http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%BA%D5%A1%D5%BD%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D5%B2:%D5%86%D5%A5%D6%80%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8/Roseinthedesert Gospel Translations Armenianյից՝ ազատ հանրագիտարանից hy MediaWiki 1.16alpha Sun, 03 May 2026 12:42:24 GMT http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%89%D5%B8%D6%80%D5%BD_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D6%87%D5%B8%D6%80_%D5%AF%D5%A5%D5%BF%D5%A5%D6%80_%D5%AC%D5%A1%D5%BE_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Four Essentials to Finishing Well}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''2007թ. Ազգային համաժողով '' <br /> <br /> ''Հետևյալ գրառումները կատարվել են պատգամի ժամանակ'' <br /> <br /> ==== Չորս կարևոր կետեր լավ ավարտելու համար ====<br /> <br /> Պողոսը համբերեց մինչև վերջ, իսկ Դեմասը որքան մեզ հայտնի է՝ ոչ (2 Տիմոթեոս 4:7,10), թեև նա մի ժամանակ ծառայակից էր(Փիլիմոն 1:24): Սա սթափեցնող խոսք է, քանի որ մեզանից շատերը դեռ շատ երիտասարդ են: Մեզանից ոչ ոք առանց Աստծո շնորհքի երաշխավորված չէ, որ լավ ավարտ կունենա: Ինչպե՞ս մենք կարող ենք Աստծո շնորհքով համբերել Պողոսի նման: <br /> <br /> '''1) Աստծո հետ կենտրոնացված անձնական հարաբերությունների ամենօրյա ժամանակ.''' Դա պետք է ամեն օր լինի, հակառակ դեպքում մենք մեզ կգտնենք սխալ ուղղությամբ շարժվելիս: Դեմասը սիրահարված էր այս ներկա աշխարհին: Աստծո հետ մեր ժամանակը պետք է մեր մեջ համակրանք առաջացնի, որը կհաղթի այս աշխարհը սիրելու գայթակղությանը: Օգտակար է պլան ունենալը, բայց պլանը պետք է մեզ Աստծուն ուղղորդի: <br /> <br /> '''2) Ավետարանի ամենօրյա յուրացում: Ավետարանը մեղավորների համար է:''' Նախքան Աստծո հետ ժամանակ անցկացնելը մենք պետք է Նրա մոտ գանք մաքսավորի մոտեցմանբ, որն աղոթում էր. «Ողորմիր մեղավորիս», և հավատանք, որ միայն Աստված կարող է մեզ արդարացնել: Միայն սա մեզ վստահություն կտա մոտենալու Աստծուն և հաղորդակցվելու նրա հետ: <br /> <br /> Եթե մենք ամեն օր չյուրացնենք ավետարանը, մենք կսկսենք մեր հոգևորությունը կապել մեր գործերի հետ, որն ի վերջո մեզ կտանի կամ հպարտության կամ հուսահատության: Բայց ամեն օր ինքներս մեզ հիշեցնելը, որ մենք մեղավորներ ենք, և որ Աստծո շնորհքով մենք հագել են Քրիստոսի արդարությունը, մեզ կզինի իրական և մաքուր շարժառիթով՝ շարունակելու հետևել Հիսուսին և հրաժարվել աշխարհը սիրելու ցանկությունից: Մենք պետք է ջանադրաբար աշխատենք ոչ թե Աստծո հավանությունը ստանալու համար, այլ որովհետև մենք արդեն այն ունենք: <br /> <br /> '''3) Ամենօր Ձեր մարմինները ներկայացրեք Աստծուն որպես կենդանի պատարագ:''' Հռոմեացիս 12:1: Հին կտակարանի զոհաբերությունը, որն ակնարկում է Պողոսը, մատուցվում էր ամեն օր: Դա այդ նույն նշանակությունն ունի նոր ուղտի սուրբերի համար: Մեր մարմինները փոխառված են Աստծուց, և մենք պետք է ամեն օր մեզ կրկին նվիրաբերենք Նրան: Ճիշտ այնպես, ինչպես Պողոսն է դիմել Փիլիմոնին (Փիլիմոն 1:8-10), չնայած նա իրավունք ուներ հրամայելու նրան, նույն ձևով էլ մեզ է դիմում, որ մենք մեր անձերը տանք Աստծուն: Հենց Աստծո որղորմության հրաշքը պետք է մեզ ստիպի ինքնաբուխ տալ այն, և սա մենք կանենք, եթե ամեն օր ջերմանանք Նրա սիրով: <br /> <br /> '''4) Աստծո սիրո և ինքնիշխանության նկատմամբ ամուր հավատք:''' Ողբ Երեմիայի 3: 37-38: Կյանքը լի է ցավերով՝ բնական հանգամանքների և ուրիշների չար կամքի պատճառով: Բայց Աստված իշխանություն ունի այս բոլոր չար բաներ վրա և հավատքով մենք կարող ենք շնորհակալ լինել դրանց համար: Աստված դրանք օգտագործում է, որպեսզի մեզ Քրիստոսի նման դարձնի և երբեք չի թողնի կամ չի լքի մեզ: Ավետարանը և Աստծո խոստումները երբեք չեն ձախողվի, և երբեք նա մեզանից դրանք չի վերցնի: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 26 Jun 2015 20:16:58 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%89%D5%B8%D6%80%D5%BD_%D5%AF%D5%A1%D6%80%D6%87%D5%B8%D6%80_%D5%AF%D5%A5%D5%BF%D5%A5%D6%80_%D5%AC%D5%A1%D5%BE_%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%BF%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Don't Waste Your University Years}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ինձ թիվը չէ, որ գրավում է, չնայած Ամերկայի համալսարաններում և քոլեջներում մոտավորապես 21 միլիոն ուսանող կա: Ինձ գրավում է ժամանակի կարևորության բնույթը: Կյանքի մեջ ինտեգրվելու մտքերը, կյանքն ուղղորդող նպատակները և կյանքն էներգիայով լցնող ուժերը հաճախ գտնվում և արմատավորվում են կյանքի այս կարևոր փուլում: <br /> <br /> «Պատանեկությունը» և «չափահասությունը» միշտ չէ, որ գոյություն են ունեցել: Դրանք ժամանակակից աշխարհի ստեղծագործությունն են: <br /> <br /> «Պատանեկությունը» և «չափահասությունը» որպես կյանքի առանձին փուլեր ավելի շատ 20-րդ դարի մտահղացումն են, որոնք առաջ բերեցին փոփոխություններ ընդհանուր կրթության, երեխանների աշխատանքային օրենքների, ուրբանիզացիայի, ենթաուրբանիզացիայի, զանգվածային սպարողականության և ԶԼՄների մեջ: Նույն ձևով վերջին տասնամյակներում պատանեկության և լիարժեք չափահասության միջև ընկած տարիների հետ կապված մեր մշակույթում առաջացավ կյանքի մի նոր, առանձին և կարևոր փուլ, որը վերափոխեց երիտասարդների ինքնության, երիտասարդության, հարաբերությունների և կենսական պարտավորությունների, ինչպես նաև տարբեր վարքագծերի և դիրքորոշումների իմաստը: Այն ինչ առաջացավ այս նոր իրավիճակից տարբեր ձևերով կոչվեց՝ «երկարաձգված պատանեկություն», «երիտասարդություն», «չափահասություն», «երիտասարդ չափահասություն», «քսան և ինչ-որ բաներ» և «ձևավորվող չափահասություն»: (Քրիստիան Սմիթ, Ստանալով կյանք»):<br /> <br /> Կյանքի նոր փուլի ի հայտ գալուն հետ , որը չի սահմանվում պարզապես տարիքով, այլ մշակութային սպասումներով, հասակակիցների ճնշումներով, կրթական պահանջներով, տնտեսական սրումներով և լրատվամիջոցների կողմից սահմանված ինքնաճանաչմամբ, մեծ է հավանականությունը՝ վատնելու այդ ժամանակաշրջանը: <br /> <br /> ==== Ըմբռնում, նպատակ և էներգիա գտնելը ====<br /> <br /> Երբ ես ասում եմ «վատնել» ես ի նկատի չունեմ այն պարզապես չափազանց շատ զվարճանքների վրա ծախսել: Ես նկատի ունեմ ըմբռնում, որն իրապես ինտեգրում է կյանքը, նպատակ, որը մշտապես ուղղությունը է տալիս առանց ափսոսանքի և էներգիա, որը մեկն արդյունավետորեն կրում է կյանքի ողջ ընթացքում մինչև վերջ` և առավել քան դա: <br /> <br /> Ձախողումը բոլոր վատնումներից ամենամեծ վատնում է կյանքի համալասարանական ժամանակահատվածում: <br /> <br /> Կյանքն ինտեգրող ըմբռնում: Կյանքին ուղղություն տվող նպատակ: Կյանքին ուժ տվող էներգիա: Միլիոնավոր ուսանողների համար այս ցուցիչները դրվում են կյանքի այդ ժամանակահատվածում: Եվ եթե դրանք սխալ են դրվում և մշտապես թռիչքի վրա են, Մարսում վայրէջք չի լինի՝ չխոսելով արդեն վերադարձի մասին: Կյանքի փոքրիկ տիեզերական նավը կթափառի դրսում՝ սկզբում շրջապատված բազմաթիվ խթանող տեսարաններով և հետո՝ անվերջ գիշերով: <br /> <br /> Ի՞նչ է այդ ըմբռնումը, նպատակը և էներգիան: <br /> <br /> *Կյանքն ինտեգրող ընբռնումը հայտնաբերելն է, որ Աստծո խոսքը, Աստվծաշունչը միակ իրական և միանգամայն վտահելի իմաստությունն է մեր կյնաքի ձևավորման համար: <br /> *Կյանքին ուղղություն տվող նպատակը հայտնաբերելն է, որ Հիսուս Քրիստոսի վեհությունը փառավորելը և մեծարելը ամեն բանի նպատակն է: <br /> *Կյանքին ուժ տվող էներգիան հայտնաբերելն է, որ Սուրբ Հոգու շնորհալի զորությանն ամեն օր ապավինելը կյանքի հարատև պտղաբերության բանալին է:<br /> <br /> Այո, Աստված ողորմած է, և շատ մարդիկ այս բացահայտումներն ավելի ուշ են անում կյանքում: Ես Նրան փառք եմ տալիս դրա համար: Բայց զարմանալի է, թե ինչքան շատերն են այս ցուցիչները ընդմիշտ քոլեջում և բարձրագույն դպրոցում դնում&amp;nbsp;: Դա լավ է, կամ վատ: <br /> <br /> ==== Մեծ արթնության համար աղոթելը: ====<br /> <br /> Ես վերջերս կարդացի «Դու ունես Լիբիան. Կյանք՝ ծառայելով մահմեդական աշխարհին»: Դա Գրեգ Լիվինգստոնի՝ Սահմանների հիմնադրի ինքնակենսագրությունն է: Այն լի է կյանքի դասերով: Այն հավատ է առաջացնում: Այն հույս է տալիս: Եվ այն պատմում է քոլեջում մի ճակատագրական պահի մասին, երբ երիտասարդ, տեսանող Ջորջ Վերմերն ազգերի համար աղոթքաժողովի ժամանակ ասել է երիտասարդ, աննպատակ Գրեգ Լիվինգստոնին, «Դու ունես Լիբիան»: <br /> <br /> Աշխարհը երբեք նույնը չի լինի: Աստված վերցրեց այս երկու ուսանողներին և օգտագործեց երկու զանգվածային միսիոներական ուժ ստեղծելու համար: Օպերատիվ մոբիլիզացիան և Սահմանները վկայում են, թե ինչքան կարևոր էին այս ուսանողական օրերը: <br /> <br /> Ես շնորհակալ եմ Աստծուց, որ նա գրավել է իմ միտքը և սիրտը այդ տարիների ընթացքում: Ցուցիչները դրվել են 18-ից 25 տարեկանում: Ինչպիսի՜ պարգև: Բոլոր համապարփակ ընբռնումների մի աղբյուր, ամենուր ուղղորդող, երբեք ափսոսանքով չլցված նպատակներ, անսպառ էներգիա, որն իմը չէ: Եվ ինչպիսի առավելություն է տեսնել, թե Աստված ինչպես է օրհնում ուսանողներին բազմաթիվ ծառայություններով՝ Cru, Inter-Varsity, Navigators, Campus Outreach, կոնֆերանսներով՝ Passion, Urbana, Cross և բազմաթիվ քրիստոնեական դպրոցներով: Եվ հիմա desiringGod.org-ի միջոցով հազարավոր ուսանողների հասնելու ուրախությունը և Բեթղեհեմի քոլեջի և Սեմինարիայի կանցլեր լինելու ուրախությունը կյանքի ավարտի համար անսպասելի նվեր է: <br /> <br /> 2025 թ.-ին ըստ մի հաշվարկի, ամբողջ աշխարհում բարձրագույն կրթություն ստացող ուսանողների թիվը կլինի 262 մլն.&amp;nbsp;: Ինձ հետ աղոթեք, որ Աստված մեծ արթնություն բերի այն ըմբռնումներիի մեջ, որոնք իսկապես ինտեգրում են կյանքը, այն նպատակի մեջ, որn ուղղորդում են առանց ափսոսանքի, և տա անսպառ էներգիա ամբողջ կյանքի համար և առավել քան դա: Թող Աստվածաշունչը, Աստծո փառքը և Սուրբ Հոգու զորությունը դառնան միլիոնավոր ուսանողների գերիշխող իրականությունը:</div> Thu, 25 Jun 2015 21:18:20 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Don't Waste Your University Years}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ինձ թիվը չէ, որ գրավում է, չնայած Ամերկայի համալսարաններում և քոլեջներում մոտավորապես 21 միլիոն ուսանող կա: Ինձ գրավում է ժամանակի կարևորության բնույթը: Կյանքի մեջ ինտեգրվելու մտքերը, կյանքն ուղղորդող նպատակները և կյանքն էներգիայով լցնող ուժերը հաճախ գտնվում և արմատավորվում են կյանքի այս կարևոր փուլում: <br /> <br /> «Պատանեկությունը» և «չափահասությունը» միշտ չէ, որ գոյություն են ունեցել: Դրանք ժամանակակից աշխարհի ստեղծագործությունն են: <br /> <br /> :«Պատանեկությունը» ևՙչափահասությունը» որպես կյանքի առանձին փուլեր ավելի շատ 20-րդ դարի մտահղացումն են, որոնք առաջ բերեցին փոփոխություններ ընդհանուր կրթության, երեխանների աշխատանքային օրենքների, ուրբանիզացիայի, ենթաուրբանիզացիայի, զանգվածային սպարողականության և ԶԼՄների մեջ: Նույն ձևով վերջին տասնամյակներում պատանեկության և լիարժեք չափահասության միջև ընկած տարիների հետ կապված մեր մշակույթում առաջացավ կյանքի մի նոր, առանձին և կարևոր փուլ, որը վերափոխեց երիտասարդների ինքնության, երիտասարդության, հարաբերությունների և կենսական պարտավորությունների, ինչպես նաև տարբեր վարքագծերի և դիրքորոշումների իմաստը: Այն ինչ առաջացավ այս նոր իրավիճակից տարբեր ձևերով կոչվեց՝ «երկարաձգված պատանեկություն», «երիտասարդություն», «չափահասություն», «երիտասարդ չափահասություն», «քսան և ինչ-որ բաներ» և «ձևավորվող չափահասություն»: (Քրիստիան Սմիթ, Ստանալով կյանք»):<br /> <br /> Կյանքի նոր փուլի ի հայտ գալուն հետ , որը չի սահմանվում պարզապես տարիքով, այլ մշակութային սպասումներով, հասակակիցների ճնշումներով, կրթական պահանջներով, տնտեսական սրումներով և լրատվամիջոցների կողմից սահմանված ինքնաճանաչմամբ, մեծ է հավանականությունը՝ վատնելու այդ ժամանակաշրջանը: <br /> <br /> ==== Ըմբռնում, նպատակ և էներգիա գտնելը ====<br /> <br /> Երբ ես ասում եմ «վատնել» ես ի նկատի չունեմ այն պարզապես չափազանց շատ զվարճանքների վրա ծախսել: Ես նկատի ունեմ ըմբռնում, որն իրապես ինտեգրում է կյանքը, նպատակ, որը մշտապես ուղղությունը է տալիս առանց ափսոսանքի և էներգիա, որը մեկն արդյունավետորեն կրում է կյանքի ողջ ընթացքում մինչև վերջ - և առավել քան դա: <br /> <br /> Ձախողումը բոլոր վատնումներից ամենամեծ վատնում է կյանքի համալասարանական ժամանակահատվածում: <br /> <br /> Կյանքն ինտեգրող ըմբռնում: Կյանքին ուղղություն տվող նպատակ: Կյանքին ուժ տվող էներգիա: Միլիոնավոր ուսանողների համար այս ցուցիչները դրվում են կյանքի այդ ժամանակահատվածում: Եվ եթե դրանք սխալ են դրվում և մշտապես թռիչքի վրա են, Մարսում վայրէջք չի լինի՝ չխոսելով արդեն վերադարձի մասին: Կյանքի փոքրիկ տիեզերական նավը կթափառի դրսում՝ սկզբում շրջապատված բազմաթիվ խթանող տեսարաններով և հետո՝ անվերջ գիշերով: <br /> <br /> Ի՞նչ է այդ ըմբռնումը, նպատակը և էներգիան: <br /> <br /> *Կյանքն ինտեգրող ընբռնումը հայտնաբերելն է, որ Աստծո խոսքը, Աստվծաշունչը միակ իրական և միանգամայն վտահելի իմաստությունն է մեր կյնաքի ձևավորման համար: <br /> *Կյանքին ուղղություն տվող նպատակը հայտնաբերելն է, որ Հիսուս Քրիստոսի վեհությունը փառավորելը և մեծարելը ամեն բանի նպատակն է: <br /> *Կյանքին ուժ տվող էներգիան հայտնաբերելն է, որ Սուրբ Հոգու շնորհալի զորությանն ամեն օր ապավինելը կյանքի հարատև պտղաբերության բանալին է:<br /> <br /> Այո, Աստված ողորմած է, և շատ մարդիկ այս բացահայտումներն ավելի ուշ են անում կյանքում: Ես Նրան փառք եմ տալիս դրա համար: Բայց զարմանալի է, թե ինչքան շատերն են այս ցուցիչները ընդմիշտ քոլեջում և բարձրագույն դպրոցում դնում&amp;nbsp;: Դա լավ է, կամ վատ: <br /> <br /> ==== Մեծ արթնության համար աղոթելը: ====<br /> <br /> Ես վերջերս կարդացի ''Դու ունես Լիբիան. Կյանք՝ ծառայելով մահմեդական աշխարհին'': Դա Գրեգ Լիվինգստոնի՝ Սահմանների հիմնադրի ինքնակենսագրությունն է: Այն լի է կյանքի դասերով: Այն հավատ է առաջացնում: Այն հույս է տալիս: Եվ այն պատմում է քոլեջում մի ճակատագրական պահի մասին, երբ երիտասարդ, տեսանող Ջորջ Վերմերն ազգերի համար աղոթքաժողովի ժամանակ ասել է երիտասարդ, աննպատակ Գրեգ Լիվինգստոնին, «Դու ունես Լիբիան»: <br /> <br /> Աշխարհը երբեք նույնը չի լինի: Աստված վերցրեց այս երկու ուսանողներին և օգտագործեց երկու զանգվածային միսիոներական ուժ ստեղծելու համար: Օպերատիվ մոբիլիզացիան և Սահմանները վկայում են, թե ինչքան կարևոր էին այս ուսանողական օրերը: <br /> <br /> Ես շնորհակալ եմ Աստծուց, որ նա գրավել է իմ միտքը և սիրտը այդ տարիների ընթացքում: Ցուցիչները դրվել են 18-ից 25 տարեկանում: Ինչպիսի՜ պարգև: Բոլոր համապարփակ ընբռնումների մի աղբյուր, ամենուր ուղղորդող, երբեք ափսոսանքով չլցված նպատակներ, անսպառ էներգիա, որն իմը չէ: Եվ ինչպիսի առավելություն է տեսնել, թե Աստված ինչպես է օրհնում ուսանողներին բազմաթիվ ծառայություններով՝ Cru, Inter-Varsity, Navigators, Campus Outreach, կոնֆերանսներով՝ Passion, Urbana, Cross և բազմաթիվ քրիստոնեական դպրոցներով: Եվ հիմա desiringGod.org-ի միջոցով հազարավոր ուսանողների հասնելու ուրախությունը և Բեթղեհեմի քոլեջի և Սեմինարիայի կանցլեր լինելու ուրախությունը կյանքի ավարտի համար անսպասելի նվեր է: <br /> <br /> 2025 թ.-ին ըստ մի հաշվարկի, ամբողջ աշխարհում բարձրագույն կրթություն ստացող ուսանողների թիվը կլինի 262 մլն.&amp;nbsp;: Ինձ հետ աղոթեք, որ Աստված մեծ արթնություն բերի այն ըմբռնումներիի մեջ, որոնք իսկապես ինտեգրում են կյանքը, այն նպատակի մեջ, որn ուղղորդում են առանց ափսոսանքի, և տա անսպառ էներգիա ամբողջ կյանքի համար և առավել քան դա: Թող Աստվածաշունչը, Աստծո փառքը և Սուրբ Հոգու զորությունը դառնան միլիոնավոր ուսանողների գերիշխող իրականությունը:</div> Thu, 25 Jun 2015 21:14:30 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%84%D5%AB%D5%9C_%D5%BE%D5%A1%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D6%84_%D5%81%D5%A5%D6%80_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BB%D5%9E%D5%B6%D5%B9%D5%B6_%D5%A7_%D6%84%D5%B8_%D5%B4%D5%AB%D5%A1%D5%AF_%D5%B4%D5%AD%D5%AB%D5%A9%D5%A1%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|What is Your Only Comfort?}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Բարեփոխումների դարի վարդապետարաններից, թերևս, ոչ մեկն այնքան սիրված չէ, որքան Հայդելբերգի վադապետարանը: Բացման հարց ու պատասխանի ժամանակ վարդապետարանի անձնական և տարբերակիչ տոնն ակնհայտ է դառնում: «Ի՞նչն է քո միակ մխիթարությունը կյանքի և մահվան մեջ»: Սա տեսական հարց չէ. «Ի՞նչ անհրաժեշտ կլիներ, եթե Աստված ստիպված լիներ մխիթարել մեղավորներին»: Սա ավելի շատ գործնական հարց է. «Ի՞նչպես եմ ես մխիթարվում մինչ ապրում եմ, և ի՞նչպես կմիխաթվեմ, երբ մահանամ»: <br /> <br /> Բացման հարցման մեջ բանալի բառը ''մխիթարությունն ''է(Գերմաներեն` ''trost''). Բառը ցույց է տալիս մեր հավաստիությունը և համոզվածությունը Քրիստոսի ավարտված գործի վերաբերյալ: Այս մխիթարությունը տարածվում է ամբողջ կյանքի վրա և նույնիսկ մահվան ժամի վրա: Ինչպես վարդապետարանների հեղինակներից մեկը(Զաքարիուս Ուրսինուսը) նշում է իր վարդապետարանի վերաբերյալ մեկնաբանության մեջ, այս մխիթարությունը ենթադրում է «ձրիաբար մեղքերի թողության հավաստիք, Քրիստոսի միջոցով ու Քրիստոսի շնորհիվ հաշտություն Աստծո հետ և հավիտենական կյանքի որոշակի ակնկալիք` Սուրբ Հոգու միջոցով, Ավետարանի շնորհիվ, ի սրտե հավատալով, որ մենք հավիտենապես փրկված ենք համաձայն Պողոս առաքյալի հայտարարության. «Ո՞վ կարող է մեզ բաժանել Քրիստոսի սիրուց»: Նշենք, որ վարդապետարանը խոսում է մեր «միակ» մխիթարության մասին: Քրիստոսից զատ ոչ մի ուրիշ նման մխիթարություն և հավաստիք չկա: <br /> <br /> Պատասխանելով բացման հարցին` վարդապետարանը հայտարարում. «Ես, մարմնով և հոգով, կյանքով և մահով» կունենամ այս մխիթարությունը: Հռովմեացիս 14:7-8-ի շրջասությունը մեզ հիշեցնում է, որ Աստծո հոգատարությունը տարածվում է մեզ վրա ամբողջ կյանքի ընթացքում: Քրիստոսը քանդեց անեծքը. փրկության հավաստիք կա այս կյանքում և մեր մարմինների հարություն աշխարհի վերջում ( տես` Հ. և Պ. 57–58): Այս գիտելիքը մեզ մխիթարում է հիմա և պատրաստում այն ամենին, ինչ մեզ սպասվում է ապագայում: <br /> <br /> Մեր մխիթարությունը գալիս է այն փաստից, որ «Ես ինքս ինձ չեմ»: Այս խոսքերը վերցրված են 1Կորնթացիս 6:19-20-ից. «Եւ դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք։ Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ» ։ Մենք Քրիստոսինն ենք, և Նա մեզ հետ կանի այն ինչ Նրա կամքն է: Այս մխիթարությունը հիմնված է այն փաստի վրա, որ Աստված ինքնիշխան է և զորություն ունի անելու այն, ինչ Նա խոստացել է: <br /> <br /> Այս հրաշալի փաստը առավելապես մանրամասնվում է պատասխանի հաջորդ մասի մեջ: «Բայց ես պատկանում եմ իմ հավատարիմ Փրկիչ Հիսուս Քրիստոսին»: Վարդապետարանը մեզ ուղղորդում է մեր հավատքից (սուբեկտիվ) դեպի Քրիստոսի հնազանդությունը` Իմ «Հավատարիմ» Փրկչին (օբյեկտիվ): Քրիստոսը հաստատել է արդարությունը և մեր մեղքերի համար մահացել է խաչի վրա ինձ համար: Քրիստոսի հնազանդության յուրահատկությունները ավելի են մանրամասնվում պատասխանի հաջորդ մասի մեջ. «Ով իր թանկագին արյունով»: Այս խոսքերը եկել են 1 Պետրոս 1:18-19-ից. «Իմացէ՛ք, որ ապականացու արծաթեղէնով եւ ոսկեղէնով չէ, որ փրկուեցիք ձեր հայրենաւանդ ունայն ընթացքից, այլ՝ թանկագին արեամբ Քրիստոսի, որ անբիծ եւ անարատ է, ինչպէս մի գառ»: Քրիստոսի մահը միակ միջոցն է, որով մեղավոր մարդու մեղքը կարող է ջնջվել(փրկագնում) և հեռացնել Աստծո բարկությունը (գթասրտություն): Վարդապետարանը մեզ հիշեցնում է, որ մեր փրկության հիմքը Քրիստոսի գործն է մեր մեջ` ոչ թե մեր հավատքը կամ մեր բարի գործերը: <br /> <br /> Հաջորդը` վարդապետարանի առաջին պատասխանը մեզ ասում է, որ Հիսուսի մահը այս խոստացված փրկության հիքն է, որրովհետև Նա «լիովին բավարարել է իմ մեղքեր համար»: Քրիստոսի մահն է միայն բավարարում Սուրբ Աստծո արդարությունը(Հռովմ. 3:21–26): Ոչ մի մարդկային աշխատանք կամ կրոնական արարողություն չի կարող դա անել: Ոչ միայն այդ, բայց նաև Նրա մահը «ինձ փրկել է սատանայի իշխանությունից»: Սա 1 Հովհաննես 3:8-ի արձագանքն է. «Աստծու Որդին հէնց նրա համար յայտնուեց, որ քանդի Սատանայի գործերը»: Սատանան Երկնքից վտարվեց, որպեսզի այլևս չկարողանա մեզ մեղադրել երկնային դատարանի առաջ: Քրիստոսի հաղթանակը նրա նկատմաբ երևում է խաչի վրա(Կող. 2:13–15): <br /> <br /> Վարդապետարանը այնուհետև նշում է, որ փրկության մեր երաշխիքը և մեր տոկունությունը հավատքի մեջ նույնպես Քրիստոսի աշխատանքն է: «&amp;nbsp;[Քրիստոսը] այնպես է պաշտպանում ինձ, որ առանց իմ երկնային Հոր կամքի մի մազ անգամ չի կարող ընկնել իմ գլխից»: Սա վերցրված է Մաթևոս 10:29-30-ից. «Չէ՞ որ երկու ճնճղուկ մէկ դահեկանի է վաճառւում, բայց նրանցից մէկն անգամ առանց ձեր Հօր գետին չի ընկնում: Եւ ձեր գլխի մազերը բոլորն իսկ հաշուուած են»: Որպեսզի ունենամ Ավետարանի խոստացված մխիթարությունը Ես պետք է իմանամ, որ Աստծո սուվերեն հոգատարությունը տարածվում է իմ կյանքի բոլոր ոլորտների վրա: Աստծո կամքից զատ ինձ հետ ոչինչ չի պկատարվում: Փաստորեն «ամեն բան գործակից է իմ փրկությանը» (տես` Հռով. 8:28): Աստված նախասահմանել է ամեն ինչ: Նա մեզ փրկագնում է մեղքից: Եվ վերջում Աստված դա բարի գործակից կանի ինձ համար: <br /> <br /> Վերջապես, մենք իմանում ենք, որ այս մխիթարությունը իմն է դառնում Սուրբ Հոգու աշխատանքի միջոցով: «Ոսւտի Իր Սուրբ Հոգու միջոցով Նա նաև վստահեցնում է ինձ հավիտյան կյանքի մեջ»: Սուրբ Հոգին վկայում է Աստծո Խոսքի ճշմարտության մասին և հաստատում այն խոստումը, որ Աստված տվել է ինձ, ըստ որի Նա կփրկի նրանց, ովքեր վստահում են Քրիստոսին: Այս նույն Հոգին «ինձ ստիպում է սրտանց ցանկանալ և պատրաստ լինել ապրելու Նրա համար»: Աստված է, որ Նրա բարի գործը ավարտին կհասցնի: Նա, ով արդարացնում է ինձ, նաև կսրբացնի: Նա, ով իմ մեջ բարի գործ է սկսել այն ավարտին կհասցնի: <br /> <br /> Այս ամենն իմանալը ինձ աննկարագրելի մխիթարություն է տալիս կյանքի և մահվան մեջ: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 25 Jun 2015 06:20:11 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%BB%D5%9E%D5%B6%D5%B9%D5%B6_%D5%A7_%D6%84%D5%B8_%D5%B4%D5%AB%D5%A1%D5%AF_%D5%B4%D5%AD%D5%AB%D5%A9%D5%A1%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8E%D5%A5%D6%80%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%B8%D5%B2_%D5%BD%D5%A5%D6%80 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Transforming Love}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Խոր հուսահատություն ապրող հայրը երկու շաբաթ անց էր կացրել մանկական ինթենսիվ թերապիայի բաժնում` նայելով, թե ինչպես է իր երեք տարեկան տղան դանդաղ մահանում: Այս երկու շաբաթվա ընթացքում նա բավականին զարմանալի կերպով ավետարանի մասին գիրք կարդաց: Ավելի ուշ նա ինձ գրեց. «Ես ուզում եմ ասել, որ Ավետարանը իսկապես իրական կյանքի համար է»: <br /> <br /> Ես շփոթված էի իր հայտարարությունից: Ինչպե՞ս է ավետարանի մասին գիրքը ծառայել հորը իր խոր ողբերգության ժամանակ: Ես մտածում էի, որ Աստծուն վստահելու մասին գիրքն օգտակար կլիներ ձախորդությունների ժամանակ: Բայց Ավետարանի մասին գի՞րքը։ Ինչպե՞ս այն կարող էր օգտակար լինել մի այդպիսի պահի: Ես այս հարցի շուրջ մտածում էի մի քանի շաբաթ: Հետո մի օր, մինչ ես պատգամ էի պատրաստում Աստծո սիրո մասին, ես ստատցա պատասխանը: Ավետարանի մեջ հայրը տեսավ Աստծո սերը: <br /> <br /> Հովհաննես առաքյալը գրել է. «Եւ սրանո՛ւմ երեւաց Աստծու սէրը մեր հանդէպ. այն, որ Աստուած իր միածին Որդուն աշխարհ ուղարկեց, որպէսզի նրանով կենդանի լինենք։ Սրանո՛ւմ է սէրը. մենք չէ, որ սիրեցինք Աստծուն, այլ նա՛ սիրեց մեզ եւ ուղարկեց իր Որդուն մեր մեղքերի քաւութեան համար» (1 Հովհաննես 4:9–10)։ <br /> <br /> Ես հաճախ ասում եմ. «Եթե ուզում ես տեսնել Աստծո սերը, սկզբում նայիր Խաչին»,- որովհետև դա է Նրա սիրո ամենաակնառու ցուցադրումը: Աստված Իր որդուն ուղարկեց խաչի վրա մեր մեղքերի քավության համար: Քավությունը, թեև լավ Աստվածաշնչյան խոսք է, բայց այսօրվա քրիստոնյաները հազվադեպ են հասկանում այն: Թերևս լավագույն ճանապարհը դրա մասին խորհելու այն է, որ դա Աստծո արդար և սուրբ բարկության ողջ հարվածը Հիսուսի կողմից խաչի վրա կրելու ակտն էր, որը մենք պետք է կրեինք: <br /> <br /> Մենք բոլորս մեր մեղքերի պատճառով արժանի ենք Աստծո բարկությանը, ոչ միայն այն մեղքերի, որ մենք գործում էինք որպես անհավատներ, այլ նաև այն մեղքերի, որոնք, լինելով հավատացյալներ, գործում ենք ամեն օր: Բայց, եթե մենք վստահել ենք Աստծուն, մենք երբեք չենք ճաշակի Աստծո բարկության բաժակից անգամ մեկ կաթիլ: Հիսուսն այս բաժակը որպես մեզ փոխարինող մեր փոխարեն խմեց: Եվ Հովհաննեսը մեզ ասում է, որ Աստված ի սիրով ուղարկեց Հիսուսին մեզ համար դա անելու: <br /> <br /> Հիմնականում երկու դեպք կա, երբ հավատարիմ քրիստոնյաները հակված են լինում կասկածել Աստծո սիրուն: Ամենատարածվածն այն , երբ մենք, ինչ-ինչ պատճառներով, խորապես տեղյակ ենք մեր մեղավոր լինելու մասին: Գուցե դա ինչ-որ մշտական մեղքի առկայությունն է մեր կյանքում, կամ գուցե մեր ամբողջ էության մեղսավոր լինելը: Այսպիսի ժամանակներում մենք հակված ենք մտածելու. «&amp;nbsp;Ինչքա՞ն հավանական է, որ Աստված կարող էր սիրել ինձ պես մեղավոր մեկին»: <br /> <br /> Երկու դեպքում էլ մենք պետք է նորից նայենք Խաչին և տեսնենք, թե ինչպես է Հիսուսը կրում այդ նույն մեղքերը, որոնք ստիպում են մեզ մեղավոր զգալ: Եվ հետո, մենք կարիք ունենք մեզ հիշեցնել, որ. «Նրան, ով մեղքը չէր ճանաչել, Աստուած մեզ համար մեղաւոր արեց, որպէսզի մենք նրանո՛վ Աստծու արդարները լինենք» (2 Կորնթ. 5:21): Աստված վերցրեց մեր մեղքը, նույնիսկ այն, ինչն այդքան արագորեն վիշտ է առաջացնում, և հանձնեց Քրիստոսին, և Նա վերցրեց Իր կատարյալ արդարությունը և տվեց մեզ: Աստված դա արեց ոչ թե որովհետև մենք սիրո արժանի էինք, այլ Իր սուվերեն սիրո պատճառով: Ինչպես Հովհաննեսն ասաց վերոհիշյալ հատվածում. «Ոչ թե մենք սիրեցինք Աստծուն, այլ Նա սիրեց մեզ»: <br /> <br /> Երկրորդ հիմնական դեպքը, որը մեզ դրդում է կասկածի տակ դնել Աստծո սերը ձախողումների ժամանակ է: Մենք կարող ենք մտածել. «Եթե Աստված իրոք սիրեր ինձ, Նա թույլ չէր տա, որ դա կատարվեր ինձ հետ»: Կասկածի այդպիսի պահերին մենք կարիք ունենք նորից նայելու Խաչին և տեսնելու Աստծուն` իր Որդուն մեր մեղքերի համար մեռնելու ուղարկելիս (Հռոմ. 8:32): Ի վերջո, այդ համատեքստում էր, որ Պողոսը հարցրեց. «Ո՞վ կարող է մեզ բաժանել Քրիստոսի սիրուց»: Եվ մի քանի նախադասությունից հետո նա պատասխանում է իր տված հարցին հնչեղ հաստատումով․«Ո՛չ մի ուրիշ արարած չի կարող բաժանել մեզ Աստծու այդ սիրուց, որ կայ մեր Տէր Քրիստոս Յիսուսով» (Հռոմ. 8:35–39: <br /> <br /> Մեծ պուրիտան Ջոն Օվենը մի անգամ գրել է, որ «մեծագույն վիշտը և բեռը, որ Դուք կարող եք դնել Հոր վրա, մեծագույն չարությունը, որ Դուք կարող եք անել Նրան, չհավատալն է, որ Նա սիրում է ձեզ»: Մենք կարող է ակնկալեինք, որ Օվենը կասեր, որ Դուք առավելագույնս կարող եք վշտացնելը Հորը մի քանի սկանդալային մեղքեր գործելով, որը կանպատվեր Նրա անունը: Անշուշտ մեղքը վշտացնում է Աստծուն, բայց Օվենը մեզ ասում է, որ Աստծո սերը կասկածի տակ դնելը Նրան ավելի է վշտացնում: <br /> <br /> Այսպիսով, երբ Դուք գայթակղություն եք ունենում Աստծո սերը հարցականի տակ դնելու Ձեր մեղքի կամ դժվար հանգամանքների պատճառով, նայեք Խաչին և ինքներդ ձեզ հիշեցրեք , որ Խաչի վրա Աստված ապացուցեց Իր սերը ձեր հանդեպ, որը վեր է բոլոր կասկածներից: Ի դեպ մի՛ սպասեք այն դժվար ժամանակներին: Ուշադիր նայեք Խաչին ամեն օր՝ ամրապնդելու ինքներդ ձեզ այդ կասկածի և հիասթափության ժամանակների համար: <br /> <br /> Սակայն, ինչքան էլ փառավոր է մեր հանդեպ Աստծո սիրո ճշմարտությունը, Հովհաննեսը մեզ չի թույլատրում այդ սիրով միայն ջերմանալ մեր սեփական հաճույքի համար: Փոխարենը, նա կատարում է մի շատ նշանակալի հայտարարություն: «Սիրելինե՛ր, եթէ Աստուած այսպէս սիրեց մեզ, մենք ալ պարտաւոր ենք սիրել զիրար» (1 Հովհ. 4.11)։ Եզրակացությունն այն է, որ մենք ոչ միայն պետք է սիրենք միմիանց, որովհետև Աստված սիրեց մեզ, այլ մենք պետք է սիրենք միմիանց նույն ձևով, ինչպես Աստված սիրեց մեզ: Այսինքն, քանի որ Աստված սիրում է մեզ անկախ մեր մեղքից և սիրո արժանի չլինելուց, մենք էլ պետք է միմիանց սիրենք անկախ ամեն ինչից: Սա չի նշանակում, որ մենք անտեսում ենք մյուս մարդկանց մեջ մեղքի առկայությունը, այլ երբ այդ մեղքը մեզ է ուղղված, մենք ներում ենք՝ ինչպես Աստված Քրիստոսի մեջ մեզ է ներում (Եփ. 4:32): <br /> <br /> Կարծում եմ, որ միմյանց նկատմամբ մեր սիրո մեծագույն դրսևորումը միմյանց ներելու պատրաստակամությունն է` հիմք ընդունելով Աստծո մեզ ներելը: Հիսուսի առակը չներող ծառայի մասին (Մաթ. 18:21–35) շատ ուսուցողական է այս թեմայի առումով: Առաջին ծառան իր տիրոջը պարտք էր 10,000 տաղանդ, որը համարժեք էր շարքային բանվորի 200,000 տարվա աշխատավարձին, գումար, որն անհնար է մարել: Երկրորդ ծառան առաջին ծառային 100 դահեկան էր պարտք, որը հավասար էր իր տարվա աշխատավարձի մոտավորապես մեկ երրորդին: Ինքնին դա չնչին գումար չէր: Մեզանից ոչ բոլորը կուզենային անվավեր համարել տարեկան աշխատավարձի մեկ երրորդին հավասար պարտքը, բայց 200,000 տարվա համեմատ տարվա մեկ երրորս մասը չնչին է: <br /> <br /> Առակի իմաստն այն է, որ մեզանից յուրաքանչյուրը առաջին ծառան է: Մեր մեղքերի պատճառով մեր պարտքն Աստծուն ահռելի է, գումար, որն անհնար է վճարել: Ի հակադրություն դրա, մեկ ուրիշի մեղքի պարտքը իմ հանդեպ, չնայած կարող է ինքնին նշանակալի լինել, բայց ոչինչ է Աստծո հանդեպ իմ պարտքի համեմատ: Այսպիսով, երբ ինչ-որ մեկը մեղանչում է իմ դեմ, ինչպես փաստացի այնպես էլ պարզապես իմ համոզմամբ, ես փորձում եմ պատասխանել. «Բայց Հայր, ես ծառան եմ, ով պարտք է 10,000 տաղանդ»: Դա ինձ օգնում է այդ անձնավորության մեղքին պատշաճ տեսանկյունից նայել, և դա ինձ հնարավորություն է տալիս ազատորեն ներելու, այնպես ինչպես Աստված է ինձ ներել: <br /> <br /> Սեղանի շուրջ զրույցին ծանոթ յուրաքանչյուր ընթերցող որոշ չափով ծանոթ է 1Կորնթացիս 13-ին` սիրո դասական հատվածին: Բայց Դուք երբևէ նկատե՞լ եք, թե 4-7 խոսքերում սերը նկարագրող ինչքան շատ տերմիններ գործ ունեն ներման կամ համբերատարության հետ: Սերը նախ և առաջ համբերող է, որն արտահայտվում է համբերությամբ և ներմամբ (տես` Կող. 3:12–13): Այն չի գրգռվում կամ չի բարկանում: Հետո սերն ամեն բանի դիմանում է և ամեն բանի համբերում: Սրանք նույն գաղափարի արտահայտման տարբեր ձևեր են` ներում և համբերատարություն: Եվ մենք պետք է ներենք, քանի որ Աստված Քրիստոսի միջոցով ներեց մեզ: <br /> <br /> Ի հարկե, սիրելու ավելի շատ բան կա, քան ներելը` անկախ նրանից դա Աստծո սերն է, թե` մերը: Աստված խոստացել է, որ մեզ երբեք չի թողնի (Եբր. 13:5)և կհոգա մեր ամենօրյա կարիքները (Փիլիպ. 4:19), և ամեն բան բարիի գործակից դարձնել (Հռոմ. 8:28): Նա նույնիսկ ասել է, որ կարգ ու կանոնը, որը ժամանակ առ ժամանակ դնում է մեզ վրա Նրա սիրո նշանն է, քանի որ այն նախատեսված է, որպեսզի մենք ավելի ու ավելի շատ բաժնեկցենք իր սրբությամբ (Եբր. 12:5–11): <br /> <br /> Նույն ձևով էլ մենք պետք է Քրիստոսի մարմնի մեջ սիրենք միմյանց եղբայրական ջերմությամբ (Հռոմ. 12:10): Սա նշանակում է, որ մենք նայում ենք միմյանց, միմյանց քաջալերում, աղոթում միմյանց համար և ինչպես վայել է օգնում միմյանց նյութապես (1 Հովհաննես 3: 16-18): <br /> <br /> Ակնհայտ է, որ մենք երբեք չենք կարող սիրել միմյանց նույն կերպ, կամ նույն չափով, ինչպես Աստված է սիրում մեզ: Մենք կարող ենք ներել, բայց մենք չենք կարող գնել ուրիշի մեղքը: Եվ Աստված սուվերեն է իր սիրո մեջ: Նա զորություն ունի` արտահայտելու Իր սերը Իր նպատակի ամբողջ չափով: Մենք դա չենք կարող անել: Մեր ցանկությունը հաճախ շոշափելիորեն գերազանցում է մեր սիրո արտահայտման կարողությունից: Բայց մենք երբեք չպետք է մոռանանք, որ Նրա սերը մեր հանդեպ հիմքն է Նրա կամ միմիանց հետ մեր կապի: Հովհաննեսն ասել է․ «Մենք սիրում ենք, որովհետև սկզբում Նա սիրեց մեզ» (1 Հով. 4:19) Նշենք, որ մեր սիրո առարկան անորոշ է: Հովհաննեսն ի՞նչ ի նկատի ուներ։ մենք սիրում ենք Աստծու՞ն, թե միմյանց: Համատեքստը ենթադրում է միմյանց: Բայց ես կարծում եմ, որ հավանական է, որ Սուրբ Հոգին առաջնորդել է Հովհաննեսին մեր սիրո առարկան ոչ միանշանակ թողնելու, քանի որ երկուսն էլ ճիշտ են: Մենք կարող ենք միայն սիրել Աստծուն, երբ մենք ջերմանում են մեր հանդեպ Նրա ունեցած սիրով: Եվ մենք կարող ենք միայն սիրել միմյանց, երբ մենք շարունակաբար խորհենք մեր հանդեպ Աստծո անսահման սիրո մասին: Սիրելինե՛ր, եկե'ք սիրենք միմյանց, որովհետև սերն Աստծուց է:</div> Thu, 25 Jun 2015 06:18:26 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8E%D5%A5%D6%80%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%AD%D5%B8%D5%B2_%D5%BD%D5%A5%D6%80 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Grounded in Grace}} <br /> <br /> Բողոքականության և հռոմեական կաթոլիկության միջև պատմական բանավեճը շատ հաճախ շրջանակվում է գործերի և հավատքի և/կամ արժանիքի և շնորհքի շուրջ ծագած վիճաբանությամբ: Դատական բարեփոխիչներն արդարացման իրենց տեսանկյունն արտահայտեցին լատինական կարգախոսների աստվածաբանական սեղմագրերի միջոցով, և արտահայտությունները, որոնք նրանք օգտագործեցին` ''sola fide''-ն և ''sola gratia'' -ն խորապես արմատավորվեցին բողոքական պատմության մեջ: ''Sola fide''-ն կամ &quot; հավատքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր գործերը նպաստում են մեր արդարացմանը, իսկ sola gratia-ն կամ &quot;շնորհքը միայն&quot;-ը ժխտում է, որ մեր սեփական արժանիքները նպաստում են մեր արդարացմանը: <br /> <br /> Կարգախոսների խնդիրը նրանումն է, որ աստվածաբանական սեղմագրերի իրենց գործառնության մեջ դրանք հեշտությամբ կարելի է սխալ հասկանալ կամ օգտագործել որպես լիցենզիա չափազանց պարզեցված բարդ խնդիրների համար: Այսպիսով, երբ հավատքը կտրականապես տարբերվում է գործերից, զանազան աղավաղումներ են հեշտությամբ սղոսկում մեր հասկացողության մեջ: <br /> <br /> Երբ բարեփոխիչները պնդում էին, որ արդարացումը միայն հավատքով է, նրանք ի նկատի չունեին, որ հավատաքը ինքը ցանակացած տեսակի գործ է: Մեր արդարացման հիմքից գործերի բացառումը փնտրելով նրանք չէին ուզում ասել, որ հավատքը իր մեջ ներառում է ամեն ինչ արդարացման համար: <br /> <br /> '''ՀԱՐՑԻ ՍԻՐՏԸ''' <br /> <br /> Կարելի է ասել, որ 16-րդ դարի արդարացման վերաբերյալ բանավեճերի սիրտը արադարացման հիմքի խնդիրն էր: Արադարացման հիմքը այն հիմքն է, ըստ որի Աստված մարդուն արդաև է հռչակում: Բարեփոխիչները պնդում էին, որ աստվածաշնչյան տեսանկյունն այն է, որ արդարացման միակ հնարավոր հիմքը Քրիստոսի արդարությունն է: Սա ուղղակիորեն հղում է Իր սեփական կյանքի միջոցով Հիսուսի կողմից ձեռք բերված արդարության: Դա Քրիստոսի արդարությունը չէ մեր ''մեջ'', այլ Քրիստոսի արդարությունը մեզ ''համար'': <br /> <br /> Երբ մենք կենտրոնանում ենք արդարացման հիմքի խնդրի վրա, մենք տեսնում ենք, որ ''sola fide''-ն սղագրված կարգախոս է ոչ միայն հավատքով արադարացման վարդապետության համար, այլև այն հասկացության համար, որ արդարացումը միայն Քրիստոսով է: Միայն Քրիստոսի արդարության մեջ և միջոցով է, որ Աստված մեզ արդար է հռչակում: <br /> <br /> Արդարացումը հավատքով է ասելը պարզապես նշանակում է, որ ''հավատքով'' կամ հավատքի միջոցով է, որ մենք ստանում ենք Քրիստոսի արդարացումը: Այսպիսով հավատքը գործիք կամ միջոց է, որի միջոցով մենք կառչում ենք Քրիստոսին: <br /> <br /> Հռոմը ուսուցանում է, արդարացման գործիքը մկրտության (առաջին հերթին) և ապաշխարհության (երկրորդ հերթին) խորհուրդներն են: Խորհուրդի միջոցով արդարացման շնորհը կամ Քրիստոսի արդարությունը ներարկվում է (կամ լցվում է) հասցեատիրոջ սրտի մեջ: Այդ պատճառով անձը պետք է համաձայնվի և համագործակցի այս ներարկված շնորհի հետ այնպես, որ իրական արդարությունը իսկապես հավատացյալի ''անբաժանելի մասը կազմի'', որի դեպքում Աստված անձին արդար է հայտարարում: Որպեսզի Աստված մարդուն արդարացնի, նախ մարդն ինքը պետք է ''արդար'' դառնա: <br /> <br /> Այսպիսով Հռոմը հավատում է, որ արդար դառնալու համար մարդը երեք բանի կարիք ունի` շնորհքի, հավատքի և Քրիստոսի: Հռոմը չի ուսուցանում, որ մարդը կարող է փրկվել առանց շնորհքի, իր սեփական արժանիքների միջոցով, առանց հավատքի` իր սեփական գործերով, կամ ինքն իրենով` առանց Քրիստոսի: Այսպիսով ինչի համար է ամբողջ աղմուկը: <br /> <br /> Ոչ տանսյոթերորդ դարի բանավեճերը, ոչ էլ կաթոլիկների և բողոքականների միջև վերջին քննարկումները և համատեղ հռչակագրերը չկարողացան լուծել բանավեճի կարևոր խնդիրը` արադարացման հիմքի խնդիրը: Արդյոք, դա ''վերագրված'' Քրիստոսի արդարությունն է, թե ''ներարկված'' Քրիստոսի արդարությունը: <br /> <br /> Մեր օրերում, շատերը, որոնք բախվում են այս դարավոր հակամարտությանը պարզապես թոթվում են իրենց ուսերը և ասում. &quot;Հիմա ինչ&quot;,- կամ ,-&quot;Ինչումն է խնդիրը &quot;: Քանի որ երկու կողմերն էլ հաստատում են որ մեր արդարացման համար անհրաժեշտ է Քրիստոսի արդարությունը, և որ շնորհքը և հավատքը նույնպես անհրաժեշտ են, այլ տեխնիկան խնդիրներն ավելի խորը հետաքննելը ժամանակի վատնում կամ աստվածաբանական բծախնդիր ամբարտավանություն մեջ մարզանք է թվում: Ամբողջ բանավեճը թեյամանի մեջ փոթորիկի նման ավելի ու ավելի շատ մարդկանց է ընդգրկում: <br /> <br /> '''ԵՐԿՈՒ ՏԵՍԱՆԿՅՈՒՆ''' <br /> <br /> Լավ, ''ինչումն է մեծ խնդիրը'': Թույլ տվեք պատասխանել այս հարցին երկու տեսանկյունից` մեկը աստվածաբանական, մյուսը անձնական և կենսական: <br /> <br /> Աստվածաբանական տեսնակյունից մեծ խնդիրն ավետարանի էությունն է: Խնդիրները դրանից շատ մեծ չեն լինում: Լավ լուրն այն է որ արդարությունը, որն Աստծված է պահանջում իր արարածներից, նրանց ''համար'' ձեռք է բերվել Քրիստոսի կողմից: Քրիստոսի կատարած գործը հավատացյալինն է ''համարվում'': Հավատացյալն արդարացվում է Հիսուսի կողմից իր համար կատարածի հիման վրա, իրենից դուրս և իրենից անկախ, ոչ թե նրանով, թե ինչ է Հիսունն անում նրա մեջ: Հռոմի համար մարդ չի արդարանում մինչև արդարությունը չի պատկանում նրան: Նա ստանում է Քրիստոսի օգնությունը, բայց Աստված չի հաշվում, փոխանցում կամ վերագրում Քրիստոսի արդարությունը նրան: <br /> <br /> Ինչ անձնական կամ կենսական նշանակություն ունի սա: Հռոմի տեսանկյունը հուսահատություն է բերում իմ հոգուն: Եթե ես պետք է սպասեմ մինչև ես իմ բնույթով արդար դառնամ, որ Աստված ինձ արդար հայտարարի, ես պետք է երկար սպասեմ: Հռոմի տեսնակյունով եթե ես մահացու մեղք գործեմ, ես կկորցնեմ ամեն արդարացնող շնորհք, որ ներկայումս ունեմ: Նույնիսկ եթե ապաշխարհության խորհուրդով ես այն նորից վերականգնեմ, ես դեռևս գործ կունենամ քավարանի հետ: Եթե ես մահանամ իմ կյանքում որևէ անմաքրությամբ, ես պետք է գնամ քավարան բոլոր անմաքրություններս &quot;մաքրելու&quot; համար: Դա կարող է բազմաթիվ հազարավոր տարիներ պահանջել ավարտելու համար: <br /> <br /> Ինչպիսի արմատական տարբերություն աստվածաշնչյան ավետարանից, որն ինձ վստահեցնում է , որ Աստծո առաջ արդարացումն իմն է այն պահից, երբ ես իմ վստահությունը դնում եմ Հիսուսի վրա: Որովհետև Նրա արդարությունը կատարյալ է, այն չի կարող ոչ աճել, ոչ էլ նվազել: Եվ եթե Նրա արդարությունը ինձ է վերագրվում ես հիմա ունեմ լիակատար և ամբողձական արդարացման ''հիմք'': <br /> <br /> Վերագրված արդարության խնդիրը ընդեմ ներարկված արդարության երբեք չի կարող լուծվել առանց մեկը կամ մյուսը ժխտելու: Դրանք արդարցման իրարամերժ տեսակետներ են: Եթե մեկը ճիշտ է, ապա մյուսը սխալ է: Այս տեսակետներից մեկը հռչակում է ճշմարիտ աստվածաշնչյան ավետարանը, իսկ մյուսը կեղծ ավետարան է: Նրանք երկուսն էլ պարզապես չեն կարող ճշմարիտ լինել: <br /> <br /> Նորից այս խնդիրը չի կարող լուծվել ոսկե միջինով: Երկու անհամատեղելի տեսակետները կարող են անտեսվել կամ նվազագույնի հացնվել (ինչպես անում են ժամանակակից երկխոսությունները պատմական վերանայման միջոցով), բայց դրանք չեն կարող համաձայնության բերվել: Ոչ էլ դրանք կարող են հասցնվել զուտ թյուրիմացության. երկու կողմերն էլ շատ խելացի են, որպեսզի դա տեղի ունենար անցյալ 400 տարիների