http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%BA%D5%A1%D5%BD%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D5%B2:%D5%86%D5%A5%D6%80%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8/Kathyyee Gospel Translations Armenianյից՝ ազատ հանրագիտարանից hy MediaWiki 1.16alpha Sun, 03 May 2026 17:39:52 GMT http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%A9%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 <p>Kathyyee: Նոր էջ. {{info|The Traditions of Men}}Յուրաքանչյուր հասարակական կառույց ունի կանոններ, որոնք որոշում են իր անդամների համա...</p> <hr /> <div>{{info|The Traditions of Men}}Յուրաքանչյուր հասարակական կառույց ունի կանոններ, որոնք որոշում են իր անդամների համար <br /> <br /> ընդունելի և անընդունելի վարքը: Բիզնեսը կամ դպրոցը կարող է ունենալ դրես կոդ: Մարմնամարզական <br /> <br /> մրցույթները կառավարվում են կանոններով: Բոլոր պետական կառույցներն ունեն կանոնակարգեր: <br /> <br /> Լավ կառավարվող ընտանիքներն ունեն տնային տնտեսության կանոններ, որոնք բանավոր ծնողներից <br /> <br /> երեխաներին են փոխանցվում: Նախ և առաջ Աստված ունի կանոններ իր ժողովրդի համար, որոնք մեզ են <br /> <br /> փոխանցվում Աստվածաշնչի միջոցով: Սաղմոս 118-ում այս կանոնները տարբեր անուններով են կոչվում՝ <br /> <br /> ¦օրենքներ§, ¦կարգեր§, ¦ցուցումներ§ և ¦պատվիրաններ§: <br /> <br /> &lt;br&gt; Եթե կանոններն այդքան սովորական են և ընդգրկում են հասարակության բոլոր կառույցները, ապա ինչու՞ <br /> <br /> է օրենքի խնդիրը քրիստոնյաների կողմից այդքան հաճախ զգացմույնքայնորեն ընդունվում և պառակտում <br /> <br /> առաջացնում: Ինչու՞ ենք մենք այդքան մտահոգվում Աստծո ընտանիքի կենցաղային կանոններով: Մեկ <br /> <br /> պատճառն այն է, որ մենք մեր կանոններն ենք ավելացնում Աստծո կանոններին: Հիսուսի ժամանակաների <br /> <br /> փարիսեցիների նմամ մենք փորձում ենք օգնել Աստծուն՝ Նրա պատվիրաններին ավելանցնելով մարդկանց <br /> <br /> կողմից ստեղծված ¦կարելիներ և չի կարելիներ§: <br /> <br /> &lt;br&gt; Բայց Հիսուսը խստորեն հանդիմանեց փարիսեցիներին մարդկանց պատվիրաններն որպես <br /> <br /> վարդապետություն (այսինքն, որպես Աստծո հեղինակավոր օրենք) ուսուցանելու համար (Մարկոս 7:5– <br /> <br /> 8): Նրա հանդիմանությունը ուժի մեջ է մնում մեզ համար, որովհետև մենք հաճախ գայթակղություն ենք <br /> <br /> ունենում մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնները Սուրբ գրային մակարդակի բարձրացնելու: Երբ մենք <br /> <br /> այսպես ենք անում, մենք մեղավոր ենք դառնում խղճմտանքի առաջ, որտեղ Աստված չի խոսել: Մենք այս <br /> <br /> կարող ենք անվանել գործնական օրինապաշտություն: <br /> <br /> &lt;br&gt; Որտեղի՞ց են մարդու կողմից ստեղծված այս կանոնները: Շատերը սկսվում են այսպես կոչված <br /> <br /> ¦ցանկապատից§: Ցանակապատը լավ իմաստ ունեցող սահմանափակում է, որն օգնում է մեզ խուսափել <br /> <br /> մեղքից: Մի գիշեր մենակ հյուրանոցում ես հեռուստաալիքներն էի փոխում, որպեսզի ինչ-որ անմեղ <br /> <br /> ժամանացային հաղորդում գտնեմ: Ակնհայտ է, որ սա մեղք չէր: Սակայն ես կանգ առա մի ֆիլմի վրա, <br /> <br /> որը պարզվեց սեռական առումով խթանող էր: Այդ հաղորդումը խթանեց իմ մեղավոր բնույթը: Այդ դեպքի <br /> <br /> արդյունքում ես անձնական ¦ցանկապատ§ կառուցեցի: Ես պարտավորվածություն վերցրի ինձ վրա , որ երբ <br /> <br /> մենակ եմ հեռուստացույց չեմ միացնի, եթե հատուկ հաղորդում չկա դիտելու: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես մտածում եմ, որ քրիստոնյաներից շատերը կյանքի տարբեր ոլորտների համար իրենց սեփական <br /> <br /> ցանկապատներն են ստեղծել&amp;nbsp;: Անհատական ցանկապատներն իրենք իրենց վատ բան չեն: Նրանք կարող <br /> <br /> են մեզ օգնել խուսափել իրական մեղքից: Բայց դրանք կարող են մեզ տանել օրինապաշտության, եթե <br /> <br /> մենք դրանք բարձրացնեք Աստծո օրենքի մակարդակին: Դա այ ժամանակ է տեղի ունենում, երբ մենք մեր <br /> <br /> սեփական սահմանափակումները փորձում ենք տարածել բոլորի վրա: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես, օրինակ, հավատում եմ, որ ոգելից խմիչքների առումով Աստվածաշունչը սովորեցնում է <br /> <br /> ժուժկալություն, այլ ոչ թե հրաժարում դրանցից: Սակայն, մեր հասարակության մեջ ոգելիչ խմիչքների <br /> <br /> չարաշահման պատճառով մեզանից շատերը որոշել են ձեռնպահ մնալ դրանք օգտագործելուց: Դա <br /> <br /> ցանկապատ է, որը մենք կառուցել ենք և դա շատ օրինական է այնքան ժամանակ, որքան մենք այն <br /> <br /> կիրառում ենք միայն մեզ համար: Բայց երբ մենք դատում ենք այլ քրիստոնյաների, որոնք ժուժկալություն <br /> <br /> են ցուցաբերում այլ ոչ թե հրաժարում, մենք մեր անձնական համոզմունքները բարձրացնում ենք Աստծո <br /> <br /> օրնեքի մակարդակին: Մենք զբաղվում ենք օրինապաշտությամբ: <br /> <br /> &lt;br&gt; Պողոս առաքյալը իր օրերում առերեսվել է օրինապաշտության մի ուրիշ խնդրի հետ, որը նա անվանել <br /> <br /> է ¦վեճեր կասկածելի բաների վերաբերյալ§ (Հռոմ. 14:1): Ըստ երևույթին այնտեղ երկու խնդիր կար՝ <br /> <br /> միս ուտելու և որոշ հատուկ օրերի հետևելու խնդիրը (Հռոմ. 14:2, 5): Պողոսի պատասխանը երկակի <br /> <br /> էր: Առաջինը՝ մենք պետք է գիտակցենք, որ Աստված մեզ Սուրբ Գրքում չանդրադարձված խնդիրների <br /> <br /> վերաբերյալ տարբեր կարծիքներ ունենալու ազատություն է տվել: Երկրորդ՝ մենք չպետք է դատենք կամ <br /> <br /> արհամարհենք նրանց, ովքեր տարբեր կարծիք ունեն: <br /> <br /> &lt;br&gt; Մեր գործելակերպից տարբեր գործելակերպ ունեցողներին դատելուց զերծ մնալն առավել դժվար բաներից <br /> <br /> է, որը մենք պետք է անենք: Մեզ համար դժվար է հավատալ, որ գործելակերպը, որը մենք մեղք ենք <br /> <br /> համարում, մյուսների համար մեղք չէ: Եվ այնուամենայնիվ՝ Պողոսը գրել է.¦Իւրաքանչիւր ոք թող շարժուի, <br /> <br /> ինչպէս ինքն է դատում§ (Հռոմ. 14:5): <br /> <br /> &lt;br&gt; Այսօր մարդկանց համար սովորական է եկեղեցում առորյա հագուստ հագնելը: Բայց ես մեծացել եմ մի <br /> <br /> դարում, որտեղ մարդիկ իրենց կիրակնօրյա լավագույն շորերն էին հագնում երկրպագության համար: <br /> <br /> Արդյունքում ես երկար ժամանակ քննադատությամբ էի վերաբերվում նրանց, ովքեր եկեղեցի էին <br /> <br /> գալիս առօրյա հագուսով: Ես դա Աստծո նկատմամբ ակնածանքի պակաս էի համարում: Վերջապես ես <br /> <br /> ստիպված էի եզրակացնել, որ այդ հարցը չի շոշափվել Աստվածաշնչում և ես պետք է մյուսներին պետք <br /> <br /> է թույլ տամ այն ազատությունը, ինչը Աստված է նրանց թույլ տալիս: Հակառակ դեպքում ես սահում եմ <br /> <br /> օրինապաշտության մեջ: <br /> <br /> &lt;br&gt; Որոշ տարակարծություններ, ինչպիսին է օրինակ՝ հագուստի մասին կարծիքը, հակված են միջսերնդային <br /> <br /> լինել: Մյուսները աշխարհագրական են: Ես մեծացել եմ մի եկեղեցում, որտեղ դեռահաս աղջիկներին <br /> <br /> ու պատանիներին չէին թույատրում միասին լողալ: Սակայն ընդունելի էր, որ կանայք կոսմետիկա էին <br /> <br /> օգտագործում: Ավելի ուշ՝ որպես երիտասարդ չափահաս ես