համար Բերսաբեյի հետ նրա մեղքից և Ուրիայի հանդեպ նրա մեղքից հետո (2 Թագ. 12:1-4): Բայց կարիք չկա, որ դուք այդքան կրեատիվ լինեք: Հոգ տանելը այն մարդու մասին, ում հետ դուք բախումներ ունեք, ավելի կարևոր է, քան կրեատիվությունը: <br /> <br /> Իմ ցանկությունը մեր եկեղեցու համար, այն է, որ մենք ազատ լինենք բամբասանքից: Եկե՛ք անկեղծ, ազնիվ, խիզախ եւ խոնարհ լինենք: Հիսուսը ժամանակ առ ժամանակ զարմանալիորեն կոպիտ էր: Սերը երբեմն այդպես է հնչում: Նրան կարող էին հեշտությամբ մեղադրել կոպտության կամ չսիրելու մեջ: Բայց մենք գիտենք, որ նա աշխարհի ամենասիրող անձն էր: Այսպիսով եկեք հետևենք նրան այս հարցում: Նա մահացավ մեզ համար, որպեսզի մեր աչքերի բոլոր գերանները և շյուղերը ներվեն: Դա մեզ պետք է և քաջություն և հոգատարություն տա ուրիշների հետ վարվելիս: Հատկապես երբ մենք գիտակցում ենք, որ մեր եղբայրների և քույրերի սխալները նույնպես ներվել են Հիսուսի կողմից: <br /> <br /> Ին՜չ զարմանալի մշտական տեղ ունենք մենք հարաբերությունների համար: Ներված, արդարացված, հոգով բնակված մարդկանց համայնք, որոնք սիրում են աճել շնորհքի մեջ: Շնորհակալություն վստահել սիրելու և Հիսուսին հետևելու համար՝ մեկը մյուսի հետ խոսելու և ոչ թե մեկը մյուսի մասին խոսելու առումով: <br /> <br /> Ուրախ եմ վերադառնալու համար: <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%A9%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2014-02-27T12:47:01Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|The Traditions of Men}}Յուրաքանչյուր հասարակական կառույց ունի կանոններ, որոնք որոշում են իր անդամների համար <br /> <br /> ընդունելի և անընդունելի վարքը: Բիզնեսը կամ դպրոցը կարող է ունենալ դրես կոդ: Մարմնամարզական <br /> <br /> մրցույթները կառավարվում են կանոններով: Բոլոր պետական կառույցներն ունեն կանոնակարգեր: <br /> <br /> Լավ կառավարվող ընտանիքներն ունեն տնային տնտեսության կանոններ, որոնք բանավոր ծնողներից <br /> <br /> երեխաներին են փոխանցվում: Նախ և առաջ Աստված ունի կանոններ իր ժողովրդի համար, որոնք մեզ են <br /> <br /> փոխանցվում Աստվածաշնչի միջոցով: Սաղմոս 118-ում այս կանոնները տարբեր անուններով են կոչվում՝ <br /> <br /> &amp;lt;&amp;lt;օրենքներ&amp;gt;&amp;gt;, &amp;lt;&amp;lt;կարգեր&amp;gt;&amp;gt;, &amp;lt;&amp;lt;ցուցումներ&amp;gt;&amp;gt; և &amp;lt;&amp;lt;պատվիրաններ&amp;gt;&amp;gt;: <br /> <br /> &lt;br&gt; Եթե կանոններն այդքան սովորական են և ընդգրկում են հասարակության բոլոր կառույցները, ապա ինչու՞ <br /> <br /> է օրենքի խնդիրը քրիստոնյաների կողմից այդքան հաճախ զգացմույնքայնորեն ընդունվում և պառակտում <br /> <br /> առաջացնում: Ինչու՞ ենք մենք այդքան մտահոգվում Աստծո ընտանիքի կենցաղային կանոններով: Մեկ <br /> <br /> պատճառն այն է, որ մենք մեր կանոններն ենք ավելացնում Աստծո կանոններին: Հիսուսի ժամանակաների <br /> <br /> փարիսեցիների նմամ մենք փորձում ենք օգնել Աստծուն՝ Նրա պատվիրաններին ավելանցնելով մարդկանց <br /> <br /> կողմից ստեղծված &amp;lt;&amp;lt;կարելիներ և չի կարելիներ&amp;gt;&amp;gt;: <br /> <br /> &lt;br&gt; Բայց Հիսուսը խստորեն հանդիմանեց փարիսեցիներին մարդկանց պատվիրաններն որպես <br /> <br /> վարդապետություն (այսինքն, որպես Աստծո հեղինակավոր օրենք) ուսուցանելու համար (Մարկոս 7:5– <br /> <br /> 8): Նրա հանդիմանությունը ուժի մեջ է մնում մեզ համար, որովհետև մենք հաճախ գայթակղություն ենք <br /> <br /> ունենում մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնները Սուրբ գրային մակարդակի բարձրացնելու: Երբ մենք <br /> <br /> այսպես ենք անում, մենք մեղավոր ենք դառնում խղճմտանքի առաջ, որտեղ Աստված չի խոսել: Մենք այս <br /> <br /> կարող ենք անվանել գործնական օրինապաշտություն: <br /> <br /> &lt;br&gt; Որտեղի՞ց են մարդու կողմից ստեղծված այս կանոնները: Շատերը սկսվում են այսպես կոչված <br /> <br /> &amp;lt;&amp;lt;ցանկապատից&amp;gt;&amp;gt;: Ցանակապատը լավ իմաստ ունեցող սահմանափակում է, որն օգնում է մեզ խուսափել <br /> <br /> մեղքից: Մի գիշեր մենակ հյուրանոցում ես հեռուստաալիքներն էի փոխում, որպեսզի ինչ-որ անմեղ <br /> <br /> ժամանացային հաղորդում գտնեմ: Ակնհայտ է, որ սա մեղք չէր: Սակայն ես կանգ առա մի ֆիլմի վրա, <br /> <br /> որը պարզվեց սեռական առումով խթանող էր: Այդ հաղորդումը խթանեց իմ մեղավոր բնույթը: Այդ դեպքի <br /> <br /> արդյունքում ես անձնական &amp;lt;&amp;lt;ցանկապատ&amp;gt;&amp;gt; կառուցեցի: Ես պարտավորվածություն վերցրի ինձ վրա , որ երբ <br /> <br /> մենակ եմ հեռուստացույց չեմ միացնի, եթե հատուկ հաղորդում չկա դիտելու: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես մտածում եմ, որ քրիստոնյաներից շատերը կյանքի տարբեր ոլորտների համար իրենց սեփական <br /> <br /> ցանկապատներն են ստեղծել&amp;nbsp;: Անհատական ցանկապատներն իրենք իրենց վատ բան չեն: Նրանք կարող <br /> <br /> են մեզ օգնել խուսափել իրական մեղքից: Բայց դրանք կարող են մեզ տանել օրինապաշտության, եթե <br /> <br /> մենք դրանք բարձրացնեք Աստծո օրենքի մակարդակին: Դա այ ժամանակ է տեղի ունենում, երբ մենք մեր <br /> <br /> սեփական սահմանափակումները փորձում ենք տարածել բոլորի վրա: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես, օրինակ, հավատում եմ, որ ոգելից խմիչքների առումով Աստվածաշունչը սովորեցնում է <br /> <br /> ժուժկալություն, այլ ոչ թե հրաժարում դրանցից: Սակայն, մեր հասարակության մեջ ոգելիչ խմիչքների <br /> <br /> չարաշահման պատճառով մեզանից շատերը որոշել են ձեռնպահ մնալ դրանք օգտագործելուց: Դա <br /> <br /> ցանկապատ է, որը մենք կառուցել ենք և դա շատ օրինական է այնքան ժամանակ, որքան մենք այն <br /> <br /> կիրառում ենք միայն մեզ համար: Բայց երբ մենք դատում ենք այլ քրիստոնյաների, որոնք ժուժկալություն <br /> <br /> են ցուցաբերում այլ ոչ թե հրաժարում, մենք մեր անձնական համոզմունքները բարձրացնում ենք Աստծո <br /> <br /> օրնեքի մակարդակին: Մենք զբաղվում ենք օրինապաշտությամբ: <br /> <br /> &lt;br&gt; Պողոս առաքյալը իր օրերում առերեսվել է օրինապաշտության մի ուրիշ խնդրի հետ, որը նա անվանել <br /> <br /> է &amp;lt;&amp;lt;վեճեր կասկածելի բաների վերաբերյալ&amp;gt;&amp;gt; (Հռոմ. 14:1): Ըստ երևույթին այնտեղ երկու խնդիր կար՝ <br /> <br /> միս ուտելու և որոշ հատուկ օրերի հետևելու խնդիրը (Հռոմ. 14:2, 5): Պողոսի պատասխանը երկակի <br /> <br /> էր: Առաջինը՝ մենք պետք է գիտակցենք, որ Աստված մեզ Սուրբ Գրքում չանդրադարձված խնդիրների <br /> <br /> վերաբերյալ տարբեր կարծիքներ ունենալու ազատություն է տվել: Երկրորդ՝ մենք չպետք է դատենք կամ <br /> <br /> արհամարհենք նրանց, ովքեր տարբեր կարծիք ունեն: <br /> <br /> &lt;br&gt; Մեր գործելակերպից տարբեր գործելակերպ ունեցողներին դատելուց զերծ մնալն առավել դժվար բաներից <br /> <br /> է, որը մենք պետք է անենք: Մեզ համար դժվար է հավատալ, որ գործելակերպը, որը մենք մեղք ենք <br /> <br /> համարում, մյուսների համար մեղք չէ: Եվ այնուամենայնիվ՝ Պողոսը գրել է.