ընթացքում: <br /> <br /> Արդարացման մեջ արժանիքի և շնորհքի խնդիրը ծածկված է խառնաշփոթությամբ: Հռոմը խոսում է հավատացյալների երկու արժանիքների մասին` համապատասխանող և արժանավոր: Համապատասխանող արժանիքը ձեռք է բերվում ապաշխարհության խորհուրդի հետ կապված սրբացման աշխատանքների միջոցով: Այս աշխատանքները այնքան էլ պարգևի արժանի չեն, որպեսզի արդար դատավորը պարտավորվի նրանց պարգևատրել, բայց դրանք բավականին լավ են, որ &quot;հարմար&quot; և &quot;համապատասխանող&quot; համարվեն, որպեսզի Աստված պարգևատրի դրանց: <br /> <br /> Արժանավոր արժանիքը արժանիքի ավելի բարձր կարգ է, որին հասել են սրբերը: Բայց նույնիսկ այս արժանիքը հռոմի կողմից սահմանվում է որպես շնորհքով արմատավորված և հիմնավորված: Դա արժանիք է, որին չի կարելի հասնել առանց շնորհքի աջակցության: <br /> <br /> Բարեփոխիչները ժխտել են ինչպես համապատասխանող, այնպես էլ արժանավոր արժանիքը` վիճաբանելով, որ մեր վիճակը ոչ միայն ''արմատավորված'' է շնորհքի մեջ, այլև այն գթառատ է ամեն առումով: Միակ արժանիքը, որը կապ ունի մեր արդարացման հետ, դա Քրիստոսի արժանիքն է: Իսկապես, մենք փրկվում ենք գովասանքի արժանի գործերի` Քրիստոսի գործերի միջոցով: Այն. որ մենք փրկվում ենք ինչ-որ մեկի արժանքի միջոցով, որը շնորհքով մեզ է վերագրվել, փրկության էությունն է կազմում: <br /> <br /> Շնորհքն է, որ երբեք չպետք է վարկաբեկվի կամ բանակցությունների ենթարկվի եկեղեցու կողմից: Առանց դրա մենք իսկապես անհույս և անօգնական ենք սուրբ Աստծո առաջ արդար կանգնելու համար:</div> Thu, 25 Jun 2015 06:15:12 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%87%D5%B6%D5%B8%D6%80%D5%B0%D6%84%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%A1%D5%BD%D5%BF%D5%A1%D5%BF%D5%BE%D5%A1%D5%AE http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%80%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%A8_%D6%87_%D5%AB%D6%80_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A8._%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%B8%D5%B2%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|The Pastor and His Pulpit: Ministerial Integrity}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ծառայողի կյանքն իր ծառայության կյանքն է: Այս ասացվածքը ճիշտ է հիմա, ինչպես՝ երբևէ. Ի դեպ՝ ծառայողական ամբողջականությունը ցանկացած կայուն վստահելիության անբաժանելի տարրերից է այն խորաթափանց մարդկանց շրջանում, որոնց հետ մենք հովվական մտերմություն ունենք: Նման մտերմությունը մեզ խոցելի է դարձնում, որպեսզի հայտնի լինի, թե իրականում մենք ով և ինչ ենք փրկող ճշմարտության առումով, որով մենք շարժվում ենք: Հովիվ-հոտ կապը աստվածաշնչյան նկարագրով բնութագրվում է հարաբերությամբ, որտեղ փոխադարձ մտերմությունը կարևոր է (Հովհաննես10:14), հետևողական և համապարփակ ամբողջականությունը պարտադիր, եթե մեկը պետք է ծառայություն ունենա, որը և՛ ազդեցիկ է, և՛ հավանական: <br /> <br /> Կարճ հոդվածը ինձ թույլ չի տալիս պարզաբանել այն բազմաթիվ կատեգորիաները, որտեղ պետք է նախանձախնդրությամբ ձգտել այս ամբողջականությանը, ջանասիրաբար հետապնդել, եւ ուշադրությամբ պահպանել:Այս կատեգորիաներից որոշներին անդրադարձել ենք նախորդ հոդվածներում: Ես կանդրադառնամ առաջնային նշանակության երեք ոլորտների, մասնավորապես՝ անձնական, ներքին, եւ հովվական ամբողջականությանը: <br /> <br /> Գերագույն կարևորություն ունի անձնական ամբողջականությունը: Թերևս Աստվածաշնչում չկա մի հատված, որն այդքան հակիրճ, բայց համապարփակ նկարագրի այն, թե ինչպես դա պետք է լինի, քան Գործք 24:16-ը:Պողոսն ասաց Ֆելիքսին.&lt;&lt;ՙԵս միշտ ջանում են մաքուր խիղճ ունենալ Աստծո և մարդկանց առաջ&gt;&gt;:Այս հատվածը բացահայտում է, որ ամբողջականության առանցքում ընկած է Աստծո ներկայության մեջ հարմարավետ ապրելու վճռականությունը՝ առանց մեղադրող խղճի: Որպեսզի մեր մտքերի գաղտնի սենյակներում, մեր շարժառիթների մութ ջրերում, մեր պատկերացումներում և ֆանտազիաներում կարողանանք պահել մեր խիղճի մաքրությունը:Դա ցանկացած ժամանակ մեր համակարգիչներից և հեռուստացույցերի առջևից հեռանալն է առանց դատապարտող խղճի:Եթե խիղճը խախտվել, ապա այն արագ կհոսի դեպի մեղքի և անմաքրության համար բացված շատրվանը: Այդ հարցի լուծումը սաղմոսերգուն է տալիս.&lt;&lt;Եւ ի մտի պիտի ունենամ անբիծ ճանապարհով ընթանալ, մինչեւ որ նա գայ ինձ մօտ. քանզի ես իմ տան մէջ սրտիս անարատութեամբ էի ընթանում։ Աչքերիս առջեւ անիրաւ բան չդրի,եւ ուրացութիւն անողներին ատեցի&gt;&gt;(Սաղմոս 100:2–3): Այսպիսի մարդու համար օտար չէ օրինազանց աչքը անողաքաբար հանելը և օրինազանց ձեռքը անողոքաբար կտրելը: Ցանկացած բան, որն արյունոտում է իր խիղճը և խախտում է իր հարմարավետ ընթացքը Աստծո հետ, պետք է ամեն գնով դադարի մեղքը մեղքի վրա ավելացնելուց: <br /> <br /> Երկրորդ` առաքյալը հաստատեց, որ առանց ներքին ամբողջականության լավ չափանիշի ոչ ոք չպետք է վերակացու դառնա Աստծո տան մեջ (1 Տիմ.3:4–5): Հովիվը պետք է այնպես քայլի, որ կարողանա իր ընտանիքի անդամների խիղճը պահել կյանքի հետևողական ամբողջականության ամուր ճանկերում: Մեր կանայք և երեխաները պետք է կարողանան իրենց և ուրիշներին ասել.&lt;&lt;Եթե երկրի վրա իսկական քարոզիչ չկա, ապա իմ ամուսինը, իմ հայրիկը իսկական է՚&gt;&gt;: Դա նշանակում է, որ Դուք պետք է պատրաստ լինեք Ձեզ վրա վերցնել և ազնվորեն խոստովանել Ձեր կնոջը և երեխաներին Ձեր մեղքերը, վերաբերմունքը և արարքները: Ոչ մի փնթփնթոց, ՙ&lt;&lt;կներես՚&gt;&gt;ի մրթմրթոց, բայց՝ &lt;&lt;Ես մեղք եմ գործել&gt;&gt; և անվանել մեղքը: ՙԴու ինձ կներես՞, ինչպես Աստված Քրիստոսի մեջ ինձ ներեց: Հետո, այնպես անեք, որ ընտանիքի անդամները տեսնեն այդ ապաշխարության պտուղները, մինչ դուք որոշված ջանքեր եք գործադրում՝ ճնշելու մեղքը, որը ժամանակավորապես խաթարել է ձեր վկայությունը, և զարգացրել է շնորհիքի հակապատկերը. Սա է&lt;&lt;ՙքո տանն ամբողջականությամբ քայելը&gt;&gt;: <br /> <br /> Երրորդ՝ կա ծառայողական ամբողջականություն: Սա հիմնականում վերաբերում է ծառայողական կոչման և պատասխանատվության երկու առանձին լայն ոլորտի, հատկապես այն երեցների համար, ովքեր ՙքարոզելու և սովորեցնելու մեջ են՚(1Տիմ.5:17): Եթե մենք պետք է մեր քարոզչության մեջ ամբողջականություն պահենք, ապա մենք պետք է վճարենք ցանկացած անկեղծ ջանքի գին, որպեսզի համապատասխանենք 2 Տիմոթեոս 2:13-ին՝&lt;&lt;ՙՋանա՛ Աստծու առաջ ներկայացնել քեզ փորձուած, որպէս մի մշակ, որ ամօթով չի մնում, ճշմարտութեան խօսքը ուղիղ ներկայացնող&gt;&gt;։ Ամեն շաբաթ և տարեց տարի քարոզ պատրաստելը, որը էգզեգետիկայի տեսանկյունից ճշգրիտ է, աստվածաբանորեն ամուր, պարզորեն լուսաբանված, հոմիլետիկորեն մաքուր, գործնականորեն կիրառելի և լցված Քրիստոսի բույրով և շնորհքի մեծ ցուցանիշներով, կպահանջի աշխատանք, աշխատանք և ավելի շատ աշխատանք: Մեր ամբողջականության պահպանումը ուրիշ այլ ձևով չի կարող իրականացվել: <br /> <br /> Նմանապես ամբողջականությունը Աստծո հոտի կառավարման և հովվության ոլորտներում կպահանջի այն, ինչ Պողոսն անվանում է&lt;&lt;ՙծննդաբերության ցավ՚&gt;&gt;, որպեսզի Քրիստոսը ձևավորվի Իր ժողովրդի մեջ (Գաղ.4:19): Այս գործի հատուկ ոլորտներն են բարեխոսական աղոթքը, անձնական և մատնանշված քաջալերանքները և հորդորները, չնայած ինչքան շատ դու սիրես ոչխարներին այս ձևով, այնքան քիչ քեզ կսիրեն (Կող.1:28; 2 Կող.12:15): <br /> <br /> Փոքր Ասիայում եկեղեցիների երեցներին ուղղված իր հորդորներում Պողոսն ընդգծում է այս շատ կարևոր հարցը:Նրանց պատվիրելով &lt;&lt;հովվել Աստծո հոտ&gt;&gt;` նա թվարկում է մեղավոր վերաբերմունքը և գործողությունները, որոնք երբեք չպետք է բնութագրեն շարժառիթները կամ այն ձևը, որով նրանք իրականացնում են այս առաջադրանքը: Այս պատվիրանի գագաթնակետը հորդորն է, որ նրանք օրինակ ծառայեն հոտին (1Պետրոս 5:1–3): Այսպիսի մարդիկ իրենց խղճով կապված են Տիտոսին ուղղված Պողոսի հրահանգներն.&lt;&lt;քո անձը բոլորին օրինակ դարձրո՛ւ&gt;&gt;՚(Տիտոս 2:7): <br /> <br /> Այո ճիշտ է, որ &lt;&lt;ՙծառայողի կյանքը իր ծառայության կյանքն է&gt;&gt;: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 25 Jun 2015 06:09:25 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%80%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%A8_%D6%87_%D5%AB%D6%80_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%AB%D5%B8%D5%B6%D5%A8._%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%B8%D5%B2%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B4%D5%A2%D5%B8%D5%B2%D5%BB%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%88%D6%80%D5%BA%D5%A5%D5%BD%D5%A6%D5%AB_%D5%B9%D6%81%D6%80%D5%BE%D5%A5%D5%B6%D6%84 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Lest We Be Scattered}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Աստվածաշնչից հաճախակի սխալ մեջբերվող խոսքերից մեկը Առակների 16:18-ն է.&lt;&lt;Կործանմանը նախորդում է հպարտությունը, անկմանը` չար բարքը&gt;&gt;: Մեջբերումն այնպես է փոխում խոսքը, որ այն պարզապես ասում է. &lt;&lt;Հպարտությունը նախորդում է անկմանը&gt;&gt;: Չնայած այս մեջբերումը բառացիորեն ճշգրիտ չէ, բայց այն տալիս է առածի իրական իմաստը: Իրոք, հպարտությունն անկման նախորդն է, և կործանման նախագուշակը: <br /> <br /> Մենք սա վառ ձևով տեսնում ենք Բաբելոնի աշտարակի պատմության մեջ: <br /> <br /> &lt;&lt;Այն ժամանակ ողջ երկիրը մէկ լեզուով, մէկ բարբառով էր խօսում։ Արեւելքից տեղաշարժուելու ժամանակ նրանք Սենաար երկրում մի դաշտ գտան եւ բնակուեցին այնտեղ։ Նրանք միմեանց դիմելով՝ ասացին. &lt;&lt;Եկէք աղիւս շինենք ու այն թրծենք կրակով&gt;&gt;: Աղիւսը նրանց համար ծառայեց իբրեւ քար, իսկ կուպրը՝ իբրեւ շաղախ։ Նրանք ասացին. &lt;&lt;Եկէք մեզ համար քաղաք կառուցենք եւ աշտարակ, որի գագաթը հասնի մինչեւ երկինք։Համբաւ ձեռք բերենք ողջ աշխարհով մէկ սփռուելուց առաջ&gt;&gt;: Տէրն իջաւ, որպէսզի տեսնի այն քաղաքն ու աշտարակը, որ կառուցում էին մարդկանց որդիները։ Տէրն ասաց. &lt;&lt;Սրանք մէկ ժողովուրդ են, ունեն մէկ լեզու եւ սկսել են այդ գործն անել։ Արդ, ոչինչ չի խանգարում նրանց, որ կառուցեն այն, ինչ կամենում են։ Արի իջնենք եւ խառնենք նրանց լեզուն այնպէս, որ ոչ մէկը չհասկանայ իր ընկերոջ ասածը&gt;&gt; (Ծննդ. 11:1–7): <br /> <br /> Բաբելոնի աշտարակն աշխարհի առաջին երկնաքերն էր, հավանաբար բարձր թեքամուտք էր կամ եռանկյունաձև աշտարակ, որը կրոնական երանգ էր կրում: Ինչպես Մարթին Լյութերը նշել է իր &lt;&lt;Դասախոսություններ Ծննդոցի վերաբերյալ&gt;&gt;-ում, Միջին դարերում կառուցվածքի վերաբերյալ տարբեր տեսակի զվարճալի առասպելներ են առաջացել: Որոշները վիճում էին, որ այն կառուցվել է որպես ապաստարան, որն այնքան բարձր կլիներ, որպեսզի մարդիկ կարողանային խուսափել մեկ ուրիշ ջրհեղեղից` անտեսելով Աստծո խոստումը, ըստ որի նա երբեք երկիրը նորից ջրկեղեկով չի կործանի: Մյուսներն այն կարծիքին էին, որ կառուցվածքն ինը մղոնի չափ բարձրություն ուներ` այնքան բարձր էր, որ կարելի էր լսել երկնքում երգող հրեշտակների ձայնը: Բայց այս մտացածի հեքիաթները պատմության իմաստը անտեսում են և քիչ են պատկերը մեկնաբանում: <br /> <br /> Անկախ նրանից, թե ինչ է եղել, պատմիչը, զարգացնում է այն տեսակետը, որ Բաբելոնի աշտարակը Աստծո փառքի համար չէր կառուցվել: Այն մարդկային հպարտության հուշարձանն էր: Լյութերը նշեց.&lt;&lt;Ես կարծում եմ, որ նրանց շարժառիթն արտահայտված է այս խոսքերով.&lt;&lt;Եկեք մեզ համար քաղաք և աշտարակ կառուցենք&gt;&gt;: Այս խոսքերը վկայում են ինքնագոհ սրտերի մասին, որոնք վստահում են այս աշխարհի բաներին` առանց վստահելու Աստծուն և ատում են եկեղեցին, որովհետև այն չունի իշխանություն և շքեղություն&gt;&gt;: Ավելի ուշ նա ավելացրել է. &lt;&lt; Արդյոք, սա մեծ հպարտություն, մեծ արհամարհանք չէ Աստծո նկատմամբ, որ առանց Աստծուց խորհուրդ հարցնելու համարձակվեցին այսպիսի մասսայական նախագիծ ձեռնարկել իրենց սեփական պատասխանատվությամբ&gt;&gt;: <br /> <br /> Հպարտության շարժառիթն ավելի պարզ է երևում այս ամբարտավան հայտարարության մեջ.&lt;&lt;Եկեք մեզ համբավ բերենք&gt;&gt;: Տերունական աղոթքում առաջին խնդրանքը, որ Քրիստոս մեզ պատվիրել է անել` Աստծո անունը օրհնելն է: Այս խնդրանքը հստակորեն կապված է հետագա խնդրանքների հետ. &lt;&lt;Քո թագավորությունը թող գա, Քո կամքը քող լինի երկրի վրա ինչպես երկնքում է&gt;&gt;: Աստծո թագավորությունը հստակ տիրում է երկնքում: Նրա կամքը միշտ կատարվում է այնտեղ, և Նրա անունը միշտ օրհնվում է այնտեղ: Բայց նրա թագավորությունը ներկա չէ այնտեղ, որտեղ Նրա կամքը չի կատարվում, և Նրա անունը չի փառավորվում: Սեննաարում մարդիկ ջանում էին օրհնել և փառավորել իրենց սեփական անունները: Սա Եդեմի վերադարձն էր, որտեղ կրկնվեց աստծո պես լինելու գայթակղությունը: <br /> <br /> Մինչև երկինք հասնող այս աշտարակի շինարարությունը մարդկության ապատեոզի փորձ էր, մարդու որդիների ինքնաստվածացում: Այս ցույց է տալիս թե ինչպիսինն է իրականում հին &lt;&lt;Նոր դարի&gt;&gt; մտածելակերպը: Դա արտացոլում է այն, ինչ Պողոսը հայտարարեց որպես մարդկության տիեզերական մեղք. Հրաժարվել Աստծուն որպես Աստված պատվել և երախտապարտ լինել (Հռոմ. 1:21). <br /> <br /> Բաբելոնի աշտարակի կառուցման ակտը հավատուրացության ակտ էր: Դա կրոնի կերպարանք ուներ, ինչպես սովորաբար հավատուրացությունը լինում է, բայց այդպիսի կրոնը հեթանոսական կռապաշտություն է, որը միշտ փնտրում է երկրպագել արարածին` ոչ թե Արարչին: Այն ներառում է ճշմարիտ Աստծուն կեղծ աստծով փոխարինելը: Լյութերը մեկնաբանում է. &lt;&lt;Աշտարակ շինելը և քաղաք կառուցելը ինքն իրեն մեղք չէ, քանի որ սուրբերն էլ նույնն արեցին... Սա, սակայն նրանց մեղքն է. նրանք այս կառույցին կապեցին իրենց անունը...&gt;&gt; Այս ակտով իրական երկրպագությունը փոխարինվում է մարդակենտրոն երկրպագությամբ: <br /> <br /> Ծննդոցը մեզ պատմում է, որ ի պատասխան մարդկային հպարտության այս ակտի &lt;&lt;Տէրն իջաւ, որպէսզի տեսնի այն քաղաքն ու աշտարակը, որ կառուցում էին մարդկանց որդիները&gt;&gt;: Սա հիշեցնում է Եդեմի դեպքը, երբ Աստված պարտեզ եկավ և Ադամին ու Եվային հրահրեց փախչել ծածկվելու համար: Այնպես չէր, որ ամենագետ և ամենահաս Աստվածը տեղյակ չէր իրավիճակի մասին: Պարզապես պատմությունը ցույց է տալիս Աստծո այցելությունը, որտեղ նա գալիս է դատելու այս մարդկանց: Հպարտությունը, որը գնում է կործանումից առաջ և ամբարտավան հոգին, որը նախորդում է անկմանը Աստծո նկատմամբ հակառակության դիրքորոշում է: Դա մի դիրքորոշում է, որը ենթադրում է, որ Աստված տեղյակ չէ, թե ինչ է կատարվում, կամ եթե տեղյակ է` անզոր է ինչ-ոչ բան անել այդ առումով: Չդատապարտված մեղքն անվախություն է առաջացնում մեղավորի մեջ, որի շնորհիվ այն ավելի հանդուգն է դառնում իր անհնազանդության մեջ: Մեղավորը սխալվում է Աստծո համբերությունն ու համբերատարությունը անզորություն համարելով, և անհոգաբար իր համար բարկություն է կուտակում դատաստանի օրվա համար: Ինչքան երկար է հետաձգվում վճիռը, այնքան ավելի վատ է լինում դրա ազդեցությունը: <br /> <br /> Պատիժը, որը Աստված ի կատար ածեց Բաբելոնում մարդկանց լեզուների խառնակությունն էր և միասնական համաշխարհային կարգի փլզումը: Այս պատիժը մարդկային ձեռնարկության սրտին խփեց, քանի որ այն դանակահարեց մարդկության քաղաքական և տնտեսական գործունեության հիմքը: Մարդիկ այժմ խմբավորված են քաղաքական բլոկներում, որտեղ ընդհանուր լեզուն մեկի ազգի համախմբում է մյուս ազգերի դեմ: Սա սերում է միջազգային թշնամությունը, քանի որ ազգերը ելնում են ազգերի դեմ: Նմանատիպ ձևով լեզվի խոչընդոտը մեծ արգելք է հանդիսանում միջազգային առևտրում` հետագայում առաջացնելով թշնամություն` ապացուցելով այն աքսիոման, որ &lt;&lt;երբ ապրանքը և ծառայությունները անցնում են սահմանները, զինվորները հազվադեպ են դա անում&gt;&gt;: <br /> <br /> Լեզուների խառնակության պատճառով մարդկության ներդաշնակության անկումն ունի հետևանքներ, որոնք և' հեռահար են, և երկարատև: Լյութերը գտնում էր, որ մարդկայի լեզուների խառնակությունն ավելի խիստ պատիժ էր, քան ջրհեղեղը: Ինչու: Վերջ ի վերջո ջրհեղեղը կործանեց աշխարհի մի ամբողջ բնակչություն` բացառությամբ Նոյի և նրա ընտանիքի: Լյութերի պատճառաբանությունը հետևյալն էր. Ջրհեղեհը վնասեց այն մարդկանց, որոնք ողջ էին այդ ժամանակ, մինչ լեզուների խառնակությունը վնասեց ամբողջ մարդկությանը մինչև աշխարհի վերջը: Պատճառը, որի համար Աստված տվեց այս հատուկ պատիժը, այն էր, որ ոչ մի բան, որոնք մեղսավոր մարդկային էակները կմտադրվեն անել` չի կարող հեշտությամբ իրականացվել: <br /> <br /> Մարդկության պատմությունը մարդկային էակների կողմից իրենց համար կայսրություններ կառուցելու ձգտման արձանագրությունն է: Ոչ մի կայսրություն երբեք չի հարատևել երկար ժամանակ: Սա ճիշտ է և' քաղաքական, և' տնտեսական կայսրությունների համար: Հպարտության միակ հնարավոր ավարտը կործանումն է: Հպարտը կարող է կանգուն մնալ մեկ ժամանակաշրջանում, բայց վաղ թե ուշ այն անկում կապրի: <br /> <br /> Այսօր մենք անխուսափելիորեն շարժվում ենք դեպի միասնական գլոբալ գյուղ: Համակարգիչը մեզ տալիս է նոր, համաշխարհային լեզու: Բայց ինչ տեղի կունենա, երբ համակարգիչների լեզուն կործանվի: Ինչ տեղի կունեա, երբ գլոբալ տնտեսությունն անկում ապրի: Որտեղ կլինի մեր հպարտությունը այդ ժամանակ: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 25 Jun 2015 06:01:55 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%88%D6%80%D5%BA%D5%A5%D5%BD%D5%A6%D5%AB_%D5%B9%D6%81%D6%80%D5%BE%D5%A5%D5%B6%D6%84 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B3%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%BD%D5%AB_%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%BC%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Finding the Doorway to Hope}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Հուսահատությունը հույսի դուռն է: Դու պետք է հույսդ կտրես քեզանից նախքան այն հույսով ոգևորվելը, որը քոնն է Քրիստոս Հիսուսով: <br /> <br /> *Մենք հակված ենք մեզ շատ պատվել: <br /> *Մենք հակված ենք մեզ չափազանց շատ արդարություն վերագրել: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի շատ իմաստություն ունեք, քան իրականում է: <br /> *Մենք հակված ենք մեզանով հպարտանալու, որ &amp;lt;&amp;lt;ճիշտ&amp;gt;&amp;gt; բնավորություն ունենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ ավելի համբերատար ենք, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ դիմացկուն ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մեր մասին մտածելու, որ մենք հեզ ու հնազանդ ենք: <br /> *Մենք հակված ենք մտածելու, որ մենք ավելի ենք նվիրված Աստծո արքայությանը, քան իրականում ենք: <br /> *Մենք պարզապես հակված ենք մեզ ավելի բարեպաշտ տեսնելու, քան իրականում ենք:<br /> <br /> Ահա հակվածության հետ պրոբլեմը. Երբ Դուք Ձեզ արդար եք համարում, երբ դուք Ձեզ ավելի շատ հասունություն եք վերագրում, քան իրականում ունեք, դուք չեք փնտրում շնորհքը, որը ձեր միակ հույսն է: <br /> <br /> Մենք չենք մտածում, որ արժեզրկում ենք շնորհքը, բայց իրականում մեզանից շատերը դա են անում: Որովհետև մենք նայում ենք ինքներս մեզ և եզրակացնում, որ մենք հոգևորապես լավ վիճակում ենք, մենք հակված չենք խորապես գնահատելու շնորհքը, որը մեր միակ հույսն է կյանքի և մահվան մեջ: Գիտեք, միայն այն մարդիկ են ոգևորվում այս շնորհքից, ովքեր գիտակցում են իրենց կարիքի խորությունը, մարդիկ, ովքեր ընդունում են, որ նրանք կարողություն չունեն բավարարելու այդ կարիքը, նրանք ոգևորվում են շնորհքից, որը բավարարում է նրանց հոգևոր կարիքներից յուրաքանչյուրը: <br /> <br /> Մյուս կողմից էլ մեզ դուր չի գալիս մեր մասին մտածել որպես կարիքավորի, այդ պատճառով մենք հակված ենք նվազեցնելու մեր մեղքը: Ցավոք մեզանից շատերն ավելի շատ մտահոգված են ուրիշների, քան սեփական մեղքերով: Մենք ավելի շատ ուշադրություն ենք դարձնում ուրիշների, քան մեր սեփական հոգևոր կարիքներին: Քանի որ մենք մինիմալացնում ենք մեր մեղքերը, մեզ արդար տեսնելով, մենք չենք լացում դրա համար և չենք վազում ազատագրող և փոխող շնորհքի հետևից, որը մեզ է պատկանում որպես Աստծո զավակներ: Քանի դեռ մենք մեր հույսը դնում ենք մեզ վրա, այսինքն մեր հույսը դնում ենք արդար լինելու մեր սեփական կարողության վրա, մենք չենք վազի Քրիստոս Հիսուսի կողմից առաջարկվող շնորհքի հետևից: Երբ մենք ցանկանում ենք այլևս մեր հույսը մեր վրա չդնել, միայն այդ դեպքում ենք որոնում Աստծո կողմից առաջարկվող ազատագրումը: <br /> <br /> Այո, իրականում ճիշտ է, որ հուսահատությունը հույսի դուռն է: Ձեզ անհույս և անօգնական տեսնելը նպաստում է Աստծո շնորհքի ձեր ձգտմանը: Փաստն այն է, որ մենք բոլորս ամեն օր համոզվում ենք, որ շնորհքի շարունակական կարիք ունենք: Պարզ ասած՝ մենք կարող չենք դա մեր սեփական ուժերով անել: Մենք դեռևս խիստ կարիք ունենք աստվածային օգնության: Դու ուզու՞մ ես դա ընդունել և վազել այնտեղ, որտեղ կարելի է գտնել շնորհքը: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 25 Jun 2015 05:55:28 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B3%D5%BF%D5%B6%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D5%BE_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%BD%D5%AB_%D5%A4%D5%B8%D6%82%D5%BC%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%BD%D5%B8%D6%80%D5%B0%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A4_%D5%B0%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6._%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D6%85%D5%A3%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B1%D5%A5%D6%80_%D5%AA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D6%80%D5%A4%D5%AB%D5%B6_%D5%A1%D5%BE%D5%A5%D5%AC%D5%AB_%D5%A2%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%A1%D6%80%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%AC%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B4%D5%A5%D5%BB: <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Advice to Pastors: How to Help Your People Be More Satisfied in God}}&lt;br&gt; <br /> <br /> #Սիրեք Աստծուն Ձեր ամբողջ սրտով, հոգով, մտքով և զորությամբ` այլ մարդկանց ներկայությամբ: Դա վարակիչ է: <br /> #Սիրեք մյուս մարդկանց Աստծո շնորհքի զորությամբ: Այսինքն` մարդկանց նկատմամբ Աստծո սիրո միջոցով ցույց տվեք նրանց Քրիստոսի գեղեցկությունը, այնպես, ինչպես որ դուք եք սիրում նրանց: <br /> #Նրանց պատմեք պատմություններ այն մարդկանց մասին, ովքեր գերվել են Աստծո գեղեցկությամբ և փառքով: Թերևս, Աստծուն կարևորող մարդկանց փորձառությունների վերաբերյալ իրական պատմությունները արթնություն են բերում: <br /> #Ճոխ բառերով նկարագրեք Աստծո արժեքը, Նրա հարստությունը: <br /> #Մարդկանց սովորեցրեք աղոթել իրենց սեփական սրտի վերափոխման համար, այսինքն` ուսուցանեք նրանց աղոթել սաղմոսերգուների հետ.