հաճախում էի արևմտյան ապին գտնվող <br /> <br /> մի եկեղեցի, որը նույնքան պահպանողական էր, որքան եկեղեցին, որտեղ ես եմ մեծացել: Այստեղ <br /> <br /> երիտասարդները որպես իրենց երիտասարդական գործունեության մի մաս պարբերաբար միասին գնում <br /> <br /> էին ծովափ: Բայց կանայք, որոնք կոսմետիկա էին օգտագործում ¦աշխարհիկ§ էին համարվում: Ես <br /> <br /> համոզված եմ, որ այնցյալում ինչ-որ տեղ, երբ այս երկու եկեղեցիների առաջնորդները դրել են այս <br /> <br /> սահմանափակումները, նրանք զգացել են , որ դա անելու պատճառ ունեն: Բայց արդյունքում նրանք իրենց <br /> <br /> կանոնները հավասարեցրել են Աստծո պատվիրաններին: <br /> <br /> &lt;br&gt; Ես ենթադրում եմ, որ եկեղեցու առաջնորդները, որոնք որոշել են, որ դեռահաս տղաների ու աղջիկների <br /> <br /> միասին լողանալը մեղք է, մտահոգված էին, հեշտասիրական նայվածքների վտանգով: Սա անշուշտ <br /> <br /> մեղք է, որի մասին Հիսուսը հատուկ զգուշացրել է Մաթևոս 5:27-28-ում: Այնունամենայնիվ միասին <br /> <br /> լողալու կանոնը չէր անդրադառնում դեռահասների համար ավելի վտանգավոր՝ կայանված մեքենայի մեջ <br /> <br /> համբուրվելու և իրար գուրգուրելու պրակտիկան: <br /> <br /> &lt;br&gt; Սա մատնանշում է մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների մի ուրիշ պրոբլեմ: Ի լրումն մեր խիղճը <br /> <br /> կուրացնելուն այն տեղերում, որտեղ Աստված չի խոսել, նրանց հաճախ չի հաջողվում անդրադառնալ <br /> <br /> իրական խնդրին: Կանոնները պարզապես չեն կարող լուսաբանել ամեն մի իրավիճակ: Լողավազանից <br /> <br /> բացի երիտասարդ մարդիկ կարող են գտնել մի քանի տասնյակ այլ վայրեր, տարվելու իրենց հեշտասեր <br /> <br /> նայվածքներով, էլ չեմ խոսում կայանված մեքենաների պրոբլեմից: Այսպիսով՝ հակառակ սեռի հետ <br /> <br /> լողալու վերաբերյալ կանոններ հաստատելու փոխարեն մենք պետք է երիտասարդներին օգնենք սեռական <br /> <br /> մաքրության մասին Աստվածաշնչից համոզմունքներ զարգացնել: Մենք կարող ենք Սուրբ Գրքից նրանց <br /> <br /> համարներ ցույց տալ, ինչպիսին է օրինակ՝ 2 Տիմոթեոս 2:20-ը՝¦Երիտասարդական ցանկութիւններից <br /> <br /> փախի՛ր§, և օգնենք նրանց ճաանաչել այն իրավիճակները, որոնցից պետք է փախչեն: Երբ մենք դա անում <br /> <br /> ենք, մենք օգնում ենք նրանց ճանաչել և զերծ մնալ ցանկացած իրավիճակից, որտեղ նրանց սեռական <br /> <br /> ցանկությունները կարող են խթանվել: <br /> <br /> &lt;br&gt; Բոլոր մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտության լուծումը Աստվածաշնչի <br /> <br /> վրա հիմնված համոզմունքների զարգացումն ու ուսուցանումն է: Եթե Աստվածաշունչը չի արգելում <br /> <br /> պրակտիկան, մենք էլ պետք է չարգելենք: Միևնույն ժամանակ մենք պետք է կենտրոնանանք նրա վրա, <br /> <br /> ինչն Աստվածաշունչն է սովորեցնում: Օրինակ՝ Աստվածաշունչը շեշտում է ինքնակառավարման <br /> <br /> կարևորությունը: Այն մեզ սովորեցնում է, որ ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու <br /> <br /> փառքի համար (1 Կորնթ. 10:31): Մարդը, որն իր գինու բաժակն է խմում, պետք է Աստծո փառքի համար <br /> <br /> խմի, և մարդը, որն ուտում է իր բիֆշտեքսը, պետք է Աստծո փառքի համար ուտի: <br /> <br /> &lt;br&gt; Այսպիսով՝ թե՛ հեռուստացույց նայելիս, հակառակ սեռի հետ լողանալիս, թե՛ դիմահարդարում անելիս, <br /> <br /> մենք պետք է կիրառենք Աստվածաշնչյան այս կանոնը. Կարո՞ղ եմ ես սա անել Աստծո փառքի համար: <br /> <br /> Այնուհետև մենք պետք է ընդունենք այն փաստը, որ ինչպես Պողոսն է ասել Հռոմեացիս 14-ում, այս <br /> <br /> հարցի պատասխանը կարող է տարբեր լինել տարբեր մարդկանց համար: Դա է ճանապարհը, որով մենք <br /> <br /> կարող ենք խուսափել մարդկանց կողմից ստեղծված կանոնների գործնական օրինապաշտությունից:</div> Mon, 24 Feb 2014 16:01:28 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%84%D5%A1%D6%80%D5%A4%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D6%81_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D5%B6%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%A9%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%A8,_%D5%B8%D6%80%D5%AB%D5%B6_%D5%A1%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D6%80%D5%B0%D5%B6_%D5%A1%D6%80%D5%AA%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B9%D5%A7._%D6%84%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%B6%D5%B5%D5%A1_%D5%BF%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BA%D5%B5%D5%A1%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 <p>Kathyyee: Նոր էջ. {{info|God's Undeserved Gift to the World: Christian Sufferers}}''Խորհրդածություն Եբրայեցիներին ուղղված թղթի 11:37-39 հատվածի շուրջ'' ...</p> <hr /> <div>{{info|God's Undeserved Gift to the World: Christian Sufferers}}''Խորհրդածություն Եբրայեցիներին ուղղված թղթի 11:37-39 հատվածի շուրջ'' <br /> <br /> '''Եբրայեցիներին 11:37-39''' <br /> &lt;blockquote&gt;<br /> “* Քարկոծուեցան, սղոցուեցան, փորձանքի մէջ ընկան, սրով սպանուած մեռան. * ոչխարի մորթերով եւ այծի կաշիներով * ման եկան. Կարօտութիւն քաշելով, նեղուած, չարչարուած. Որ աշխարհքը նորանց արժանի չէր. Անապատներում մոլորուեցան եւ սարերում եւ այրերում եւ * երկրի խոռոչներում։ Եւ սորանք ամենը հաւատքով * վկայութիւն առան, բայց խոստմունքը չ’ընդունեցին.”<br /> &lt;/blockquote&gt;<br /> Հիսուսը պարզորոշ հայտնեց, որ Իր բոլոր հետևորդները պետք է վերցնեն իրենց խաչը և հետևեն Իրեն (Մարկ. 8:34): Նա պարզորոշ հայտնեց, որ եթե մարդիկ Հիսուսին “Բէեղզեբուղ կոչեցին, ապա ո՞րքան աւելի նորա ընտանիքը” (Մատթ. 10:25): <br /> <br /> “Եթէ ինձ հալածեցին, ձեզ էլ են հալածելու. * եթէ իմ խօսքը պահեցին՝ ձերն էլ կ’պահեն (Հովհ. 15:20)” ։ <br /> <br /> Նրանց համար, որ իրենց կյանքը նվիրել են Ավետարանը տարածելուն, Աստվածաշունչը ավելի մեծ տառապանքներ է խոստանում: Օրինակ` Հիսուսը Անանիային հայտնեց, որ Պետրոսին ասի` “Որովհետեւ ես ցոյց կ’տամ նորան, թէ որչափ պիտի չարչարուի իմ անունի համար” (Գործք 9:16): Այս տառապանքը ստրատեգիական նշանակություն ունի: Այն ողորմություն տալու նպատակ ունի: Դրա նպատակն է աշխարհի համար բացահայտել Քրիստոսի սերը: <br /> <br /> Պողոսը այդ նպատակը բացատրում է այսպես` “Հիմա ուրախ եմ * իմ չարչարանքներումը ձեզ համար, եւ * լրացնում եմ Քրիստոսի նեղութիւնների պակասը իմ մարմնումը * նորա մարմնի տեղ որ է եկեղեցին” (Կողոսացիներին 1:24): Մենք գիտենք Փիլիպեցիների 2:30 խոսքից, որ “լրացնում եմ … պակասը” չի նշանակում լրացնել այն, ինչ կա, այլ հասցնել այն, ինչ կա, նրանց, ում համար դա նախատեսված է: <br /> <br /> Այդպես փիլիպեցիների համար դա նշանակում էր, որ Եպափրոդիտոսը իրենց սերը նվերների տեսքով կհասցներ Պողոսին: Այստեղ, Կողոսացիների 1:24 խոսքում, դա նշանակում է, որ Պողոսը կհասցնի “Քրիստոսի չարչարանքները” աշխարհին իր իսկ “չարչարանքների” միջոցով: Պողոսի չարչարանքի''նպատակը'' Քրիստոսի չարչարանքը մարմնավորելն ու հանդես բերելն է: Երբ աշխարհը տեսնում է միսիոների չարչարանքները Քրիստոսին նրանց բերելիս, նրանք տեսնում են Քրիստոսի