&amp;lt;&amp;lt;Իւրաքանչիւր ոք թող շարժուի, <br /> <br /> ինչպէս ինքն է դատում&amp;gt;&amp;gt; (Հռոմ. 14:5): <br /> <br /> &lt;br&gt; Այսօր մարդկանց համար սովորական է եկեղեցում առորյա հագուստ հագնելը: Բայց ես մեծացել եմ մի <br /> <br /> դարում, որտեղ մարդիկ իրենց կիրակնօրյա լավագույն շորերն էին հագնում երկրպագության համար: <br /> <br /> Արդյունքում ես երկար ժամանակ քննադատությամբ էի վերաբերվում նրանց, ովքեր եկեղեցի էին <br /> <br /> գալիս առօրյա հագուսով: Ես դա Աստծո նկատմամբ ակնածանքի պակաս էի համարում: Վերջապես ես <br /> <br /> ստիպված էի եզրակացնել, որ այդ հարցը չի շոշափվել Աստվածաշնչում և ես պետք է մյուսներին պետք <br /> <br /> է թույլ տամ այն ազատությունը, ինչը Աստված է նրանց թույլ տալիս: Հակառակ դեպքում ես սահում եմ <br /> <br /> օրինապաշտության մեջ: <br /> <br /> &lt;br&gt; Որոշ տարակարծություններ, ինչպիսին է օրինակ՝ հագուստի մասին կարծիքը, հակված են միջսերնդային <br /> <br /> լինել: Մյուսները աշխարհագրական են: Ես մեծացել եմ մի եկեղեցում, որտեղ դեռահաս աղջիկներին <br /> <br /> ու պատանիներին չէին թույատրում միասին լողալ: Սակայն ընդունելի էր, որ կանայք կոսմետիկա էին <br /> <br /> օգտագործում: Ավելի ուշ՝ որպես երիտասարդ չափահաս ես հաճախում էի արևմտյան ապին գտնվող <br /> <br /> մի եկեղեցի, որը նույնքան պահպանողական էր, որքան եկեղեցին, որտեղ ես եմ մեծացել: Այստեղ <br /> <br /> երիտասարդները որպես իրենց երիտասարդական գործունեության մի մաս պարբերաբար միասին գնում <br /> <br /> էին ծովափ: Բայց կանայք, որոնք կոսմետիկա էին օգտագործում &amp;lt;&amp;lt;աշխարհիկ&amp;gt;&amp;gt; էին համարվում: Ես <br /> <br /> համոզված եմ, որ այնցյալում ինչ-որ տեղ, երբ այս երկու եկեղեցիների առաջնորդները դրել են այս <br /> <br /> սահմանափակումները, նրանք զգացել են , որ դա անելու պատճառ ունեն: Բայց արդյունքում նրանք իրենց <br /> <br /> կանոնները հավասարեցրել են Աստծո պատվիրաններին: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես ենթադրում եմ, որ եկեղեցու առաջնորդները, որոնք որոշել են, որ դեռահաս տղաների ու աղջիկների <br /> <br /> միասին լողանալը մեղք է, մտահոգված էին, հեշտասիրական նայվածքների վտանգով: Սա անշուշտ <br /> <br /> մեղք է, որի մասին Հիսուսը հատուկ զգուշացրել է Մաթևոս 5:27-28-ում: Այնունամենայնիվ միասին <br /> <br /> լողալու կանոնը չէր անդրադառնում դեռահասների համար ավելի վտանգավոր՝ կայանված մեքենայի մեջ <br /> <br /> համբուրվելու և իրար գուրգուրելու պրակտիկան: <br /> <br /> &lt;br&gt; Սա մատնանշում է մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների մի ուրիշ պրոբլեմ: Ի լրումն մեր խիղճը <br /> <br /> կուրացնելուն այն տեղերում, որտեղ Աստված չի խոսել, նրանց հաճախ չի հաջողվում անդրադառնալ <br /> <br /> իրական խնդրին: Կանոնները պարզապես չեն կարող լուսաբանել ամեն մի իրավիճակ: Լողավազանից <br /> <br /> բացի երիտասարդ մարդիկ կարող են գտնել մի քանի տասնյակ այլ վայրեր, տարվելու իրենց հեշտասեր <br /> <br /> նայվածքներով, էլ չեմ խոսում կայանված մեքենաների պրոբլեմից: Այսպիսով՝ հակառակ սեռի հետ <br /> <br /> լողալու վերաբերյալ կանոններ հաստատելու փոխարեն մենք պետք է երիտասարդներին օգնենք սեռական <br /> <br /> մաքրության մասին Աստվածաշնչից համոզմունքներ զարգացնել: Մենք կարող ենք Սուրբ Գրքից նրանց <br /> <br /> համարներ ցույց տալ, ինչպիսին է օրինակ՝ 2 Տիմոթեոս 2:20-ը՝&amp;lt;&amp;lt;Երիտասարդական ցանկութիւններից <br /> <br /> փախի՛ր&amp;gt;&amp;gt;, և օգնենք նրանց ճաանաչել այն իրավիճակները, որոնցից պետք է փախչեն: Երբ մենք դա անում <br /> <br /> ենք, մենք օգնում ենք նրանց ճանաչել և զերծ մնալ ցանկացած իրավիճակից, որտեղ նրանց սեռական <br /> <br /> ցանկությունները կարող են խթանվել: <br /> <br /> &lt;br&gt; Բոլոր մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտության լուծումը Աստվածաշնչի <br /> <br /> վրա հիմնված համոզմունքների զարգացումն ու ուսուցանումն է: Եթե Աստվածաշունչը չի արգելում <br /> <br /> պրակտիկան, մենք էլ պետք է չարգելենք: Միևնույն ժամանակ մենք պետք է կենտրոնանանք նրա վրա, <br /> <br /> ինչն Աստվածաշունչն է սովորեցնում: Օրինակ՝ Աստվածաշունչը շեշտում է ինքնակառավարման <br /> <br /> կարևորությունը: Այն մեզ սովորեցնում է, որ ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու <br /> <br /> փառքի համար (1 Կորնթ. 10:31): Մարդը, որն իր գինու բաժակն է խմում, պետք է Աստծո փառքի համար <br /> <br /> խմի, և մարդը, որն ուտում է իր բիֆշտեքսը, պետք է Աստծո փառքի համար ուտի: <br /> <br /> &lt;br&gt; Այսպիսով՝ թե՛ հեռուստացույց նայելիս, հակառակ սեռի հետ լողանալիս, թե՛ դիմահարդարում անելիս, <br /> <br /> մենք պետք է կիրառենք Աստվածաշնչյան այս կանոնը. Կարո՞ղ եմ ես սա անել Աստծո փառքի համար: <br /> <br /> Այնուհետև մենք պետք է ընդունենք այն փաստը, որ ինչպես Պողոսն է ասել Հռոմեացիս 14-ում, այս <br /> <br /> հարցի պատասխանը կարող է տարբեր լինել տարբեր մարդկանց համար: Դա է ճանապարհը, որով մենք <br /> <br /> կարող ենք խուսափել մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտությունից:</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%A9%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 2014-02-25T13:02:18Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|The Traditions of Men}} <br /> <br /> Յուրաքանչյուր հասարակական կառույց ունի կանոններ, որոնք որոշում են իր անդամների համար ընդունելի և անընդունելի վարքը: Բիզնեսը կամ դպրոցը կարող է ունենալ դրես կոդ: Մարմնամարզական մրցույթները կառավարվում են կանոններով: Բոլոր պետական կառույցներն ունեն կանոնակարգեր: Լավ կառավարվող ընտանիքներն ունեն տնային տնտեսության կանոններ, որոնք բանավոր ծնողներից երեխաներին են փոխանցվում: Նախ և առաջ Աստված ունի կանոններ իր ժողովրդի համար, որոնք մեզ են փոխանցվում Աստվածաշնչի միջոցով: Սաղմոս 118-ում այս կանոնները տարբեր անուններով են կոչվում՝ ¦օրենքներ§, ¦կարգեր§, ¦ցուցումներ§ և ¦պատվիրաններ§: <br /> <br /> Եթե կանոններն այդքան սովորական են և ընդգրկում են հասարակության բոլոր կառույցները, ապա ինչու՞ է օրենքի խնդիրը քրիստոնյաների կողմից այդքան հաճախ զգացմույնքայնորեն ընդունվում և պառակտում առաջացնում: Ինչու՞ ենք մենք այդքան մտահոգվում Աստծո ընտանիքի կենցաղային կանոններով: Մեկ պատճառն այն է, որ մենք մեր կանոններն ենք ավելացնում Աստծո կանոններին: Հիսուսի ժամանակաների փարիսեցիների նմամ մենք փորձում ենք օգնել Աստծուն՝ Նրա պատվիրաններին ավելանցնելով մարդկանց կողմից ստեղծված ¦կարելիներ և չի կարելիներ§: <br /> <br /> Բայց Հիսուսը խստորեն հանդիմանեց փարիսեցիներին մարդկանց պատվիրաններն որպես վարդապետություն (այսինքն, որպես Աստծո հեղինակավոր օրենք) ուսուցանելու համար (Մարկոս 7:5–8): Նրա հանդիմանությունը ուժի մեջ է մնում մեզ համար, որովհետև մենք հաճախ գայթակղություն ենք ունենում մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնները Սուրբ գրային մակարդակի բարձրացնելու: Երբ մենք այսպես ենք անում, մենք մեղավոր ենք դառնում խղճմտանքի առաջ, որտեղ Աստված չի խոսել: Մենք այս կարող ենք անվանել գործնական օրինապաշտություն: <br /> <br /> Որտեղի՞ց են մարդու կողմից ստեղծված այս կանոնները: Շատերը սկսվում են այսպես կոչված ¦ցանկապատից§: Ցանակապատը լավ իմաստ ունեցող սահմանափակում է, որն օգնում է մեզ խուսափել մեղքից: Մի գիշեր մենակ հյուրանոցում ես հեռուստաալիքներն էի փոխում, որպեսզի ինչ-որ անմեղ ժամանացային հաղորդում գտնեմ: Ակնհայտ է, որ սա մեղք չէր: Սակայն ես կանգ առա մի ֆիլմի վրա, որը պարզվեց սեռական առումով խթանող էր: Այդ հաղորդումը խթանեց իմ մեղավոր բնույթը: Այդ դեպքի արդյունքում ես անձնական ¦ցանկապատ§ կառուցեցի: Ես պարտավորվածություն վերցրի ինձ վրա , որ երբ մենակ եմ հեռուստացույց չեմ միացնի, եթե հատուկ հաղորդում չկա դիտելու: <br /> <br /> Ես մտածում եմ, որ քրիստոնյաներից շատերը կյանքի տարբեր ոլորտների համար իրենց սեփական ցանկապատներն են ստեղծել&amp;nbsp;: Անհատական ցանկապատներն իրենք իրենց վատ բան չեն: Նրանք կարող են մեզ օգնել խուսափել իրական մեղքից: Բայց դրանք կարող են մեզ տանել օրինապաշտության, եթե մենք դրանք բարձրացնեք Աստծո օրենքի մակարդակին: Դա այ ժամանակ է տեղի ունենում, երբ մենք մեր սեփական սահմանափակումները փորձում ենք տարածել բոլորի վրա: <br /> <br /> Ես, օրինակ, հավատում եմ, որ ոգելից խմիչքների առումով Աստվածաշունչը սովորեցնում է ժուժկալություն, այլ ոչ թե հրաժարում դրանցից: Սակայն, մեր հասարակության մեջ ոգելիչ խմիչքների չարաշահման պատճառով մեզանից շատերը որոշել են ձեռնպահ մնալ դրանք օգտագործելուց: Դա ցանկապատ է, որը մենք կառուցել ենք և դա շատ օրինական է այնքան ժամանակ, որքան մենք այն կիրառում ենք միայն մեզ համար: Բայց երբ մենք դատում ենք այլ քրիստոնյաների, որոնք ժուժկալություն են ցուցաբերում այլ ոչ թե հրաժարում, մենք մեր անձնական համոզմունքները բարձրացնում ենք Աստծո օրնեքի մակարդակին: Մենք զբաղվում ենք օրինապաշտությամբ: <br /> <br /> Պողոս առաքյալը իր օրերում առերեսվել է օրինապաշտության մի ուրիշ խնդրի հետ, որը նա անվանել է ¦վեճեր կասկածելի բաների վերաբերյալ§ (Հռոմ. 14:1): Ըստ երևույթին այնտեղ երկու խնդիր կար՝ միս ուտելու և որոշ հատուկ օրերի հետևելու խնդիրը (Հռոմ. 14:2, 5): Պողոսի պատասխանը երկակի էր: Առաջինը՝ մենք պետք է գիտակցենք, որ Աստված մեզ Սուրբ Գրքում չանդրադարձված խնդիրների վերաբերյալ տարբեր կարծիքներ ունենալու ազատություն է տվել: Երկրորդ՝ մենք չպետք է դատենք կամ արհամարհենք նրանց, ովքեր տարբեր կարծիք ունեն: <br /> <br /> Մեր գործելակերպից տարբեր գործելակերպ ունեցողներին դատելուց զերծ մնալն առավել դժվար բաներից է, որը մենք պետք է անենք: Մեզ համար դժվար է հավատալ, որ գործելակերպը, որը մենք մեղք ենք համարում, մյուսների համար մեղք չէ: Եվ այնուամենայնիվ՝ Պողոսը գրել է.¦Իւրաքանչիւր ոք թող շարժուի, ինչպէս ինքն է դատում§ (Հռոմ. 14:5): <br /> <br /> Այսօր մարդկանց համար սովորական է եկեղեցում առորյա հագուստ հագնելը: Բայց ես մեծացել եմ մի դարում, որտեղ մարդիկ իրենց կիրակնօրյա լավագույն շորերն էին հագնում երկրպագության համար: Արդյունքում ես երկար ժամանակ քննադատությամբ էի վերաբերվում նրանց, ովքեր եկեղեցի էին գալիս առօրյա հագուսով: Ես դա Աստծո նկատմամբ ակնածանքի պակաս էի համարում: Վերջապես ես ստիպված էի եզրակացնել, որ այդ հարցը չի շոշափվել Աստվածաշնչում և ես պետք է մյուսներին պետք է թույլ տամ այն ազատությունը, ինչը Աստված է նրանց թույլ տալիս: Հակառակ դեպքում ես սահում եմ օրինապաշտության մեջ: <br /> <br /> Որոշ տարակարծություններ, ինչպիսին է օրինակ՝ հագուստի մասին կարծիքը, հակված են միջսերնդային լինել: Մյուսները աշխարհագրական են: Ես մեծացել եմ մի եկեղեցում, որտեղ դեռահաս աղջիկներին ու պատանիներին չէին թույատրում միասին լողալ: Սակայն ընդունելի էր, որ կանայք կոսմետիկա էին օգտագործում: Ավելի ուշ՝ որպես երիտասարդ չափահաս ես հաճախում էի արևմտյան ապին գտնվող մի եկեղեցի, որը նույնքան պահպանողական էր, որքան եկեղեցին, որտեղ ես եմ մեծացել: Այստեղ երիտասարդները որպես իրենց երիտասարդական գործունեության մի մաս պարբերաբար միասին գնում էին ծովափ: Բայց կանայք, որոնք կոսմետիկա էին օգտագործում ¦աշխարհիկ§ էին համարվում: Ես համոզված եմ, որ այնցյալում ինչ-որ տեղ, երբ այս երկու եկեղեցիների առաջնորդները դրել են այս սահմանափակումները, նրանք զգացել են , որ դա անելու պատճառ ունեն: Բայց արդյունքում նրանք իրենց կանոնները հավասարեցրել են Աստծո պատվիրաններին: <br /> <br /> Ես ենթադրում եմ, որ եկեղեցու առաջնորդները, որոնք որոշել են, որ դեռահաս տղաների ու աղջիկների միասին լողանալը մեղք է, մտահոգված էին, հեշտասիրական նայվածքների վտանգով: Սա անշուշտ մեղք է, որի մասին Հիսուսը հատուկ զգուշացրել է Մաթևոս 5:27-28-ում: Այնունամենայնիվ միասին լողալու կանոնը չէր անդրադառնում դեռահասների համար ավելի վտանգավոր՝ կայանված մեքենայի մեջ համբուրվելու և իրար գուրգուրելու պրակտիկան: <br /> <br /> Սա մատնանշում է մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների մի ուրիշ պրոբլեմ: Ի լրումն մեր խիղճը կուրացնելուն այն տեղերում, որտեղ Աստված չի խոսել, նրանց հաճախ չի հաջողվում անդրադառնալ իրական խնդրին: Կանոնները պարզապես չեն կարող լուսաբանել ամեն մի իրավիճակ: Լողավազանից բացի երիտասարդ մարդիկ կարող են գտնել մի քանի տասնյակ այլ վայրեր, տարվելու իրենց հեշտասեր նայվածքներով, էլ չեմ խոսում կայանված մեքենաների պրոբլեմից: Այսպիսով՝ հակառակ սեռի հետ լողալու վերաբերյալ կանոններ հաստատելու փոխարեն մենք պետք է երիտասարդներին օգնենք սեռական մաքրության մասին Աստվածաշնչից համոզմունքներ զարգացնել: Մենք կարող ենք Սուրբ Գրքից նրանց համարներ ցույց տալ, ինչպիսին է օրինակ՝ 2 Տիմոթեոս 2:20-ը՝¦Երիտասարդական ցանկութիւններից փախի՛ր§, և օգնենք նրանց ճաանաչել այն իրավիճակները, որոնցից պետք է փախչեն: Երբ մենք դա անում ենք, մենք օգնում ենք նրանց ճանաչել և զերծ մնալ ցանկացած իրավիճակից, որտեղ նրանց սեռական ցանկությունները կարող են խթանվել: <br /> <br /> Բոլոր մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտության լուծումը Աստվածաշնչի վրա հիմնված համոզմունքների զարգացումն ու ուսուցանումն է: Եթե Աստվածաշունչը չի արգելում պրակտիկան, մենք էլ պետք է չարգելենք: Միևնույն ժամանակ մենք պետք է կենտրոնանանք նրա վրա, ինչն Աստվածաշունչն է սովորեցնում: Օրինակ՝ Աստվածաշունչը շեշտում է ինքնակառավարման կարևորությունը: Այն մեզ սովորեցնում է, որ ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու փառքի համար (1 Կորնթ. 10:31): Մարդը, որն իր գինու բաժակն է խմում, պետք է Աստծո փառքի համար խմի, և մարդը, որն ուտում է իր բիֆշտեքսը, պետք է Աստծո փառքի համար ուտի: <br /> <br /> Այսպիսով՝ թե՛ հեռուստացույց նայելիս, հակառակ սեռի հետ լողանալիս, թե՛ դիմահարդարում անելիս, մենք պետք է կիրառենք Աստվածաշնչյան այս կանոնը. Կարո՞ղ եմ ես սա անել Աստծո փառքի համար: Այնուհետև մենք պետք է ընդունենք այն փաստը, որ ինչպես Պողոսն է ասել Հռոմեացիս 14-ում, այս հարցի պատասխանը կարող է տարբեր լինել տարբեր մարդկանց համար: Դա է ճանապարհը, որով մենք կարող ենք խուսափել մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտությունից: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%9E_%D5%B4%D5%BF%D5%A1%D5%BA%D5%A1%D5%B0%D5%A5%D5%AC_%D5%8D%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A2_%D4%B3%D5%AB%D6%80%D6%84%D5%A8 2014-02-12T12:29:16Z

<p>Pcain: </p> <hr /> <div>{{info|Why Memorize Scripture?}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Սկզբում՝ մի քանի վկայութուն. Ես երրորդ կողմից լսել եմ, որ Դալլասի ճեմարանի դր. Հովարդ Հենրիքսը մի անգամ հայտարարություն է արել (և ես վերապատմում են դա), որ եթե որոշում կայացնողը ինքը լիներ, ապա Դալլասի աստվածաբանական ճեմարանն ավարտող ամեն ուսանողից կպահանջեր նախքան ավարտելը անգիր հազար խոսք սովորեր Սուրբ Գրքից: <br /> <br /> Դալլաս Ուիլլարդը՝ Հարավային Կալիֆորնիայի համալսարանի փիլիսոփայության պրոֆեսորը, գրել է. ¦Աստվածաշունչը անգիր անելը շատ հիմնարար է հոգևոր ձևավորման համար: Եթե ես ընտրեի հոգևոր կյանքի սովորույթներից, ապա ես կընտրեի Աստվածաշունչն անգիր անելը, որովհետև այն հիմանարար միջոց է մեր մտքերը լցնելու նրանով, ինչի կարիքը որ այն ունի: Թող այս օրենքի գիրքը չհեռանա ձեր բերանից: Ահա թե որտեղ դուք դրա կարիքը ունեք: Ինչպե՞ս է այն ձեր բերանը մտնում: Անգիր անելով§ (¦Հոգևոր ձևավորումը Քրիստոսի մեջ ամբողջ կյանքի և ամբողջական մարդու համար§ Կոչում, հատոր. 12, թիվ 2-ում, գարուն, 2001, էջ. 7): <br /> <br /> Չակ Սվինդոլը գրել է. ¦Ես քրիստոնեական կյանքի պրակտիկայում գործնականում ոչ մի ավելի օգտակար բան չեմ տեսել, քան Աստվածաշունչը տապահելը... Ոչ մի ուրիշ վարժություն չի տալիս ավել շատ արդյունք: Ձեր աղոթքի կյանքը կուժեղանա: Ձեր վկայությունն ավելի ուժեղ և ավելի ազդեցիկ կդառնա: Ձեր վերաբերմունքը և հեռանկարը կսկսվեն փոխվել: Ձեր միտքը զգոն և ուշադիր կդառնա: Ձեր վստահությունը և համոզվածությունը կմեծանա: Ձեր հավատքը կամրապնդվի§ ( ''Կյանքի եղանակների ժամանակ զորանալը ''[Գրանդ Ռապիդս. Զոնդերվան, 1994], էջ. 61): <br /> <br /> Պատճառներից մեկը, որ Մարտին Լյութերը կատարեց իր մեծ¦միայն հավատքով արդարանալ§ բացահայտումը Աստվածաշնչի մեջ՝,այն էր, որ իր երիտասարդ տարիներին Ավգուստինյան վանքում Յոհան Ստոփիցը իր ազդեցությունն էր ունեցել, որպեսզի նա սիրի Սուրբ Գիրքը: Լյութերը ուտում էր Աստվածաշունչը, այն ժամանակ, երբ մարդիկ դոկտորական կոչում էին ստանում աստվածաբանության մեջ առանց նույնիսկ կարդալու այն: Լյութերը ասել է, որ իր պրոֆեսորը՝ Անդրեաս Քարիսթադտը, նույնիսկ իր սեփական Աստվածաշունչը չուներ, երբ նա ստացավ աստվածաբանության իր դոկտորի կոչումը, և Աստվածաշունչ չուներ դրան հաջորդող շատ տարիների ընթացքում (Բաչեր, Ռիչարդ¦Մարտին Լյութերի սերը Աստվածաշնչի նկատմամբ§): Լյութերն այնքան շատ բան անգիր գիտեր Աստվածաշնչից, որ երբ Տերը բացեց նրա աչքերը, տեսնելու արդարացման վերաբերյալ ճշմարտությունը Հռոմեացից 1:17-ում, նա ասաց. ¦Այնուհետև ես հիշողությանս մեջ թերթեցի Սուրբ Գիրքը§, որպեսզի հաստատի այն ինչ գտել էր: <br /> <br /> Այսպիսով, ահա մի քանի պատճառներ, թե ինչու են այդքան շատ մարդիկ քրիստոնեական կյանքի համար կարևորել Սուրգ Գիրքը մտապահելը: <br /> <br /> '''1. Քրիստոսին համապատասխանելը''' <br /> <br /> Պողոսը գրել է, որ. ¦Եւ մենք բոլորս բաց երեսով տեսնելով Տիրոջ փառքը ինչպէս հայելու մէջ, նոյն պատկերով ենք նորոգւում փառքից փառք, որպէս թէ Տիրոջ Հոգով§ (2 Կորնթացիս 3:18)։ Որպեսզի մենք Քրիստոսի նման դառնանք, մենք պետք է նրան պարզ տեսնենք: Սա տեղի է ունենում խոսքի միջոցով: ¦Տէրը կրկին երեւաց Սելովում։ Տէրը Սամուէլին երեւաց ''ըստ իր ասած խօսքի§'' (1 Թագավորաց 3:21): Աստվածաշունչը հիշելը մեր հայացքը ավելի հաստատուև ավելի հստակ Հիսուսին սևեռելու ազդեցությունը ունի: <br /> <br /> '''2. Մեղքի նկատմամբ ամենօրյա հաղթանակը''' <br /> <br /> ¦Երիտասարդն ի՞նչ միջոցով ուղղի ճանապարհն իր, եթէ ոչ քո խօսքերը պահելով... Քո խօսքերը սրտումս թաքցրի, որ չմեղանչեմ քո դէմ§ (Սաղմոս 118:9, 11): Պողոսն ասաց, որ մենք պետք է ¦Հոգով մարմնի գործերը սպանենք (Հռոմ. 8:13): Սպառազինության մի մասը, որը նախատեսված է սպանելու համար ¦Հոգու սուրն§ է, որը Աստծո խոսքն է (Եփեսացիների 6:17): Մինչ մեղքը մարմինը տանում է մեղավոր գործերի, մենք հիշում ենք Սուրբ Գրքի քրիստոսակենտրոն խոսքերը և սպանում գայթակղութունը Քրիստոսի գեղեցկությամբ և վեհ արժանիքներով: <br /> <br /> '''3. Սատանայի նկատմամբ ամենօրյա հաղթանակը''' <br /> <br /> Երբ Հիսուսը փորձվեց Սատանայի կողմից անապատի մեջ, նա Սուրբ Գրքից խոսքեր հիշեց և Սատանային փախուստի մատնեց (Մաթևոս 4:1-11): <br /> <br /> '''4. Մխիթարություն և խորհրդատվություն մարդկանց համար, որոնց Դուք սիրում եք''' <br /> <br /> Ժամանակները, երբ մարդիկ Ձեր մխիթարության և խորհրդատվության կարիքն են ունենում միշտ չեն համընկնում այն ժամանակների հետ, երբ Դուք Աստվածաշունչ եք ունենում Ձեր ձեռքի տակ: Եվ ոչ միայն այդ՝ ինքնաբուխ խոսած Աստծո խոսքը անսովոր զորություն ունի: Առակներ 25:11-ում ասվում է. ¦Պատշաճ ասուած իմաստուն խօսքերը նման են սարդիոնով շարուած ոսկի խնձորի§: Դա գեղեցիկ ձև է ասելու, որ ''երբ Աստծո սիրով լի սիրտը կարող է անել այն ինչ կա Աստծո խոսքով լցված մտքում, ճիշտ ժամանակին օրհնությունները հոսում են բերանից: '' <br /> <br /> '''5. Անհավատներին Ավետարանը պատմելը''' <br /> <br /> Ավետարանը բաժնեկցելու հնարարավորություններն այն ժամանակ են գալիս, երբ մենք Աստվածաշունչ չենք ունենում մեր ձեռքի տակ: Աստվածաշնչի արդիական խոսքերը իրենց սեփական թափանցող զորությունն ունեն: Եվ երբ որ նրանք մեր սրտից և Գրքից են բխում, վկայում են, որ արժեքավոր են սովորելու համար: Մենք բոլորս պետք է կարողանանք ավետարանն ամփոփել չորս հիմնական խորագրերի ներքո (1) Աստծո սրբության/օրենքի/փառքի, 2) մարդու մեղքի/ապստամբության/անհնազանդության, 3) Մեղավորներ համար Քրիստոսի մահվան 4) հավատքի միջոցով կյանքի պարգևի: Մեկ կամ երկու խոսք սովորեք սրանցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ և պատրաս եղեք դրանք բաժնեկցել ժամանակին և ժամանակից դուրս: <br /> <br /> '''6. Աստծո հետ ուրախությամբ հաղորդակցվելը Նրա անձի և ճանապարհների շրջանակներում:''' <br /> <br /> Ճանապարհը, որի միջոցով մենք հաղորդակցվում ենք (դա է՝ շփվելը) Աստծո հետ նրա հատկանիշների մասին խորհրդածելու և նրա նկատամամբ շնորհակալություն, հիացմունք և սեր արտահայտելու, նրա օգնությունը փնտրելու միջոցով է՝ ապրելու մի կյանք, որն արտահայտում է այս հատկանիշների արժեքները: Այդ պատճառով Աստծո մասին տեքստեր մտապահելը մեզ օգնում է նրա հետ վերաբերվել այնպես,ինչպես ինքն իրականում կա: Օրինակ՝ պատկերացրեք, որ հնարավոր է սա մտքում հիշել ամբողջ օրվա ընթացքում. <br /> <br /> :Գթասիրտ, ողորմած է Տէրը, համբերատար ու ողորմաշատ: Տէրն իսպառ չի բարկանում եւ յաւիտեան ոխ չի պահում։ Մեր մեղքերի համեմատ չվարուեց մեզ հետ, ոչ էլ մեր անօրէնութեան համեմատ հատուցեց մեզ։ Այլ որքան բարձր է երկինքը երկրից, այնքան զօրեղ է Տիրոջ ողորմութիւնն իրենից երկիւղ կրողների վրայ։ Որքան հեռու է արեւելքն արեւմուտքից, այնքան հեռացրեց նա մեր անօրէնութիւնները մեզնից։ Ինչպէս որ մի հայր գթում է իր որդիներին, այնպէս Տէրը պիտի գթայ իրենից երկիւղ կրողներին։ Նա գիտէ կազմուածքը մեր եւ յիշում է, որ հող ենք մենք։ (Սաղմոս 102:8-14)<br /> <br /> Ես ի սկզբանե օգտագործեցի ¦ուրախություն§ բառը, երբ ասացի. ¦Աստծո հետ ուրախությամբ հաղորդակցվելը իր անձի և ճանապարհների շրջանակներում§: Մեզանից շատերը հոգեպես հաշմանդամ են. իրականում մենք բոլորս այդպիսինն ենք: Մենք չենք զգում Աստծուն մեր հուզական ամբողջ ներուժով: Ինչպե՞ս դա կփոխվի: Դրան տանող մեկ ճանապարհն այն է, որպեսզի մենք անգիր սովորենք աստվածաշնչյան հուզական արտահայտությունները և դրանք ասենք Տիրոջը և մեկս մյուսին, մինչև այն դառնա մեր մի մասնիկը: Օրինակ՝ Սաղմոս 102:1-ում մենք ասում ենք. ¦Օրհնի՛ր Տիրոջը, ո՛վ իմ անձ, եւ իմ բոլոր ոսկորները թող օրհնեն սուրբ անունը նրա§: Սա շատ մարդկանց համար բնական արտահայտություն չէ: Բայց երբ մենք մտապահենք սա և աստվածաշնչյան այլ հուզական արտահայտություններ և դրանք հաճախ ասենք՝ Տիրոջը խնդրելով, որ այդ զգացմունքը մեր սրտերում իրական դարձնի, մենք ըստ էության կարող ենք ձեռք բերել այս զգացմունքը և արտահայտությունը: Այն մեր էության մի մասնիկը կդառնա: Մենք հուզականորեն ավելի կիչ անդամալույծ կլինենք և ավելի շատ կկարողանանք հավուր պատշաճի փառաբանել և գոհանալ Աստծուց: <br /> <br /> Կան այլ պատճառներ Սուրբ Գրությունը մտապահելու: Ես հուսով եմ, որ Դուք դրանք կգտնենք բուն պրակտիկայի ընթացքում: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%B6%D5%B9%D5%B8%D6%82%D5%9E_%D5%B4%D5%BF%D5%A1%D5%BA%D5%A1%D5%B0%D5%A5%D5%AC_%D5%8D%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A2_%D4%B3%D5%AB%D6%80%D6%84%D5%A8 2014-02-11T13:13:20Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Why Memorize Scripture?}}&lt;br&gt; Սկզբում՝ մի քանի վկայութուն. Ես երրորդ կողմից լսել եմ, որ Դալլասի ճեմարանի դր. Հո...</p> <hr /> <div>{{info|Why Memorize Scripture?}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Սկզբում՝ մի քանի վկայութուն. Ես երրորդ կողմից լսել եմ, որ Դալլասի ճեմարանի դր. Հովարդ Հենրիքսը մի անգամ հայտարարություն է արել (և ես վերապատմում են դա), որ եթե որոշում կայացնողը ինքը լիներ, ապա Դալլասի աստվածաբանական ճեմարանն ավարտող ամեն ուսանողից կպահանջեր նախքան ավարտելը անգիր հազար խոսք սովորեր Սուրբ Գրքից: <br /> <br /> Դալլաս Ուիլլարդը՝ Հարավային Կալիֆորնիայի համալսարանի փիլիսոփայության պրոֆեսորը, գրել է. ¦Աստվածաշունչը անգիր անելը շատ հիմնարար է հոգևոր ձևավորման համար: Եթե ես ընտրեի հոգևոր կյանքի սովորույթներից, ապա ես կընտրեի Աստվածաշունչն անգիր անելը, որովհետև այն հիմանարար միջոց է մեր մտքերը լցնելու նրանով, ինչի կարիքը որ այն ունի: Թող այս օրենքի գիրքը չհեռանա ձեր բերանից: Ահա թե որտեղ դուք դրա կարիքը ունեք: Ինչպե՞ս է այն ձեր բերանը մտնում: Անգիր անելով§ (¦Հոգևոր ձևավորումը Քրիստոսի մեջ ամբողջ կյանքի և ամբողջական մարդու համար§ Կոչում, հատոր. 