&lt;&lt;Իմ սիրտը ուղղիր քո վկայությունների, և ոչ թե շահի վրա&gt;&gt;: <br /> #Ձեր մարդկանց մեջ ձևավորեք Աստծո խոսքի մասին երկար խորհելը և խորհրդածելը: Շատ մարդիկ չգիտեն, թե ինչպես պետք է հասկանալ Սուրբ գրքի խոսքը, արտահայտությունը կամ նախադասությունը, ինչպես այն պահել հիշողության մեջ, վերծանել մտքում, նայել դրան տարբեր կողմերից և շատ հարցեր տալ դրանց վերաբերյալ, կիրառել դրանք իրենց կյանքի տարբեր ոլորտներում և մտածել դրանց նմանակների մասին իրենց: Բայց իրականում այս մտածմունքերի մեջ է, որ պտղի հյութը սկսում է հոսել և արթնացնել հոգու ճաշակելիքի ռեցեպտորները: <br /> #Մարդկանց սովորեցրեք Աստվածաշնչից կոնկրետ, հատուկ խոստումներ գտնել, որից նրանք կարող են բավականություն ստանալ: Երբ Պողոսը Հռոմեացիս 15:13-ում ասում է. &lt;&lt;Թող յոյսի Աստուածը լիացնի ձեզ ամենայն ուրախութեամբ եւ խաղաղութեամբ.. .&gt;&gt;, նա մատնանշում է, որ ուրախությունը և խաղաղությունը գալիս են, երբ մենք հավատում ենք Աստծո թանկագին և մեծ խոստումներին: Այսպիսով` մարդիկ պետք է ավելի մանրակրկտորեն փնտրեն խոստումները և հետո դրաք պահեն իրենց մտքերում և օրեցօր ապրեն դրանով: <br /> #Աղոթեք Ձեր մարդկանց համար, որ նրանց սրտերը փափկանան և ավելի զգայուն ու ավելի ընկալունակ լինեն Քրիստոսի գեղեցկության նկատմամբ: <br /> #Օգնեք Ձեր մարդկանց անջատել հեռուստացույցը: Մեր մշակությում սակավաթիվ բաներ են ավելի հոգևորապես անզգայացնում, քան հեռուստատեսությունը: Նույնիսկ այսպես կոչված &lt;&lt;լավ&gt;&gt; շոուները մեծ հաշվով տափակ և ցածր հայացքներ ունեն և ոչինչ չեն կարողանում անել Աստծո մեջ բավականություն ստանալու համար անհրաժեշտ հարուստ և խոր կարողության առաջացման համար: Եվ երբ դրան ավելացնում ենք հանդուգն գովազդների շարքը, որոնք ընկերակցում են գրեթե ամեն ծրագրի, ես չեն զարմանում, թե ինչու մեր քրիստոնյաներից շատերը հոգևորապես ի վիճակի չեն ունենալ բարձր մտքեր և խոր զգացմունքներ: <br /> #Ցույց տվեք աստվածակենտրոն մարդկանց կենսագրությունը: Աստծո մեծության փառքը ճանաչող Քրիստոնյաների պայքարը և հաղթանակները շատ գրավիչ և արթնացնող են: <br /> #Մարդկանց սովորեցրեք բնական բաներից իրենց ուրախությունը վերափոխել Աստծո մեջ ուրախության: Ահա, թե ինչ ես ի նկատի ունեմ: Նույնիսկ ամենատխուր մարդը, թերևս, մեկ կամ երկու բան ունի իր կյանքում, որը նրան երջանկություն է պարգևում: Դա կարող է լինել նրա ընտանիքը: Դա կարող է հյուսիսային անտառում գիշերային երկինքը լինել: Դա կարող է ձկնորսությունը լինել: Օգնեք նրանց տեղաշարժ կատարել, այսինքն` ընդունել &lt;&lt;ուրախություն&gt;&gt; կոչվող ալիքի երաժշտությունը իրենց հոգում և այն Աստծո հավատքի գործողության միջոցով տեղաշարժել բնականից դեպի գերբնականը, որովհետև Նա է, որ ստեղծել է և ընտանիք, և գիշերային երկինքը, և ձկնորսությունը: Օգնեք նրանց հասկանալ որ այս աշխարհում ամեն բան, որ, նրանց, իրոք, հիացմունք է պատճառում և հաճույք է բերում Աստծո պարգևն է, Նրա բնավորության և բարության արտացոլումը: Եթե նրանք ընդունակ են բավականություն ստանալ բնական բաներից, ուրեմն Սուրբ Հոգու շնորհքի միջոցով կարող են ընդունակ լինել այս ուրախությունները փոխարկել ավելի բարձր բանալու հետ և, այսպիսով, բացահայտել Աստծուն: <br /> #Մարդկանց կոչ արեք խոստովանել և հրաժարվել իրենց տանջող մեղքերից, որոնք նրանց ստիպում են անմաքուր զգալ և արգելափակում են Աստծո հետ իրական մտերմությունը: <br /> #Ուսուցանեք նրանց քրիստոնեական կյանքում տառապանքի անհրաժեշտության և արժեքի մասին, և որ այն այն չի կարող համեմատվել այն փառքի հետ, որը կբացահայտվի:<br /> <br /> Սրանք որոշ բաներ են, որ կարող են օգնել ձեր մարդկանց: <br /> <br /> Ես կարծում եմ, որ դուք կարող եք ձեր հոգու համար ձեռք բերել ամենաօգտակար բաները, և այն ուրախությունը, որ գտնում եք Աստծո մեջ, բաժնեկցել ուրիշների հետ: <br /> <br /> Եղեք օրհնված ` կատարելով մտափոխության մեծ առաջադրանքը` Աստծո ուրախությունը բերելով ձեր ժողովքի մեջ:</div> Thu, 25 Jun 2015 05:53:55 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%BD%D5%B8%D6%80%D5%B0%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%A4_%D5%B0%D5%B8%D5%BE%D5%AB%D5%BE%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6._%D5%AB%D5%B6%D5%B9%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D6%85%D5%A3%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B1%D5%A5%D6%80_%D5%AA%D5%B8%D5%B2%D5%B8%D5%BE%D6%80%D5%A4%D5%AB%D5%B6_%D5%A1%D5%BE%D5%A5%D5%AC%D5%AB_%D5%A2%D5%A1%D5%BE%D5%A1%D6%80%D5%A1%D6%80%D5%BE%D5%A1%D5%AE_%D5%AC%D5%AB%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B4%D5%A5%D5%BB: http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D5%BD%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%A1%D6%80%D5%AA%D5%A5%D6%84%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|The Value of Learning History}}&lt;br&gt; <br /> <br /> &lt;&lt;Դաս Հուդայից&gt;&gt;<br /> <br /> Հուդայի փոքրիկ թուղթը մեզ սովորեցնում է պատմությունն ուսումնասիրելու արժեքի մասին: Թղթի հիմնական միտքը սա չէ: Բայց այն նշանակալի է: <br /> <br /> Աստվածաշնչի վերջին գրքին նախորդող այս գրքում Հուդան գրում է սրբերին քաջալերելու համար.&lt;&lt; ...որ պայքարէք հաւատի համար, այն հաւատի, որ մի անգամ ընդմիշտ աւանդուեց սրբերին&gt;&gt;(խոսք 3): Թուղթը զգոն լինելու կոչ է` հաշվի առնելով, որ &lt;&lt;սողոսկել են ոմանք, որ վաղուց իսկ սահմանուած էին սոյն դատապարտութեան համար, ամբարիշտ մարդիկ որ մեր Աստծու շնորհը վերածեցին անառակութեան եւ ուրացան մեր միակ Իշխանին եւ Տիրոջը՝ Յիսուս Քրիստոսին(խոսք 4): Հուդան այս մարդկանց նկարագում է վառ արտահայտություններով: Նրանք &quot;հայհոյում են այն բանի դէմ, որ չգիտեն&gt;&gt;(խոսք 10): Նրանք &lt;&lt;տրտնջացողներ են եւ բանսարկուներ, որոնք հետամուտ են իրենց սեփական ցանկութիւններին. նրանց բերանները ամբարտաւան խօսքեր են բարբառում, իսկ իրենք երեսպաշտութիւն են անում շահի համար&gt;&gt; (խոսք 16) Նրանք &quot;նշաւակելի, մարմնասէր մարդիկ են, որ չունեն Հոգին&quot;(խոսք 19): <br /> <br /> Սա շշմեցնող գնահատականն է այն մարդկանց է, որոնք եկեղուց դուրս չեն, բայց &lt;&lt;սղոսկել են&gt;&gt; աննկատ: Հուդան ուզում է, որ պարզվի, թե իրականում ովքեր են նրանք, որպեսզի եկեղեցին չխաբվի և չքայքայվի նրանց սուտ վարդապետության և անբարոյական վարքագծի պատճառով: <br /> <br /> Նրա ռազմավարություններից մեկը պատմության մեջ այլ մարդկանց և իրադարձությունների հետ նրանց համեմատելն է: Օրինակ` նա ասում է, որ &lt;&lt;ինչպէս Սոդոմն ու Գոմորը ... այդ նոյն ձեւով պոռնկացան՝ անբնական կրքերի յետեւից ընկնելով եւ յաւիտենական կրակի դատաստանն ընդունելու օրինակ դարձան բոլորին&gt;&gt; (խոսք 7)։ Այսպիսով Հուդան այս մարդկանց համեմատում է Սոդոմի ու Գոմորի հետ: Նա այս անում է, որպեսզի ցույց տա, որ Սոդոմն ու Գոմորը &lt;&lt;օրինակ են&gt;&gt; այն ամենի, ինչ կկատարվի, երբ մարդիկ ապրեն այնպես, ինչպես այս ինքնակոչները: Այսպիսով` ըստ Հուդայի Սոդոմի և Գոմորի պատմությունն իմանալը շատ օգտակար է այսպիսի սխալը բացահայտելու և սրբերին դրանցից զերծ պահելու համար: <br /> <br /> Նույն ձևով 11 խոսքում Հուդան երեք հղում է կատարում պատմական իրադարձություններին, որպեսզի համեմատի դրանց հետ այն, ինչ կատարվում էր քրիստոնյաների մեջ իր օրերում: Նա ասում է.&lt;&lt;Վա՜յ նրանց, որոնք Կայէնի ճանապարհով ընթացան եւ ըստ Բաաղամի մոլորութեան՝ սայթաքեցին վարձի յետեւից ընկնելով եւ կորան Կորխի պէս իրենց ըմբոստութեան պատճառով&gt;&gt;: Սա ուշագրավ է: Ինչու հղում կատարել այս երեք տարբեր պատմական իրադարձություններին, որոնք տեղի են ունենցել հազարավոր տարիներ առաջ(Ծննդոց 19(Սոդոմ), Ծննդոց 3(Կայէն), Թվոց 22-24 (Բաաղամ), Թվոց 16 (Կորխ)): Որն է իմաստը: <br /> <br /> Սրանք են երեք պատճառներ. 1) Հուդան ենթադրում է, որ ընթերցողները գիտեն այս պատմությունները: Արդյոք, սա զարմանալի չէ: Սա առաջին դարն էր: Ոչ մեկի տանը գիրք չկար: Ոչ մի Աստվածաշունչ չկար: Պատմության ոչ մի ձայնային արձանագրություն չկար: Միայն բանավոր ցուցումներ էին: Եվ նա ենթադրում էր, որ նրանք գիտեն, թե ինչ է &lt;&lt;Կայէնի ճանապարհը&gt;&gt; և &lt;&lt;Բաաղամի մոլորությունը&gt;&gt;, և &lt;&lt;Կորխի ըմբոստությունը&gt;&gt;: Արդյոք, դուք գիտեք այս ամենը: Արդյոք, զարմանալի չէ սա: Նա ակնկալում է, որ նրանք գտեն այս մասին: Դա ինձ ստիպում է մտածել, որ մեր աստվածաշնչյան գիտելիքների չափանիշերը եկեղեցում շատ ցածր են այսօր: <br /> <br /> 2) Հուդան ենթադրում է, որ այս պատմության իմացությունը կլուսաբանի ներկայիս իրավիճակը: Քրստոնյաները ավելի հեշտ կլուծեն սխալը այսօր, եթե նրանք իմանան նմանատիպ իրադարձություններ անցյալից: Այս կերպ ասած` պատմությունն արժեքավոր է քրիստոնյայի կյանքի համար: Իմանալը, որ Կայենը նախանձում և ատում էր իր եղբորը և չէր հավանում նրա իրական հոգևոր հաղորդությունը Աստծո հետ, քեզ կօգնի հետևել, որ այսպիսի բաներին չկատարվեն նույնիսկ եղբայրների մեջ; Իմանալը, որ Բաաղամը վերջնականապես կործանվեց և Աստծո խոսքը աշխարհիկ շահի համար օգտագործեց, քեզ ավելի ունակ կդարձնի նման բաները ճանաչելու համար: Իմանալը, որ Կորխը ատում էր օրինական իշխանությունը և սրտմտում էր Մովսեսի առաջնորդությունից, քեզ կպաշտպանի պառակտված ժողովրդից, որոնց դուր չի գալիս մեկը, որին որպես իրենց առաջնորդ են դիտարկում: <br /> <br /> 3) Այդ դեպքում, արդյոք, պարզ չէ, որ Աստված թույլ է տալիս, որ այդ իրադարձությունները կատարվեն և հետո դրանք գրանցվեն պատմության մեջ, որպեսզի մենք իմանանք դրանց մասին և ավելի իմաստուն ու ավելի խորաթափանց դառնանք ներկայիս համար` հանուն Աստծո և Նրա եկեղեցու: Երբեք մի’ դադարեք պատմություն ուսումնասիրել: Ամեն օր որոշ գիտելիքներ ձեռք բերեք: Եվ թող մեր երեխաներիը լավագույն պաշտպանությունը ստանան ապագայի քմահաճույքների դեմ` մասնավորապես անցյալի մասին գիտելիքներ ստանան: <br /> <br /> Ձեզ հետ Քրիստոսի և Իր թագավորության համար սովորող` <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div> Thu, 25 Jun 2015 05:48:53 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8A%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A8_%D5%B8%D6%82%D5%BD%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D5%BD%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC%D5%B8%D6%82_%D5%A1%D6%80%D5%AA%D5%A5%D6%84%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B8_%D5%B0%D5%B8%D5%BE%D5%BE%D5%AB%D5%B6_%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D5%AC%D5%A8 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Ministering to Your Pastor}}&lt;br&gt; <br /> <br /> ''Աստվածաշնչի ընկերը (Հատ. 75, Թիվ 8), Միննեապոլիս, ՄՆ'' <br /> <br /> Եկե'ք սկսենք Սուրբ գրքի մի հատվածից` Հռոմեացիս 1:8-12-ից: Պողոսն ասում է եկեղեցուն. <br /> <br /> Նախ՝ ձեր բոլորի համար գոհութիւն եմ մատուցում իմ Աստծուն, Յիսուս Քրիստոսի միջոցով, նրա համար որ ձեր հաւատը պատմւում է ամբողջ աշխարհով մէկ։ Վկայ է ինձ Աստուած, որին պաշտում եմ ես իմ հոգով նրա Որդու Աւետարանի քարոզութեամբ, թէ ինչպէս եմ անդադար յիշում ձեզ՝ ամենայն ժամ իմ բոլոր աղօթքներում աղաչելով, որ թերեւս երբեւէ ինձ յաջողուի, Աստծու կամքով, գալ ձեզ մօտ. որովհետեւ խիստ կարօտել եմ ձեզ տեսնել, որպէսզի ձեզ փոխանցեմ որոշ հոգեւոր շնորհներ՝ ամրապնդելու ձեզ, այսինքն՝ մխիթարակից լինելու ձեզ հասարակաց հաւատի համար, որ իմն է, ինչպէս եւ ձերը։ <br /> <br /> Ես կցանկանայի քննարկել հովվին ծառայելու մեր պատասխանատվությունը: Մենք շատ անգամ ենք լսել, որ բոլոր քրիստոնյաները ծառայողներ են` համաձայն Եփեսացիս 4:12-ի: Մենք մեր կիրակնօրյա դպրոցներում ընդգծում ենք մեկը մյուսի համար աղոթելու և մեկը մյուսին հավատքի մեջ քաջալերելու անհրաժեշտության մասին, բայց ես կարծում եմ, որ մենք հակված ենք մոռանալ, որ մեր հովիվը մեզանից մեկն է: Այսպիսով, ես ուզում եմ հիշեցնել մեզ, թե ինչու մենք կարիք ունենք ծառայելու մեր հովվին, ինչպես մենք կարող ենք դա ավելի լավ անել, և ինչ պետք է ակնկալենք որպես դրա արդյունք: <br /> <br /> Նախ` ինչու մենք պետք է ծառայենք մեր հովվին: Պատճառը այն է, որ նա մարդ է և մեզ պես հավատացյալ ընկեր: Որպես մարդ նա նույնքան ենթակա է գայթակղությունների, որքան մեզանից որևէ մեկը: Հավատքը ավտոմատ չէ նրա համար պարզապես այն պատճառով, որ նա հովիվ է: Նրա համար ավելի հեշտ չէ սիրող, հուսացող անձնավորություն լինելը, քան մեզ համար: Հավատքի պայքարում նրա ռեսուրսներն ավելի շատ չեն, քան մերը: Նա մեզանից մեկն է: <br /> <br /> Դեռ ավելին, նրա կոչման հատուկ բեռը պահանջում է մեր հավատարիմ ծառայությունը նրան. օրինակ` վարչական բեռը` տեսնելու, որ հարյուրավոր մանրուքների համար հոգ է տարվում: Սրանցից շատերի համար մենք երբեք նույնիսկ տեղյակ չենք լինում: Հետո կա շաբաթից շաբաթ Աստծուց խոսքի լսման և հաղորդման բեռը: Երբեք մի' մտածեք, որ այս խոսքերը հեշտ են տրվում հովվին: Եթե դրանք մշտապես աստվածաշնչյան են , ուրեմն դրանք շատ գործ են պահանջում: Շատ արցունքներ են թափվում քարոզների ընթացքում հովվի ուսուցման ժամանակ, որոնք հենց այնպես չէին թափվի: Եթե մենք հոգեպես չորացած ենք մեզ զգում` կարող ենք եկեղեցի չգնալ կամ գալ նորոգման համար, բայց ուր կարող է հովիվը գնալ: <br /> <br /> Հետո, կա իր ժողովրդի` Հիսուսի պես գործելու կամ աշխարհի լույսը լինլու ցանկության բեռը: Պողոսը Գաղատացիներին (4:19) ասաց. &quot; Դուք, որոնց համար վերստին երկունքի մէջ եմ, մինչեւ որ Քրիստոս կերպարանուի ձեր մէջ&quot;: Ոչ մի բան այնքան ծանր չի նստում հովվի սրտի վրա, որքան այն, որ իր ժողովուրդը չի աճում հավատքի, սիրո և արդարության մեջ: <br /> <br /> Դուք կարող եք հովվի ճնշումների վերաբերյալ ավելի երկար ցանկ կազմել, բայց եկեք հիմա մտածենք, թե ինչպես մենք կարող ենք ծառայել մեր հովվին: <br /> <br /> Ձեր հովվի բեռը կրելու ամենալավ ձևը քրիստոնյա լինելն է: Պողոսը Փիլիպեցիների 2:2-3-ում ասում է.&lt;&lt;Կատարեա՛լ դարձրէք իմ ուրախութիւնը. նո՛յն բանը խորհեցէք, նո՛յն սէրն ունեցէք ձեր մէջ, եղէ՛ք միաշունչ, միախորհուրդ: Մի՛ արէք որեւէ բան հակառակութեան ոգով, ոչ էլ որեւէ բան՝ սնապարծութեամբ, այլ խոնարհութեամբ մէկդ միւսին աւելի լա՛ւ համարեցէք, քան ինքներդ ձեզ&gt;&gt;։ Այլ խոսքերով` ոչ մի բան մեր հովվին չի թարմացնի խոնարհ, սիրող և քրիստոսանման ժողովի պես: Պողոսը հռոմեացիների եկեղեցուն ասաց.&lt;&lt; որովհետեւ խիստ կարօտել եմ ձեզ տեսնել, ... մխիթարակից լինելու ձեզ հասարակաց հաւատի համար, որ իմն է, ինչպէս եւ ձերը&gt;&gt; (1:11-12): Մեր հավատքը մեծ մխիթարություն է մեր հովվի համար: Այսպիսով, եկե'ք հավատքի մարդիկ լինենք: <br /> <br /> Բացի դրանից ես երեք կոնկրետ առաջարկ ունեմ այն բաների վերաբերյալ, որոնք մենք կարող ենք անել մեր հովվին շինելու և նրա ծառայությունը արդյունավետ դարձնելու համար: <br /> <br /> #Ամեն օր աղոթեք նրա համար: Գրեք` որպեսզի չմոռանաք: Եվ պարզապես մի ասեք.&lt;&lt;Աստված օրհնիր հովվին&gt;&gt;: Կոնկրետացե’ք: Աղոթե’ք նրա առողջության, նրա խոսքի, ընտանիքի, այցելության, նրա թերությունների և թույլ կողմերի համար: Երբ աղոթում եք` ձեզ դրեք նրա տեղը և փորձեք զգալ այն ինչ նա է զգում: <br /> #Երկրորդ` ջանացեք հաճելի և քաջալերանքի խոսքեր ասել նրան: Գրանցման քարտում նրան գրություն թողեք, միշտ նամակ ուղարկեք իր տուն, զանգեք նրան: Երբեմն, երբ մենակ է լինում նայեք ուղիղ նրա դեմքին և ասացեք.&lt;&lt;Ես գնահատում եմ քո աշխատանքը, հովի'վ, և ամեն օր ես աղոթում եմ քեզ համար&gt;&gt;: Մի' բավարարվեք կիրակի օրը ծառայությունից հետո դռան մոտ ձևականություններով: <br /> #Երրորդը` ներման հոգով հորդորե’ք նրան: Ես իմ կյանքում ոչ մեկի հետ չեմ խոսել, ով ամբողջովին գոհ լիներ իր հովվից: Կա մի շատ պարզ պատճառ. բոլոր մարդիկ անկատար են: Որոշ մարդիկ, թվում է ` երբեք չեն սովորում սա և մի եկեղեցուց մյուսն են ցատկոտում` փնտրելով անթերի հովիվ: Դա անիմաստ է: Ավելի լավ է եկեղեցի գտնեք, որտեղ դուք ձեզ կզգաք ինչպես ձեր տանը և ձեր ամբողջ կյանքի պարտականությունը համարեք օգնել հովվին աճել: Յուրաքանչյուր ոք կցանկանար ինչ-որ բան փոխել իր հովվի մեջ, բայց մեզանից քանիսն են իրենց նվիրել այդ բանի համար անկեղծ աղոթելուն: Եվ մեզանից քանիսն են խոնարհ, ներող սրտով նրա հետ նստել և հորդորել, որ նա փոխվի: Եթե մենք սիրում ենք նրան, մենք դա կանենք... և նրա հետ խոսելը այնքան էլ սարսափելի չէ:<br /> <br /> Սրանք պարզապես ձեր հովվին ծառայելու որոշ ձևեր են: Դուք մտածեք ուրիշների մասին: <br /> <br /> Վերջին հարցը, որ ես բարձրացրի, այն է, թե ինչ ակնկալինքեր մենք կարող ենք ունենալ որպես մեր ծառայության արդյունք: Կարճ ասած` մենք կարող ենք ակնկալել ունենալ նորացված, վստահելի և զորացած հովիվ: Այսպիսով, նրան ծառայելը հետ կգա բումերանգի նման և կստեղծի նորացված վստահելի և զորացած ժողովուրդ: Հետո աշխարհը կիմանա, որ Քրիստոսը իրական է և գործում է մեր միջոցով: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 25 Jun 2015 05:44:53 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%94%D5%B8_%D5%B0%D5%B8%D5%BE%D5%BE%D5%AB%D5%B6_%D5%AE%D5%A1%D5%BC%D5%A1%D5%B5%D5%A5%D5%AC%D5%A8 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|O Be Not Mere Shadows, Echoes, and Residue}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Մենք Աստված չենք:Այսպիսով` ի համեմատ բարձրագույն, կատարյալ Իրականությանը մենք մեզանից շատ բան չենք ներկայացնում: Մեր գոյությունը երկրորդական է և կախված է Աստծո բացառձակ իրականությունից: Նա միակ Աստվածն է տիեզերքում: Մենք ածանցյալ ենք: Նա միշտ կար և սկիզբ չունի:Այսպիսով նա չի ձևավորվել ուրիշի կողմից: Մենք կայինք: Նա պարզապես կա:Բայց մենք դառնում ենք:ՙ Ես եմ, Որ են՚ է իր անունը» (Ելից 3:14): <br /> <br /> Այնուամենայնիվ, քանի որ նա մեզ պատրաստեց իր մտքում ամենաբարձր ստեղծագործական նպատակի համար՝ վայելել եւ ցուցադրել Արարչի փառքը, մենք կարող ենք ունենալ շատ նշանակալի կյանքը, որը հարատև է: Ահա , թե ինչու ենք մենք ստեղծվել ՙ«Ամեն բան նրանով ստեղծվեց և նրա համար՚» (Կողոսացիս 1:16): Սա է պատճառը, որ մեր սեքսուալությունը մարվել է («Հեռու մնացեք սեռական անբարոյականությունից ....Դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք: Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ՚՚» (1 Կորնթացիս 6:18-20)): Ահա թե ինչու ենք մենք ուտում և խմում (ՙ«Արդ, ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու փառքի համար՚՚»(1 Կորնթացիս 10:31)):Ահա թե ինչու ենք մենք աղոթում(«Եւ ինչ որ ուզէք իմ անունով, այն կանեմ, որպէսզի Հայրը փառաւորուի Որդու միջոցով» (Հովհաննես 14:13): Ահա թե ինչու ենք մենք բոլորս բարի գործեր անում («Թող այդպէս փայլի ձեր լոյսը մարդկանց առաջ, որպէսզի տեսնեն ձեր բարի գործերն ու փառաւորեն ձեր Հօրը, որ երկնքում է» Մաթևոս 5:16): <br /> <br /> Ահա թե ինչու մենք գոյություն ունենք. որպեսզի ցույց տանք Աստծո փառքը: Մարդկային կյանքը Աստծո մասին է: Դա է մարդ լինելու իմաստը: Մեր ստեղծված լինելու էությունը Աստծուն մեծ նշանակություն տալն է:Մեր փառքը Աստծո փառքը երկրպագելն է:Երբ մենք իրականացնում ենք մեր լինելու այս պատճառը, մենք էություն ենք ունենում: Մեր գոյության մեջ կշիռ և կարևորություն կա: Իմանալը, բավականություն ստանալը և այսպիսով Աստծո փառքը ցուցադրելը նշանակում է կիսել Աստսծո սերը: Ոչ թե մենք Աստված ենք դառնում:Բայց Նրա մեծությունից և գեղեցկությունից ինչ-որ բան էլ մենք ենք ունենում և երբ հասկանում ենք մեր լինելու նպատակը, որն է պատկերել նրա կատարելությունը: Սա է մեր իրականությունը: <br /> <br /> Մարդկային գոյության այս նպատակը չկատարելը կնշանակի պարզապես այն իրականության ստվերը լինել, որի համար մենք ստեղծվել ենք: Աստծո էությունը չդրսևորելը, ամենի ինչից վեր նրան բավականություն չպատճառելով, կնշանակի պարզապես լինել արձագանքն այն երաժշտության, որը մենք պետք է ստեղծեինք: Դա կնշանակի պարզապես մնացորդը լինել այն ազդեցության, որը մենք պետք է ունենայինք: <br /> <br /> Սա մեծ ողբերգություն է: Մարդիկ չեն ստեղծվել պարզապես ստվեր, արձագանք կամ մնացորդ լինելու համար: Մենք ստեղծվել ենք աստվածանման էություն ունենալու, աստվածանման երաժշտություն ստեղծելու և աստվածանման ազդեցություն թողնելու համար: Ահա թե ինչ է նշանակում Աստծո պատկերով ստեղծված լինելը (Ծննդոց 1:27): Բայց երբ մարդիկ լքում են իրենց Արարչին և ուրիշ բաներն ավելի շատ են սիրում, նրանք դառնում են այն բաների նման, որոնց սիրում են. փոքր, չնչին, անկշիռ, աննշան և Աստծուն փոքրացնող: <br /> <br /> Լսեք, թե ինչպես է դա նկարագրում Սաղմոսերգուն.«Հեթանոսների կուռքերը ոսկի ու արծաթ են, ձեռքի գործն են մարդկանց որդիների։ Բերան ունեն, բայց չեն խօսում, աչքեր ունեն, բայց չեն տեսնում։Ականջներ ունեն, բայց չեն լսում, եւ նրանց բերանում շունչ չկայ։Նրանց նման կը լինեն դրանք ստեղծողները եւ բոլոր նրանք, որ յոյսը դրել են նրանց վրայ»(Սաղմոս 134:15-18): <br /> <br /> Մտածեք և ահով լցվեք: Դուք դառնում եք մարդու ձեռքով սարքած այն իրերի նման, որոնց վստահում եք: Չեք կարողանում խոսել, տեսնել, լսել: Դա գոյության ստվեր է: Դա ինչի համար, որ դուք նախատեսված էիք, դրա արձականքն ու մնացորդն է: Դա պատմության բեմի վրա դատարկ մնջախաղ է՝ շատ շարժումներով, բայց քիչ իմաստով: <br /> <br /> Ո՜վ Բեթլեհեմ, մի՛ եղիր ստվեր, արձագանք և մնացուկ: Ազատվիր մեր դարի մարդամետ հոգու համաճարակից: Երեսդ փայլեցրու կայծքարի նման՝ տեսնելու, ճանաչելու, բավականություն ստանալու և ապրելու Տիրոջ լույսով:ՙ«Արդ, ո՛վ տունդ Յակոբի, եկէ՛ք քայլենք Տիրոջ լոյսի մէջ»՚ (Եսայի 2:5)։ Նրա լույսի մեջ դուք կտեսնեք Նրան և ամեն ինչը այնպես, ինչպես դրանք իրապես կան:Դուք կարթնանաք ստվերային երկրում գոյատևման նիրհից: Դուք կփափագեք գտնել միջոցը:Դուք ձեր կյանքով կստեղծեք աստվածանման երաժշտություն: Մահը ձեզ միայն կտանի դեպի դրախտ:Եվ այն ինչ դուք կթողնեք ձեզնից հետո ոչ թե մնացուկ կլինի, այլ տուրք Աստծո հաղթական շնորհքին՝ գրված երկնքում: <br /> <br /> Ձեզ հետ ստվերից փախչող՝ <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div> Thu, 25 Jun 2015 05:36:18 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|O Be Not Mere Shadows, Echoes, and Residue}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Մենք Աստված չենք:Այսպիսով` ի համեմատ բարձրագույն, կատարյալ Իրականությանը մենք մեզանից շատ բան չենք ներկայացնում: Մեր գոյությունը երկրորդական է և կախված է Աստծո բացարձակ իրականությունից: Նա միակ Աստվածն է տիեզերքում: Մենք ածանցյալ ենք: Նա միշտ կար և սկիզբ չունի:Այսպիսով նա չի ձևավորվել ուրիշի կողմից: Մենք կայինք: Նա պարզապես կա:Բայց մենք դառնում ենք:ՙ Ես եմ, Որ են՚ է իր անունը (Ելից 3:14): <br /> <br /> Այնուամենայնիվ, քանի որ նա մեզ պատրաստեց իր մտքում ամենաբարձր ստեղծագործական նպատակի համար՝ վայելել և ցուցադրել Արարչի փառքը, մենք կարող ենք ունենալ շատ նշանակալի կյանքը, որը հարատև է: Ահա, թե ինչու ենք մենք ստեղծվել(ՙԱմեն բան նրանով ստեղծվեց և նրա համար՚ Կողոսացիս 1:16): Սա է պատճառը, որ մեր սեքսուալությունը մարվել է («Հեռու մնացեք սեռական անբարոյականությունից ....Դուք ձեր տէրը չէք, քանզի մե՛ծ գնով գնուեցիք: Փառաւորեցէ՛ք Աստծուն ձեր մարմինների մէջ՚ 1 Կորնթացիս 6:18-20): Ահա թե ինչու ենք մենք ուտում և խմում (ՙԱրդ, ուտէք թէ խմէք, կամ ինչ էլ անէք, ամէն ինչ արէ՛ք Աստծու փառքի համար: 1 Կորնթացիս 10:31):Ահա թե ինչու ենք մենք աղոթում(«Եւ ինչ որ ուզէք իմ անունով, այն կանեմ, որպէսզի Հայրը փառաւորուի Որդու միջոցով» Հովհաննես 14:13): Ահա թե ինչու ենք մենք բոլորս բարի գործեր անում («Թող այդպէս փայլի ձեր լոյսը մարդկանց առաջ, որպէսզի տեսնեն ձեր բարի գործերն ու փառաւորեն ձեր Հօրը, որ երկնքում է» Մաթևոս 5:16): <br /> <br /> Ահա թե ինչու մենք գոյություն ունենք. որպեսզի ցույց տանք Աստծո փառքը: Մարդկային կյանքը Աստծո մասին է: Դա է մարդ լինելու իմաստը: Մեր ստեղծված լինելու էությունը Աստծուն մեծ նշանակություն տալն է:Մեր փառքը Աստծո փառքը երկրպագելն է:Երբ մենք իրականացնում ենք մեր լինելու այս պատճառը, մենք էություն ենք ունենում: Մեր գոյության մեջ կշիռ և կարևորություն կա: Իմանալը, բավականություն ստանալը և այսպիսով Աստծո փառքը ցուցադրելը նշանակում է կիսել Աստսծո սերը: Ոչ թե մենք Աստված ենք դառնում:Բայց Նրա մեծությունից և գեղեցկությունից ինչ-որ բան էլ մենք ենք ունենում, երբ հասկանում ենք մեր լինելու նպատակը, որն է պատկերել նրա կատարելությունը: Սա է մեր իրականությունը: <br /> <br /> Մարդկային գոյության այս նպատակը չկատարելը կնշանակի պարզապես այն իրականության ստվերը լինել, որի համար մենք ստեղծվել ենք: Աստծո էությունը չդրսևորելը, ամեն ինչից վեր նրան բավականություն չպատճառելով, կնշանակի պարզապես լինել արձագանքն այն երաժշտության, որը մենք պետք է ստեղծեինք: Դա կնշանակի պարզապես մնացորդը լինել այն ազդեցության, որը մենք պետք է ունենայինք: <br /> <br /> Սա մեծ ողբերգություն է: Մարդիկ չեն ստեղծվել պարզապես ստվեր, արձագանք կամ մնացորդ լինելու համար: Մենք ստեղծվել ենք աստվածանման էություն ունենալու, աստվածանման երաժշտություն ստեղծելու և աստվածանման ազդեցություն թողնելու համար: Ահա թե ինչ է նշանակում Աստծո պատկերով ստեղծված լինելը (Ծննդոց 1:27): Բայց երբ մարդիկ լքում են իրենց Արարչին և ուրիշ բաներն ավելի շատ են սիրում, նրանք դառնում են այն բաների նման, որոնց սիրում են. փոքր, չնչին, անկշիռ, աննշան և Աստծուն փոքրացնող: <br /> <br /> Լսեք, թե ինչպես է դա նկարագրում Սաղմոսերգուն. ՙՀեթանոսների կուռքերը ոսկի ու արծաթ են, ձեռքի գործն են մարդկանց որդիների։ Բերան ունեն, բայց չեն խօսում, աչքեր ունեն, բայց չեն տեսնում։Ականջներ ունեն, բայց չեն լսում, եւ նրանց բերանում շունչ չկայ։Նրանց նման կը լինեն դրանք ստեղծողները եւ բոլոր նրանք, որ յոյսը դրել են նրանց վրայ՚։(Սաղմոս 134:15-18): <br /> <br /> Մտածեք և ահով լցվեք: Դուք դառնում եք մարդու ձեռքով սարքած այն իրերի նման, որոնց վստահում եք: Չեք կարողանում խոսել, տեսնել, լսել: Դա գոյության ստվեր է: Դա ինչի համար, որ դուք նախատեսված էիք, դրա արձականքն ու մնացորդն է: Դա պատմության բեմի վրա դատարկ մնջախաղ է՝ շատ շարժումներով, բայց քիչ իմաստով: <br /> <br /> Ո՜վ Բեթլեհեմ, մի՛ եղիր ստվեր, արձագանք և մնացուկ: Ազատվիր մեր դարի մարդամետ հոգու համաճարակից: Երեսդ փայլեցրու կայծքարի նման՝ տեսնելու, ճանաչելու, բավականություն ստանալու և ապրելու Տիրոջ լույսով:ՙԱրդ, ո՛վ տունդ Յակոբի, եկէ՛ք քայլենք Տիրոջ լոյսի մէջ՚ (Եսայի 2:5)։ Նրա լույսի մեջ դուք կտեսնեք Նրան և ամեն ինչը այնպես, ինչպես դրանք իրապես կան:Դուք կարթնանաք ստվերային երկրում գոյատևման նիրհից: Դուք կփափագեք գտնել միջոցը:Դուք ձեր կյանքով կստեղծեք աստվածանման երաժշտություն: Մահը ձեզ միայն կտանի դեպի դրախտ:Եվ այն ինչ դուք կթողնեք ձեզնից հետո ոչ թե մնացուկ կլինի, այլ տուրք Աստծո հաղթական շնորհքին՝ գրված երկնքում: <br /> <br /> Ձեզ հետ ստվերից փախչող՝ <br /> <br /> Հովիվ Ջոն</div> Thu, 25 Jun 2015 05:30:13 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%95,_%D5%B4%D5%AB%D5%9C_%D5%A5%D5%B2%D5%A5%D6%84_%D5%BA%D5%A1%D6%80%D5%A6%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BD_%D5%BD%D5%BF%D5%BE%D5%A5%D6%80%D5%B6%D5%A5%D6%80,_%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%A3%D5%A1%D5%B6%D6%84%D5%B6%D5%A5%D6%80_%D6%87_%D5%B4%D5%B6%D5%A1%D6%81%D5%B8%D6%80%D5%A4%D5%B6%D5%A5%D6%80 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ (1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյո՞ք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը ''չի սովիլ'', եւ ինձ հաւատացողը ''երբէք ծարավիլ''» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել, որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ''ուրախությամբ'' » (Սաղմոս 100:2) և «Միշտ'' ուրախ եղեք'' Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,''քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար''» (Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը.«Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, ''այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը''» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. «Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով ''քո ուժն ու փառքը'' » (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Աստծուն սիրելու իմաստը նրանում բավարարաված լինելն է: Այո, նրանում: Աստծուն սիրելը նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ բավականություն ստանանք նրանում: Եվ այս բավականությունն է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Մենք այս ամենը գիտենք բնազդաբար, ինչպես նաև Աստվածաշնչից: Արդյո՞ք, մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն շատ լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան.«Ինձ համար երջանկություն է իմ ժամանակը քեզ հետ անցկանցելը»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության արձագանքն է: Նույնն է նաև Աստծո դեպքում: Նա առավելագույնս փառավորվում է մեր մեջ, երբ մենք առվելագույնս բավարարված ենք նրանում: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ գոհունակության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես ճաշակել եմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև որ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 11:02:18 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ (1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը ''չի սովիլ'', եւ ինձ հաւատացողը ''երբէք ծարավիլ''» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել, որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ''ուրախությամբ'' » (Սաղմոս 100:2) և «Միշտ'' ուրախ եղեք'' Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,''քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար''» (Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը.«Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, ''այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը''» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. «Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով ''քո ուժն ու փառքը'' » (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Աստծուն սիրելու իմաստը նրանում բավարարաված լինելն է: Այո, նրանում: Աստծուն սիրելը նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ բավականություն ստանանք նրանում: Եվ այս բավականությունն է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Մենք այս ամենը գիտենք բնազդաբար, ինչպես նաև Աստվածաշնչից: Արդյոք, մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն շատ լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան.«Ինձ համար երջանկություն է իմ ժամանակը քեզ հետ անցկանցելը»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության արձագանքն է: Նույնն է նաև Աստծո դեպքում: Նա առավելագույնս փառավորվում է մեր մեջ, երբ մենք առվելագույնս բավարարված ենք նրանում: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ գոհունակության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես ճաշակել եմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև որ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 09:01:25 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը ''չի սովիլ'', եւ ինձ հաւատացողը ''երբէք ծարավիլ''» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն''' ուրախությամբ'''»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ'' ուրախ եղեք'' Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,''քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար''»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, ''այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը''» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. «Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով ''քո ուժն ու փառքը'' » (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Աստծուն սիրելու իմաստը նրանում բավարարաված լինելն է: Այո, նրանում: Աստծուն սիրելը նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ բավականություն ստանանք նրանում: Եվ այս բավականությունն է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Մենք այս ամենը գիտենք բնազդաբար, ինչպես նաև Աստվածաշնչից: Արդյոք, մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն շատ լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան.«Ինձ համար երջանկություն է իմ ժամանակը քեզ հետ անցկանցելը»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության արձագանքն է: Նույնն է նաև Աստծո դեպքում: Նա առավելագույնս փառավորվում է մեր մեջ, երբ մենք առվելագույնս բավարարված ենք նրանում: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ գոհունակության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես ճաշակել եմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև որ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 08:59:09 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը ''չի սովիլ'', եւ ինձ հաւատացողը ''երբէք ծարավիլ''» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն''' ուրախությամբ'''»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ'' ուրախ եղեք'' Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,''քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար''»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, ''այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը''» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով ''քո ո''ւժն ու փառքը''''» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Աստծուն սիրելու իմաստը նրանում բավարարաված լինելն է: Այո, նրանում:Աստծուն սիրելը նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ բավականություն ստանանք նրանում: Եվ այս բավականությունն է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Մենք այս ամենը գիտենք բնազդաբար, ինչպես նաև Աստվածաշնչից: Արդյոք, մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն շատ լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ինձ համար երջանկություն է իմ ժամանակը քեզ հետ անցկանցելը»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության արձագանքն է: Նույնն է նաև Աստծո դեպքում: Նա առավելագույնս փառավորվում է մեր մեջ, երբ մենք առվելագույնս բավարարված ենք նրանում: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ գոհունակության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես ճաշակել եմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև որ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 08:55:47 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Աստծուն սիրելու իմաստը նրանում բավարարաված լինելն է: Այո, նրանում:Աստծուն սիրելը նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ բավականություն ստանանք նրանում: Եվ այս բավականությունն է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Մենք այս ամենը գիտենք բնազդաբար, ինչպես նաև Աստվածաշնչից: Արդյոք, մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն շատ լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ինձ համար երջանկություն է իմ ժամանակը քեզ հետ անցկանցելը»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության արձագանքն է: Նույնն է նաև Աստծո դեպքում: Նա առավելագույնս փառավորվում է մեր մեջ, երբ մենք առվելագույնս բավարարված ենք նրանում: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ գոհունակության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես ճաշակել եմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև որ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 08:50:35 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է ամենաբավ փորձառությունը լինել տիեզերքում: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն ջրի վտակներին է փափագում, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կբավարարի Դավթի սրտի պես սիրտը: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 08:14:41 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը իրենց աստվածակենտրոն ցանկություններով սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված առողջության, հարստության և բարգավաճման պարգևները չեն գոհացնում: Միայն Աստված է գոհացնում: Հանդգնություն կլիներ շնորհակալություն չհայտնել նրա պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք ''դրանից'' անվանել Աստծո հանդեպ սեր: Երբ Դավիթը ասաց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ Աստծո հետ մերձեցումը միայն կարող է բավարարվածություն պատճառել այս աշխարհում : <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 07:51:28 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն պառաբանելու ձևը պարտականությունն է, ոչ թե բերկրանքը: Բայց մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր բերկրանքը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինելը քրիստոնյայի իրական պարտականություններին լրացուցիչ հավելում չէ: Դա ամենահիմնական պահանջն է բոլորից:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակն այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն, ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում:Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո փառքը, նրա սիրո փառքը,նրա զորության փառքը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգու` Ասաֆը,աղաղակում, «Ում ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,Աստծո արարչագործության բարի պարգևներց ոչ մեկը չէր կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող էր: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված պարգևները` առողջությունը, հարստությունը և բարգավաճումը չեն բավարարում:Միայն Աստված: <br /> <br /> Մեծամտություն կլինի շնորհակալություն չհայտնել նրան պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք նրանից անվանել` սեր Աստծո նկատմամբ: Երբ Դավիթը ասեց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ այս աշխարհում միայն Աստծո ներկայությունը կարող է բավարարվածություն պատճառել: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 07:38:14 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքն այն է, որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է, որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացնող, ինքնուրույն համալրվող,լեռնային աղբյուրից բխող մաքուր ջրին` դույլերով ջուր բարձրացնելով , որպեսզի մեր ներդրումը ունենանք ավելի ներքև գտնվող լճակների համար: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացում ունենալով, ծնկի գալով և ուրախությամբ խմելով:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (դա փառաբանություն է); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը` լի ցայտաղբյուրի զորությամբ(դա ծառայություն է): Լեռնային աղբյուրը ամենաշատն է փառավորվում, երբ մենք ամենից շատն ենք բավարարվում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն մեծարելը պարտականություն է, ոչ թե հաճույք: Մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր ուրախությունը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինել քրիստոնյայի կյանքի լրացուցիչ պարտականությունը չէ: Դա հիմնական պահանջն է:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակը այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում: <br /> <br /> Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո մեծարումը, նրա սիրո փառաբանումը,նրա իշխանության մեծարումը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգ` Ասաֆը,աղաղակում, «ՈՒմ ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,ոչ մի Աստծո կողմից շնորհած պարգև չի կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող է: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված պարգևները` առողջությունը, հարստությունը և բարգավաճումը չեն բավարարում:Միայն Աստված: <br /> <br /> Մեծամտություն կլինի շնորհակալություն չհայտնել նրան պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք նրանից անվանել` սեր Աստծո նկատմամբ: Երբ Դավիթը ասեց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ այս աշխարհում միայն Աստծո ներկայությունը կարող է բավարարվածություն պատճառել: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 07:14:44 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում, կամ քարոզում, կամ քննարկում, կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով, որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել դա այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը բավարարել իմ սրտի փափագները: Եթե իմ քարոզները մատնեին,որ Աստված իմ կարիքները չի բավարարել, դա խաբեբայություն կլիներ:Եթե Քրիստոսը Իմ սրտի գոհությունը չլիներ, արդյոք, մարդիկ իսկապես կհավատային ինձ, երբ ես ավետեի նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքը այն է,որ այն գոհացնում է: Կենաց ջրի փառքը այն է,որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացմանը, ինքնահամալրմանը,գարնանը սարերից բխող մաքուր ջրին,որի շնորհիվ մենք ստիպված չենք դույլով ջուր տանել համալրելու լճակները: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացումից,ծնկի ենք գալիս և հաճույքով խմում:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (որը փառաբանում է նշանակում); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը ուժով լի (ծառայությունը): Սարերի աղբյուրները ավելի շատ են մեծարվում, երբ մենք ամենից շատ բավարարված ենք լինում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն մեծարելը պարտականություն է, ոչ թե հաճույք: Մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր ուրախությունը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինել քրիստոնյայի կյանքի լրացուցիչ պարտականությունը չէ: Դա հիմնական պահանջն է:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակը այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում: <br /> <br /> Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո մեծարումը, նրա սիրո փառաբանումը,նրա իշխանության մեծարումը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգ` Ասաֆը,աղաղակում, «ՈՒմ ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,ոչ մի Աստծո կողմից շնորհած պարգև չի կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող է: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված պարգևները` առողջությունը, հարստությունը և բարգավաճումը չեն բավարարում:Միայն Աստված: <br /> <br /> Մեծամտություն կլինի շնորհակալություն չհայտնել նրան պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք նրանից անվանել` սեր Աստծո նկատմամբ: Երբ Դավիթը ասեց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ այս աշխարհում միայն Աստծո ներկայությունը կարող է բավարարվածություն պատճառել: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 14 Dec 2012 06:37:35 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ` հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է ավելի շատ փառավորվում է իմ միջոցով, երբ ես ավելի շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում կամ քարոզում կամ քննարկում կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը գոհացնում իմ սիրտը: Եթե իմ քարոզները արտահայտեն այն միտքը,որ Աստված իմ կարիքների վրա ուշադրություն չի դարցնում, դա շատ մեծ դավաճանություն կլիներ Նրա նկատմամբ:Եթե Քրիստոսը չգոհացնի իմ սիրտը, արդյոք մարդիկ իրոք կհավատան ինձ, երբ ես ավետեմ նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքը այն է,որ այն բավարարում է: Ջրի փառքը այն է,որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացմանը, ինքնահամալրմանը,գարնանը սարերից բխող մաքուր ջրին,որի շնորհիվ մենք ստիպված չենք դույլով ջուր տանել համալրելու լճակները: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացումից,ծնկի ենք գալիս և հաճույքով խմում:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (որը փառաբանում է նշանակում); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը ուժով լի (ծառայությունը): Սարերի աղբյուրները ավելի շատ են մեծարվում, երբ մենք ամենից շատ բավարարված ենք լինում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն մեծարելը պարտականություն է, ոչ թե հաճույք: Մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր ուրախությունը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինել քրիստոնյայի կյանքի լրացուցիչ պարտականությունը չէ: Դա հիմնական պահանջն է:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակը այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում: <br /> <br /> Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո մեծարումը, նրա սիրո փառաբանումը,նրա իշխանության մեծարումը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգ` Ասաֆը,աղաղակում, «ՈՒմ ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,ոչ մի Աստծո կողմից շնորհած պարգև չի կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող է: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված պարգևները` առողջությունը, հարստությունը և բարգավաճումը չեն բավարարում:Միայն Աստված: <br /> <br /> Մեծամտություն կլինի շնորհակալություն չհայտնել նրան պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք նրանից անվանել` սեր Աստծո նկատմամբ: Երբ Դավիթը ասեց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ այս աշխարհում միայն Աստծո ներկայությունը կարող է բավարարվածություն պատճառել: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Tue, 20 Nov 2012 18:52:20 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Loving God for Who He Is: A Pastor's Perspective}}&lt;br&gt; <br /> <br /> Ամենակարևոր բացահայտումներից մեկը, որ ես երբևէ արել եմ դա հետևյալ ճշմարտությունն է. Աստված այն ժամանակ է շատ փառավորվում է իմ միջոցով, երբ ես շատ եմ գոհանում նրանից: Սա է այն շարժիչը, որն ինձ որպես հոգևոր հովիվ առաջնորդում է իմ ծառայության մեջ:<br /> <br /> Անկախ նրանից ես ուտում կամ խմում կամ քարոզում կամ քննարկում կամ որևէ այլ բան եմ անում, իմ միակ նպատակը Աստծուն փառավորելն է այն ձևով որով ես դա անում եմ(1 Կորնթացիս 10:31): Ինչը նշանակում է, որ իմ նպատակն է անել այնպես, որ այն ցույց տա, թե ինչպես է Աստծո փառքը գոհացնում իմ սիրտը: Եթե իմ քարոզները արտահայտեն այն միտքը,որ Աստված իմ կարիքների վրա ուշադրություն չի դարցնում, դա շատ մեծ դավաճանություն կլիներ Նրա նկատմամբ:Եթե Քրիստոսը չգոհացնի իմ սիրտը, արդյոք մարդիկ իրոք կհավատան ինձ, երբ ես ավետեմ նրա խոսքերը, «Ես եմ կեանքի հացը. Ինձ մօտ եկողը չի սովիլ, եւ ինձ հաւատացողը երբէք ծարավիլ» (Հովհաննէս 6:35) <br /> <br /> Հացի փառքը այն է,որ այն բավարարում է: Ջրի փառքը այն է,որ այն հագեցնում է ծարավը: Մենք հարգանքի տուրք չենք մատուցում թարմացմանը, ինքնահամալրմանը,գարնանը սարերից բխող մաքուր ջրին,որի շնորհիվ մենք ստիպված չենք դույլով ջուր տանել համալրելու լճակները: Մենք պատվում ենք աղբյուրները ծարավի զգացումից,ծնկի ենք գալիս և հաճույքով խմում:Հետո բացականչում ենք «Ահհհ» (որը փառաբանում է նշանակում); և մենք շարունակում ենք մեր ճանապարհորդությունը ուժով լի (ծառայությունը): Սարերի աղբյուրները ավելի շատ են մեծարվում, երբ մենք ամենից շատ բավարարված ենք լինում նրա ջրով: <br /> <br /> Դժբախտաբար մեզանից շատերին սովորեցրել են, որ Աստծուն մեծարելը պարտականություն է, ոչ թե հաճույք: Մեզ չեն սովորեցրել,որ Աստծո մեջ մեր ուրախությունը մեր պարտականությունն է: Աստծո մեջ բավարարված լինել քրիստոնյայի կյանքի լրացուցիչ պարտականությունը չէ: Դա հիմնական պահանջն է:«Ուրախացեք Տերումը» (Սաղմոս 37:4) ոչ թե առաջարկ է, այլ պատվիրան: Եվ «Ծառայեք Աստծուն ուրախությամբ»(Սաղմոս 100:2) և «Միշտ ուրախ եղեք Տերումը» (Փիլիպպեցիս 4:4): <br /> <br /> Իմ ծառայության նպատակը այն է, որ բացահայտեմ բոլորին, որ «հաստատուն սերը (Աստծո) ավելի լավ է քան կյանքը» (Սաղմոս 63:3): Եվ եթե դա ավելի լավ է քան կյանքը, ապա դա ավելի լավ է քան այն ինչ այս աշխարհիկ կյանքն է առաջարկում: <br /> <br /> Դա նշանակում, որ այն ինչ բավարարվածություն է պատճառում Աստծո պարգևը չէ, այլ Աստծո մեծարումը, նրա սիրո փառաբանումը,նրա իշխանության մեծարումը, նրա իմաստության, սրբության,արդարության, բարության և ճշմարտության փառքը: <br /> <br /> Ահա ինչու է Սաղմոսաերգ` Ասաֆը,աղաղակում, «ՈՒմ ունեմ ես երկնքում,բացի քեզանից: Եվ ոչինչ չկա երկրի վրա, որ ես ցանկանամ, բացի քեզանից: Իմ մարմինը և իմ սիրտը կարող են չաշխատել,բայց Աստված իմ սրտի ուժն է և իմ մասնիկը հավիտեան» (Սաղմոս 73:25-26): Երկրի վրա ոչ մի բան,ոչ մի Աստծո կողմից շնորհած պարգև չի կարող բավարարել Ասաֆին: Միայն Աստված կարող է: Ահա ինչ նկատի ուներ Դավիթը, երբ ասում էր Աստծուն «Դու ես իմ Տերը,քեզանից լավ ոչինչ գոյություն չունի այս աշխարհում ինձ համար»(Սաղմոս 16:2): <br /> <br /> Դավիթը և Ասաֆը սովորեցնում են մեզ, որ Աստծո կողմից շնորհված պարգևները` առողջությունը, հարստությունը և բարգավաճումը չեն բավարարում:Միայն Աստված: <br /> <br /> Մեծամտություն կլինի շնորհակալություն չհայտնել նրան պարգևների համար(«Մի մոռացեք նրա բարությունը»,( Սաղմոս 103:2), բայց մեր կողմից կռապաշտություն կլիներ ուրախությունը, որ մենք ստանում ենք նրանից անվանել` սեր Աստծո նկատմամբ: Երբ Դավիթը ասեց Տիրոջը. – «Քո ներկայության մեջ լիակատար ուրախություն կա, քո աջ ձեռքում հաճույք հավիտեան» (Սաղմոս 16:11), նա նկատի ուներ,որ այս աշխարհում միայն Աստծո ներկայությունը կարող է բավարարվածություն պատճառել: <br /> <br /> Աստծո պարգևներին չէ, որ Դավիթը տենչում է ինչպես վհատված սիրահար: «Ինչպես եղջերուն է տենչում հոսող հոսանքին, այնպես էլ իմ հոգին Տիրոջ, կենդանի Տիրոջը» (Սաղմոս 42:1-2): Դավիթը ցանկանում է զգալ Աստծո ուժի և փառքի հայտնությունը. –«Օ Տեր, դու իմ Աստվածն ես,ես փնտրում եմ քեզ, իմ հոգին տենչում է քեզ, իմ մարմինը թուլանում է, ինչպես չոր և հոգնեցուցիչ ցամաքում, որտեղ ջուր չկա: Այնպես, որ ես նայեցի քեզ այդ սրբավայրից, տեսնելով քո ուժն ու փառքը» (Սաղմոս 63:1-2): Միայն Աստված կարող է բավարարել սիրտը, ինչպիսին Դավիթինն է: Եվ Դավիթը Աստծո սրտին հաճելի մարդ էր: Մենք ստեղծվել ենք, որպեսզի լինենք այդպիսին: <br /> <br /> Սա է Աստծոն սիրելու էությունը, բավարարված լինել նրանում: Այո, նրանում: Սիրել Աստծոն նշանակում է հնազանդվել նրա բոլոր պատվիրաներին,հավատալ նրա խոսքին, շնորհակալ լինել նրանից բոլոր պարգևների համար,բայց Աստծուն սիրելու էությունը կայանում է նրանում,որ սիրենք հենց նրան: Եվ սա է, որ լիովին փառավորում է Աստծուն: <br /> <br /> Բայց այս ամենը մենք կռահում ենք Աստվածաշնչից: Արդյոք մենք զգում ենք մեզ ավելի հարգված այն մարդկանց կողմից, ովքեր ծառայում են մեզ հարկադրված, կամ ընկերությունից դրդված:Իմ կինը իրեն ավելի լավ է զգում, երբ ես ասում եմ նրան, - «Ես երջանիկ եմ, երբ քեզ հետ եմ»: Իմ երջանկությունը նրա բավարարվածության մեջ է: Նույն է նաև Աստծո դեպքում: Նա փառավորվում է մեր կողմից,երբ մենք բավարարված ենք նրանից: <br /> <br /> Մեզանից ոչ մեկը չի հասել կատարյալ բավարարվածության Աստծո մեջ: Ես շատ հաճախ տխրում եմ, այն բանի համար,որ բողոքում եմ աշխարհիկ հարամարավետության կորստի համար: Բայց ես նաև գիտեմ, որ Տերը բարի է: Աստծո շնորհքով ես հիմա գիտեմ հավիտենական ուրախության աղբյուրը: Ինձ դուր է գալիս անցկացնել իմ օրը մարդկանց հետ, տանելով նրանց դեպի ուրախություն, մինչև ոչ նրանք կասեն, «Միակ բանը, որ ես Աստծուց խնդրում, փնտրում եմ, դա այն է, որ ես կարողանամ իմ կյանքի ամեն մի օրը ապրեմ Տիրոջ տան մեջ, տեսնեմ Տիրոջ գեղեցկությունը,նրա տաճարում» (Սաղմոս 27:4): <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Tue, 20 Nov 2012 18:51:00 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%8D%D5%AB%D6%80%D5%A5%D5%AC_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8%D6%82%D5%B6_%D5%A1%D5%B5%D5%B6_%D5%A2%D5%A1%D5%B6%D5%AB_%D5%B0%D5%A1%D5%B4%D5%A1%D6%80,_%D5%B8%D6%80_%D5%86%D5%A1_%D5%AF%D5%A1 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության պատճառ է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով, բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպե՜ս է ամեն ինչ փոխվում, երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքա՜ն բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp; որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը, որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու, ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել, բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը, որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը: Ես ընթերցողին խորհելու երկու միտք պետք է տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք, և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը (Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը (Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով, և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը, սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք, որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը, և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ, Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 08:06:51 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության պատճառ է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով, բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպե՜ս է ամեն ինչ փոխվում, երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքա՜ն բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 08:02:15 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության պատճառ է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով, բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում, երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:49:39 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության պատճառ է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով, բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:48:06 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության պատճառ է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:46:21 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ»` քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:44:32 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ », բայց քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:38:59 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;ՄԻնչ մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ », բայց քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:38:22 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ », բայց մեզնից քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:37:15 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված, երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ », բայց մեզնից քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:36:19 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է ցավի և տառապանքի թեմայով Կ.