ունեցած սերը իրանց հանդեպ խաչի վրա: <br /> <br /> Աշխարհը արժանի չէ Քրստոնյայի չարչարանքի նվերին: Բայց Աստված, այնուամենայնիվ, այն տալիս է: Եբրայեցիների 11:27-38 խոսքերում նկարագրվում է քրիստոնյաների որոշ չարչարանքներ` “* Քարկոծուեցան, սղոցուեցան, փորձանքի մէջ ընկան, սրով սպանուած մեռան. * ոչխարի մորթերով եւ այծի կաշիներով * ման եկան. Կարօտութիւն քաշելով, նեղուած, չարչարուած. ''Որ աշխարհքը նորանց արժանի չէր''.”: Այս վերջին բառերը նշանակում են, որ աշխարհը արժանի չէ այս նվերին` չարչարվող քրիստոնյաներին: Բայց Աստված շարունակում է տալ նրանց: <br /> <br /> Ինչպե՞ս են այս չարչարվող սրբերը աշխարհին նվեր հանդիսանում: Պատասխանը նրանց հավատքի մեջ է: Նրանք բոլորը “հաւատքով * վկայութիւն առան” (խ. 39): Այսինքն` նրանք Աստծո կողմից հավանություն ստացան: Նրանց չարչարանքը հավատքի ''պակասից'' չէր, այլ նրանց չարչարանքի արժեքը հենց նրանց հավատքի մեջ էր կայանում: Ինչպե՞ս: <br /> <br /> Նկատեք` Եբրայեցիների 11 գլխում Աստված երբեմն փրկության հրաշքներ է գործում չարչարանքների միջոցով (Եբրայեցիներին 11:27-35ա): Իսկ երբեմն Նա տալիս է հավատք` տառապանքին և մահին դիմանալու համար (Եբրայեցիներին 11:35բ-39): Ընդհանուր հայտարարը հավատքի, որն ազատում է նեղություններից և հավատքի, որը օգնում է տանել նեղությունները, այն է, որ երկու դեպքերում էլ Աստված արժևորվում է ազատությունից և կյանքից վեր: Նա, ով ազատվում է նեղությունից, ասում է` “Հիսուսը ավելին է, քան այն, ինչ շահում եմ”: Նա, ով մահանում է, ասում է` “Հիսուսն ավելին է, քան այն, ինչ կորցնում եմ”: Դա է հավատքի կենսահյութը` Հիսուսը` վստահված և արժևորված ամեն բանից վեր: <br /> <br /> Ահա թե ինչու այս չարչարված քրիստոնյաները, հատկապես չարչարված միսիոներները, նվեր են աշխարհին: Նրանց` Հիսուսով կրած չարչարանքները մարմնավորում են ավետարանական այն ճշմարտությունը, որ Քրիստոսը ավելի արժեքավոր է, քան այն ամենը, ինչ կարող է տալ կյանքը և այն ամենը, ինչ կարող է վերցնել մահը: Խաչի ինչպիսի~ վառ հռչակում: Այս ճշմարտությունը ամենաթանկ նվերն է, որ քրիստոնյա մարդը կարող է տալ աշխարհին: <br /> <br /> Աշխարհը արժանի չէ դրան: “''Որ աշխարհքը նորանց արժանի չէր''.”: Բայց, այնուամենայնիվ, մենք այն տալիս ենք: Ես աղոթում եմ, որ դուք ունենաք Հիսուսով ամեն կարիք բավարարող հավատք, երբ գա աշխարհին չարչարանքի նվերը տալու ժամանակը: Պատրաստվեք դրան` Քրիստոսի խորը ճանաչողությամբ: <br /> <br /> Պատրաստվելով Ձեզ հետ տալու` <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div> Wed, 17 Jul 2013 14:23:50 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B6%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%A8,_%D5%B8%D6%80%D5%AB%D5%B6_%D5%A1%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D6%80%D5%B0%D5%B6_%D5%A1%D6%80%D5%AA%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B9%D5%A7._%D6%84%D6%80%D5%AB%D5%BD%D5%BF%D5%B8%D5%B6%D5%B5%D5%A1_%D5%BF%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%BA%D5%B5%D5%A1%D5%AC%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%B6%D5%AE%D5%A1%D6%81%D5%A5%27%D6%84_%D5%A4%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE <p>Kathyyee: Նոր էջ. {{info|Rejoice with Trembling}}''Խորհրդածություն Սաղմոս 2:11-12-ի շուրջը'' ''Ծառայեցէ՛ք Տիրոջը երկիւղով եւ ցնծացէ՛ք նր...</p> <hr /> <div>{{info|Rejoice with Trembling}}''Խորհրդածություն Սաղմոս 2:11-12-ի շուրջը''<br /> <br /> <br /> ''Ծառայեցէ՛ք Տիրոջը երկիւղով եւ ցնծացէ՛ք նրա առջեւ դողալով:&lt;br&gt;''<br /> <br /> ''Ընդունեցէ՛ք նրա խրատը, որ Տէրը չբարկանայ, որ դուք չկորչէք արդարութեան ճանապարհից,&lt;br&gt;''<br /> <br /> ''երբ նրա զայրոյթը բորբոքուած լինի։&lt;br&gt;''<br /> <br /> ''Երանի բոլոր նրանց, ովքեր յոյսը դրել են Տիրոջ վրայ։''&lt;br&gt; <br /> <br /> '''''«Ծառայեցեք Տիրոջը վախով...'''''<br /> <br /> Այս պատվիրանը չեղյալ չի համարում Սաղմոս 99:2-ը. «Ծառայեցէ՛ք Տիրոջն ուրախութեամբ»: Տիրոջը երկյուղածությամբ ծառայելը և Տիրոջն ուրախությամբ ծառայելը չեն հակասում իրար: Հաջորդ խոսքն այդ պարզ կդարձնի («Ցնծացե'ք երկյուղածությամբ»): Կա իրական վախ և իրական ուրախություն: Պատճառը, որ կա իրական վախ, այն է, որ իրական վտանգ կա: Մեր Աստուածը ոչնչացնող կրակ է(Եբր. 12:28): Այո, ընտրյալներն ապահով են Քրիստոսի մեջ: Բայց քննեցեք ձեր անձերը. Պողոսը ասում է. «Քննեցէ՛ք դուք ձեզ՝ տեսնելու, թէ նոյն հաւատի մէ՞ջ էք. փորձեցէ՛ք դուք ձեզ. Չգիտէ՞ք, թէ Քրիստոս Յիսուս ձեր մէջ է, այլապէս կը լինէիք անպիտան» (2 Կորնթ. 13:5): «Այդ պատճառով նա, ով կարծում է, կանգուն է, թող զգուշանա, որ չընկնի» (1 Կորնթ. 10:12): Վստահությունը Քրիստոսի մեջ թեթևամտություն չէ: Մեր անվտանգությունն արմատավորված է Աստծո ամենօրյա պահպանման վրա` ոչ թե մեր անցյալ որոշումների վրա: «&amp;nbsp;[Նա] կարո՛ղ է պահել ձեզ անարատ ու անբիծ եւ կանգնեցնել ձեզ իր փառքի առաջ անխառն ցնծութեամբ» (Հուդա 1:24): Մեզ պահելու մի մասը կազմում է Քրիստոսի, այլ ոչ թե մեր մեջ մնալու մեր ցանկությունը արթանացնելը: <br /> <br /> '''''... և ցնծացե'ք դողով:'''''<br /> <br /> Վախը չի կողոպտում մեր ուրախությունը երկու պատճառով: Առաջինը` որ նա մեզ տանում է Քրիստոսի մոտ, որտեղ ապահովություն կա: Մյուս պատճառն այն է, որ նույնիսկ, երբ մենք այնտեղ ենք հասնում, վախի այն մասը, որը Քրիստոսը չեզոքացնում է, հույսը կործանող մասն է կազմում: Բայց նա թողնում է մի ուրիշ մաս, մաս, որը մենք ուզում ենք հավիտյան զգալ: Կա մեծ ակնածանք կամ զարմանք, կամ դող այն վեհության ներկայության մեջ, որը մենք ցանկանում ենք զգալ այնքան ժամանակ քանի դեռ վստահ ենք, որ այն չի ոչնչացնի մեզ: Այս ակնածանքը չի մրցում ուրախության հետ, այն ուրախության մի մասն է կազմում: Մարդիկ գնում են սարսափ-ֆիլմեր դիտելու, որովհետև գիտեն, որ հրեշը չի կարող կինոթատրոն մտնել: Նրանք ուզում են սարսափել այնքան ժամանակ, քանի դեռ ապահով են: Չգիտես ինչու, նրանք դրանից լավ են զգում: Սա արձագանքն է այն ճշմարտության, որ նրանք ստեղծվել են Աստծո համար: «Վախեցած» լինելու մեջ ինչ-որ խոր բավարարվածություն կա, երբ մեզ չեն կարողանում վնասել: Լավագույնն այն է, որ այդ դողը գալիս է սրբության վեհությունից: <br /> <br /> '''''Համբուրեցեք Որդուն, որ նա չբարկանա, և դուք չկործանվեք ճամփին...'''''