12, թիվ 2-ում, գարուն, 2001, էջ. 7): <br /> <br /> Չակ Սվինդոլը գրել է. ¦Ես քրիստոնեական կյանքի պրակտիկայում գործնականում ոչ մի ավելի օգտակար բան չեմ տեսել, քան Աստվածաշունչը տապահելը... Ոչ մի ուրիշ վարժություն չի տալիս ավել շատ արդյունք: Ձեր աղոթքի կյանքը կուժեղանա: Ձեր վկայությունն ավելի ուժեղ և ավելի ազդեցիկ կդառնա: Ձեր վերաբերմունքը և հեռանկարը կսկսվեն փոխվել: Ձեր միտքը զգոն և ուշադիր կդառնա: Ձեր վստահությունը և համոզվածությունը կմեծանա: Ձեր հավատքը կամրապնդվի§ ( ''Կյանքի եղանակների ժամանակ զորանալը ''[Գրանդ Ռապիդս. Զոնդերվան, 1994], էջ. 61): <br /> <br /> Պատճառներից մեկը, որ Մարտին Լյութերը կատարեց իր մեծ¦միայն հավատքով արդարանալ§ բացահայտումը Աստվածաշնչի մեջ՝,այն էր, որ իր երիտասարդ տարիներին Ավգուստինյան վանքում Յոհան Ստոփիցը իր ազդեցությունն էր ունեցել, որպեսզի նա սիրի Սուրբ Գիրքը: Լյութերը ուտում էր Աստվածաշունչը, այն ժամանակ, երբ մարդիկ դոկտորական կոչում էին ստանում աստվածաբանության մեջ առանց նույնիսկ կարդալու այն: Լյութերը ասել է, որ իր պրոֆեսորը՝ Անդրեաս Քարիսթադտը, նույնիսկ իր սեփական Աստվածաշունչը չուներ, երբ նա ստացավ աստվածաբանության իր դոկտորի կոչումը, և Աստվածաշունչ չուներ դրան հաջորդող շատ տարիների ընթացքում (Բաչեր, Ռիչարդ¦Մարտին Լյութերի սերը Աստվածաշնչի նկատմամբ§): Լյութերն այնքան շատ բան անգիր գիտեր Աստվածաշնչից, որ երբ Տերը բացեց նրա աչքերը, տեսնելու արդարացման վերաբերյալ ճշմարտությունը Հռոմեացից 1:17-ում, նա ասաց. ¦Այնուհետև ես հիշողությանս մեջ թերթեցի Սուրբ Գիրքը§, որպեսզի հաստատի այն ինչ գտել էր: <br /> <br /> Այսպիսով, ահա մի քանի պատճառներ, թե ինչու են այդքան շատ մարդիկ քրիստոնեական կյանքի համար կարևորել Սուրգ Գիրքը մտապահելը: <br /> <br /> '''1. Քրիստոսին համապատասխանելը''' <br /> <br /> Պողոսը գրել է, որ. ¦Եւ մենք բոլորս բաց երեսով տեսնելով Տիրոջ փառքը ինչպէս հայելու մէջ, նոյն պատկերով ենք նորոգւում փառքից փառք, որպէս թէ Տիրոջ Հոգով§ (2 Կորնթացիս 3:18)։ Որպեսզի մենք Քրիստոսի նման դառնանք, մենք պետք է նրան պարզ տեսնենք: Սա տեղի է ունենում խոսքի միջոցով: ¦Տէրը կրկին երեւաց Սելովում։ Տէրը Սամուէլին երեւաց ''ըստ իր ասած խօսքի§'' (1 Թագավորաց 3:21): Աստվածաշունչը հիշելը մեր հայացքը ավելի հաստատուև ավելի հստակ Հիսուսին սևեռելու ազդեցությունը ունի: <br /> <br /> '''2. Մեղքի նկատմամբ ամենօրյա հաղթանակը''' <br /> <br /> ¦Երիտասարդն ի՞նչ միջոցով ուղղի ճանապարհն իր, եթէ ոչ քո խօսքերը պահելով... Քո խօսքերը սրտումս թաքցրի, որ չմեղանչեմ քո դէմ§ (Սաղմոս 118:9, 11): Պողոսն ասաց, որ մենք պետք է ¦Հոգով մարմնի գործերը սպանենք (Հռոմ. 8:13): Սպառազինության մի մասը, որը նախատեսված է սպանելու համար ¦Հոգու սուրն§ է, որը Աստծո խոսքն է (Եփեսացիների 6:17): Մինչ մեղքը մարմինը տանում է մեղավոր գործերի, մենք հիշում ենք Սուրբ Գրքի քրիստոսակենտրոն խոսքերը և սպանում գայթակղութունը Քրիստոսի գեղեցկությամբ և վեհ արժանիքներով: <br /> <br /> '''3. Սատանայի նկատմամբ ամենօրյա հաղթանակը''' <br /> <br /> Երբ Հիսուսը փորձվեց Սատանայի կողմից անապատի մեջ, նա Սուրբ Գրքից խոսքեր հիշեց և Սատանային փախուստի մատնեց (Մաթևոս 4:1-11): <br /> <br /> '''4. Մխիթարություն և խորհրդատվություն մարդկանց համար, որոնց Դուք սիրում եք''' <br /> <br /> Ժամանակները, երբ մարդիկ Ձեր մխիթարության և խորհրդատվության կարիքն են ունենում միշտ չեն համընկնում այն ժամանակների հետ, երբ Դուք Աստվածաշունչ եք ունենում Ձեր ձեռքի տակ: Եվ ոչ միայն այդ՝ ինքնաբուխ խոսած Աստծո խոսքը անսովոր զորություն ունի: Առակներ 25:11-ում ասվում է. ¦Պատշաճ ասուած իմաստուն խօսքերը նման են սարդիոնով շարուած ոսկի խնձորի§: Դա գեղեցիկ ձև է ասելու, որ ''երբ Աստծո սիրով լի սիրտը կարող է անել այն ինչ կա Աստծո խոսքով լցված մտքում, ճիշտ ժամանակին օրհնությունները հոսում են բերանից: '' <br /> <br /> '''5. Անհավատներին Ավետարանը պատմելը''' <br /> <br /> Ավետարանը բաժնեկցելու հնարարավորություններն այն ժամանակ են գալիս, երբ մենք Աստվածաշունչ չենք ունենում մեր ձեռքի տակ: Աստվածաշնչի արդիական խոսքերը իրենց սեփական թափանցող զորությունն ունեն: Եվ երբ որ նրանք մեր սրտից և Գրքից են բխում, վկայում են, որ արժեքավոր են սովորելու համար: Մենք բոլորս պետք է կարողանանք ավետարանն ամփոփել չորս հիմնական խորագրերի ներքո (1) Աստծո սրբության/օրենքի/փառքի, 2) մարդու մեղքի/ապստամբության/անհնազանդության, 4) հավատքի միջոցով կյանքի պարգևի: Մեկ կամ երկու խոսք սովորեք սրանցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ և պատրաս եղեք դրանք բաժնեկցելու ժամանակին և ժամանակից դուրս: <br /> <br /> '''6. Աստծո հետ ուրախությամբ հաղորդակցվելը Նրա անձի և ճանապարհների շրջանակներում:''' <br /> <br /> Ճանապարհը, որի միջոցով մենք հաղորդակցվում ենք (դա է՝ շփվելը) Աստծո հետ նրա հատկանիշների մասին խորհրդածելու և նրա նկատամամբ շնորհակալություն, հիացմունք և սեր արտահայտելու, նրա օգնությունը փնտրելու միջոցով է՝ ապրելու մի կյանք, որն արտահայտում է այս հատկանիշների արժեքները: Այդ պատճառով Աստծո մասին տեքստեր մտապահելը մեզ օգնում է նրա հետ վերաբերվել այնպես,ինչպես ինքն իրականում կա: Օրինակ՝ պատկերացրեք, որ հնարավոր է սա մտքում հիշել ամբողջ օրվա ընթացքում. <br /> <br /> :Գթասիրտ, ողորմած է Տէրը, համբերատար ու ողորմաշատ: Տէրն իսպառ չի բարկանում եւ յաւիտեան ոխ չի պահում։ Մեր մեղքերի համեմատ չվարուեց մեզ հետ, ոչ էլ մեր անօրէնութեան համեմատ հատուցեց մեզ։ Այլ որքան բարձր է երկինքը երկրից, այնքան զօրեղ է Տիրոջ ողորմութիւնն իրենից երկիւղ կրողների վրայ։ Որքան հեռու է արեւելքն արեւմուտքից, այնքան հեռացրեց նա մեր անօրէնութիւնները մեզնից։ Ինչպէս որ մի հայր գթում է իր որդիներին, այնպէս Տէրը պիտի գթայ իրենից երկիւղ կրողներին։ Նա գիտէ կազմուածքը մեր եւ յիշում է, որ հող ենք մենք։ (Սաղմոս 102:8-14)<br /> <br /> Ես ի սկզբանե օգտագործեցի ¦ուրախություն§ բառը, երբ ասացի. ¦Աստծո հետ ուրախությամբ հաղորդակցվելը իր անձի և ճանապարհների շրջանակներում§: Մեզանից շատերը հոգեպես հաշմանդամ են. իրականում մենք բոլորս այդպիսինն ենք: Մենք չենք զգում Աստծուն մեր հուզական ամբողջ ներուժով: Ինչպե՞ս դա կփոխվի: Դրան տանող մեկ ճանապարհն այն է, որպեսզի մենք անգիր սովորենք աստվածաշնչյան հուզական արտահայտությունները և դրանք ասենք Տիրոջը և մեկս մյուսին, մինչև այն դառնա մեր մի մասնիկը: Օրինակ՝ Սաղմոս 102:1-ում մենք ասում ենք. ¦Օրհնի՛ր Տիրոջը, ո՛վ իմ անձ, եւ իմ բոլոր ոսկորները թող օրհնեն սուրբ անունը նրա§: Սա շատ մարդկանց համար բնական արտահայտություն չէ: Բայց երբ մենք մտապահենք սա և աստվածաշնչյան այլ հուզական արտահայտություններ և դրանք հաճախ ասենք՝ Տիրոջը խնդրելով, որ այդ զգացմունքը մեր սրտերում իրական դարձնի, մենք ըստ էության կարող ենք ձեռք բերել այս զգացմունքը և արտահայտությունը: Այն մեր էության մի մասնիկը կդառնա: Մենք հուզականորեն ավելի կիչ անդամալույծ կլինենք և ավելի շատ կկարողանանք հավուր պատշաճի փառաբանել և գոհանալ Աստծուց: <br /> <br /> Կան այլ պատճառներ Սուրբ Գրությունը մտապահելու: Ես հուսով եմ, որ Դուք դրանք կգտնենք բուն պրակտիկայի ընթացքում: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div>

Pcain http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%AB%D5%9B_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D6%84%D5%A1%D5%B2%D6%81%D5%AF%D5%A5%D5%B2%D5%A8 2014-01-28T13:25:54Z