Ս Լյուիսի գրածը: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ », բայց մեզնից քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել: Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից: Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;: Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը, ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ: Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29): Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:35:06 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից: Այս դեղամիջոցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները հայտնում են իրենց հեռուստադիտողներին. «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում«միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից քչերն են զերծ մնացել այդ փորձություններից: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս, անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն, դրանց դիմավորել որպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատագրող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք է դարձել:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունել էր Ջոն Սթոթսի «'Քրիստոնեական հիմունքներ'»-ը գրքի օրինակը` միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ` հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ այնտեղ գտնվող Աստծո գիրկը: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջդ խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին խորհելու երկու միտք տամ: Առաջինը` մտածեք, թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով, կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձում պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:30:29 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են իրենց հեռուստադիտողներին, որ «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր ներկայիս երկրային կյանքի ուխտագնացության և ապագա երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն դրանց դիմավորելորպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատազրկող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք են դարձել:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունեց Ջոն Սթոթսի «'Քրիստոնեական հիմունքներ'»-ը օրինակը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ Աստծո գիրկը, Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջինը` մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փորձի պատասխանել ամեն հարցի, քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վկայում ենք, որ նույնիսկ Նրա նպատակների գաղտնիության մեջ մենք գիտենք Նրա սիրո ապահովությունը,և մենք ձգտում ենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով մեզ հետ է մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 07:17:22 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են իրենց հեռուստադիտողներին, որ «Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր, այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր, ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն դրանց դիմավորելորպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատազրկող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք են դարձել:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունեց Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը օրինակը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ Աստծո գիրկը, Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջինը` մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 118:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դա չի լինի այն պատճառով, որ թվում է, թե մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում, այլ այն պատճառով, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 06:21:09 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել, թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են իրենց հեռուստադիտողներին, որ Աստված, չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել, որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր, այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր, ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ, սուգ, լաց, ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի, որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը, ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով, բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն դրանց դիմավորելորպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում, որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատազրկող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք են դարձել:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր, բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունեց Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը օրինակը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ, երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսական որդին մահացավ հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ Աստծո գիրկը, Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ապստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի, որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական հետազորտության արդյունքները դրական են լինում: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է թվացյալ ինքնաբավության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ արթնացնում է և բերում կախվածության վայրը:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձությունների մասին,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ: Երբ մեր ցավերը և հիասթափությունները մեր սրտերի փափկացման պատճառ են դառնում, մենք կարողանում ենք ընդունել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկից թույլերի նկատմամբ: Չնայած նրան, որ ես տառապանքի ծովում ընդամենը ոտքիս մատն եմ ընկղմել,բայց միանգամայն պարզ է, որ Աստված օգտագործում է մեր գիշերվա միայնակ պահերը,որպեսզի մեզ սովորեցնի այն դասերը, որոնք մենք չենք սովորել մեր առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն սկսում եմ քերել այս թեմայի մակերեսը:Ես պետք է ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջինը` մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդը` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 119:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դրանից նրանք չեն հանգի այն եզրակացության, որ մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում,բայց կհասկանան, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Wed, 03 Oct 2012 06:10:12 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել,թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են իրենց հեռուստադիտողներին, որ Աստված «չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել,որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր «այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր «ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ,սուգ,լաց,ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի,որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը ,ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով,բայց իրականում այն կարող է լավ ընկեր լինել: Աստվածաշնչյան հեղինակ Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց փորձությունների հանդիպելիս անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն դրանց դիմավորելորպես սպասված ընկերների: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց, վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի ասում,որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է տառապանքի ազատազրկող և սրբացնող հետևանքները: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայության ժամանակ ես անմիջականորեն շփվել եմ այնպիսի մարդկանց հետ, որոնց ցավի և տառապանքի փորձառությունը մեծ ողորմության արդյունք են դարձել:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի,որը Շոտլանդայի մեր եկեղեցին էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր,բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունեց Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը օրինակը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն այն ժամանակ,երբ նրա երեխաներից չորրորդը` իր 11 ամսյա որդին մահացավ հնչեց շչափողի ձայնը: Հասկանալով, որ իր աշխարահայացքը չի կարող հաղթահարել դժբախտությունը և կորուստը, նա իր ստվերոտ աշխարհից ընկավ Աստծո գիրկը,Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տառապանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա ամստամբ կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի,որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական զննման հետևանքով հայտնաբերվում է հիվանդությունը: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է երևակայած ինքնաբավարարվածության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ ուշքի է բերում և ուղեկցում դեպի խաղաղություն:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձություններում,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ:Մեր ցավերի և հիասթափությունների միջոցով հնարավորություն է ընձեռվում փափկացնելու մեր սրտերը,որպեսզի արդյունքում կարողանանք հարմարվել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկցող թույլերի նկատմամբ: Չնայած այն բանի, որ ես միայն մի փոքր չափաբաժին ցավ եմ զգացել ,բայց ես միանգամից հասկացա, որ Աստված օգտագործում է մեր միայնակ ու դժվար պահերը,որպեսզի դաս տա մեզ,հասկացնի այն բաները, որոնք մենք չենք հասկանա առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն մի թեթև քնարկեցի այս թեման:Ես նպատակ ունեի ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջին`մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդ` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 119:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դրանից նրանք չեն հանգի այն եզրակացության, որ մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում,բայց կհասկանան, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Tue, 02 Oct 2012 08:05:36 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել,թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են իրենց հեռուստադիտողներին, որ Աստված «չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել,որ այդպիսի հայտարարությունը կարող է քաջալերել սայլակին գամված,երկար ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդուն: Լավագույն դեպքում նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը հստակ տարբերակում է տալիս մեր «այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր «ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ,սուգ,լաց,ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի,որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Չնայած մեզանից շատերը ,ինչպես Լյուիսն է ասում, հավանաբար, չեն բախվում «միապաղաղ տառապանքի սրտակտուր հնամոլության հետ »,բայց մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով,բայց իրականում այն կվերափոխվի ու կդառնա լավ բարեկամ: Աստվածաշնչում Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց, որոնք հանդիպել են փորձությունների, դրանք դիմավորել ինչպես սպասված ընկերների ,անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի հրաժարվում այն փաստից ,որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է,որ տառապանքը ունի քավման ,սրբացման արդյունք: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայությունը ինձ շատ անգամ է դեմ առ դեմ կանգնցրել այն փաստի առաջ,որ ցավը և տառապանքը մարդկանց համար օրհնություն են դառնում:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, Շոտլանդայից,որը եկեղեցի էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր,բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունում էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն իր 11 ամսյա չորրորդ տղա երեխայի մահը պատճառ դարձավ, որ շչափողի ձայնը լսվի: Հասկանալով, որ իր աշխարահայցքը չի բավարարում, որպեսզի բացատրի դժբախտության և կորուստի պատճառները,նա հաղթահարեց մթությունը և ընկավ Աստծո գիրկը,Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տանջանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի,որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական զննման հետևանքով հայտնաբերվում է հիվանդությունը: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է երևակայած ինքնաբավարարվածության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ ուշքի է բերում և ուղեկցում դեպի խաղաղություն:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձություններում,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ:Մեր ցավերի և հիասթափությունների միջոցով հնարավորություն է ընձեռվում փափկացնելու մեր սրտերը,որպեսզի արդյունքում կարողանանք հարմարվել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկցող թույլերի նկատմամբ: Չնայած այն բանի, որ ես միայն մի փոքր չափաբաժին ցավ եմ զգացել ,բայց ես միանգամից հասկացա, որ Աստված օգտագործում է մեր միայնակ ու դժվար պահերը,որպեսզի դաս տա մեզ,հասկացնի այն բաները, որոնք մենք չենք հասկանա առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն մի թեթև քնարկեցի այս թեման:Ես նպատակ ունեի ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջին`մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդ` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 119:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դրանից նրանք չեն հանգի այն եզրակացության, որ մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում,բայց կհասկանան, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Mon, 01 Oct 2012 08:39:50 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Pain: God's Megaphone}} <br /> <br /> Վաթսուն տարի շարունակ իրար հաջորդող սերունդների օգնել է այն, ինչ գրել է Կ.Ս Լյուիսը ցավի և տառապանքի թեմայով: Նրա հաջողությունը մեծապես կայանում է այն փաստում, որ նա «խնդիրը» դիտարկում է քրիստոնեական իրականության տեսանկյունից&amp;nbsp;: Այս դեղամիջողցը կարող է ավելի կարևոր լինել հիմա, քան երբևէ: Սովորական է դիտել,թե ինչպես հեռուստատեսությամբ քարոզիչները տեղեկացնում են րենց հեռուստադիտողներին, որ Աստված «չի ցանկանում,որ դուք լինեք հիվանդ»: Դժվար է պատկերացնել,որ այդպիսի կարծիքը կարող է քաջալերող լինել հաշմանդամի,երակր ժամանակ ցրված սկլեռոզով տառապող մարդկանց համար: Մեղմ ասած նման քարոզիչները գտնվում են շփոթմունքի մեջ: Աստվածաշունչը շատ պարզ սահմանում է տալիս մեր «այժմյա» երկրային կյանքի ուխտագնացության և մեր «ապագայի» երկնային տան մասին: Մոտենում է այն օրը, երբ այլևս չի լինի մահ,սուգ,լաց,ցավ: Բայց մարդկային ապրելակերպին ծանոթ յուրաքանչյուր ազնիվ մարդ կընդունի,որ այդ օրը դեռ չի եկել:&amp;nbsp;Մինչդեռ մեզնից շատերը երևի թե չեն զգացել «սրիտը կոտրող միապաղաղ ցավ», ինչպես Լյուիսն է արտահայտվել,բայց համոզված եմ նաև, որ մեզնից շատերը այդ փորձություններից զերծ չեն մնացել: <br /> <br /> Չնայած փորձությունը կարող է ի հայտ գալ թշնամու տեսքով,բայց իրականում այն կվերափոխվի ու կդառնա լավ բարեկամ: Աստվածաշնչում Հակոբոսը քաջալերում է մարդկանց, որոնք հանդիպել են փորձությունների, դրանք դիմավորել ինչպես սպասված ընկերների ,անկոչ հյուրերի պես ճամփու դնելու փոխարեն: Փախչելու կամ թաքնվելու փոխարեն մենք պետք է դիմավորենք նրանց վստահ լինելով, որ նրանք գալիս են մեզ ուժեղ և ավելի լավը դարձնելու նպատակով: Լյուիսը չի հրաժարվում այն փաստից ,որ տառապանքը լավ բան է: Դրա փոխարեն նա մատնանշում է,որ տառապանքը ունի քավման ,սրբացման արդյունք: <br /> <br /> 32 տարվա իմ հովվական ծառայությունը ինձ շատ անգամ է դեմ առ դեմ կանգնցրել այն փաստի առաջ,որ ցավը և տառապանքը մարդկանց համար օրհնություն են դառնում:Ես հիշում եմ մի ֆիզիկոսի, Շոտլանդայից,որը եկեղեցի էր հաճախում իր կնոջ և աղջիկների նկատմամբ ունեցած հարգանքից:Նա լսում էր քարոզները անտարբեր,բայց հարգալից դեմքով, նա ընդունում էր Ջոն Սթոթսի «Քրիստոնեական հիմունքներ»-ը, միևնույն ժամանակ մնալով իր գիտական աշխարհում: Միայն իր 11 ամսյա չորրորդ տղա երեխայի մահը պատճառ դարձավ, որ շչափողի ձայնը լսվի: Հասկանալով, որ իր աշխարահայցքը չի բավարարում, որպեսզի բացատրի դժբախտության և կորուստի պատճառները,նա հաղթահարեց մթությունը և ընկավ Աստծո գիրկը,Ով այնտեղ է: Այդ ահավոր տանջանքի միջոցով Տերը Իրեն հնազանդեցրեց նրա կամքը և բերեց նրան խաղաղության աշխարհը: <br /> <br /> Ճիշտ է նաև այն, որ Աստված օգտագործում է տառապանքը, որպեսզի զերծ պահի Իր երեխաներին թվացյալ երջանկության աղբյուրներից: Քրիստոնյան կարող է քնել արևոտ օրով,բայց չի քնի հրդեհի կամ ջրհեղեղի ժամանակ: Մեզանից յուրաքանչյուրը պետք է գիտակցի,որ հեշտ է չմտածել Աստծո մասին, երբ շուրջը խաղաղություն է տիրում&amp;nbsp;:Բայց, ինչպես է ամեն ինչ փոխվում,երբ օրինակ, ուռուցքաբանական զննման հետևանքով հայտնաբերվում է հիվանդությունը: Հանկարծահաս անհանգստությունը փշրում է երևակայած ինքնաբավարարվածության զգացողությունը: Ինչքան բարիացակամ է Աստված մեր նկատմամբ , որ մեզ ուշքի է բերում և ուղեկցում դեպի խաղաղություն:<br /> <br /> Ցավի մեր փորձառությունը,որը սրբացման է տանում,մեզ գիտակից կդարծնի այն փորձություններում,&amp;nbsp;որոնցով անցնում են ուրիշները և ավելի զգայուն կդարծնի մեր արարքների մեջ:Մեր ցավերի և հիասթափությունների միջոցով հնարավորություն է ընձեռվում փափկացնելու մեր սրտերը,որպեսզի արդյունքում կարողանանք հարմարվել ուրիշների թուլությանը: Հիսուսը` մեր ամենագլխավոր Հովիվը, մեր Մեծ Քահանան,ազդվում է մեր թուլությունից, Նա մեզ թողեց Իր վառ օրինակը,որին մենք պետք է միշտ հետևենք: Դա պետք է մեզ մտածելու տեղիք տա, երբ մեզանից ինչ-որ մեկը ,ում Աստծված կոչ է արել սովորեցնելու կամ առաջնորդելու,ձախողվում են լինել ավելի նուրբ և կարեկցող թույլերի նկատմամբ: Չնայած այն բանի, որ ես միայն մի փոքր չափաբաժին ցավ եմ զգացել ,բայց ես միանգամից հասկացա, որ Աստված օգտագործում է մեր միայնակ ու դժվար պահերը,որպեսզի դաս տա մեզ,հասկացնի այն բաները, որոնք մենք չենք հասկանա առողջ ու երջանիկ պահերին: Այսպիսով մենք կարող ենք ընդունել Վիլյամ Կաուպեռի տեսակետը, որ «խոժոր նախախնամության հետևում ,Աստված թաքցնում է Իր ժպիտը»: <br /> <br /> Ես միայն մի թեթև քնարկեցի այս թեման:Ես նպատակ ունեի ընթերցողին մտածելու երկու միտք տալ: Առաջին`մտածեք թե ինչպես տառապանքը և ցավը շատ հաճախ հանդիսանում են մեզ դաստիարակելու Աստծո գործիք,և այդ պրոցեսի ընթացքում մենք բացահայտում ենք մեր որդեգրման փաստը և գաղտնիքը(Եբրայեցի 12:5): Երկրորդ` մտածեք տրտմության մեջ այն ուղղիչ տարրի մասին, որի մասին խոսում է սաղմոսների հեղինակը(Սաղմոս 119:67,71) <br /> <br /> Լյուիսը օգնում է մեզ հասկանալ, որ երբ հնչում է ցավի շչափողը մեր կյանքում, մեր անհավատ ընկերների և հարազատների կյանքում,մենք չպետք է համարձակվենք պատասխանել դրան արհամարանքով կամ խորասուզվենք մեր հոռետեսության մեջ:Եթե մարդիկ, որոնց կյանքը լի է փորձություններով,և որոնք դժվար են տանում իրենց դժբախտությունը և ցավը,սկսեն փնտրել քրիստոնյաների, որոնք կօգնեն նրանց, դրանից նրանք չեն հանգի այն եզրակացության, որ մենք առանց դժվարությունների ենք ապրում,բայց կհասկանան, որ մենք ազնիվ ենք մեր սեփական ցավերի և դժվարությունների մեջ: Մենք չենք փնտրի պատասխաններ ամեն հարցի նկատմամբ քանի որ գիտենք,որ Աստված ունի Իր գաղտնիքները(Երկրորդ օրինաց 29:29):Մենք վստահ կլինենք որ Իր խորհրդավոր նպատակներում թաքնված են Իր սիրո գաղտնիքները,և մենք կձգտենք ծանոթացնել ուրիշներին մեր Աստծո հետ,Ով կարեկցում է մեզ մեր տխրության և տառապանքների ժամանակ:</div> Mon, 01 Oct 2012 08:17:55 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D5%91%D5%A1%D5%BE%D5%A8_%D4%B1%D5%BD%D5%BF%D5%AE%D5%B8_%D5%B7%D5%B9%D5%A1%D6%83%D5%B8%D5%B2%D5%AB_%D5%B1%D5%A1%D5%B5%D5%B6%D5%B6_%D5%A7 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը, որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14), մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7), և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք, որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2):Մեծ առավելություն է վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից, այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ քրիստոնյա ծնողների առջև պատասխանատվություն են դնում` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք վստահել Հիսուսին իրենց փրկության համար: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ավետարանենք ամեն հնարավորության դեպքում `ինչպես հավատքի գալուց առաջ, այնպես էլ դրանից հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և, հետևաբար, ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Մենք ոչ միայն պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլև մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային հավատարմորեն օրենքի և ավետարանի ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար առընչվում են Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջինը և ամենակարևորը` երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի' վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ. կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական աստվածաշնչյան երգ: <br /> <br /> Երկրորդը` արմատավորեք անձնական աղոթքի սովորությունը: Նորից` թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես Աստվածաշնչից մի հատված կարդալը և աղոթելը այն է, ինչ նրանք պետք է անեն:Եթե նրանք ցանկանում են օրագիր, աղոթացանկ պահել, կամ նշումներ կատարել` շատ լավ է,բայց եթե դրան ուղղորդելը նրանց վախեցնում է` պետք չէ ստիպել: <br /> <br /> Երրորդը` ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն` քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից դավանել իրենց հավատքը մեծերին: Չնայաց անձնական և ընտանեկան աղոթքները կարևոր են, Աստվածաշունչը ընդգծում է, հատկապես, համընդհանուր պաշտանմունքը: <br /> <br /> Բայց ամենակարևոր բանը հետևյալն է. ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք, որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը, քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ, և կարևորը` ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /ընդունում, ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես, ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), այնքան ավելի հավանական է, որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության միջոցով` սովորեցնելով նրանց անձնական աղոթքներ և հավատարմորեն մասնակցելով համընդհանուր պաշտանմունքի: Քաջալերվե'ք: «Հավատա և կփրկվես» խոստմունքը ձեզ և ձեր երեխաների համար է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Fri, 28 Sep 2012 10:36:33 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը, որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14), մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք, որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Ø»Í առավելություն է վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք իրենց փրկության համար վստահել Հիսուսին: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք հավատքը դավանելուց և' առաջ, և' հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար առընչվում են Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջինը և ամենակարևորը` երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի' վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ. կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական աստվածաշնչյան երգ: <br /> <br /> Երկրորդը` արմատավորեք անձնական աղոթքի սովորությունը: Նորից` թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես Աստվածաշնչից մի հատված կարդալը և աղոթելը այն է, ինչ նրանք պետք է անեն:Եթե նրանք ցանկանում են օրագիր, աղոթացանկ պահել, կամ նշումներ կատարել` շատ լավ է,բայց եթե դրան ուղղորդելը նրանց վախեցնում է` պետք չէ ստիպել: <br /> <br /> Երրորդը` ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն` քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից դավանել իրենց հավատքը մեծերին: Չնայաց անձնական և ընտանեկան աղոթքները կարևոր են, Աստվածաշունչը ընդգծում է, հատկապես, համընդհանուր պաշտանմունքը: <br /> <br /> Բայց ամենակարևոր բանը հետևյալն է. ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք, որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը, քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ, և կարևորը` ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /ընդունում, ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես, ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), այնքան ավելի հավանական է, որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության միջոցով` սովորեցնելով նրանց անձնական աղոթքներ և հավատարմորեն մասնակցելով համընդհանուր պաշտանմունքի: Քաջալերվե'ք: «Հավատա և կփրկվես» խոստմունքը ձեզ և ձեր երեխաների համար է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 27 Sep 2012 08:54:29 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը, որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14),մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք «որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Սա հսկայական առավելություն է «վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք իրենց փրկության համար վստահել Հիսուսին: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք, հավատքը դավանելուց և' առաջ, և' հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար գործ են ունենում Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջինը և ամենակարևորը` երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի' վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ. կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական աստվածաշնչյան երգ: <br /> <br /> Երկրորդը` արմատավորեք անձնական աղոթքի սովորությունը: Նորից` թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես Աստվածաշնչից մի հատված կարդալը և աղոթելը այն է, ինչ նրանք պետք է անեն:Եթե նրանք ցանկանում են օրագիր, աղոթացանկ պահել, կամ նշումներ կատարել` շատ լավ է,բայց եթե դրան ուղղորդելը նրանց վախեցնում է` պետք չէ ստիպել: <br /> <br /> Երրորդը` ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր,սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն, քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից դավանել իրենց հավատքը մեծերին: Չնայաց անձնական և ընտանեկան աղոթքները կարևոր են, Աստվածաշունչը ընդգծում է է հատկապես համընդհանուր պաշտանմունքը: <br /> <br /> Բայց հիմնականը հետևյալն է. ինչքան նրանք տեսնեն«որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք,որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը,քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ և կարևորը`ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /ընդունում,ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), այնքան ավելի հավանական է,որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության շնորհիվ, սովորեցնելով նրանց անձնական աղոթքներ և հավատարմորեն մասնակցելով համընդհանուր պաշտանմունքի: Քաջալերվե'ք: «Հավատա և կփրկվես» խոստմունքը քեզ և քո երեխաների համար է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 27 Sep 2012 08:40:41 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը,որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14),մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք «որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Սա հսկայական առավելություն է «վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք իրենց փրկության համար վստահել Հիսուսին: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք, հավատքը դավանելուց և' առաջ, և' հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար գործ են ունենում Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջինը և ամենակարևորը` երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի' վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ. կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական աստվածաշնչյան երգ: <br /> <br /> Երկրորդը` արմատավորեք անձնական աղոթքի սովորությունը: Նորից` թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես Աստվածաշնչից մի հատված կարդալը և աղոթելը այն է, ինչ նրանք պետք է անեն:Եթե նրանք ցանկանում են օրագիր, աղոթացանկ պահել, կամ նշումներ կատարել` շատ լավ է,բայց եթե դրան ուղղորդելը նրանց վախեցնում է` պետք չէ ստիպել: <br /> <br /> Երրորդը` ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր,սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն, քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից դավանել իրենց հավատքը մեծերին: Չնայաց անձնական և ընտանեկան աղոթքները կարևոր են, Աստվածաշունչը ընդգծում է է հատկապես համընդհանուր պաշտանմունքը: <br /> <br /> Բայց հիմնականը հետևյալն է. ինչքան նրանք տեսնեն«որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք,որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը,քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ և կարևորը`ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /ընդունում,ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), այնքան ավելի հավանական է,որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության շնորհիվ, սովորեցնելով նրանց անձնական աղոթքներ և հավատարմորեն մասնակցելով համընդհանուր պաշտանմունքի: Քաջալերվե'ք: «Հավատա և կփրկվես» խոստմունքը քեզ և քո երեխաների համար է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 27 Sep 2012 08:39:00 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը,որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14),մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք «որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Սա հսկայական առավելություն է «վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք իրենց փրկության համար վստահել Հիսուսին: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք, հավատքը դավանելուց և' առաջ, և' հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար գործ են ունենում Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջինը և ամենակարևորը` երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի' վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ. կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական աստվածաշնչյան երգ: <br /> <br /> Երկրորդը` արմատավորեք անձնական աղոթքի սովորությունը: Նորից` թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես Աստվածաշնչից մի հատված կարդալը և աղոթելը այն է, ինչ նրանք պետք է անեն:Եթե նրանք ցանկանում են օրագիր, աղոթացանկ պահել, կամ նշումներ կատարել` շատ լավ է,բայց եթե դրան ուղղորդելը նրանց վախեցնում է` պետք չէ ստիպել: <br /> <br /> Երրորդը` ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր,սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն, քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից դավանել իրենց հավատքը մեծերին: Չնայաց անձնական և ընտանեկան աղոթքները կարևոր են, Աստվածաշունչը ընդգծում է է հատկապես համընդհանուր պաշտանմունքը: <br /> <br /> Բայց հիմնականը հետևյալն է. ինչքան նրանք տեսնեն«որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք,որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը,քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ և կարևորը`ինչքան նրանք տեսնեն, որ մենք /ընդունում,ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), այնքան ավելի հավանական է,որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության շնորհիվ, սովորեցնելով նրանց անձնական աղոթքներ և հավատարմորեն մասնակցելով համընդհանուր պաշտանմունքի: Քաջալերվե'ք: 'Հավատա և կփրկվես» խոստմունքը քեզ և քո երեխաների համար է: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 27 Sep 2012 08:35:52 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը,որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14),մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք «որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Սա հսկայական առավելություն է «վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որն իր մեջ ներառում է նաև հավատքն առ Հիսուս Քրիստոս: Մենք պետք է մեր երեխաներին պատվիրենք իրենց փրկության համար վստահել Հիսուսին: Մենք պետք է նրանց սովորեցնենք հինգերորդ պատվիրանը, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա կրառությունը«Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Կարճ ասած` մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք, հավատքը դավանելուց և' առաջ, և' հետո:<br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց մինչև Քրիստոսի հետ հաղորդությունը և հաղորդությունից հետո. «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից իր երեխային օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի հավատքի միջև բնականոն կապը արտացոլվում է երեցի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 կոնկրետ, գործնական բաներ, որ դուք կարող եք անել` համոզվելու,որ ձեր երեխաները պարբերաբար գործ են ունենում Ավետարանի հետ այնպիսի համատեքստում,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջին և ամենակարևորը երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ` կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական Աստվածաշնչից երգ: <br /> <br /> Երկրորդ քայլը,անձնական նվիրվածության սովորությունն է: Եվս մի անգամ, թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես մի հատված կարդացեք Աստվածաշնչից և աղոթեք, ահա թե ինչ է անհրաժեշտ անել: Եթե նրանք ցանկանում են հետևել նոթատետրին,աղոթացանկին, կամ նշումներ կատարել, շատ լավ,բայց եթե դա նրանց վախեցնում է պետք չէ պնդել: <br /> <br /> Երրորդ, ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր,սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն, քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից խոստովանեն իրենց հավատքը մեծերին: Անձնական և ընտանեկան բարեպաշտությունը կարևոր է, մինչդեռ Աստվածաշունչը մատնանշում է հատկապես համատեղ փառաբանությանը: <br /> <br /> Բայց հիմքը հետևյալն է. Ինչքան նրանք տեսնում են,«որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք,որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը,քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ և հիմնականում նրանք տեսնում են, որ մենք /ընդունում,ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի Դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), ավելի հավանական է,որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության շնորհիվ, սովորեցնելով նրանց անձնական բարեպաշտության և հավատքով համատեղ փառաբանության: Քաջալերվեք: Այս խոստմունքը մեզ համար է ` հավատա և կփրկվես: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Thu, 27 Sep 2012 08:02:18 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6 <p>Roseinthedesert: </p> <hr /> <div>{{info|Evangelizing Our Children}}&lt;br&gt; <br /> Վերափոխված քրիստոնյաները մխիթարություն են գտնում Գործք Առաքելոց 2:39-ում. «Որովհետեւ ձեզ և ձեր որդկանց համար է այս խոստմունքը»: Աստծո խոստմունքները բազմաթիվ սերունդների համար են: Պողոսի համոզմունքը,որ եթե ծնողներից որևէ մեկը հավատացյալ է, երեխաներն էլ ինքնաբերաբար սուրբ են(Կորնթացիս 7:14),մեզ վստահություն է ներշնչում.«Հաւատա Տէր Յիսուս Քրիստոսին,եւ կ’փրկուիս դու եւ քո տունը» (Գործք Առաքելոց 16:31): <br /> <br /> Մենք այս մխիթարության արմատը գտնում ենք Աբրահամի հետ Աստծո ուխտի մեջ. «Եւ կ’հաստատեմ իմ ուխտը իմ ու քո մէջտեղը,եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի մէջտեղը իրանց դարերի համար,որ յաւվիտենական ուխտ լինի, որ Աստուած լինեմ քեզ համար եւ քեզանից յետոյ քո սերունդի համար» (Ծննդոց 17:7): <br /> <br /> Սակայն, պարզապես հավատացյալներից ծնված լինելը փրկություն չի երաշխավորում(Հռովմեյացիս 2:12-29): Երեխան պետք է դաստիարակվի հավատարին ուխտին(Ծննդոց 18:19, Երկրորդ Օրինաց 6:6-9,Սաղմոս 78:1-7) և նա պետք է հավատա (Յովհաննու 3:18): Միայն նրանք «որոնք ոչ արիւնից եւ ոչ մարմնի կամքից,եւ ոչ մարդի կամքից,այլ Աստուածանից ծնուեցան» Աստծո երեխաներն են (Յովհաննու 1:10-13): <br /> <br /> Բայց եթե չկա հավատացյալների երեխաների փրկության ընդհանուր խոստմունք ,այս դեպքում կա, արդյո՞ք, քրիստոնյաներից ծնված լինելու ինչ-որ առավելություն: <br /> <br /> Այո',մեծ առավելություն կա: Հրեաների նման, նրանք էլ հանձնված են Աստծո նախախնամությանը (Հռովմեյացիս 3:2): Սա հսկայական առավելություն է «վերստին ծնուած լինել ոչ թէ ապականութեան սերմից այլ անապական սերմից,ապրել եւ հնազանդվել Աստծո խոսքին» (Ա Պետրոս 2:23-25): <br /> <br /> Ո՞ր ուրիշ երեխաներ են տանը Խոսք լսում, մեծանում եկեղեցում, որտեղ նրանք անընդհատ լսում են Խոսքի քարոզումը և ուսուցանումը, և որտեղ նրանց ընկերները և ուսուցիչները քաջալերում են հավատալ և հնազանդվել: Որտե՞ղ են նրանք սովորում հավատքի հիասքանչ օրհներգեր և հիշում դրանք:<br /> <br /> Սակայն, փրկության խոստմունքը բոլոր նրանց համար է, ովքեր հավատում են, և միայն նրանց համար:Առավել քան փրկությունը անվերապահորեն երաշխավորելուց, Սուրբ Գրքի խոստմունքները հավատացյալների երեխաների վերաբերյալ հաստատում են քրիստոնյա ծնողների պատասխանատվությունը` ավետարանելու մեր երեխաներին: <br /> <br /> Աստված ասում է մեզ պահել մեր երեխաներին Աստծո ուղու վրա (Ծննդոց 18:19), որը իր մեջ ներառում է նաև հավատք Հիսուս Քրիստոսին: Մենք պետք է հրամայենք մեր երեխաներին վստահել Հիսուսին իրենց փրկության համար: Մենք պետք է սովորեցնենք նրանց հինգ պատվիրանները, «Պատվիր քո հորն ու մորը», և դրա նշանակությունը «Որդիք,հնազանդ եղէք ձեր ծնողներին Տերով»(Եփեսացիս 6:1): «Որդյակ, Աստված ասում է ձեզ հնազանդ եղեք ինձ: Ես ասում եմ ձեզ, ապաշխարհեք մեղքերից և վստահեք Քրիստոսին»: <br /> <br /> Հակիրճ, մենք պետք է ավետարանենք մեր երեախաներին: Մենք պետք է նրանց ամեն հնարավորության դեպքում ավետարանենք, ամեն անգամ երբ նրանք խոսում են հավատքի մասին: <br /> <br /> Դա նշանակում է ուսուցանել նրանց,որ օրենքի միջոցով գալիս է մեղքի գիտակցությունը և հետևաբար ոչ մի մարմին չի կարող արդարանալ օրենքի գործով,եթե ոչ հավատքով (Հռովմեյացիս 3:19-28): Դա նշանակում է նորից ու նորից կրկնել այս ամենը նրանց համար, մինչ հաղորդությունը և նույնիսկ հաղորդությունից հետո; «Հավատա Հիսուս Քրիստոսին և դու կփրկվես»: <br /> <br /> Ոչ միայն մենք պետք է ավետարանենք մեր երեխաներին,այլ մենք կարող ենք դա անել,և մեր աշխատանքը իզուր չի լինի: Ծնողի կողմից օրենքի և ավետարանի հավատարմորեն ուսուցանման և երեխայի ու երեխայի հավատքի միջև նորմալ կապը ենթադրվում է ծերերի որակավորումներից մեկում` նա պետք է ունենա «երեխաներ, որոնք հավատում են»(Տիտոս 1:6): <br /> <br /> Բայց ինչպես կարող ենք ավետարանել մեր երեխաներին: Ահա 3 հիմնական, պրակտիկ գործողություն, որ դուք կարող եք անել վստահ լինելով,որ երեխաները անընդմեջ շփում ունեն Ավետարանի հետ,որը նրանց կքաջալերի հավատալ: <br /> <br /> Առաջին և ամենակարևորը երիտասարդ տարիքից նրանց հաճախ,ցանկալի է ամեն օր ընդգրկել ընտանեկան փառաբանության մեջ: Մի վախեցեք: Թող այդ ամենը լինի հասարակ` կարդացեք մի հատված Աստվածաշնչից,աղոթեք և երգեք եկեղեցական կամ մանկական Աստվածաշնչից երգ: <br /> <br /> Երկրորդ քայլը,անձնական նվիրվածության սովորությունն է: Եվս մի անգամ, թող ամեն ինչ լինի հասարակ:Պարզապես մի հատված կարդացեք Աստվածաշնչից և աղոթեք, ահա թե ինչ է անհրաժեշտ անել: Եթե նրանք ցանկանում են հետևել նոթատետրին,աղոթացանկին, կամ նշումներ կատարել, շատ լավ,բայց եթե դա նրանց վախեցնում է պետք չէ պնդել: <br /> <br /> Երրորդ, ձեր երեխաներին ամեն Աստծո օր,սովորեցրեք փառաբանել Աստծուն, քարոզելով Խոսքը, սրբերի հետ շփումով,անընդմեջ մասնակցելով հաղորդությանը,որպեսզի նրանք կարողանան վաղ հասակից խոստովանեն իրենց հավատքը մեծերին: Անձնական և ընտանեկան բարեպաշտությունը կարևոր է, մինչդեռ Աստվածաշունչը մատնանշում է հատկապես համատեղ փառաբանությանը: <br /> <br /> Բայց հիմքը հետևյալն է. Ինչքան նրանք տեսնում են,«որ մենք /չնայած մենք գիտակցում ենք,որ մենք մեղավորներ ենք/ հավատում ենք խոսքի հայտնության ճշմարտությանը,քանի որ Աստված է խոսում խոսքի միջոցով և /գործում ենք/ խոսքին հակառակ և հիմնականում նրանք տեսնում են, որ մենք /ընդունում,ստանում և մնում ենք/ միայն Քրիստոսի մեջ արդարացման, սրբացման և հավիտենական կյանքի համար» այնպես ինչպես Վեսթմինսթրի հավատքի Դավանանքը նկարագրում է փրկող հավատքի գործողությունը (14.2), ավելի հավանական է,որ մեր երեխաները կհետևեն մեր օրինակին (Հովհաննու 5:19): <br /> <br /> Դուք կարող եք ձեր երեխաներին ավետարանել ընտանեկան փառաբանության շնորհիվ, սովորեցնելով նրանց անձնական բարեպաշտության և հավատքով համատեղ փառաբանության: Քաջալերվեք: Այս խոստմունքը մեզ համար է ` հավատա և կփրկվես: <br /> <br /> &lt;br&gt;</div> Wed, 26 Sep 2012 08:26:21 GMT Roseinthedesert http://hy.gospeltranslations.org/wiki/%D5%94%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4:%D4%B1%D5%BE%D5%A5%D5%BF%D5%A1%D6%80%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D5%AC_%D5%B4%D5%A5%D6%80_%D5%A5%D6%80%D5%A5%D5%AD%D5%A1%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB%D5%B6