<br /> <br /> Աստված նախանձոտ է իր Որդու համար: «Օտար աստուածների չերկրպագէք, որովհետեւ Տէր Աստուածը նախանձոտ է, այո՛, Աստուած նախանձոտ է» (Ելք 34:14)։ Նրա զայրութը բորբոքվում է, երբ նրա համար նախատեսված մտերմությունը տրվում է ուրիշին: Ի հարկե, կա Հուդայի համբույրը: Նա դա ի նկատի չունի այստեղ: Համբույրն այստեղ պաշտանմունքի և տրման համբույր է` թերևս համբույր ոտքերին, երբ մենք խոնարհվում ենք նրա առաջ: Աստծո հետ խաղեր չեն խաղում: Եթե մենք ուրիշին ավելի շատ սիրենք, մենք կկործանվենք: Նա կամ մեր ամենաթանկ գանձը կլինի, կամ` մեր թշնամին: Տիեզերքում ամենաապահով տեղը մեր Աստված և Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսի ոտքերի մոտ է: Եթե մենք որոշենք նրանից երես թեքել այլ գանձի համար` նրա բարկությունը կբորբոքվի մեր դեմ: <br /> <br /> '''''. . . որովհետև նրա զայրույթն արագ է բորբոքվում։'''''<br /> <br /> Արագ խոսքը կարող է լավագույն խոսքը չէ այստեղ: Խոսքը կարող է արագ նշանակել հանկարծակի իմաստով: Աստվածաշնչում Աստված շարունակաբար նշվում է որպես «գթացող եւ ողորմած, համբերատար, բարեգութ ու ճշմարիտ» (Ելք 34:6). ոչ «արագ բարկանլու համար» այլ «համբերատար»: Այդ պատճառով ես հակված եմ մտածելու որ Սաղմոս 2:12-ը նշանակում է, որ «Նրա բարկությունը կարող է հանկարծակի բորբոքվել»: Այլ կերպ ասած` մի' խաղացեք նրա համբերության հետ, որովհետև այն հանկարծ կարող է սպառվել, և դուք նրա բարկությանը արժանանաք: Եթե դուք շարունակեք համբուրել իր ստեղծագործությանը, այլ ոչ թե իր Որդուն` դուք հանկարծ ձեր շուրթերին կզգաք օձի ժանիքները: Մի' հուսացեք Աստծո համբերության վրա: <br /> <br /> '''''Երանի բոլոր նրանց, ովքեր յոյսը դրել են Տիրոջ վրայ։'''''<br /> <br /> Աստծո բարկությունից միակ ապահով տեղն Աստծո մեջ է: Իր հոգածությունից դուրս ամեն տեղ վտագավոր է: Նա միակ պատսպարվելու տեղն է իր սեփական բարկությունից: Եթե նրան երկյուղալի տեսնեք և փորձեք փախչել ու թաքնվել, դուք թաքնվելու տեղ չեք գտնի: Այդպիսի տեղ չկա: Աստծո հոգածությունից այն կողմ միայն բարկություն է: Բայց ապաստան կա Աստծո բարկությունից, դա Աստվածն է: Աստծո բարկությունից ամենաապահով տեղը` միակ ապահով տեղը, Աստծո մեջ է: Եկե’ք Աստծո մոտ: Ապաստան գտե’ք Աստծո մեջ: Թաքնվե’ք նրա թևերի ստվերի տակ: Սա այնտեղն է, որտեղ մենք ապրում ենք և ծառայում ցնծության դողով: Այն սարսափելի է, և այն սքանչելի է: Այն նման է փոթորիկի աչքին. շուրջը սարսափ է` միանգամայն գեղեցիկ ու հանգիստ: Այստեղ կա քաղցր ընկերակցություն: Այստեղ կա հանգիստ, սիրո հաղորդակցություն: Այստեղ մենք նրա հետ խոսում ենք` ինչպես ընկերոջ հետ: Այստեղ նա մեզ ծառայում է մեր ամենախոր կարիքների համար: Ես հրավիրում եմ ձեզ այստեղ գալ: <br /> <br /> Ձեզ հետ Քրիստոսի մեջ ապահով` <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div> Fri, 12 Apr 2013 03:53:12 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%B6%D5%AE%D5%A1%D6%81%D5%A5%27%D6%84_%D5%A4%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B6%D5%A1%D6%80%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AC%D5%AB_%D5%BD%D5%A5%D6%80 <p>Kathyyee: Նոր էջ. {{info|Amazing Love}}Քրիստոսի սերո դրսևորումը մեր հանդեպ իր մահվան միջոցով այքան գիտակցված էր որքան, որ նրա տա...</p> <hr /> <div>{{info|Amazing Love}}Քրիստոսի սերո դրսևորումը մեր հանդեպ իր մահվան միջոցով այքան գիտակցված էր որքան, որ նրա տառապանքը միտումնավոր էր. «Սէրը նրանո՛վ ճանաչեցինք, որ Յիսուս իր կեա՛նքը տուեց մեզ համար» (1 Հովհաննես 3:16): Եթե նա միտումնավոր տվեց իր կյանքը, ապա դա մեզ համար էր: Դա սեր էր: «Զատկի տօնից առաջ Յիսուս իմացաւ, որ հասել է իր ժամը, որպէսզի այս աշխարհից Հօր մօտ փոխադրուի. սիրեց իւրայիններին, որ այս աշխարհում են, իսպառ սիրեց նրանց» (Հովհաննես 13:1): Գողգոթայի ճանապարհի յուրաքնաչյուր քայլը նշանակում էր. «Ես սիրում են ձեզ»: <br /> <br /> Այդ պատճառով Իր կյանքը տալու մեջ Քրիստոսի սերը զգալը օգնում է հասկանալ, թե ինչքան խորն էր նրա դիտավորությունը: Մտածեք այս հինգ կետերի մասին, որպեսզի տեսնեք Քրիստոսի` մեզ համար մահանալու դիտավորությունը: <br /> <br /> Առաջինը` ուշադրություն դարձրեք նրան, թե ինչ ասաց Հիսուսը այն դաժան պահին, երբ Պետրոսը ուզում էր բացել այն ծառայի գանգը, բայց միայն կտրեց նրա ականջը: <br /> <br /> Այն ժամանակ Յիսուս նրան ասաց. «Քո սուրը ետ դիր իր տեղը, որովհետեւ, ովքեր սուր են վերցնում, սրով կ՚ընկնեն: Եւ կամ կարծո՞ւմ ես, թէ չեմ կարող իմ Հօրն աղաչել, որ նա հիմա ինձ համար այստեղ հասցնի հրեշտակների աւելի քան տասներկու գնդեր: Էլ ինչպէ՞ս պիտի կատարուէին Սուրբ Գրքերում գրուածները, թէ՝ այսպէս պէտք է լինի» (Մաթ. 26:52–54). <br /> <br /> Մեկ բան է ասել, որ Հիսուսի մահվան մանրամասները կանխատեսված էին Հին կտարանում, մի ուրիշ բան է ասել, որ Հիսուսը ինքն էր ճշգրտությամբ կատարում իր ընտրությունները, որպեսզի կատարվի այն ինչ գրված է Սուրբ Գրքերում: <br /> <br /> Դա այն է, ինչ Հիսուսը ասաց, որ կատարում է Մաթևոս 26:54 -ում. «Էլ ինչպէ՞ս պիտի կատարուէին Սուրբ Գրքերում գրուածները, թէ՝ այսպէս պէտք է լինի»։ Ես չեմ ընտրում այն ուղին, որը կարող էի ընտրել, որովհետև ես գիտեմ Սուրբ Գրքերում գրվածները: Ես գիտեմ, թե ինչ պետք է տեղի ունենա: Իմ ընտրությւոնն է իրականացնելու այն ինչ ինդզ համար նախասահմանված է Աստծո խոսքի մեջ: <br /> <br /> Երկրորդ կետը, որով այս դիտավորությունը երևում է Երուսաղեմ գնալու մասին կրկնվող արտահայտությունների մեջ է` մինչև առյուծի բերանը. «Եւ նա նորից վերցնելով Տասներկուսին՝ առանձին, սկսեց ասել նրանց, թէ ինչ բաներ պիտի պատահեն իրեն։ «Ահա ելնում ենք Երուսաղէմ. եւ մարդու Որդին պիտի մատնուի քահանայապետներին ու օրէնսգէտներին, եւ նրան մահուան պիտի դատապարտեն ու հեթանոսներին պիտի յանձնեն. նրան պիտի ծաղրեն. նրան պիտի ծեծեն ու նրա վրայ պիտի թքեն. եւ պիտի սպանեն. եւ երրորդ օրը նա յարութիւն պիտի առնի» ( Մարկոս 10:32–34): <br /> <br /> Հիսուսը ուներ մեկ` ամեն բան վերահսկող նպատակ. մահանալ Սուրբ Գրքերին համապատասխան: Նա գիտեր, որ ժամանակը մոտ է և որոշում կայացրեց. «Եւ երբ աշխարհից նրա վերանալու օրերը լրանում էին, հաստատապէս որոշեց գնալ Երուսաղէմ» (Ղուկաս 9:51) <br /> <br /> Երրորդ կետը, որի միջոցով մենք տեսնում ենք մեզ համար տառապելու Հիսուսի այս դիտավորությունը, այն խոսքերի մեջ է, որը նա ասաց Եսայի մարգարեյի բերանով. «Թիկունքս հարուածների տուեցի, ծնօտներս՝ ապտակի, եւ երեսս շուռ չտուի նախատինքից ու թքից» (Եսայի 50:6): <br /> <br /> Ես պետք է երևակայությանս զոր տամ` պատկերացնելու թե ինչպիսի երկաթյա կամք այդ կպահանջի: Մարդիկ զարհուրում են տառապանքից: Մենք մի քանի հարյուր անգամ ավելի շատ ենք սարսափում այն տառապանքից, որը առաջանում է անարդար, այլանդակ, մրթմրթացող, գոռոզ մարդկանց պատճառով: Ցավի և արհամարհանքի պահին Հիսուսը ընտրեց չկատարել այն, ինչ հեշտ կլիներ անել: Նա իր թիկունքը տվեց մտրակելու: Նա իր այտը տվեց ապտակելու: Նա իր մորուքը տվեց քանդելու: Նա իր դեմքը տվեց թքելու: Եվ նա դա անում էր նրանց համար, ովքեր նրան ցավ էին պատճառում: <br /> <br /> Չորորդ կետը, որով մենք տեսնում ենք Հիսուսի տառապանքի միտումնավորությունը այն տեղն է, որտեղ Պետրոսը բացատրում է, թե ինչպես է դա հնարարվոր: Նա ասաց. «&amp;nbsp;նա, որ նախատուելով՝ փոխարէնը չնախատեց, չարչարուելով՝ չսպառնաց, այլ յանձնուեց արդարութեամբ դատողին» (1 Պետրոս 2:24). <br /> <br /> Հիսուսը անարադարության խնդիրը լուծեց ոչ թե ասելով, որ. «Անարդարությունը կարևոր չէ», այլ իր գործը հանձնելով «Նրան ով արդարությամբ է դատում»: Աստված կտեսներ, որ արդարություն կատարվեց: Հիսուսի Գողգոթայի կոչումը դա չէր, , և ոչ էլ մեր ամենաբարձր կոչումն է դա հիմա. «Իմն է վրէժխնդրութիւնը, եւ ես կը հատուցեմ», - ասում է Տէրը (Հռոմ.. 12:19). <br /> <br /> Հինգերորդ և գուցե ամենապարզ հայտարությունը, որ Հիսուսը անում է իր մահվան անձնական մտադրության մասին Հովհաննես 10:17-18-ում է. «Նրա համար է իմ Հայրն ինձ սիրում, որ ես իմ կեանքն եմ տալիս, որպէսզի վերստին այն առնեմ. Այն ինձնից ոչ ոք չի վերցնի, այլ ես ինքս եմ այն տալիս. իշխանութիւն ունեմ այն տալու եւ իշխանութիւն ունեմ վերստին այն առնելու. այս պատուէրը իմ Հօրից ստացայ»։ <br /> <br /> Հիսուսը այս խոսքերով ուզում էր ասել, որ նա միանգամայն կամավոր է գործում: Նրան ոչ մի մարդկային էակ չի հարկադրում: Հանգամանքները չեն ստիպել նրան: Նրան պահի արդարությունը չի պարուրել: Նա վերահսկում է ամեն ինչ: <br /> <br /> Այդ պատճառով, երբ Հովհաննեսը ասում է. «Սէրը նրանո՛վ ճանաչեցինք, որ Յիսուս իր կեա՛նքը տուեց մեզ համար» (1 Հովհաննես 3:16), մենք պետք է զգանք նրա սիրո ուժգնությունը մեզ համար այն աստիճան, որպեսզի տեսնենք նրա միտումը տառապելու և մահանալու: Ես աղոթում եմ, որ դուք դա խորը զգաք: Եվ թող Քրիստոսի կողմից սիրված լինելու խոր փորձառությունը ձեզ վրա այս ազդեցությունը թողնի. որովհետեւ «Քրիստոսի սէրն ստիպում է մեզ քննելու այս բանը, որ, եթէ մէկը բոլորի փոխարէն մեռաւ, ապա ուրեմն բոլորը մեռած էին. եւ նա մեռաւ բոլորի համար, որպէսզի նրանք, որ կենդանի են, միայն իրենց համար կենդանի չլինեն, այլեւ նրա համար, ով մեռաւ եւ յարութիւն առաւ իրենց համար» (2 Կորնթ. 5:14–15):</div> Mon, 12 Nov 2012 04:22:31 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B6%D5%A1%D6%80%D5%B4%D5%A1%D5%B6%D5%A1%D5%AC%D5%AB_%D5%BD%D5%A5%D6%80 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE <p>Kathyyee: </p> <hr /> <div>{{info|Grounded in Grace}} <br /> <br /> Բողոքականության և հռոմեական կաթոլիկության միջև պատմական բանավեճը շատ հաճախ շրջանակվում է գործերի և հավատքի և/կամ արժանիքի և շնորհքի շուրջ ծագած վիճաբանությամբ: Դատական բարեփոխիչներն արդարացման իրենց տեսանկյունն արտահայտեցին լատինական կարգախոսների աստվածաբանական սեղմագրերի միջոցով, և արտահայտությունները, որոնք նրանք օգտագերծեցին` ''sola fide''-ն և ''sola gratia'' -ն խորապես արմատավորվեցին բողոքական պատմության մեջ: ''Sola fide''-ն կամ &quot; հավատքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր գործերը նպաստում են մեր արդարացմանը, իսկ sola gratia-ն կամ &quot;շնորհքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր սեփական արժանիքները նպաստում են մեր արդարացմանը: <br /> <br /> Կարգախոսների խնդիրը նրանումն է, որ աստվածաբանական սեղմագրերի իրենց գործառնության մեջ դրանք հեշտությամբ կարելի է սխալ հասկանալ կամ օգտագործել որպես լիցենզիա չափազանց պարզեցված բարդ խնդիրների համար: Այսպիսով, երբ հավատքը կտրականապես տարբերվում է գործերից, զանազան աղավաղումներ են հեշտությամբ սղոսկում մեր հասկացողության մեջ: <br /> <br /> Երբ բարեփոխիչները պնդում էին, որ արդարացումը միայն հավատքով է, նրանք ի նկատի չունեին, որ հավատաքը ինքը ցանակացած տեսակի գործ է: Մեր արդարացման հիմքից գործերի բացառումը փնտրելով նրանք չէին ուզում ասել, որ հավատքը իր մեջ ներառում է ամեն ինչ արդարացման համար: <br /> <br /> '''ՀԱՐՑԻ ՍԻՐՏԸ''' <br /> <br /> Կարելի է ասել, որ 16-րդ դարի արդարացման վերաբերյալ բանավեճերի սիրտը արադարացման հիմքի խնդիրն էր: Արադարացման հիմքը այն հիմքն է, ըստ որի Աստված մարդուն արդաև է հռչակում: Բարեփոխիչները պնդում էին, որ աստվածաշնչյան տեսանկյունն այն է, որ արդարացման միակ հնարավոր հիմքը Քրիստոսի արդարությունն է: Սա ուղղակիորեն հղում է Իր սեփական կյանքի միջոցով Հիսուսի կողմից ձեռք բերված արդարության: Դա Քրիստոսի արդարությունը չէ մեր ''մեջ'', այլ Քրիստոսի արդարությունը մեզ ''համար'': <br /> <br /> Երբ մենք կենտրոնանում ենք արդարացման հիմքի խնդրի վրա, մենք տեսնում ենք, որ ''sola fide''-ն սղագրված կարգախոս է ոչ միայն հավատքով արադարացման վարդապետության համար, այլև այն հասկացության համար, որ արդարացումը միայն Քրիստոսով է: Միայն Քրիստոսի արդարության մեջ և միջոցով է, որ Աստված մեզ արդար է հռչակում: <br /> <br /> Արդարացումը հավատքով է ասելը պարզապես նշանակում է, որ ''հավատքով'' կամ հավատքի միջոցով է, որ մենք ստանում ենք Քրիստոսի արդարացումը: Այսպիսով հավատքը գործիք կամ միջոց է, որի միջոցով մենք կառչում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Հռոմը ուսուցանում է, արդարացման գործիքը մկրտության (առաջին հերթին) և ապաշխարհության (երկրորդ հերթին) խորհուրդներն են: Խորհուրդի միջոցով արդարացման շնորհը կամ Քրիստոսի արդարությունը ներարկվում է (կամ լցվում է) հասցեատիրոջ սրտի մեջ: Այդ պատճառով անձը պետք է համաձայնվի և համագործակցի այս ներարկված շնորհի հետ այնպես, որ իրական արդարությունը իսկապես հավատացյալի ''անբաժանելի մասը կազմի'', որի դեպքում Աստված անձին արդար է հայտարարում: Որպեսզի Աստված մարդուն արդարացնի, նախ մարդն ինքը պետք է ''արդար'' դառնա: <br /> <br /> Այսպիսով Հռոմը հավատում է, որ արդար դառնալու համար մարդը երեք բանի կարիք ունի` շնորհքի, հավատքի և Քրիստոսի: Հռոմը չի ուսուցանում, որ մարդը կարող է փրկվել առանց շնորհքի, իր սեփական արժանիքների միջոցով, առանց հավատքի` իր սեփական գործերով, կամ ինքն իրենով` առանց Քրիստոսի: Այսպիսով ինչի համար է ամբողջ աղմուկը: <br /> <br /> Ոչ տանսյոթերորդ դարի բանավեճերը, ոչ էլ կաթոլիկների և բողոքականների միջև վերջին քննարկումները և համատեղ հռչակագրերը չկարողացան լուծել բանավեճի կարևոր խնդիրը` արադարացման հիմքի խնդիրը: Արդյոք, դա ''վերագրված'' Քրիստոսի արդարությունն է, թե ''ներարկված'' Քրիստոսի արդարությունը: <br /> <br /> Մեր օրերում, շատերը, որոնք բախվում են այս դարավոր հակամարտությանը պարզապես թոթվում են իրենց ուսերը և ասում. &quot;Հիմա ինչ&quot;,- կամ ,-&quot;Ինչումն է խնդիրը &quot;: Քանի որ երկու կողմերն էլ հաստատում են որ մեր արդարացման համար անհրաժեշտ է Քրիստոսի արդարությունը, և որ շնորհքը և հավատքը նույնպես անհրաժեշտ են, այլ տեխնիկան խնդիրներն ավելի խորը հետաքննելը ժամանակի վատնում կամ աստվածաբանական բծախնդիր ամբարտավանություն մեջ մարզանք է թվում: Ամբողջ բանավեճը թեյամանի մեջ փոթորիկի նման ավելի ու ավելի շատ մարդկանց է ընդգրկում: <br /> <br /> '''ԵՐԿՈՒ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆ''' <br /> <br /> Լավ, ''ինչումն է մեծ խնդիրը'': Թույլ տվեք պատասխանել այս հարցին երկու տեսանկյունից` մեկը աստվածաբանական, մյուսը անձնական և կենսական: <br /> <br /> Աստվածաբանական տեսնակյունից մեծ խնդիրն ավետարանի էությունն է: Խնդիրները դրանից շատ մեծ չեն լինում: Լավ լուրն այն է որ արդարությունը, որն Աստծված է պահանջում իր արարածներից, նրանց ''համար'' ձեռք է բերվել Քրիստոսի կողմից: Քրիստոսի կատարած գործը հավատացյալինն է ''համարվում'': Հավատացյալն արդարացվում է Հիսուսի կողմից իր համար կատարածի հիման վրա, իրենից դուրս և իրենից անկախ, ոչ թե նրանով, թե ինչ է Հիսունն անում նրա մեջ: Հռոմի համար մարդ չի արդարանում մինչև արդարությունը չի պատկանում նրան: Նա ստանում է Քրիստոսի օգնությունը, բայց Աստված չի հաշվում, փոխանցում կամ վերագրում Քրիստոսի արդարությունը նրան: <br /> <br /> Ինչ անձնական կամ կենսական նշանակություն ունի սա: Հռոմի տեսանկյունը հուսահատություն է բերում իմ հոգուն: Եթե ես պետք է սպասեմ մինչև ես իմ բնույթով արդար դառնամ, որ Աստված ինձ արդար հայտարարի, ես