<p>Pcain: Նոր էջ. {{info|Don't Waste Your Cancer}}&lt;br&gt; [Խմբագրի նշում. Մեր ընկեր Դեյվիդ Փոուլիսոնը Քրիստոնեական խորհրդատվության և կրթ...</p> <hr /> <div>{{info|Don't Waste Your Cancer}}&lt;br&gt; <br /> <br /> [Խմբագրի նշում. Մեր ընկեր Դեյվիդ Փոուլիսոնը Քրիստոնեական խորհրդատվության և կրթական հիմնադրամից, որին նույնպես վերջերս ախտորոշել էին շագանակագեղծի քաղցկեղ, Ջոն Փիփերի տասը կետերին կատարել է որոշ օգտակար լրացումներ: Պարբերությունները, որոնք սկսվում են «ԴՓ»-ով, գրվել են Դայվիդ Փոուլիսոնի կողմից] <br /> <br /> Ես այս գրում եմ շագանակագեղծի վիրահատության նախօրեին: Ես հավատում եմ հրաշքի և դեղորայքի միջոցով Աստծո բժշկարար զորությանը: Ես կարծում եմ, որ ճիշտ և լավ է երկու ձևի բժշկության համար էլ աղոթելը: Քաղցկեղը չի վատնվում, երբ այն բժշկվում է Աստծո կողմից: Նա փառավորվում է, և դա է պատճառը , որ քաղցկեղը գոյություն ունի: Այսպիսով՝ բժշկության համար չաղոթելը կարող է վատնել ձեր քաղցկեղը: Բայց բժշկությունն ամեն մեկի համար չէ Աստծո ծրագիրը: Եվ քանղցկեղը վատնելու շատ այլ ձևեր կան: Ես աղոթում եմ ինձ և ձեզ համար, որ չվատնենք այս ցավը: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Ես (Դեյվիդ Փոուլիսոն) ավելացնում եմ իմ մտքերը Ջոն Փիփերի խոսքերին առավոտյան շագանակագեղծի քաղցկեղի ախտորոշման լուրը լսելուց հետո (Մարտի 3, 2006): 10 հիմնական կետերի առաջին պարբերությունները նրանն են, երկրորդ պարբերությունները՝ իմը:<br /> <br /> '''1. Դուք կվատնեք ձեր քաղցկեղը, եթե չհավատաք, որ այն Աստված է ձեզ համար նախատեսել:''' <br /> <br /> Ճիշտ չէր լինի ասել, որ Աստված միայն օգտագործում է, բայց չի նախատեսում այն: Ինչը, որ Աստված թույլ է տալիս, թույլ է տալիս ինչ-որ պատճառի համար: Եվ պատճառը Նրա նախագիծն է: Եթե Աստված կանխատեսում է, որ մոլեկուլային զարգացումները կվերածվեն քաղցկեղի, Նա կարող է դա կամ կանգնեցնել, կամ ոչ: Եթե նա չի կանգնեցնում, ապա նա նպատակ ունի: Քանի որ նա անսահմանափակ իմաստուն է, ապա ճիշտ կլինի այս նպատակը նախագիծ համարել: Սատանան իրական է և շատ հաճույքների ու ցավերի պատճառ է հանդիսանում: Բայց նա ամենակարող չէ: Այսպիսով, երբ նա Հոբին պատում է չարորակ վերքերով (Հոբ 2:7), Հոբն այն ամբողջությամբ վերագրում է Աստծուն(2:10), և ոգեշնչված գրողը համաձայնվում է. «Նրանք... սփոփեցին նրան ու զարմացան այն բոլոր բաների վրայ, որ նրա գլխին բերել էր Տէրը» (Հոբ 42:11): Եթե չհավատաք, որ Ձեր քաղցկեղն Աստված է ձեզ համար նախատեսել Դուք կկորցնեք այն: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Նրա նախագծող ձեռքը ճանաչելը Ձեզ ստոիկ կամ անազնիվ, կամ արհեստականորեն ուրախ չի դարձնում: Փոխարենը Աստծո նախագծման իրականությունը ձեր ազնիվ աղաղակը բարձրացնում և ուղորդում է Ձեր միակ ճշմարիտ Փրկչին: Աստծո նախագիծը հրավիրում է մեզ ազնվությամբ խոսելու , այլ ոչ թե մեզ մղում է լռակյաց հրաժարական տալու: Դիտարկենք սաղմոսների, Եզեկիա թագավորի (Եսայի 38), Ամբակում 3-ի ազնվությունը: Այս մարդիկ անկեղծորեն ազնիվ են, որովհետև գիտեն, որ Աստված Աստված է ,և իրենց հույսը դնում են նրա վրա: Սաղմոս 27-ը սովորեցնում է կրքոտ և ուղիղ աղոթք առ Աստված: Նա պետք է լսի քեզ: Նա կլսի քեզ: Նա կշարունակի իր գործը քո և քո իրավիճակի մեջ: Աղաղակը գալիս է քո օգնության կարիքի զգացումից (27:1-2): Հետո նշեք Ձեր որոշակի դժվարությունները Աստծուն(27:3-5): Դուք ազատ եք անհատականացնելու ձեր սեփական առանձնահատկությունները: Հաճախ կյանքի «տարբեր փորձությունները» (Հակոբոս 1:2), որոնք մենք առերեսում ենք ճշգրտորեն չեն արտացոլում այն առանձնահատկությունները, որոնք Դավիթը կամ Հիսուսը առերեսել են, բայց հավատքի դինամիկան նույնն է: Ձեր բոլոր հոգսերը նրա վրայ գցեցէ՛ք, որովհետեւ նա է, որ հոգում է ձեր մասին (27:6-7), և ցնծացեք, որովհետև Աստված տալիս է խաղաղություն, որ հասկացողությունից վեր է: Վերջապես, որովհետև հավատքը գործում է սիրո միջոցով , Ձեր անձնական կարիքը և ուրախությունը կճյուղավորվեն ուրիշների նկատամաբ սիրով լի մտահոգությամբ ( 27:8-9) Հիվանդությունը կարող է ուժեղացնել Ձեր գիտակցությունը այն մասին, թե ինչքան մանրակրկտորեն է Աստված արդեն և միշտ աշխատել Ձեր կյանքի ամեն մի մանրուքի վրա:<br /> <br /> '''2. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը եթե հավատաք, որ դա անեծք է և ոչ թե պարգև:''' <br /> <br /> «Այլեւս ոչ մի դատապարտութիւն չկայ նրանց համար, որոնք Քրիստոս Յիսուսի մէջ են. (Հռոմեացիս 8:1): Քրիստոս մեզ վերստին գնեց օրէնքի անէծքից՝ անէծք դառնալով մեզ համար (Գաղատացիս 3:13): «Յակոբի յետնորդների մէջ կախարդութիւն անող չկայ, ոչ էլ Իսրայէլի յետնորդների մէջ՝ մոգութիւն» (Թվոց 23:23)։ «Տերը Աստված է արեւը եւ վահան, իսկ Տերը շնորհում է ողորմություն և պատիվը: Տէրն իր ողորմութիւնը չի զլանայ նրանց, ովքեր անմեղութեամբ են ընթանում» (Սաղմոս 83:11): <br /> <br /> :'''ԴՓ.''' Օրհնությունը գալիս է նրա մեջ, ինչ Աստված է անում մեզ համար,մեզ հետ, մեր միջոցով: Նա իր մեծ և ողորմած փրկությունը բերում է անեծքի մակարդակի վրա: Ձեր քաղցկեղնը 10,000 «մահվան ստվերներից» (Սաղմոս 24:4) մեկն է, որը գալիս է մեզանից յուրաքանչյուրիս վրա. բոլոր սպառնալիքները, կորուստները, ցավերը, թերությունները, հիասթափությունները, դժբախտությունները: Բայց իր սիրելի զավակների մեջ մեր Հայրը լավագույնս աշխատում է մեր ամենածանր կորուստների միջոցով. երբեմն մարմինը բուժելով և վերականգնելով (ժամանակավորապես՝ մինչև մահվան հարությունից դեպի հավիտենական կյանք), միշտ պահպանելով և ուսուցանելով մեզ, որ մենք պետք է նրան ճանաչենք և սիրենք ավելի պարզ ձևով: Չարիքների փորձության հողի վրա Ձեր հավատքը դառնում է ավելի խոր և իրական, իսկ Ձեր սերը՝ ավելի նպատակային և իմաստուն. Հակոբոս 1:2-5, 1 Պետրոս 1:3-9, Հռոմեացիս 5:1-5, Հռոմեացիս 8:18-39.<br /> <br /> '''3. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը, եթե մխիթարություն եք փնտրում Ձեր հնարավորությունների, քան Աստծո մեջ:''' <br /> <br /> Ձեր քաղցկեղի հետ կապված Աստծո նախագիծը Ձեզ հնարավորությունների ռացիոնալիստական, մարդկային հաշվարկների մեջ մարզելը չէ: Աշխարհը մխիթարվում է իր հնարավորություններով, ոչ թե քրիստոնյաներով: Որոշները հաշվում են իրենց կառքերը (գոյատևման տոկոսները) և որոշները ՝ իրենց ձիերը (բուժման կողմնակի հետևանքները), բայց մենք վստահում ենք մեր Տեր Աստծո անվանը (Սաղմոս 20:7): Աստծո նախագիծը պարզ է դառնում 2 Կորնթացիս 1:9-ից. «Եւ մենք մեր անձի վրայ իսկ կրեցինք մահուան վճիռը, որպէսզի մենք չապաւինենք մեզ, այլ՝ Աստծուն, որ յարութիւն է տալիս մեռելներին»: Ձեր քաղցկեղի հետ կապված Աստծո նպատակը (ի թիվս հազար այլ լավ բաների) մեր սրտից հենարաններն հանելն է, որպեսզի մենք ամբողջությամբ մեր հույսը դնենք նրա վրա: <br /> <br /> :'''ԴՓ.''' Աստված է քո մխիթարությունը: Նա տալիս է իրեն: «Խաղաղվիր հոգիս» օրհներգը (Կատերինա ֆոն Շիգել) հնարավորությունները ճիշտ ձևով է հաշվում. մենք 100%-ով համոզված ենք, որ պիտի տառապենք, և Քրիստոսը 100%-ով համոզված է, որ մեզ կհանդիպի, կգա մեզ համար, կմխիթարի մեզ և կվերականգնի մեր ամենաանկեղծ ուրախությունը: «Որքան ամուր է Հիմքը» օրհներգը հաշվում է հնարավորությունները նույն ձևով. Դուք 100% համոզված եք, որ անցնելու եք լուրջ տագնապների միջով, և Ձեր Փրկիչը 100%-ով համոզված է, որ «&amp;nbsp;Ձեզ հետ է լինելու՝ օրհնելու Ձեր խնդիրները և սրբացնելու Ձեզ Ձեր ամենախոր դժբախտության ժամանակ»: Աստծո հետ Դուք տոկոսներ չեք խաղում, բայց ապրում եք հավաստի փաստերով:<br /> <br /> '''4. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը, եթե չմտածեք մահվան մասին:''' <br /> <br /> Մենք բոլորս կմեռնենք, եթե Հիսուսը հետաձգի իր վերադարձը: Չմտածելը, թե ինչպես կլինի այս կյանքից հեռանալը ու Աստծուն հանդիպելը, հիմարության է: Ժողովող 7:3-ում ասվում է. «Խնջոյքի տուն գնալուց լաւ է սգոյ տուն գնալը, որովհետեւ դա է ամէն մարդու վախճանը, եւ դա կենդանի մարդու սրտին բարութիւն է տալիս»։ Ինչպե՞ս այն կարող է սրտին բարություն տալ, եթե Դուք չմտածեք դրա մասին: Սաղմող 89:12-ում ասվում է. «Սովորեցրու մեզ հաշվել մեր օրերը, որպեսզի մենք ունենաք իմաստությամբ լի սիրտ»: Հաշվել քո օրերը նշանակում է մտածել, թե ինչքան քիչ են դրանք և որ կարող են վերջանալ: Ինչպե՞ս Դուք կարող եք իմաստուն սիրտ ունենալ , եթե չմտածեք այդ մասին: Ինչպիսի վատնում է, եթե մենք չմտածենք մահվան մասին: <br /> <br /> :'''ԴՓ.''' Պողոսը նկարագրում է, որ Սուրբ Հոգին անտեսանելի, ներքին «կանխավճար&amp;gt;&amp;gt; է կյանքի նկատմամբ վստահության վերաբերյալ: Հավատքով Տերը մեզ տալիս է հավիտենական կյանքի իրականության քաղցր համը Մեր Աստծո և Քրիստոսի ներկայության մեջ: Մենք կարող ենք նաև ասել, որ քաղցկեղը անխուսափելի մահվան «կանխավճարներից» մեկն է, որը մեր մահկանացու կյանքի իրականության վատ համն է: Քաղցկեղը ցուցանշան է, որը մատնանշում է ավելի մեծ բան՝ վերջին թշնամուն, որի հետ Դուք պետք է առերեսվեք: Բայց Քրիստոսը հաղթեց վերջին թշնամուն. 