պետք է երկար սպասեմ: Հռոմի տեսնակյունով եթե ես մահացու մեղք գործեմ, ես կկորցնեմ ամեն արդարացնող շնորհք, որ ներկայումս ունեմ: Նույնիսկ եթե ապաշխարհության խորհուրդով ես այն նորից վերականգնեմ, ես դեռևս գործ կունենամ քավարանի հետ: Եթե ես մահանամ իմ կյանքում որևէ անմաքրությամբ, ես պետք է գնամ քավարան բոլոր անմաքրություններս &quot;մաքրելու&quot; համար: Դա կարող է բազմաթիվ հազարավոր տարիներ պահանջել ավարտելու համար: <br /> <br /> Ինչպիսի արմատական տարբերություն աստվածաշնչյան ավետարանից, որն ինձ վստահեցնում է , որ Աստծո առաջ արդարացումն իմն է այն պահից, երբ ես իմ վստահությունը դնում եմ Հիսուսի վրա: Որովհետև Նրա արդարությունը կատարյալ է, այն չի կարող ոչ աճել, ոչ էլ նվազել: Եվ եթե Նրա արդարությունը ինձ է վերագրվում ես հիմա ունեմ լիակատար և ամբողձական արդարացման ''հիմք'': <br /> <br /> Վերագրված արդարության խնդիրը ընդեմ ներարկված արդարության երբեք չի կարող լուծվել առանց մեկը կամ մյուսը ժխտելու: Դրանք արդարցման իրարամերժ տեսակետներ են: Եթե մեկը ճիշտ է, ապա մյուսը սխալ է: Այս տեսակետներից մեկը հռչակում է ճշմարիտ աստվածաշնչյան ավետարանը, իսկ մյուսը կեղծ ավետարան է: Նրանք երկուսն էլ պարզապես չեն կարող ճշմարիտ լինել: <br /> <br /> Նորից այս խնդիրը չի կարող լուծվել ոսկե միջինով: Երկու անհամատեղելի տեսակետները կարող են անտեսվել կամ նվազագույնի հացնվել (ինչպես անում են ժամանակակից երկխոսությունները պատմական վերանայման միջոցով), բայց դրանք չեն կարող համաձայնության բերվել: Ոչ էլ դրանք կարող են հասցնվել զուտ թյուրիմացության. երկու կողմերն էլ շատ խելացի են, որպեսզի դա տեղի ունենար անցյալ 400 տարիների ընթացքում: <br /> <br /> Արդարացման մեջ արժանիքի և շնորհքի խնդիրը ծածկված է խառնաշփոթությամբ: Հռոմը խոսում է հավատացյալների երկու արժանիքների մասին` համապատասխանող և արժանավոր: Համապատասխանող արժանիքը ձեռք է բերվում ապաշխարհության խորհուրդի հետ կապված սրբացման աշխատանքների միջոցով: Այս աշխատանքները այնքան էլ պարգևի արժանի չեն, որպեսզի արդար դատավորը պարտավորվի նրանց պարգևատրել, բայց դրանք բավականին լավ են, որ &quot;հարմար&quot; և &quot;համապատասխանող&quot; համարվեն, որպեսզի Աստված պարգևատրի դրանց: <br /> <br /> Արժանավոր արժանիքը արժանիքի ավելի բարձր կարգ է, որին հասել են սրբերը: Բայց նույնիսկ այս արժանիքը հռոմի կողմից սահմանվում է որպես շնորհքով արմատավորված և հիմնավորված: Դա արժանիք է, որին չի կարելի հասնել առանց շնորհքի աջակցության: <br /> <br /> Բարեփոխիչները ժխտել են ինչպես համապատասխանող, այնպես էլ արժանավոր արժանիքը` վիճաբանելով, որ մեր վիճակը ոչ միայն ''արմատավորված'' է շնորհքի մեջ, այլև այն գթառատ է ամեն առումով: Միակ արժանիքը, որը կապ ունի մեր արդարացման հետ, դա Քրիստոսի արժանիքն է: Իսկապես, մենք փրկվում ենք գովասանքի արժանի գործերի` Քրիստոսի գործերի միջոցով: Այն. որ մենք փրկվում ենք ինչ-որ մեկի արժանքի միջոցով, որը շնորհքով մեզ է վերագրվել, փրկության էությունն է կազմում: <br /> <br /> Շնորհքն է, որ երբեք չպետք է վարկաբեկվի կամ բանակցությունների ենթարկվի եկեղեցու կողմից: Առանց դրա մենք իսկապես անհույս և անօգնական ենք սուրբ Աստծո առաջ արդար կանգնելու համար:</div> Mon, 07 May 2012 16:26:16 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE <p>Kathyyee: </p> <hr /> <div>{{info|Grounded in Grace}} <br /> <br /> Բողոքականության և հռոմեական կաթոլիկության միջև պատմական բանավեճը շատ հաճախ շրջանակվում է գործերի և հավատքի և/կամ արժանիքի և շնորհքի շուրջ ծագած վիճաբանությամբ: Դատական բարեփոխիչներն արդարացման իրենց տեսանկյունն արտահայտեցին լատինական կարգախոսների աստվածաբանական սեղմագրերի միջոցով, և արտահայտությունները, որոնք նրանք օգտագերծեցին` ''sola fide''-ն և ''sola gratia'' -ն խորապես արմատավորվեցին բողոքական պատմության մեջ: ''Sola fide''-ն կամ &quot; հավատքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր գործերը նպաստում են մեր արդարացմանը, իսկ sola gratia-ն կամ &quot;շնորհքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր սեփական արժանիքները նպաստում են մեր արդարացմանը: <br /> <br /> Կարգախոսների խնդիրը նրանումն է, որ աստվածաբանական սեղմագրերի իրենց գործառնության մեջ դրանք հեշտությամբ կարելի է սխալ հասկանալ կամ օգտագործել որպես լիցենզիա չափազանց պարզեցված բարդ խնդիրների համար: Այսպիսով, երբ հավատքը կտրականապես տարբերվում է գործերից, զանազան աղավաղումներ են հեշտությամբ սղոսկում մեր հասկացողության մեջ: <br /> <br /> Երբ բարեփոխիչները պնդում էին, որ արդարացումը միայն հավատքով է, նրանք ի նկատի չունեին, որ հավատաքը ինքը ցանակացած տեսակի գործ է: Մեր արդարացման հիմքից գործերի բացառումը փնտրելով նրանք չէին ուզում ասել, որ հավատքը իր մեջ ներառում է ամեն ինչ արդարացման համար: <br /> <br /> '''ՀԱՐՑԻ ՍԻՐՏԸ''' <br /> <br /> Կարելի է ասել, որ 16-րդ դարի արդարացման վերաբերյալ բանավեճերի սիրտը արադարացման հիմքի խնդիրն էր: Արադարացման հիմքը այն հիմքն է, ըստ որի Աստված մարդուն արդաև է հռչակում: Բարեփոխիչները պնդում էին, որ աստվածաշնչյան տեսանկյունն այն է, որ արդարացման միակ հնարավոր հիմքը Քրիստոսի արդարությունն է: Սա ուղղակիորեն հղում է Իր սեփական կյանքի միջոցով Հիսուսի կողմից ձեռք բերված արդարության: Դա Քրիստոսի արդարությունը չէ մեր ''մեջ'', այլ Քրիստոսի արդարությունը մեզ ''համար'': <br /> <br /> Երբ մենք կենտրոնանում ենք արդարացման հիմքի խնդրի վրա, մենք տեսնում ենք, որ ''sola fide''-ն սղագրված կարգախոս է ոչ միայն հավատքով արադարացման վարդապետության համար, այլև այն հասկացության համար, որ արդարացումը միայն Քրիստոսով է: Միայն Քրիստոսի արդարության մեջ և միջոցով է, որ Աստված մեզ արդար է հռչակում: <br /> <br /> Արդարացումը հավատքով է ասելը պարզապես նշանակում է, որ ''հավատքով'' կամ հավատքի միջոցով է, որ մենք ստանում ենք Քրիստոսի արդարացումը: Այսպիսով հավատքը գործիք կամ միջոց է, որի միջոցով մենք կառչում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Հռոմը ուսուցանում է, արդարացման գործիքը մկրտության (առաջին հերթին) և ապաշխարհության (երկրորդ հերթին) խորհուրդներն են: Խորհուրդի միջոցով արդարացման շնորհը կամ Քրիստոսի արդարությունը ներարկվում է (կամ լցվում է) հասցեատիրոջ սրտի մեջ: Այդ պատճառով անձը պետք է համաձայնվի և համագործակցի այս ներարկված շնորհի հետ այնպես, որ իրական արդարությունը իսկապես հավատացյալի ''անբաժանելի մասը կազմի'', որի դեպքում Աստված անձին արդար է հայտարարում: Որպեսզի Աստված մարդուն արդարացնի, նախ մարդն ինքը պետք է ''արդար'' դառնա: <br /> <br /> Այսպիսով Հռոմը հավատում է, որ արդար դառնալու համար մարդը երեք բանի կարիք ունի` շնորհքի, հավատքի և Քրիստոսի: Հռոմը չի ուսուցանում, որ մարդը կարող է փրկվել առանց շնորհքի, իր սեփական արժանիքների միջոցով, առանց հավատքի` իր սեփական գործերով, կամ ինքն իրենով` առանց Քրիստոսի: Այսպիսով ինչի համար է ամբողջ աղմուկը: <br /> <br /> Ոչ տանսյոթերորդ դարի բանավեճերը, ոչ էլ կաթոլիկների և բողոքականների միջև վերջին քննարկումները և համատեղ հռչակագրերը չկարողացան լուծել բանավեճի կարևոր խնդիրը` արադարացման հիմքի խնդիրը: Արդյոք, դա ''վերագրված'' Քրիստոսի արդարությունն է, թե ''ներարկված'' Քրիստոսի արդարությունը: <br /> <br /> Մեր օրերում, շատերը, որոնք բախվում են այս դարավոր հակամարտությանը պարզապես թոթվում են իրենց ուսերը և ասում. &quot;Հիմա ինչ&quot;,- կամ ,-&quot;Ինչումն է խնդիրը &quot;: Քանի որ երկու կողմերն էլ հաստատում են որ մեր արդարացման համար անհրաժեշտ է Քրիստոսի արդարությունը, և որ շնորհքը և հավատքը նույնպես անհրաժեշտ են, այլ տեխնիկան խնդիրներն ավելի խորը հետաքննելը ժամանակի վատնում կամ աստվածաբանական բծախնդիր ամբարտավանություն մեջ մարզանք է թվում: Ամբողջ բանավեճը թեյամանի մեջ փոթորիկի նման ավելի ու ավելի շատ մարդկանց է ընդգրկում: <br /> <br /> '''ԵՐԿՈՒ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆ''' <br /> <br /> Լավ, ինչումն է մեծ խնդիրը: Թույլ տվեք պատասխանել այս հարցին երկու տեսանկյունից` մեկը աստվածաբանական, մյուսը անձնական և կենսական: <br /> <br /> Աստվածաբանական տեսնակյունից մեծ խնդիրն ավետարանի էությունն է: Խնդիրները դրանից շատ մեծ չեն լինում: Լավ լուրն այն է որ արդարությունը, որն Աստծված է պահանջում իր արարածներից, նրանց համար ձեռք է բերվել Քրիստոսի կողմից: Քրիստոսի կատարած գործը հավատացյալինն է համարվում: Հավատացյալն արդարացվում է Հիսուսի կողմից իր համար կատարածի հիման վրա, իրենից դուրս և իրենից անկախ, ոչ թե նրանով, թե ինչ է Հիսունն անում նրա մեջ: Հռոմի համար մարդ չի արդարանում մինչև արդարությունը չի պատկանում նրան: Նա ստանում է Քրիստոսի օգնությունը, բայց Աստված չի հաշվում, փոխանցում կամ վերագրում Քրիստոսի արդարությունը նրան: <br /> <br /> Ինչ անձնական կամ կենսական նշանակություն ունի սա: Հռոմի տեսանկյունը հուսահատություն է բերում իմ հոգուն: Եթե ես պետք է սպասեմ մինչև ես իմ բնույթով արդար դառնամ, որ Աստված ինձ արդար հայտարարի, ես պետք է երկար սպասեմ: Հռոմի տեսնակյունով եթե ես մահացու մեղք գործեմ, ես կկորցնեմ ամեն արդարացնող շնորհք, որ ներկայումս ունեմ: Նույնիսկ եթե ապաշխարհության խորհուրդով ես այն նորից վերականգնեմ, ես դեռևս գործ կունենամ քավարանի հետ: Եթե ես մահանամ իմ կյանքում որևէ անմաքրությամբ, ես պետք է գնամ քավարան բոլոր անմաքրություններս &quot;մաքրելու&quot; համար: Դա կարող է բազմաթիվ հազարավոր տարիներ պահանջել ավարտելու համար: <br /> <br /> Ինչպիսի արմատական տարբերություն աստվածաշնչյան ավետարանից, որն ինձ վստահեցնում է , որ Աստծո առաջ արդարացումն իմն է այն պահից, երբ ես իմ վստահությունը դնում եմ Հիսուսի վրա: Որովհետև Նրա արդարությունը կատարյալ է, այն չի կարող ոչ աճել, ոչ էլ նվազել: Եվ եթե Նրա արդարությունը ինձ է վերագրվում ես հիմա ունեմ լիակատար և ամբողձական արդարացման հիմք: <br /> <br /> Վերագրված արդարության խնդիրը ընդեմ ներարկված արդարության երբեք չի կարող լուծվել առանց մեկը կամ մյուսը ժխտելու: Դրանք արդարցման իրարամերժ տեսակետներ են: Եթե մեկը ճիշտ է, ապա մյուսը սխալ է: Այս տեսակետներից մեկը հռչակում է ճշմարիտ աստվածաշնչյան ավետարանը, իսկ մյուսը կեղծ ավետարան է: Նրանք երկուսն էլ պարզապես չեն կարող ճշմարիտ լինել: <br /> <br /> Նորից այս խնդիրը չի կարող լուծվել ոսկե միջինով: Երկու անհամատեղելի տեսակետները կարող են անտեսվել կամ նվազագույնի հացնվել (ինչպես անում են ժամանակակից երկխոսությունները պատմական վերանայման միջոցով), բայց դրանք չեն կարող համաձայնության բերվել: Ոչ էլ դրանք կարող են հասցնվել զուտ թյուրիմացության. երկու կողմերն էլ շատ խելացի են, որպեսզի դա տեղի ունենար անցյալ 400 տարիների ընթացքում: <br /> <br /> Արդարացման մեջ արժանիքի և շնորհքի խնդիրը ծածկված է խառնաշփոթությամբ: Հռոմը խոսում է հավատացյալների երկու արժանիքների մասին` համապատասխանող և արժանավոր: Համապատասխանող արժանիքը ձեռք է բերվում ապաշխարհության խորհուրդի հետ կապված սրբացման աշխատանքների միջոցով: Այս աշխատանքները այնքան էլ պարգևի արժանի չեն, որպեսզի արդար դատավորը պարտավորվի նրանց պարգևատրել, բայց դրանք բավականին լավ են, որ &quot;հարմար&quot; և &quot;համապատասխանող&quot; համարվեն, որպեսզի Աստված պարգևատրի դրանց: <br /> <br /> Արժանավոր արժանիքը արժանիքի ավելի բարձր կարգ է, որին հասել են սրբերը: Բայց նույնիսկ այս արժանիքը հռոմի կողմից սահմանվում է որպես շնորհքով արմատավորված և հիմնավորված: Դա արժանիք է, որին չի կարելի հասնել առանց շնորհքի աջակցության: <br /> <br /> Բարեփոխիչները ժխտել են ինչպես համապատասխանող, այնպես էլ արժանավոր արժանիքը` վիճաբանելով, որ մեր վիճակը ոչ միայն արմատավորված է շնորհքի մեջ, այլև այն գթառատ է ամեն առումով: Միակ արժանիքը, որը կապ ունի մեր արդարացման հետ, դա Քրիստոսի արժանիքն է: Իսկապես, մենք փրկվում ենք գովասանքի արժանի գործերի` Քրիստոսի գործերի միջոցով: Այն. որ մենք փրկվում ենք ինչ-որ մեկի արժանքի միջոցով, որը շնորհքով մեզ է վերագրվել, փրկության էությունն է կազմում: <br /> <br /> Շնորհքն է, որ երբեք չպետք է վարկաբեկվի կամ բանակցությունների ենթարկվի եկեղեցու կողմից: Առանց դրա մենք իսկապես անհույս և անօգնական ենք սուրբ Աստծո առաջ արդար կանգնելու համար:</div> Mon, 07 May 2012 16:21:13 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE <p>Kathyyee: Նոր էջ. {{info|Grounded in Grace}} Բողոքականության և հռոմեական կաթոլիկության միջև պատմական բանավեճը շատ հաճախ շրջանակ...</p> <hr /> <div>{{info|Grounded in Grace}} <br /> <br /> Բողոքականության և հռոմեական կաթոլիկության միջև պատմական բանավեճը շատ հաճախ շրջանակվում է գործերի և հավատքի և/կամ արժանիքի և շնորհքի շուրջ ծագած վիճաբանությամբ: Դատական բարեփոխիչներն արդարացման իրենց տեսանկյունն արտահայտեցին լատինական կարգախոսների աստվածաբանական սեղմագրերի միջոցով, և արտահայտությունները, որոնք նրանք օգտագերծեցին` ''sola fide''-ն և ''sola gratia'' -ն խորապես արմատավորվեցին բողոքական պատմության մեջ: ''Sola fide''-ն կամ &quot; հավատքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր գործերը նպաստում են մեր արդարացմանը, իսկ sola gratia-ն կամ &quot;շնորհքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր սեփական արժանիքները նպաստում են մեր արդարացմանը: <br /> <br /> Կարգախոսների խնդիրը նրանումն է, որ աստվածաբանական սեղմագրերի իրենց գործառնության մեջ դրանք հեշտությամբ կարելի է սխալ հասկանալ կամ օգտագործել որպես լիցենզիա չափազանց պարզեցված բարդ խնդիրների համար: Այսպիսով, երբ հավատքը կտրականապես տարբերվում է գործերից, զանազան աղավաղումներ են հեշտությամբ սղոսկում մեր հասկացողության մեջ: <br /> <br /> Երբ բարեփոխիչները պնդում էին, որ արդարացումը միայն հավատքով է, նրանք ի նկատի չունեին, որ հավատաքը ինքը ցանակացած տեսակի գործ է: Մեր արդարացման հիմքից գործերի բացառումը փնտրելով նրանք չէին ուզում ասել, որ հավատքը իր մեջ ներառում է ամեն ինչ արդարացման համար: <br /> <br /> '''ՀԱՐՑԻ ՍԻՐՏԸ'''<br /> <br /> Կարելի է ասել, որ 16-րդ դարի արդարացման վերաբերյալ բանավեճերի սիրտը արադարացման հիմքի խնդիրն էր: Արադարացման հիմքը այն հիմքն է, ըստ որի Աստված մարդուն արդաև է հռչակում: Բարեփոխիչները պնդում էին, որ աստվածաշնչյան տեսանկյունն այն է, որ արդարացման միակ հնարավոր