1 Կորնթացիս 15. Մահը կուլ գնաց հաղթությանը: Քաղցկեղը պարզապես թշնամու պարեկային հետախուզող կողմերից մեկն է: Այն ոչ մի վերջնական իշխանություն չունի, եթե Դուք հարության որդի եք. Այսպիսով Դուք կարող եք նայել նրա աչքերին:<br /> <br /> '''5. Դուք կարող եք վատնել Ձեր քաղցկեղը, եթե կարծում եք, որ Քրիստոսին գոհացնելու փոխարեն քաղցկեղի դեմ պայքարելն է նշանակում մնալու կենդանի:''' <br /> <br /> Սատանայի և Աստծո պլանները Ձեր քաղցկեղի վերաբերյալ նույնը չեն: Սատանան պլանավորում է կործանել Ձեր սերը Քրիստոսի նկատմամբ: Աստված պլանավորում է խորացնել Ձեր սերը Քրիստոսի նկատմամբ: Քաղցկեղը չի հաղթի, եթե Դուք մահանաք: Այն հաղթում է, երբ Դուք ձախողվում եք, երբ Դուք չեք գնահատում Քրիստոսին: Աստծո ծրագիրը Ձեզ աշխարհի կրծքրց խլելն է, և Քրիստոսի լիության մեջ խնջույքի տանելը: Այն նախատեսված է Ձեզ օգնելու տեսնել և զգալ. «&amp;nbsp;Եւ ամէն բան, արդարեւ, վնաս եմ համարում մեր Տէր Յիսուս Քրիստոսի գերազանց գիտութեան համար»: Եվ այդ պատճառով իմանալը, որ «ինձ համար կեանքը Քրիստոսն է, իսկ մեռնելը՝ շահ» (Փիլիպեցիների 3:8, 1:21): <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Քրիստոսին գնահատելը արտահայտում է հավատքի երկու կարևոր գործունեություն. ծանր կարիք և կատարյալ ուրախություն: Շատ սաղմոսներ աղաղակում են մի«փոքրիկ առանցքային բանի» համար. մենք գնահատում ենք մեր Փրկչին, երբ ունենում ենք Նրա՝ իրական խնդիրներից, իրական մեղքերից, իրական տառապանքներից, իրական ցավից մեզ փրկելու կարիքը: Շատ սաղմոսներ երգում են ամենակարևոր բանալու մասին. մենք գնահատում ենք մեր փրկչին նրա մեջ ուրախություն ապրելով, նրան սիրելով, մեր կյանքի բոլոր բարիքների համար նրան շնորհակալություն հայտնելով, ուրախանալով, որ նրա փրկությունը ամենաշատ կշիռ ունեցող բանն է աշխարհում, և որ վերջին խոսքը նրանն է: Եվ շատ սաղմոսներ սկսվում են մեկ բանալիով և վերջանում մի ուրիշով: Քրիստոսին գնահատելը միատոն չէ, Դուք նրա հետ ապրում եք մարդկային փորձառության ամբողջ սպեկտրը: Քաղցկեղի դեմ պայքարելը նշանակում է ապրել, գիտակցելով, թե ինչքան կարեկցանք ունի Ձեր Հայրը իր սիրելի զավակի վերաբերյալ, որովհետև նա գիտի Ձեր շրջանակը, որ Դուք ոչ այլ ինչ եք՝ քան փոշի: Հիսուս Քրիստոսը ճանապարհն է, ճշմարտությունը և կյանքը: Ապրել, նշանակում է ճանաչել Նրան, ճանաչել Նրան, նշանակում է սիրել Նրան:<br /> <br /> '''6. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը, եթե չափազանց շատ ժամանակ անցկացնեք քաղցկեղի մասին կարդալով և քիչ ժամանակ՝ Աստծո մասին կարդալով:''' <br /> <br /> Սխալ բան չկա քաղցկեղի մասին իմանալու մեջ: Անգիտությունն առաքինություն չէ: Բայց գայթակղությունը ավելի ու ավելի իմանալու և Աստծուն ճանաչելու եռանդի բացակայությունը անհավատության ախտանիշն է: Քաղցկեղի նպատակը մեզ Ատծո իրականության մեջ արթնացնելն է: Դա նախատեսված է զգացմունքն ու ուժը այս պատգամի հետևում դնելու համար. «Կը ճանաչենք Տիրոջը եւ հետամուտ կը լինենք ճանաչելու նրան» (Օսէէ 6:3): Դա նշանակում է մեզ արթնացնել Դաիել 11:32-ի ճշմարտությնա համար. «Բայց ժողովուրդը, որ ճանաչում է իր Աստծուն, պիտի զօրանայ եւ ուխտը կատարի»: Դա նշանակում է մեզանից անսասան, անխորտակելի կաղնի սարքել. «Այլ հաճոյք է ստանում Տիրոջ օրէնքներից եւ գիշեր-ցերեկ խորհում է Նրա պատուիրանների մասին։ Նա նման է ջրերի հոսանքի վրայ տնկուած ծառի, որն իր պտուղը ժամանակին կը տայ, իսկ նրա տերեւը չի թափուի: ամէն բան, ինչ էլ որ անի, կը յաջողուի նրան» (Սաղմոս 1:2): Քաղցկեղի ինչպիսի ՜վատնում է, եթե մենք օր ու գիշեր կարդանք քաղցկեղի, այլ ոչ թե Աստծո մասին: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Ինչ վերաբերվում է քո ընթերցանությանը, նույնը վերաբերվում է նաև ուրիշների հետ քո զրույցներին: Ուրիշները հաճախ կարտահայտեն իրենց մտահոգությունը՝ տեղեկանալով Ձեր առողջության մասին: Դա լավ է, բայց խոսակցությունը հեշտությամբ՝ է այստեղ խրված մնում: Այսպիսով բացահայտորեն պատմեք նրանց ձեր հիվնադության մասին, փնտրելով նրաց խորհուրդը և աղոթքները, բայց հետո փոխեք խոսակցության թեման՝ պատմելով , թե ինչ է Ձեր Աստվածը անում Ձեզ հավատարմորեն 10,000 ողորմության մեջ պահելու համար: Ռոբերտ Մյուրեյ ՄքՔեյնը իմաստորեն ասել է, «Յուրաքանչյուր անգամ ձեր մեղքերին նայելուց հետո տաս անգամ նայեք Քրիստոսին»: Նա դեմ էր մեր այն միտումին, որ 10:1 հարաբերականությամբ մեր սխալների վրա կենտրոնանալով՝ մոռանում էին Տիրոջ ողորմությունը: Այն ինչ ՄքՔեյնը ասում է մեր մեղքերի մասին՝ մենք կարող ենք կիրառել մեր տառապանքների առումով: Քաղցկեղի մասին ամեն մի նախադասության համար, որը Դուք ասում ենք ուրիշներին, ասեք տաս նախադասություն Ձեր Աստծո և Ձեր հույսի մասին, և այն մասին, թե ինչ է նա սովորեցնում Ձեզ և ամենօրյա փոքրիկ օրհնությունների մասին: Քաղցկեղի վերաբերյալ ուսումնասիրությունների և քննարկումների վրա ծախսված ամեն մի ժամի համար 10 ժամ անցկացրեք՝ ուսումնասիրելով, քննարկելով և ծառայելով Ձեր Տիրոջը: Այն ամենը, ինչ Դուք իմանում եք քաղցկեղի մասին կապեք Նրա և Նրա նպատակներ հետ, և Դուք կապված չեք լինի:<br /> <br /> '''7. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղ, եթե թույլ տաք, որ այն ձեզ տանի մեկուսացման ջերմություն դրսևորելու միջոցով Ձեր հարաբերությունները խորացնելու փոխարեն:''' <br /> <br /> Երբ Եպաֆրոդիտոսը Պողոսին բերեց փիլիպեցիների եկեղեցուց ուղարկված նվերները հիվանդացավ և մահամերձ էր: Պողոսը Փիլիպեցիներին պատմում է. «քանի որ ինքն էլ շատ կարօտել է ձեզ եւ ցանկանում է ձեզ բոլորիդ տեսնել. նա մտահոգուած էր, որ դուք լսել էիք, թէ ինքը հիւանդացել է» (Փիլիպեցիների 2:26-27)։ Ինչպիսի՜ հիանալի պատասխան: Չի ասվում, որ նրանք մտահոգված էին, որ նա հիվանդ է, բայց որ նա էր մտահոգված, որ նրանք լսել էին նրա հիվանդ լինելու մասին: Սա այն սիրտն է, որն Աստված ուզում է ստեղծել քաղցկեղի հետ. մեծ սիրով լի, հոգացող սիրտ մարդկանց համար: Մի՛ վատնեք Ձեր քաղցկեղը՝ դառնալով ինքնամփոփ: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Մեր մշակույթը սարսափում է մահվան հետ առերեսվելուց: Մենք կապված ենք բժշկությանը: Այն աստվածացնում է երիտասարդությունը, առողջությունը և էներգիան: Այն փորձում է թաքցնել թուլության կամ անկատարության ցանկացած նշան: Դուք մեծ օրհնություն կբերեք ուրիշներին, եթե Ձեր թուլության մեջ ապրեք բաց, հավատքով և սիրով լեցուն կյանք: Տարօրինակ է, բայց երբ Դուք Ձեր ցավի և թուլության մեջ հարաբերություններ ստեղծեք, այն իրականում կզորացնի ուրիշներին: «Մեկը մյուսին փոխանցելը» առատաձեռնորեն տալու և երախտագիտությամբ ընդունելու երկկողմանի փողոց է: Ձեր կարիքը ուրիշներին սիրելու հնարավորություն է տալիս: Եվ քանի որ սերը միշտ Աստծո գերագույն նպատակն է Ձեզ համար, Դուք կսովորեք Նրա ամենալավ և ամենաուրախ դասերը, մինչ Դուք գտնեք ձեր մտահոգությունը ուրիշների նկատմմաբ արտահայտելու փոքր ուղիներ՝ նույնիսկ եթե Դուք ամենաթույլն եք: Մեծ, կյանքին սպառնացող թուլությունը կարող է դառնալ զարմանալիորեն ազատագրող: Ձեզ ոչինչ չի մնում անել, քան սիրվել Աստծո և ուրիշների կողմից և սիրել Աստծուն և ուրիշներին: <br /> <br /> '''8. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը, եթե տրտմենք, ինչպես նրանք, որոնք ոչ մի հույս չունեն:''' <br /> <br /> Պողոսն այս արտահայտությունն օգտագործել է այն մարդկանց համար, ովքեր կորցրել են իրենց սիրելիներին. «Եղբայրնե՛ր, չեմ ուզում, որ անգէտ լինէք ննջեցեալների մասին, որպէսզի չտխրէք, ինչպէս ուրիշները, որոնք յոյս չունեն» (1 Թեսաղոնիկեցիների 4:12): Մահվան մեջ տրտմություն կա: Նույնիսկ հավատացիալների համար, որոնք մահանում են, կա ժամանակավոր կորուստ. Մարմնի կորուստ, սիրելիների կորուստ այստեղ, և երկնային ծառայության կորուստ: Բայց տրտմությունը տարբեր է. այն ներծծված է հույսով: «Առաւել եւս հաճելի է մեզ դուրս գալ այս մարմնից եւ մտնել Աստծու մօտ» (2 Կորնթացիս 5:8): Մի՛ վատնեք Ձեր քաղցկեղը՝ տրտմելով այնպես, ինչպես նրանք, ովքեր հույս չունեն: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Ցույց տվեք աշխարհին տրտմության այս ուրիշ ձևը: Պողոսն ասաց, որ նա «տրտմության վրա տրտմություն&amp;nbsp;» կունենար, եթե նրա ընկեր Եպափրոդիտոսը մահանար: Նա տրտմում էր՝ զգալով ընկերոջ հիվանդության ցավի ծանրությունը: Նա կրկնակի կտրտմեր, եթե իր ընկերը մահանար: Բայց այս սիրող, ազնիվ, աստվածային ուղղվածությամբ վիշտը գոյակցում էր «միշտ ուրախացիր»-ի, «Աստծո խաղաղությունը վեր է հասկանալուց» -ի եւ «է ձեր բարօրության համար իրական մտահոգություն ցույց տալուց»-ի հետ: Ինչպե՞ս կարող է կսկիծը երկրի վրա գոյակցել սիրո, ուրախության, խաղաղության, եւ կյանքի նպատակի անխորտակելի իմաստի հետ: Հավատի ներքին տրամաբանության մեջ սա կատարյալ իմաստ ունի: Փաստորեն, քանի որ Դուք հույս ունեք, Դուք այս կյանքի տառապանքները՝ տառապանքը տառապանքի վրան, կարող ոք ավելի սուր ձևով զգալ: Ի հակադրություն դրա, տրտմությունը, որը հույս չունի, հաճախ ընտրում է ժխտումը կամ փախչելը, կամ զբաղվածությունը, քանի որ այն չի կարող առանց հուսահատվելու դիմակայել իրականությանը: Քրիստոսով Դուք գիտեք, թե ինչ է վտանգված, եւ ավելի ուժեղ եք զգում այս կորսված աշխարհի սխալը: Դուք հենց այնպես չեք ընդունում ցավը և մահը: Դուք սիրում եք այն, ինչ բարի է, և ատում եք այն, ինչ չար է: Ի վերջո, դուք հետեւում եք «վշտերով ,վշտի հետ ծանոթ մարդու» պատկերին: Բայց այս Հիսուսն իր խաչը կամավոր է ընտրել «Իր առջև դրված ուրախության համար»: Նա ապրեց և մահացավ այն հույսով, որ ամեն բան կիրականանա: Նրա ցավը չի խլացվել դեղորայքի կամ մերժման միջոցով, ոչ էլ վարակվել է հուսահատությամբ, վախով կամ հույսի որևէ նշույլի վերացմամբ , որոնք կարող էին փոխել իր վիճակը: Վշտերի մեջ Աստծո վերջին խոստումները լի են ամուր հույսի ուրախությամբ. «&amp;nbsp;Իմ ուրախութիւնը ձեր մէջ լինի, եւ ձեր ուրախութիւնը լիակատար լինի։ Ձեր տրտմությունը ուրախության կփոխվի: Ձեր ուրախությունը Ձեզնից ոչ ոք չի վերցնի: Խնդրեք և Ձեզ կտրվի, որպեսզի ձեր ուրախությունը կատարյալ լինի: Այս բաները աշխարհին խոսեցի, որպեսզի նրանք իմ ուրախությունը ունենան և այն կատարյա լինի նրանց մեջ» (ընտրված խոսքեր Հովհանես 15-17-ից). <br /> <br /> '''9. Դուք կվատնեք ձեր քաղցկեղը, եթե մեղքին վերաբերվեք այնքան սովորական՝ ինչպես առաջ:''' <br /> <br /> Արդյո՞ք, Ձեզ հետևող մեղքերը այնքան գրավիչ են , ինչքան մինչ քաղցկեղը: Եթե այդպես է, ուրեմն Դուք վատնում եք Ձեր քաղցկեղը: Քաղցկեղը նախատեսված է մեղքի նկատմաբ ախորժակի քայքայման համար: Հպարտությունը, ագահությունը, անժուժկալությունը, ատելություն, աններողամտությունը, անհամբերությունը, ծուլությունը, հետաձգումը, այս բոլորը հակառակորդներ են, որոնց վրա քաղցկեղ պետք է հարձակվի: Մի՛ մտածեք պարզապես քաղցկեղի դեմ պայքարի մասին: Նաև մտածեք քաղցկեղի հետ պայքարի մասին: Այս բոլոր բաները ավելի վատ թշնամիներ են, քան քաղցկեղը: Մի՛ վատնեք այս թշնամիներին կործանելու քաղցկեղի զորությունը: Թող հավերժության ներկայությունը պահի մեղքերը դարձնի այնքան ունայն, որքան դրանք են իրականում: «Ի՞նչ օգուտ է մարդուն, եթէ աշխարհը շահի, բայց իր անձը կորցնի ու տուժի» (Ղուկաս 9:25): <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Տառապանքն իսկապես կոչված է ձեզ մեղքից կտրելու եւ ձեր հավատքը ամրապնդելու համար: Եթե Դուք անաստված եք, ապա տառապանքը փառավորում է մեղքը: Դուք ավելի դառը, հուսահատված , կապված, վախկոտ, մոլեգնած, խուսափող, զգայուն, անաստված կդառնա՞ք այն ամենի պատճառով, ինչ կատարվում է Ձեր կյանքում: Կարող եք ձեւացնել, որ դա սովորական բան է՝ ինչպես միշտ: Դուք հաշտվե՞լ եք մահվան հետ: Բայց, եթե դուք Աստծունն եք, ապա Քրիստոսի ձեռքերի մեջ տառապելը կամաց-կամաց միշտ կփոխի ձեզ, երբեմն՝ արագ: Դուք հաշտվում եք կյանքի եւ մահվան պայմանների հետ: Նա կմեղմացնի Ձեզ, կմաքրի, և կսրբի ունայնությունից: Նա այնպես կանի, որ Դուք նրա կարիքը ունենաք և սիրեք նրան: Նա կարգավորում է Ձեր առաջնահերթությունները, որպեսզի առաջնային բաները ավելի հաճախ առաջինը լինեն: Նա կքայլի Ձեզ հետ: Ի հարկե, Դուք երբեմն կձախողվեք, թերևս դյուրագրգիռ կամ մտազբաղ դառնաք, եսկապիզմով կամ վախերով բռնվեք: Բայց նա միշտ Ձեզ կբարձրացնի, երբ Դուք սայթաքեք: Ձեր ներքին թշնամին՝ բարոյական քաղցկեղը, որը 10,000 անգամ ավելի մահացու է, քան Ձեր ֆիզիկական քաղցկեղը, կմահանա, երբ Դուք շարունակեք փնտրել և գտնել Ձեր Փրկչին: «&amp;nbsp;Քո անվան փառքի համար, Օվ Տեր ներիր իմ անօրինությունը, քանի որ այն շատ մեծ է: Ո՞վ է այն մարդը, որ վախենում է Տիրոջից: Նա նրան կտանի այն ճանապարհով, որն ինքն է ընտրել&amp;nbsp;» (Սաղմոս 25):<br /> <br /> '''10. Դուք կվատնեք Ձեր քաղցկեղը, եթե Ձեզ չհաջողվի այն օգտագործել որպես ճշմարտությունը և Քրիստոսի փառքը վկայելու միջոց:''' <br /> <br /> Քրիստոնյաները երբեք ոչ մի տեղ աստվածային պատահականությամբ չեն լինում: Պատճառներ կան, թե ինչու ենք մենք ավարտում ինչ-որ մի տեղ: Մտածեք այն մասին, թե ինչ է Հիսուսը ասել ցավալի, չնախատեսված համգամանքների վերաբերյալ. «Բայց այս բոլորից առաջ ձեր վրայ ձեռք պիտի դնեն եւ պիտի հալածեն, ժողովարանների ու բանտերի պիտի մատնեն ձեզ եւ կուսակալների ու թագաւորների առաջ պիտի տանեն ձեզ իմ անուան համար: Եւ ձեզ համար այդ պիտի լինի առիթ վկայութեան» (Ղուկաս 21:12 -13): Դա վերաբերվում է նաև քաղցկեղին: Ձեզ համար այդ պիտի լինի առիթ վկայութեան: Քրիստոսն անվերջ արժանի է: Ահա մի ոսկե հնարավորություն ցույց տալու, որ նա կյանքից ավելի է արժանի: Մի՛ վատնեք այն: <br /> <br /> :'''ԴՓ'''. Հիսուսը քո կյանքն է: Նա այն մարդն է, ում առջև ամեն ծունկ կծռի: Նա մեկ անգամ հաղթել է մահին բոլորի համար: Նա կավարտի այն, ինչ սկսել է: Ուրեմն թող Ձեր լույսը փայլի, մինչ Դուք ապրում եք Նրա մեջ, Նրանով, Նրա միջոցով, Նրա համար: Եկեղեցու հին օրհներգերից մեկը դա այս ձևով է արտահայտում.<br /> &lt;blockquote&gt;Թող Քրիստոսը լինի ինձ հետ,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ մեջ,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ հետևում,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ առջևում,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ կողքին,&lt;br&gt; Քրիստոսը ինձ հաղթի,&lt;br&gt; Քրիստոսը ինձ մխիթարի և վերականգնի,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ ներքևում, &lt;br&gt; Քրիստոսը լինի իմ վերևում,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի հանգստության ժամանակ,&lt;br&gt; Քրիստոսը լինի վտանգի ժամանակ, &lt;br&gt; Քրիստոսը լինի բոլորի սրտերում, ովքեր սիրում են ինձ, &lt;br&gt; Քրիստոսը լինի ընկերների և օտարների բերանում &lt;br&gt; («Ես ինձ հետ կապում եմ անունը»-ից): &lt;/blockquote&gt; <br /> Ձեր քաղցկեղի ժամական Դուք կարիք կունենաք, որ Ձեր եղբայրները և քույրերը վկայեն Քրիստոսի ճշմարտությունը և փառքը, քայլեն Ձեզ հետ, իրենց հավատով ապրեն Ձեր կողքին, սիրեն Ձեզ: Եվ Դուք կարող եք նույնն անել, նրանց և բոլոր մյուսների համար, դառնալով սիրտ, որը սիրում է Քրիստոսի սիրով, բերան՝ լցված հույսով ընկերների եւ օտարների համար: <br /> <br /> Հիշե՛ք, որ Ձեզ մենակ չեն թողել: Դուք կունենաք այն օգնությունը, որի կարիքն ունեք: «Եւ իմ Աստուածը կը լցնի ձեր կարիքները իր հարստութեան չափով, փառքով, Քրիստոս Յիսուսի միջոցով» (Փիլիպեցիների 4:19): <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div>

Pcain