հիմքը Քրիստոսի արդարությունն է: Սա ուղղակիորեն հղում է Իր սեփական կյանքի միջոցով Հիսուսի կողմից ձեռք բերված արդարության: Դա Քրիստոսի արդարությունը չէ մեր ''մեջ'', այլ Քրիստոսի արդարությունը մեզ ''համար'': <br /> <br /> Երբ մենք կենտրոնանում ենք արդարացման հիմքի խնդրի վրա, մենք տեսնում ենք, որ sola fide-ն սղագրված կարգախոս է ոչ միայն հավատքով արադարացման վարդապետության համար, այլև այն հասկացության համար, որ արդարացումը միայն Քրիստոսով է: Միայն Քրիստոսի արդարության մեջ և միջոցով է, որ Աստված մեզ արդար է հռչակում: <br /> <br /> Արդարացումը հավատքով է ասելը պարզապես նշանակում է, որ հավատքով կամ հավատքի միջոցով է, որ մենք ստանում ենք Քրիստոսի արդարացումը: Այսպիսով հավատքը գործիք կամ միջոց է, որի միջոցով մենք կառչում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Հռոմը ուսուցանում է, արդարացման գործիքը մկրտության (առաջին հերթին) և ապաշխարհության (երկրորդ հերթին) խորհուրդներն են: Խորհուրդի միջոցով արդարացման շնորհը կամ Քրիստոսի արդարությունը ներարկվում է (կամ լցվում է) հասցեատիրոջ սրտի մեջ: Այդ պատճառով անձը պետք է համաձայնվի և համագործակցի այս ներարկված շնորհի հետ այնպես, որ իրական արդարությունը իսկապես հավատացյալի անբաժանելի մասը կազմի, որի դեպքում Աստված անձին արդար է հայտարարում: Որպեսզի Աստված մարդուն արդարացնի, նախ մարդն ինքը պետք է արդար դառնա: <br /> <br /> Այսպիսով Հռոմը հավատում է, որ արդար դառնալու համար մարդը երեք բանի կարիք ունի` շնորհքի, հավատքի և Քրիստոսի: Հռոմը չի ուսուցանում, որ մարդը կարող է փրկվել առանց շնորհքի, իր սեփական արժանիքների միջոցով, առանց հավատքի` իր սեփական գործերով, կամ ինքն իրենով` առանց Քրիստոսի: Այսպիսով ինչի համար է ամբողջ աղմուկը: <br /> <br /> Ոչ տանսյոթերորդ դարի բանավեճերը, ոչ էլ կաթոլիկների և բողոքականների միջև վերջին քննարկումները և համատեղ հռչակագրերը չկարողացան լուծել բանավեճի կարևոր խնդիրը` արադարացման հիմքի խնդիրը: Արդյոք, դա վերագրված Քրիստոսի արդարությունն է, թե ներարկված Քրիստոսի արդարությունը: <br /> <br /> Մեր օրերում, շատերը, որոնք բախվում են այս դարավոր հակամարտությանը պարզապես թոթվում են իրենց ուսերը և ասում. &quot;Հիմա ինչ&quot;,- կամ ,-&quot;Ինչումն է խնդիրը &quot;: Քանի որ երկու կողմերն էլ հաստատում են որ մեր արդարացման համար անհրաժեշտ է Քրիստոսի արդարությունը, և որ շնորհքը և հավատքը նույնպես անհրաժեշտ են, այլ տեխնիկան խնդիրներն ավելի խորը հետաքննելը ժամանակի վատնում կամ աստվածաբանական բծախնդիր ամբարտավանություն մեջ մարզանք է թվում: Ամբողջ բանավեճը թեյամանի մեջ փոթորիկի նման ավելի ու ավելի շատ մարդկանց է ընդգրկում: <br /> <br /> '''ԵՐԿՈՒ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆ'''<br /> <br /> Լավ, ինչումն է մեծ խնդիրը: Թույլ տվեք պատասխանել այս հարցին երկու տեսանկյունից` մեկը աստվածաբանական, մյուսը անձնական և կենսական: <br /> <br /> Աստվածաբանական տեսնակյունից մեծ խնդիրն ավետարանի էությունն է: Խնդիրները դրանից շատ մեծ չեն լինում: Լավ լուրն այն է որ արդարությունը, որն Աստծված է պահանջում իր արարածներից, նրանց համար ձեռք է բերվել Քրիստոսի կողմից: Քրիստոսի կատարած գործը հավատացյալինն է համարվում: Հավատացյալն արդարացվում է Հիսուսի կողմից իր համար կատարածի հիման վրա, իրենից դուրս և իրենից անկախ, ոչ թե նրանով, թե ինչ է Հիսունն անում նրա մեջ: Հռոմի համար մարդ չի արդարանում մինչև արդարությունը չի պատկանում նրան: Նա ստանում է Քրիստոսի օգնությունը, բայց Աստված չի հաշվում, փոխանցում կամ վերագրում Քրիստոսի արդարությունը նրան: <br /> <br /> Ինչ անձնական կամ կենսական նշանակություն ունի սա: Հռոմի տեսանկյունը հուսահատություն է բերում իմ հոգուն: Եթե ես պետք է սպասեմ մինչև ես իմ բնույթով արդար դառնամ, որ Աստված ինձ արդար հայտարարի, ես պետք է երկար սպասեմ: Հռոմի տեսնակյունով եթե ես մահացու մեղք գործեմ, ես կկորցնեմ ամեն արդարացնող շնորհք, որ ներկայումս ունեմ: Նույնիսկ եթե ապաշխարհության խորհուրդով ես այն նորից վերականգնեմ, ես դեռևս գործ կունենամ քավարանի հետ: Եթե ես մահանամ իմ կյանքում որևէ անմաքրությամբ, ես պետք է գնամ քավարան բոլոր անմաքրություններս &quot;մաքրելու&quot; համար: Դա կարող է բազմաթիվ հազարավոր տարիներ պահանջել ավարտելու համար: <br /> <br /> Ինչպիսի արմատական տարբերություն աստվածաշնչյան ավետարանից, որն ինձ վստահեցնում է , որ Աստծո առաջ արդարացումն իմն է այն պահից, երբ ես իմ վստահությունը դնում եմ Հիսուսի վրա: Որովհետև Նրա արդարությունը կատարյալ է, այն չի կարող ոչ աճել, ոչ էլ նվազել: Եվ եթե Նրա արդարությունը ինձ է վերագրվում ես հիմա ունեմ լիակատար և ամբողձական արդարացման հիմք: <br /> <br /> Վերագրված արդարության խնդիրը ընդեմ ներարկված արդարության երբեք չի կարող լուծվել առանց մեկը կամ մյուսը ժխտելու: Դրանք արդարցման իրարամերժ տեսակետներ են: Եթե մեկը ճիշտ է, ապա մյուսը սխալ է: Այս տեսակետներից մեկը հռչակում է ճշմարիտ աստվածաշնչյան ավետարանը, իսկ մյուսը կեղծ ավետարան է: Նրանք երկուսն էլ պարզապես չեն կարող ճշմարիտ լինել: <br /> <br /> Նորից այս խնդիրը չի կարող լուծվել ոսկե միջինով: Երկու անհամատեղելի տեսակետները կարող են անտեսվել կամ նվազագույնի հացնվել (ինչպես անում են ժամանակակից երկխոսությունները պատմական վերանայման միջոցով), բայց դրանք չեն կարող համաձայնության բերվել: Ոչ էլ դրանք կարող են հասցնվել զուտ թյուրիմացության. երկու կողմերն էլ շատ խելացի են, որպեսզի դա տեղի ունենար անցյալ 400 տարիների ընթացքում: <br /> <br /> Արդարացման մեջ արժանիքի և շնորհքի խնդիրը ծածկված է խառնաշփոթությամբ: Հռոմը խոսում է հավատացյալների երկու արժանիքների մասին` համապատասխանող և արժանավոր: Համապատասխանող արժանիքը ձեռք է բերվում ապաշխարհության խորհուրդի հետ կապված սրբացման աշխատանքների միջոցով: Այս աշխատանքները այնքան էլ պարգևի արժանի չեն, որպեսզի արդար դատավորը պարտավորվի նրանց պարգևատրել, բայց դրանք բավականին լավ են, որ &quot;հարմար&quot; և &quot;համապատասխանող&quot; համարվեն, որպեսզի Աստված պարգևատրի դրանց: <br /> <br /> Արժանավոր արժանիքը արժանիքի ավելի բարձր կարգ է, որին հասել են սրբերը: Բայց նույնիսկ այս արժանիքը հռոմի կողմից սահմանվում է որպես շնորհքով արմատավորված և հիմնավորված: Դա արժանիք է, որին չի կարելի հասնել առանց շնորհքի աջակցության: <br /> <br /> Բարեփոխիչները ժխտել են ինչպես համապատասխանող, այնպես էլ արժանավոր արժանիքը` վիճաբանելով, որ մեր վիճակը ոչ միայն արմատավորված է շնորհքի մեջ, այլև այն գթառատ է ամեն առումով: Միակ արժանիքը, որը կապ ունի մեր արդարացման հետ, դա Քրիստոսի արժանիքն է: Իսկապես, մենք փրկվում ենք գովասանքի արժանի գործերի` Քրիստոսի գործերի միջոցով: Այն. որ մենք փրկվում ենք ինչ-որ մեկի արժանքի միջոցով, որը շնորհքով մեզ է վերագրվել, փրկության էությունն է կազմում: <br /> <br /> Շնորհքն է, որ երբեք չպետք է վարկաբեկվի կամ բանակցությունների ենթարկվի եկեղեցու կողմից: Առանց դրա մենք իսկապես անհույս և անօգնական ենք սուրբ Աստծո առաջ արդար կանգնելու համար:</div> Mon, 07 May 2012 16:14:01 GMT Kathyyee http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE